Secret
Lark & Felicity
Part 41
- خیلی میخوامت عزیزدلم.
تو آغوشش فشارش داد و روی موهاش بوسه زد.
- تمام وجودم متعلق به همسر زیبامه...
لبخند محوی زد و گفت:
+ نگران وینم، میترسم بلایی سرش بیاد.
- میبینم بعضیا حسابی خودشونو تو دل عشقم جا کردن!
اشکهاشو با ملایمت پاک کرد و گونهش رو بوسید.
از ماشین پیاده شد تا پشت فرمون بشینه.
وقتی تهیونگ سوار شد با اعتراض گفت:
+ اون بعضیا بچمونه... قراره با همین حسود بازیا بزرگش کنیم؟ تو خودت نگرانش نیستی؟
- جیمین حواسش به اون وروجک هست... بعدشم آره، وقتی بحث تو وسط باشه من حسود دو عالمم!
چشم غرهای بهش رفت و صداش رو بالا برد.
+ تهیونگ شی مواظب رفتارت جلوی بچه باش وگرنه به جای این سه ماه، یک سال از رابطه محرومت میکنم فهمیدی؟
- نه بابا؟! مگه دست خودته... میدونی که چقدر تو گره زدن دستات تبحر دارم بیبی بانی خوشگلم!
نفسش رو با حرص بیرون داد و چشمهاش رو توی حدقه چرخوند.
+ حالا بهت نشون میدم زور کیه زیا... آخخ...
خم شد و دستش رو زیر شکمش گذاشت.
+ انقدر منو اذیت نکن.
- جانم، دردت به جونم عشقم. چشم! اصلاً دیگه فقط از دور نگاهت میکنم، بهت دستم نمیزنم.
+ چقدر این حرفا به گوشم آشناس.
نتونست بیشتر از این جلوی خندهش رو بگیره. همونطور که میخندید از تو آیینهی جلو بهش خیره شد.
- تقصیر منه که انقدر هاتی؟!
+ ولی میتونی جلوی خودتو بگیری نمیتونی؟ اصلا من طلاق میخوام.
- بیبی! ما الآن دیگه بچه داریم... نمیتونی به همین راحتی بذاری بری. بعدشم، بشین تا طلاقت بدم! انگار باسن خوشگلت بازم هوای ددی رو کرده!
نگاهی بهش انداخت و از پشت دستهاش رو دور گردنش گذاشت و فشرد.
+ جرات داری یه بار دیگه اسم رابطه رو بیار تا با همین دستام خفهت کنم.
- منو از چی میترسونی؟ آرزوم اینه که به دستای عشقم بمیرم!
فشاری به گردنش وارد کرد و سرش رو جلو برد. بی هوا گاز محکمی از گردنش گرفت و ازش جدا شد.
- آخ! دردم اومد بیبی!
دستش رو جلوی دهنش گذاشت و کنار گوشش با عشوه گری زمزمه کرد.
+ هیششش! منکه میدونم بدت نیومد و تازه اون پایین خبراییه.
پوزخندی زد و ادامه داد.
+ اما فعلا از هیچی خبری نیست جناب کیم.
- اوووم، آره... عاشق وقتاییم که بهم درد میدی بیبی کلوچه!
نگاهشو از جاده گرفت و بوسهی سریعی از لبهاش دزدید.
جونگکوک سریع عقب کشید و ضربهای به سرش زد.
+ یااا تو دیوونه شدی؟ میخوای به کشتنمون بدی؟
- تقصیر خودته که موقع رانندگی انقدر نزدیکم میشی، میدونی که عاشق بوسیدنتم!
روی صندلی نشست و دستهاش رو روی سینه بهم قلاب کرد.
+ دیگه بهت نزدیک نمیشم. هیچوقت.
- دلم برای بغلت تنگ شده... از همین الآن اون فسقلی رو هم به بغلت عادت دادی. میخوام امشب باهاش اتمام حجت کنم، باید بدونه اینجا رئیس کیه!
ناخودگاه زد زیر خنده و دندونهای خرگوشیش رو به نمایش گذاشت.
+ تو دیوونهای تهیونگ.
