Secret
Lark & Felicity
Part 40
- میدونستم پدر فوقالعادهای هستی... حیف بود این کوچولو از وجود مردی مثل تو، توی زندگیش محروم باشه.
+ اینجوری نگو. تو هم فوقالعادهای، یه ددی عالی. وقتی وین بزرگ بشه عاشقت میشه درست مثل من.
-اما... من فقط بهت درد میدم... محدودت میکنم.
با ناراحتی نگاهش رو دزدید و مشغول کندن ریشههای کنار ناخنش شد.
دستش رو روی بازوش گذاشت و گفت:
+ تهیونگ به من نگاه کن...
- من حتی لیاقت تماشا کردنتم ندارم... چطور به خودم اجازه دادم لمست کنم؟! من باعث شدم درد بکشی و مثل روانیا عین خیالمم نبود.
نگاهی به وین انداخت و پتو رو روی تن کوچیکش کشید. به سختی روی تخت نشست.
+ بغلم کن.
بیدرنگ به سمتش برگشت و محکم به آغوش کشیدش... انگار که سالیان سال در حسرتش بوده و حالا برای آخرین بار میتونه لمسش کنه.
عطر تنش خودِ آرامش بود...
-عاشقتم جونگکوکی.
سرش رو روی سینهاش گذاشت و با صدای آرومی که وین بیدار نشه زمزمه کرد.
+ من دردتم دوست دارم مرد من... عاشقتم... یه دنیا عاشقتم...
انگشتهاشون رو توی هم قفل کرد و به حلقههاشون خیره شد. هر روزی که میگذشت، عاشقتر از روز قبل بود.
انگار که واله و شیدای جونگکوک بودن، تبدیل به پیشهی جدیدش شده بود.
-تو باعث میشی با تک تک سلولهای بدنم، عاشق زندگی کردن باشم...
در جوابش لبخندی زد و بوسهای روی گونهاش گذاشت.
+ میشه فردا بری واسه این فسقلی وسایل بگیری؟ میترسم کنارمون میخوابه لهش کنیم.
سرش رو چرخوند و گفت:
+ خب ببین چقدر کوچولوئه.
-درست مثل خودت.
صورتش رو بوسید و به پسر کوچولوش خیره شد.
-بهم لیست بده هر چی نیازه بخرم. باید خونمونم عوض کنیم... تو عاشق پنت هاوس بودی.
+ میخوام همینجا بمونیم. آخه اولین بار این کوچولو رو اینجا دیدم.
دستش رو روی شکمش گذاشت و چشمهاش رو بست.
+ آخخ... تهیونگ درد دارم.
-این دکتر کجا موند؟ یه وقت چیز جدی نباشه!؟
تهیونگ ناخواسته صداش رو بالا برد و جیمین رو صدا زد.
- جیمین... جیمینا...
صدای گریهی وین بلند شد و تهیونگ تازه متوجه شد چه کاری کرده.
- اههه... فاک... شرمنده. جونگکوکی کوچولو بیدار شد.
جونگکوک رو روی تخت گذاشت و وین رو به آغوش گرفت و تکونش داد. آروم به پشتش ضربه زد.
- جانم... بخواب پسرم..
جیمین انقدر با عجله وارد اتاق شد که نزدیک بود پخش زمین بشه.
-دکتر ادوارد... هوسوک گفت... چیز شده...
تهیونگ با کلافگی نگاهش رو ازش گرفت و وین رو توی بغل جونگکوک گذاشت تا با پدر مورد علاقهاش، آروم بگیره.
+ درست حرف بزن ببینم چی میگی جیمینا!
- دکتر ادوارد نزدیک خونش ترور شده...
چشمهاش گشاد شد و با ترس گفت:
- چی... چی میگی؟ این امکان نداره!
چشمهاش رو روی هم فشرد. نگاهش رو به جونگکوک و وین انداخت و زیر لب زمزمه کرد:
- دیگه حتی این خونه هم براتون امن نیست.
دستی به صورتش کشید و کلافه از این سوی اتاق به اون سوی اتاق قدم میزد. اینجا، جایی بود که باید اون پیرمرد حقه باز خودی نشون میداد. حالا که شریک هم محسوب میشدن، حتی اگه میخواست هم نمیتونست زیر قولهاش بزنه چون خودش هم با خاک یکسان میشد!
-باید بریم جونگکوکم...اینجا دیگه امن نیست. جیمینی میشه بهش کمک کنی وسایلشو جمع کنه؟ خودتم وسایلتو جمع کن، جون هممون در خطره.
