Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 37

جونگکوک کنار گوشش زمزمه کرد:

+ خب اون کارای خوبی که گفتی چیه مستر؟

لیسی به گوشش زد و آروم خندید.

تهیونگ به ثانیه نکشیده، جدی شد و همون‌طور که حلقه‌ش رو تو انگشتش می‌کرد با لحن فوق سکسی که مختص خودش بود جواب داد:

- شاید با یه بلوجاب حرفه‌ای شروع کنم!

دستش رو از زیر پیراهنش رد کرد و به نیپل حساس پسر که به خاطر سرما برجسته‌تر شده بود، رسوند.

- اما می‌دونی... هیچ‌وقت به اونجا ختم نمیشه.

فشاری به نیپلش آورد که آخی از بین لب‌های نیمه بازش بیرون پرید.

+ ح... حالا نمیشد فقط بگی؟ حتما... آههه... حتما باید عملی کنی؟

تهیونگ لبخند پیروزمندانه‌ای زد و فشار انگشت‌هاش رو بیشتر کرد.

- می‌دونی که صدای ناله‌هات بهترین موسیقی جهانه؟!

زانوش رو وسط پاهاش رسوند و رو قسمت حساسش مالید.

- طوری که فقط با گوش کردن بهت... می‌تونم کام بشم بیبی... آههه!

نفس حبس شده‌ش رو بیرون داد و پیشونیش رو روی شونه‌ش گذاشت.

+ بس کن... آهعه...

- دلم برات تنگ شده.

پاشو پایین برد و سرش رو روی قفسه‌ی سینه‌ش گذاشت تا نفس‌هاش به حالت عادی برگردن.

مشتی به بازوی سالمش زد و با اعتراض گفت:

+ تصمیم عوض شد.

بوی تنش رو با تمام وجود به ریه‌های دلتنگش سپرد.

- عاشق عطر تنتم.

صورتش رو از لای دکمه‌های باز پیراهنش داخل برد و روی پوست نرم سینه‌ش کشید.

+ یااا کیم تهیونگ اصلا به حرف‌های من توجهی می‌کنی؟!

سرش رو بلند کرد و با چشم‌های خمارش بهش خیره شد.

- گفتی تصمیمت عوض شد؟

سرش رو تکون داد.

+ آره

- بلأخره که از دانشگاه میای خونه... اون وقت به کارای خوبمون می رسیم!

دوباره سرش رو روی سینه ش گذاشت و ریز خنده زد.

+ وقتی گفتم تصمیم عوض شد واسه همین بود دیگه، کلا قرار نیست از دانشگاه بیام خونه. خوابگاه می‌گیرم و همونجا می‌مونم.

- تو خیلی بیجا کردی! مگه بی‌صاحابی؟! اونوقت من بغل کی بخوابم؟ کی رو تا صبح با بوسه‌هام دیوونه کنم؟!

شونه‌ای بالا انداخت.

+ دیگه نمی‌دونم. قرار با دوست‌های جدیدی که پیدا می‌کنم تا صبح گیم بازی کنیم و تا خرخره مشروب بخوریم.

- آره؟! اون وقت من اینجا چغندرم؟!

+ چغندر؟

بلند زد زیر خنده‌ و سرش رو به عقب هول داد.

تهیونگ از فرصت استفاده کرد و بوسه‌ای به سیب گلوش زد.

- تنها دوست تو منم! حالا... شاید یکمم جیمین. اونجا رفتی فقط درساتو یاد می‌گیری و میای خونه، فهمیدی؟! هیچ‌کس حق نداره نگاهت کنه وگرنه...

اسلحه‌ش رو از زیر تخت برداشت و روی شقیقه‌ی کوک گذاشت.

- مغزشو می‌ترکونم!

جونگکوک با تعجب بهش نگاه کرد. نگاهش رنگ ترس داشت. تند تند سرش رو تکون داد و گفت:

+ با...باشه.

- نترس خوشگلم، خالیه!

+ مطمئنی؟

- آره... مگه میشه با اسلحه‌ی پر باهات شوخی کنم نفسم؟!

نفس راحتی کشید. خودش رو روی تخت رها کرد و چشم‌هاش رو بست‌.

+ تهیونگ!

- جانم؟!

چشم‌هاشو باز کرد و به سقف خیره شد.

+ کی قراره ازدواجمونو ثبت کنم؟

- شب ولنتاین چطوره؟!

+ چرا اون شب؟

- چون تو ولنتاین منی سوییتی.

+ اوهوم... هرچی تو بگی. راستی هیونگ و جیمین تا کی اینجا می‌مونن؟

- می‌خوام جیمین این ترم باهات باشه، احساس تنهایی نکنی.

با چهره‌ای غمگین روی تخت نشست و سرش رو به تهیونگ تکیه داد.

+ اما جیمین درسش رو تموم کرده. اون موقع که من مریض بودم، خب اون موقع که همه جام بخیه داشت و دو ماه نتونستم برم بیرون... جیمین زودتر درسش تموم شده... کاش هیچوقت نمیومدیم اینجا.

- اون خودش دوست داره پیشت باشه، یه استراحتم براش میشه. به کس دیگه اعتماد ندارم که کنارت باشه.

سرش رو تکون داد.

+ باشه. حالا که دارم فکر می‌کنم کاش واقعا قابلیت بچه دار شدن رو داشتم اینجوری هم دانشگاه نمی‌رفتم و هم اینکه دیگه تنها نبودم. البته باید بگم بچه‌ها یخورده زیادی روی مخن ولی خب بازم از تنهایی بهتره.