تهیونگ با دیدن لبخندش دلش ضعف رفت و لبهای خودشم کش اومدن.
- من فقط یه خورده زیادی عاشقتم و اون بچه... یه جوری بهت چسبیده بود انگار صاحب جدیدته!
+ تو اگه میخواستی اینجوری حسادت کنی، چرا اصلا سرپرستیشو قبول کردی؟
- حرف نباشه! اصلاً خوشم نمیاد انقدر باهات گرم گرفته.
+ چه بخوای چه نخوای، جاشو تو دلم باز کرده مستر کیم.
- اما هنوزم اونی که شبا بغلت میکنه منم!
انگار که وین اون جا نشسته و داره نگاهش میکنه، ابرو هاشو بالا فرستاد و خندید.
مثل دو تا بچه با هم بحث میکردن و میخندیدن.
بالاخره اون مسیر طولانی تموم شد و ریموت رو از توی جیبش درآورد. در باز شد و وارد محوطهی بزرگی که سرتاسر درختهای بزرگی داشت شدن. جونگکوک با دقت نگاهی به اطرافش انداخت و با تعجب گفت:
+ اینجا هم مال توئه؟
- مال هر دومونه نفسم.
دست جونگکوک رو گرفت و پالتوی خودش رو روی شونههاش انداخت.
وارد سالن بزرگی شدن. جیمین و هوسوک هر دو روی کاناپه نشسته بودن و وین هم بغل جیمین بود و عروسک پارچهای که تهیونگ واسش خریده بود رو به دندونهای تازه جوونه زدهش میکشید.
جونگکوک با دیدن وین، چشمهاش برق زد و قدمی به سمتش برداشت، اما با دردی که زیر شکمش پیچید خم شد و دستش رو روی زانوش گذاشت.
وین با دیدنش دستهاشو باز کرده بود اما وقتی دید بغلش نمیکنه بلند زیر گریه زد.
تهیونگ بین بازوهاش گرفتش و کمکش کرد رو نزدیکترین مبل بشینه.
- داروهاتو گرفتم، باید سر وقت بخوری نفسم. پمادتم باید استفاده کنی...
با شنیدن اسم پماد مشتی به رون پای تهیونگ زد و چشم غرهای بهش رفت.
سرش رو بالا گرفت و رو به جیمین گفت:
+ بیارش اینجا.
جیمین وین رو به آغوش جونگکوک سپرد و خودش کنار هوسوک نشست. جونگکوک بوسهای به گونهی تپل و سفیدش زد و توی بغلش فشرد.
+ دلم واست تنگ شده بود نفس من.
تهیونگ با حسودی به بچه نگاه کرد و نیشگونی از پاهای تپلش گرفت که صدای گریهش در اومد. سرش رو تو بغل جونگکوک فرو برد و مثل ابربهار گریه میکرد.
آروم پشتش زد تا به نوعی از دلش در بیاره اما فقط صدای گریهش بلندتر شد. از ترس به کوک نگاه نمیکرد، میدونست الان خون جلوی چشمهاشو گرفته.
+ میفهمی این بچهس؟
نگاهش رو ازش گرفت و با عصبانیت از جاش بلند شد.
+ دیگه حق نداری طرفش بیای.
وین رو توی بغلش تکون داد و کنار گوشش آهنگی که همیشه برای خودش میخوند و زمزمه کرد.
وین یا چشمهای اشکی سرش رو روی شونهی جونگکوک گذاشت و به زمزمه و صدای آروم ددیش گوش میداد.
- دیگه کم کم منو جیمین باید برگردیم.
نگاهشو از همسرش گرفت و به هوسوک خیره شد.
- نمیشه یکم بیشتر بمونید؟ کوک به جیمین وابستهس... یکم دیگه پیشمون بمونید.
- اما... هیونگ اون ور دست تنهاست.
- اگه خیلی عجله داری برو، بدون جیمین!
- بدون همسرم کجا برم؟! خیلی خودخواهی تهیونگ!
- هوم، همینه که هست. من رفتم پیش کوک، واسه شب بریم همون رستورانه که قدیما باهم میرفتیم.