- کجا بریم هیونگ؟ اینجوری باید فقط آواره باشیم. جایی مد نظرته؟
-آره... حالا بلند شید.
با نگرانی به همسرش خیره شد. حتی دردش رو هم مخفی میکرد!
-وقتی رسیدیم یه دکتر مورد اعتماد خبر میکنم عزیزدلم... میتونی تحملش کنی؟!
جونگکوک سرش رو تکون داد و برای اینکه تهیونگ بیشتر از این نگران نشه، لبخند تصنعی زد. به سختی از روی تخت بلند شد. نمیتونست حتی یه قدم برداره، فقط وین رو محکم توی بغلش نگه داشته بود. جیمین با عجله لباسهای جونگکوک رو توی چمدون گذاشت و وقتی لرزش پاهاش رو دید به سمت تهیونگ رفت. کنارش ایستاد و آروم بهش گفت:
- هیونگ! انگار حالش اصلا خوب نیست. نگاهش کن پاهاش میلرزه... هم ترسیده هم این که نمیتونه راه بره.
به همسرش خیره شد که چطور به سختی روی پاهاش ایستاده و پسرشونو تو آغوشش تکون میداد.
صورتش کاملاً سرخ شده بود و قطرههای درشت عرق روی پیشونیش خودنمایی میکردن.
-من و کوک زودتر میریم. هوسوک خودش میدونه چی کار کنه، همه چیز مرتبه نگران نشو.
وین رو به آغوش جیمین سپرد و همسرش رو بغل کرد.
خیلی احساس بدی داشت...
ازش جدا شد؛ پالتوی گرمی از بین لباساش جدا کرد و به سمتش اومد.
- همسر زیبای من...
صورت داغش رو بوسید و از روی زمین بلندش کرد.
جونگکوک دستهاش رو دور گردن تهیونگ حلقه کرد.
+ تهیونگا...آخخ...من...من میترسم.
تهیونگ بوسهای روی پیشونیش گذاشت و همراه جیمین از اتاق خارج شد.
- چیزی نیست نفسم، من نمیذارم اتفاقی براتون بیفته.
به سمت پارکینگ رفت و کوک رو روی صندلی عقب خوابوند تا راحت تر باشه.
مجبور بود به دوست پسر سابقش رو بندازه اما چارهای نبود.
ماشین رو روشن کرد و راه افتاد. هر از گاهی نالهای از بین لبهای کوک فرار میکرد و مثل خنجر توی قلبش فرو میرفت.
چشمهاش تار میدید... حتی نفهمید اون قطرههای اشک مزاحم کی سر و کلهشون پیدا شده.
موبایلش رو از توی داشبورد چنگ زد و شمارش رو گرفت.
بعد از دوتا بوق صدای آشنا و بمش که به فرانسوی سلام میداد توی گوشی پیچید.
لحظه ای مکث کرد و بلأخره سکوت رو شکست.
-منم میونگسو...
سکوت پشت خط نشون میداد که مخاطبش انتظار هر کسی رو داشت به جز کیم تهیونگ.
- خونهای؟ دارم میام پیشت.
بعد از سکوت طولانی که پشت خط برقرار شد جواب داد: منتظرم.
تهیونگ از خیابونهای فرعی که اون رو زودتر به خونهی میونگسو میرسوند، رفت تا بیشتر از این همسرش درد نکشه. هر از گاهی نگاهش رو از آینه بهش میانداخت و وقتی صورت عرق کردهاش رو میدید که چطور از درد توی هم جمع شده و سعی میکرد صدای نالههاش بلند نشه، بیشتر به خودش لعنت میفرستاد.
- جونگکوکم آروم باش نفسم... الان میبرمت پیش دکتر... فقط سعی کن آروم باشی باشه؟
جونگکوک بدون اینکه چیزی بگه پلکاش رو روی هم گذاشت.
جلوی خونهلش پارک کرد و از ماشین پیاده شد. نمیدونست میونگسو چه واکنشی قراره نشون بده اما میدونست که آدم بدذاتی نیست... به هر حال اونا باهم یه گذشتهای داشتن و یه زمانی رابطشون جدی بود اما این چیزی نبود که به همسرش گفته باشه!
جونگ کوک رو بین بازوهاش گرفت و کمکش کرد تا جلوی ویلا بیاد.
تهیونگ قدمهاش رو با جونگکوک هماهنگ کرد و وارد محوطهی ویلا شد.
چیزی نگذشت که از زیر دست تهیونگ سُر خورد و روی خم زانوهاش نشست و دیگه توان راه رفتن هم نداشت.
+ تهیونگ...نمیتونم راه برم.
_ تهیونگ...
نگاه هر دوشون به سمت مردی رفت که تو دو قدمیشون ایستاده بود و با تحیر به تهیونگ زُل زده بود.
-میون، میشه کمکم کنی؟
میونگسو بلأخره به خودش اومد و کنار کاپل رو به روش که هیچ ایدهای نداشت چه نسبتی با هم دارن، زانو زد.
دستش رو روی پیشونی داغ کوک گذاشت و مچ دستش رو گرفت تا نبضش رو چک کنه. لبخند مهربونی به بیمارش زد و چال گونشو به رُخ کشید. همون طور که کمک میکرد از روی زمین بلند بشه و روی ویلچر بشینه ازش پرسید:
_حالت تهوع و سرگیجه هم داری؟ کجات درد میکنه عزیزم؟!
جونگکوک دست تهیونگ رو گرفت و فشرد. خجالت میکشید بگه چش شده. آب دهانش رو به سختی قورت داد و سرش رو بالا گرفت، نگاهی به تهیونگ انداخت.
+ تهیونگ!
مرد روی خم زانوهاش نشست و بهش نگاه کرد.
- جانم نفسم؟
جونگکوک سرش رو نزدیکتر برد و کنار گوشش زمزمه کرد.
+ من... من نمیتونم چیزی بهش بگم... خجالت میکشم.
میونگسو نگاهش روی حلقههای ستشون قفل شده بود و کم کم حدسیاتش به یقین تبدیل شد. هیچ وقت نتونسته بود تهیونگ رو فراموش کنه اما از اون روزها خیلی میگذشت...
_خجالت نکش... میخوام کمکت کنم.
لبخند روی لبهاش پاک نمیشد اما نمیتونست منکر این بشه که دیدن کسی که یه زمانی عاشقش بود یادآور خاطراتشه.
تهیونگ به کمک همسرش اومد اما کلماتش فقط باعث شدن که بیشتر از قبل خجالت زده بشه.
- خب... ما با هم بودیم و من یه مقدار زیاده روی کردم.
میونگسو بدون اینکه تغییری تو رفتارش بده دست جونگکوک رو گرفت و روی ویلچر نشوندش.
_ بریم داخل اینجا سرده.
میونگسو جلوتر رفت و جلوی در ایستاد. تهیونگ همراه جونگکوک که روی ویلچر نشسته بود وارد سالن ویلا شدن. جونگکوک نگاهی به اطراف خونه انداخت. جونگکوک بیشتر عاشق خونههای مدرن بود و خب خونهای که الان توش بودن تم کلاسیک داشت اما به هرحال باز هم از نظرش زیبا بود. نگاهش به پیانویی که گوشهای از خونه بود افتاد. اون به خاطر تهیونگ و شغلش مجبور بود دست از رویاهاش بکشه و این واقعا ناراحتش میکرد.
میونگسو به طرف یکی از اتاقها رفت و رو به تهیونگ گفت
- بیارش اینجا.
جونگکوک با استرس زیادی پاهاشو تکون میداد و پوست لبشو میکَند.
این براش خجالت آور بود...
میونگسو با سه تا لیوان نوشیدنی برگشت و لبخند مهربونی زد.
یکی از لیوان ها رو به سمت جونگکوک گرفت و کنارش روی تخت نشست.
_ چیزی نیست، باشه؟ لطفاً آروم باش. تا خودت نخوای من هیچ کاری نمیکنم. یکم از این بخور، آرومت میکنه.
تهیونگ با قدردانی نگاهش کرد و سرشو پایین انداخت. همین که هیچی نگفته بود نشون میداد هنوز هم همون پسر خوش قلبیه که میشناخت.
میونگسو نگاهی به تهیونگ انداخت و سرشو تکون داد.
_تو برو بیرون، من و کوکی حرفای خصوصی داریم.
تهیونگ با دو دلی به همسرش خیره شد تا نظرشو بدونه.
میونگسو که نگاه نگران جونگکوک رو دید، لبخندی زد و گفت:
- تو باید به دکترت اعتماد کنی باشه؟ فقط یه معاینه سادهاس.
جونگکوک سرش رو تکون داد. تهیونگ نگاهش رو ازش گرفت و از اتاق خارج شد.
میونگسو لیوان دستش رو روی میز گذاشت و به سمت جونگکوک چرخید.
- خب عزیزم روی تخت دراز بکش.
جونگکوک دراز کشید و دستش رو روی پایین تنهاش گذاشت و با استرس پوست لبش رو میکَند. میونگسو به آرومی شلوارش رو پایین کشید اما دست جونگکوک مانعش شد.