هوسوک از جاش بلند شد و گفت:
- تهیونگ تو این وضعیت اصلا به صلاح نیست از خونه بیرون بریم. خودت میدونی چقدر خطرناکه.
نفسشو کلافه بیرون فرستاد و به سمت دوستش چرخید.
- نگران نباش، یه امشب و میتونیم برای خودمون باشیم. کوک و جیمین چه گناهی کردن که باید همهش تو خونه زندانی باشن؟!
- الان بحث کوک و جیمین نیستن. واقعا خطرناکه... اون عوضی بیرون آدماشو گذاشته که ما رو هدف بگیره... دکتر ادوارد رو هم برای هشدار ما ترور کرد. پس خواهش میکنم لجبازی نکن. تو دیگه تنها نیستی، یه بچه داری... باید بیشتر حواست بهش باشه.... محوطهی خونهت که درست مثل یه جنگل کوچیکه چرا همینجا دور هم نباشیم؟
سرشو تکون داد. حرفاش منطقی بود و حالا به عنوان یه پدر، باید بیشتر محتاط رفتار می کرد.
- باشه.
داخل اتاق جدیدشون رفت و در و از پشت قفل کرد.
- کجایی عشقم؟!
جونگکوک از پشت کمد بیرون اومد و عصبی نگاهش کرد.
+ ساکت باش داره میخوابه.
همونطور که لباس بافتنیشو از بالای سرش در می آورد، تُن صداشو پایینتر آورد و گفت:
- پیانو چه رنگی دوست داری سفارش بدم؟ زودتر بگو که بگم با بقیهی وسایل برامون بفرستن.
خواست صورتشو ببوسه که ازش فاصله گرفت و دستشو پس زد.
+ من چیزی نیاز ندارم. برای این بچه وسایل بگیر.
نگاهی بهش انداخت و با جدیت گفت:
+ در ضمن آقای کیم، تا وقتی رفتارتو با این بچه درست نکنی حق نداری سمت من بیای.
- باشه عشقم... معذرت میخوام. وسایلش تا فردا میرسن.
به چهرهی معصوم پسر کوچولوشون که غرق خواب بود نگاه کرد و لبخند محوی زد.
- نمیخواستم دردش بیاد، آخه پاهاش خیلی تپلی بود منم وحشی شدم یه لحظه.
پتو رو روش مرتب کرد و روی مبلی که کنار تخت بود نشست.
+ به جیمین کاری نداشته باش. بذار با هیونگ برگرده... نمیخوام اتفاقی واسش بیفته.
- تو خونه کنارت باشه چیزیش نمیشه.
کنار کوک نشست و ژورنال تو دستشو روی پاهاش گذاشت.
- بگو هر کدومو که دوست داری سفارش بدم. اینجا بزرگه، اگه خواستی دوتا پیانو سفارش میدم.
ژورنالو ورق زد و نگاهی به پیانوها انداخت.
+ پدر جیمین از من خوشش نمیاد، نمیخوام به خاطر اینکه اینجا تنهام چیزیش بشه. هوسوک هم حق داره کنار همسرش باشه. پس خواهش میکنم خودخواه نباش.
- گفتم که، فعلاً باید بمونه. نمیخوام تنها بمونی.
سرشو روی شونش گذاشت و از حس آرامشی که گرفت چشمهاشو بست.
- تنها چیزی که برام مهمه حال توئه.
جونگکوک با حرص گفت:
+ شاید من دلم خواست باهات تنها باشم.
لبش رو گزید و تند تند ژورنال رو ورق زد.
- آره؟!
چونهش رو گرفت و پیشونیشونو بهم چسبوند.
- خیلی میخوامت!
نگاهشو ازش دزدید.
+ خب دیگه حالا برو اونور.
- من که جام راحته!
سرشو روی پاهاش گذاشت و خمیازهی بلند بالایی کشید.
- منم مثل وینی کوچولو بخوابون ددی.
لبخندی زد و دستهاشو توی موهاش فرو برد.
+ جدیدا خیلی لوس شدی جناب رئیس.
یکی از دستهاشو گرفت، به لبهاش چسبوند و بوسید.
- شاید چون یکی هست که خوب بلده نازمو بکشه.
خم شد و گونهش رو بوسید.