_ باور کن اون چیزایی که داری من خودم بهترشو دارم...
کنارش روی تخت نشست و خندید.
جونگکوک هم خندش گرفته بود اما حتی یه لبخند کوچیک هم نزد.
_ اگه نبینم که نمیفهمم مشکل چیه عزیزم، زود تموم میشه... اصلاً نمیخوام کاری کنم که بهت حس بدی بده. باشه؟!
+ باشه.
دستش رو برداشت و اجازه داد میونگسو کارش رو انجام بده.
دستکش رو دست کرد و با دقت مشغول معاینه شد. میدید که جونگکوک از خجالت خودش رو منقبض میکنه برای همین سعی کرد کمترین برخورد رو با بدنش داشته باشه. با دیدن رگه های خون متوجه شد مشکل کجاست و اجازه داد لباسش رو بپوشه.
_ خب، تموم شد عزیزم.
از جاش بلند شد و دستکش رو توی سطل زباله انداخت. به سمت جونگکوک برگشت و گفت:
- من میرم بیرون، راحت باش.
از اتاق خارج شد و در رو بست. تهیونگ پشت در ایستاده بود و با دیدن میونگسو نفس عمیقی کشید.
- چی شد؟ حالش خوبه؟
_خوبه، فقط تا چند وقت نباید رابطه داشته باشه... یا اینکه ددی یه سه ماهی قید تاپ بودنشو بزنه!
تهیونگ جلوی دهنش رو گرفت و به دیوار پشت سرش پینش کرد.
-بفهمم یه کلمه به کوک حرفی زدی، کشتمت!
دستش رو پس زد و پوزخندی روی لبش نشست.
_ چی رو منظورته؟ مثلاً اینکه همسر خوشگلتو آوردی پیش عشق اولت؟!
تهیونگ هلش داد تو نزدیک ترین اتاق و در رو بست.
-خفه شو! صداتو میشنوه...
_هیچ وقت لیاقت عشقی که بهت دادمو نداشتی... اما الآن که دیدمت، نمیتونم ازت متنفر باشم!
-تمومش کن... تو بودی که به من خیانت کردی. الآنم این حرفا فایدهای نداره کیم میونگسو! من ازدواج کردم و عاشق همسرمم.
_هیچ فرقی نکردی... هنوزم همون دیکهد خودخواهی هستی که بودی! و اینکه نه... نترس من قرار نیست حرفی بزنم. اون پسر هم قربانی عشق تو میشه، درست مثل من. یه سری دارو براش می نویسم، باید به موقع مصرف کنه و یه پماد که هر ۴ ساعت باید استفاده بشه. دچار تنگی مقعد شده و تنها راهش اینه که تا یه مدت سکس نداشته باشه. برای ادامهی روند درمانشم باید به مطبم مراجعه کنید. نیاز به وسیله هست.
تهیونگ دستش رو مشت کرد و با حرص بهش توپید.
- جونگکوک هیچوقت قربانی عشق من نمیشه فهمیدی؟ اون با همه برام فرق داره جناب کیم، حتی با تو.
نفسش رو بیرون داد و اضافه کرد.
- اون برعکس تو، وقتی یکی خوشتیپتر و پولدارتر از من به تورش خورد بهم پشت نکرد... با تمام اخلاقای گند من کنار اومد و حالا هم که میبینی همسرم شده... پس بهتره اون دهنتو ببندی و بیشتر از این اراجیف نگی.
میونگسو به تخته سینهاش کوبید و با حرص تو صورتش غرید: من هیچ وقت بهت خیانت نکردم! اون پدر عوضیت باعث شد از هم جدا بشیم...
بینیشو بالا کشید و اشکایی که دیدش رو تار کرده بودن با خشونت پس زد.
_ من عاشقت بودم عوضی! نخواستی ببینی... نخواستی بفهمی.
یقهاشو تو مشتش گرفت و به سمت خودش کشید.
_ پدرت بعد از اینکه تو رو ازم گرفت، پروانهی طبابتم رو باطل کرد و کاری کرد به جرم خبرچینی از مملکت خودم دیپورت بشم تو این آشغالدونی؛ تمام اون مدت تو کجا بودی؟! مشغول کثافت کاریایی که هیچ وقت تمومی نداشتن! اومدم اینجا که یه شروع جدید داشته باشم. دوباره درس خوندم، از صفر شروع کردم و هنوز تو خلأ هستم... خیلی چیزا رو پشت سرم گذاشتم و الآن که فراموششون کردم دوباره برام یادآوری کردی... امیدوارم با همسرت خوشبخت بشی کیم تهیونگ، امیدوارم دردی که منو گرفتارش کردی، اینبار قلب کوک رو نشونه نگیره.