+ بلند شو برو روی تخت بخواب. اینجا کمرت درد میگیره و جای منم تنگ کردی.
- توام بیا بغلم.
آروم از روی کاناپه بلند شد و دستشو به سمت کوک گرفت.
- پمادتم باید بزنی.
دستش رو گرفت و از روی مبل بلند شد و روی تخت دراز کشید. با تکون خوردن تخت، وین به پهلوی دیگه چرخید و جونگکوک رو به تهیونگ گفت:
+ آروم بیا روی تخت بیدار میشه.
تهیونگ کنارش دراز کشید و بازوش رو زیر سرش گذاشت.
یه هفته از رفتن جمین و هوسوک میگذشت و وین هم دیگه به وجود جونگکوک و تهیونگ عادت کرده بود.
جونگکوک بعد از قطع کردن تماس تصویری که با جیمین گرفته بود، ظرف غذای میکس شدهی وین رو از توی آشپزخونه برداشت و به سمت پذیرایی رفت. الان زمان نشستنش بود و جونگکوک برای اینکه تکیهگاه امنی براش درست کرده باشه، تعدادی عروسک خرس پشمالوی بزرگی رو کنارش گذاشته بود تا اگه یه موقع افتاد جاش نرم باشه.
وین دندونگیر سیلیکونی به دست داشت و هر از گاهی به سمت دهانش میبرد. جونگکوک با دیدن اون صحنه، قندی تو دلش آب شد و کنارش نشست. ظرف غذا رو کنارش گذاشت و وین رو روی پاش. مشغول غذا دادن بهش بود که با صدای باز شدن در ورودی سرش رو چرخوند. تهیونگ با کلی پاکت وارد خونه شد و جونگکوک با دیدن اون همه وسایل دستش با تعجب گفت:
+ اینا چیه خریدی ته؟
- هیچی، مقداری مکمل غذایی برای وین و مواد غذایی برای خونه.
+ این همه؟
وسایل رو روی جزیره گذاشت و گفت:
- خودت که میدونی ما نمیتونیم زیاد از خونه بریم بیرون. برای همین کلی خرید کردم.
وین رو بغل کرد و به سمت تهیونگ رفت.
+ من امروز چند دست لباس و یخورده اسباب بازی برای وین سفارش دادم تا عصر میرسه...
لبهاشو جلو داد و گفت:
+ فقط... فقط اینکه... کارت خودم خالی بود مجبور شدم از کارت تو سفارش بدم... فکر کنم پیامش برات اومده باشه... ببخشید هزینهش زیاد شد.
- این چه حرفیه عشقم؟ مگه کارت منو تو داره؟! برای خودتم سفارش میدادی.
جلوتر رفت و لبهای غنچه شدهش رو بوسید و بعد صورت تپل پسرشو که با لبخند شیرینی نگاهش میکرد.
- من نبودم ددی جونگکوک و که اذیت نکردی؟! دندوناشو ببین خدا!
هر دوشونو بغل کرد و روی هوا چرخ داد.
+ تهیونگ بذارم زمین، بچه میفته. باز دیوونه شدی؟
خندید و وین رو محکم بغل کرد. تهیونگ بالاخره رضایت داد و دست از اذیت کردنش بکشه و روی زمین گذاشتش.
+ دیوونه. تو برو استراحت کن، خودم اینا رو جا به جا میکنم.
- آره دیوونهم... دیوونهی تو!
اسپنکی به باسن برجستهش زد و صورتشو از پشت گرفت و رو لبهاش بوسه زد.
- من میرم یه دوش بگیرم... بچه رو بخوابون توام بیا!
چشمک شیطونی زد و با نگاهش سر تا پاشو رصد کرد.
+ یااا کیم تهیونگ... ولی ما نمیتونیم تا سه ماه رابطه داشتیم فراموش کردی؟
- وایسا خوشگله، نگه دار باهم بریم...
لبهاشو به گوشش چسبوند و زبونشو روی لالهی گوشش کشید.
- کی گفته قراره به فاکت بدم؟ لبهای خوشگلتم میتونن جبران کنن... اینطور فکر نمیکنی؟!