یقهاش رو رها کرد و لبهاشو روی لب های تهیونگ کوبید و بوسیدش. انقدر سریع اتفاق افتاد که حتی نتونست واکنشی به اون بوسه نشون بده.
_همیشه میخواستم بوسهی خداحافظیمونو بگیرم... اما فقط ضرب دستت نصیبم شد.
جونگکوک که از توی اتاق بیرون اومده بود، با صدای تهیونگ و میونگسو به سمت اتاقی که درش نیمه باز بود رفت.
با دیدن صحنهی رو به روش و حرفهایی که شنیده بود، نفسش بند اومد. اون پسر عشق تهیونگ بود و حالا داشت میبوسیدش. پس به خاطر همین اینجا اومده بودن. بی اختیار اشکهاش روی صورتش سُر خوردن.
نه... امکان نداشت... چیزی رو که میدید نمیتونست باور کنه. در اتاق رو کامل باز کرد و نگاهش روی اون دو نفر قفل شد.
- کوک!
تهیونگ با چشمهای گرد شده به سمتش رفت و اسمش رو صدا کرد اما انگار جونگکوک نمی شنید. دستش رو گرفت و توی بغلش کشیدش.
- برات توضیح میدم... اونطور که فکر میکنی نیست!
جونگکوک که تازه به خودش اومده بود، سرش رو تکون داد.
+ مهم نیست... میخوام برم پیش وین...
نگاهش رو از تهیونگ گرفت و از بغلش بیرون اومد. دستش رو از دیوار گرفت و به سمت بیرون رفت.
با دلخوری به میونگسو نگاه کرد و گفت: راضی شدی حالا؟!
با قدمهای بلند خودش رو به کوک رسوند و از پشت بغلش کرد.
-عاشقتم کوک! باور کن تو قلب من تنها تو هستی عزیزم...
دستش رو روی دستهای تهیونگ گذاشت. با صدای گرفته گفت:
+ تهیونگ! اشکالی نداره... مهم نیست... فقط میخوام برم پیش وین.
به صورت گرفته و بیحالش نگاهی انداخت و بدون حرف زیر پاش خم شد و کولش کرد.
تا رسیدن به ماشین بغض گلوش سنگین تر شد.
روی صندلی گذاشتش و صورتش رو برگردوند تا کوک اشکاش رو نبینه. اگه از دستش میداد چی؟! چه اهمیتی داشت که تو گذشته چه اتفاقی افتاده... وقتی حالا تمام قلبش از عشق جونگکوک لبریز بود!
روی صندلی دراز کشید و گفت:
+ دیگه بر نمیگردیم ویلا؟ جیمین و هیونگ کجان؟
تهیونگ سرفهای کرد و از آینهی جلو به عشقش خیره شد.
-میریم خونهی جدیدمون. هممون باهم.
+ باشه.
سرش رو چرخوند و چشمهاش رو بست.
دوباره اون صحنه پشت پردهی پلکش شکل گرفت. لبهایی که متعلق به خودش بودن، حالا توسط یه نفر دیگه بوسیده شده بود.
نتونست خودش رو کنترل کنه. هق بیصدایی زد و دستهاش رو روی صورتش گذاشت.
تهیونگ گوشهی خیابون ماشین رو پارک کرد و پیاده شد. در سمت عقب رو باز کرد و با دلتنگی همسرش رو به آغوش کشید.
-ببخشید که بردمت اونجا... ببخش منو! عشق خوشگل من... مهربونم، نفسم... چراغ خونم. گریه نکن جونگکوکم... بمیرم برای بغض تو گلوت، بمیرم برات زندگی من! مرگ من گریه نکن...
صورت خیس از اشکش رو با دستهش قاب گرفت و لبهای تبدارش رو عمیقاً بوسید.
-منو ببوس جونگکوک... بذار یادم بره کسی جز تو لمسشون کرده.
به مردمکهای لرزون مردش نگاه کرد. چشمهاش پر میشد و تهیونگ به زور خودش رو کنترل میکرد. به خواستهی تهیونگ، لبهاش رو روی لبش گذاشت و عمیق بوسیدش.
+ این لبها، این دستها، این بدن، همش متعلق به منه. اجازه نمیدم کسی دیگه تصاحبشون کنه.
-خیلی می خوامت عزیزدلم.
تو آغوشش فشارش داد و روی موهاش بوسه زد.
-تمام وجودم متعلق به همسر زیبامه...
ادامه دارد...
By: @VKookMin_Eternity