مشتی به بازوش زد و با لبخند گفت:
+ آخرش یه روز از دستت رسما دیوونه میشم. زود باش برو.
با چشمهایی که نم اشک توشون برق میزد چند لحظهی طولانی بهش خیره شد و چند بار پلک زد تا جلوی سقوطشون رو بگیره.
- عاشقتم جونگکوک شی.
+ منم عاشقتم جناب رئیس.
تهیونگ نگاهش رو از جونگکوک گرفت و به سمت حموم قدم برداشت. وان رو پر کرد و بعد از تعویض لباسهاش، برای اینکه کمی بدنش استراحت کنه توی وان نشست و چشمهاش رو بست.
جونگکوک وین رو روی صندلی مخصوصش گذاشت و مشغول مرتب کردن خریدها شد. زیر لب آهنگی زمزمه میکرد. وین با لبهایی خندون به ددی جونگکوکش خیره شده بود و هرازگاهی صدای خندههاش بلند میشد و با ذوق دستهاش رو بهم میکوبید.
وسایل آخرین پاکت رو هم جا به جا کرد و وین رو از روی صندلی بلند کرد.
+ خب کوچولوی شیرین من، شما باید یخورده بخوابی تا من و ددی تهیونگ بتونیم با هم خلوت کنیم، باشه نفس من؟
وین با دستهای کوچیکش صورت جونگکوک رو لمس کرد و لبهاش روی فک ددیش گذاشت. به خاطر خارش لثههاش، دهنش رو روی فک جونگکوک حرکت میداد و آب دهانش روونه شده بود. جونگکوک از حس خوبی که بهش دست داده بود، دلش برای کوچولوش ضعف رفت و اون لپهای تپل و سفیدش رو محکم بوسید.
+ انقدر دلبری نکن واسم، قول نمیدم نخورمتا.
جونگکوک جوری باهاش حرف میزد که انگار کاملا متوجه میشه.
سرش رو روی شونهش گذاشت و به آرومی دستش رو روی پشتش کشید. به محض اینکه چشمهای پسر کوچولوش گرم شده بود، صدای زنگ بلند شد. وین از خواب پرید و جونگکوک لعنتی فرستاد. به ناچار بچه رو بین عروسکها گذاشت و به سمت در قدم تند کرد. با دیدن پستچی، ابرویی بالا انداخت و گفت:
+ گفته بودن تا عصر طول میکشه.
مرد بدون اینکه نگاهی به پسر بندازه، گفت:
- توزیع بستهها امروز زود انجام شد.
جونگکوک سرش رو تکون داد و بسته رو گرفت، وقتی میخواست در رو ببنده چیزی مانعش شد.
- ببخشید؟
جونگکوک دوباره در رو باز کرد و نزدیکتر رفت.
+ چیزی شده؟
مرد خودش رو جلو کشید و کنار گوش جونگکوک زمزمه کرد:
- بهت هشدار داده بودم پاتو از زندگیش بکشی بیرون نه؟
در یک حرکت، چاقویی که به دست داشت رو خیلی ماهرانه توی پهلوی جونگکوک فرو کرد و جونگکوک از حس درد نفسش بند اومده بود، حتی نمیتونست تکون بخوره. مرد سرش رو بالا آورد و نگاهی به چشمهای اشکی جونگکوک انداخت.
- منو شناختی موسیو جئون؟
جونگکوک بدون حرکت فقط به پسر رو به روش نگاه میکرد. یونگی کلاهش رو مرتب کرد و دوباره گفت:
- سلام گرم منو به همسرتون برسونین.
چاقو رو از بدنش بیرون کشید که باعث شد مقداری خون از دهن جونگکوک بیرون بریزه. نگاهی به پسر بچهای که وسط پذیرایی بود و صدای خندههاش به گوشش میرسید انداخت و با پوزخندی گفت
- متاسفم که کانون گرم خانوادهتونو بهم زدم. دیدار به قیامت.
چاقوش رو توی آستین لباسش جاسازی کرد و به سرعت از خونه خارج شد.
جعبهای که جونگکوک به دست داشت روی زمین افتاد و خودش هم روی خم زانوهاش فرو اومد.
ادامه دارد...
By: @VKookMin_Eternity