تهیونگ با شنیدن اسم بچه، نیشش باز شد و سرش رو روی دست نامزدش گذاشت.

- واقعاً؟! دوست داری یه کوچولو به خونوادمون اضافه بشه؟

+ اوهوم... ولی چطوری؟

- مطمئنم پسر کوچولومون، الآن یه گوشه از این دنیا منتظرمونه بابا جونگکوک!

+ منظورت چیه یه گوشه از این دنیا؟

- نمی‌دونم... ولی حس می‌کنم اونقدرام ازمون دور نیست.

+ منکه متوجه نمیشم چی میگی.

از روی تخت بلند شد و گفت:

+ گرسنمه.

لبخند روی لب‌هاش هنوز هم قصد محو شدن نداشت.

- جیمین غذا گرفته.

همون‌طور که از اتاق بیرون می‌رفتن گفت:

+ کاش می‌تونستم همیشه دونات و کیک شکلاتی بخورم‌.

- عزیزم باید کمتر شیرینی بخوری، به جاش چیزای مقوی بخور که وقتی پسرمون اومد، ازت یاد بگیره.


نگاهی به جونگکوک که برهنه تو آغوشش به خواب رفته بود انداخت و صورتش رو بوسید.

شب گذشته به حدی مست بودن که یک راند راضیشون نکرده بود! البته اینکه تا این ساعت خواب باشن کاملاً طبیعی بود.

سرش رو از روی دستش بلند کرد و روی بالشت گذاشت که تکون آرومی خورد و چشم‌هاش رو باز کرد.

+ آخ! ته...

- جانم؟!

لب‌های سرخش رو بوسید و پتو رو روی تنش مرتب کرد.

+ جایی میری؟!

- گفتم که... زود بر می‌گردم. بخواب خوشگلم.

خواست از روی تخت پایین بیاد اما مچ دستش تو دست کوک اسیر شد.

+ نرو!

به چشم‌های خیس از اشکش خیره شد و احساس کرد چیزی تو قلبش تکون خورد.

خم شد و شونه‌ش و بوسید... و بعد به نوبت، چشم‌های اشکیش رو...

- فقط دو روزه! بعدش دوباره برمی‌گردم.

چونه‌ش لرزید و با صدای بمش زمزمه کرد:

+ اما من نمی‌خوام بری... منم باهات میام.

با کلافگی چشم‌هاش رو بست.

- بهونه نگیر! فکر می‌کنی برای من آسونه ازت دور باشم؟!

با عصبانیت دستش رو رها کرد و روی پهلوی دیگه چرخید.

+ هروقت خواستی بگرد. تو که به حرف من اهمیتی نمیدی.

- بچه بازیتو تموم کن کوک! خیلی از این اخلاقت بدم میاد... لعنتی!

+ آره من بچه. هرچی دوست داری بگو. حالا هم برو می‌خوام بخوابم چند ساعت دیگه باید برم دانشگاه‌.

با ناراحتی نگاهش رو ازش گرفت و شلخته‌وار، لباس‌هاش رو پوشید.

- مواظب خودت باش عزیزم. دوست دارم.

بوسه‌ای روی موهاش گذاشت و به صورت همسرش خیره شد اما جونگ‌کوک حتی به خودش زحمت نداد چشم‌هاش رو باز کنه.

وقتی صدای بسته شدن در توی اتاق پیچید، روی تخت نشست و صورتش رو بین دست‌هاش پنهون کرد.

+ چی میشد منو با خودت ببری‌.

دوباره زیر پتو خزید و چشم‌هاش رو بست.


تمام اون دو روز یا با رفتن به دانشگاه، یا کز کردن توی اتاق مشترکشون گذشت. جونگکوک اونقدر دل تنگ تهیونگ شده بود که حتی دلش نمی‌خواست با کسی حرف بزنه. نه درست و حسابی غذا می‌خورد، نه می‌خوابید. نیمه شب‌ها ساعت‌های زیادی رو توی بالکن می‌گذروند و چشم به راه تهیونگ بود و گاهی همونجا خوابش می‌برد.

با کلافگی کیفش رو برداشت و بدون اینکه دستی به میز صبحانه‌ای که الیزا براش آماده کرده بود بزنه از خونه خارج شد و سوار ماشین ویلیام شد. با اینکه یک ماه از اومدنشون به پاریس میگذشت و دست و پا شکسته فرانسوی یاد گرفته بود، طبق گفته‌های تهیونگ که همه اینجا دشمنتن با هیچکس حرف نمیزد مگه اینکه مجبور میشد. اون روز هم مثل بقیه‌ی روز‌ها گذشت و کلاس آخرش که یکی از مهم‌ترین کلاس‌هاش بود رو پیچوند و بدون اینکه به ویلیام خبر بده از دانشگاه بیرون رفت. توی خیابون‌ها قدم میزد و چشم انتظار یه زنگ از طرف تهیونگ بود، اما اون توی این دو روز حتی یه بار هم بهش زنگ نزده بود. با آستین پیراهنش اشک‌هاش رو پاک کرد و در امتداد خیابون به سمت دریاچه‌ای که تهیونگ روز بعد از ثبت ازدواجشون برده بودش رفت. با اینکه اون مسیر از شهر فاصله داشت اما اهمیتی نداد و تمام راه رو پیاده رفت. وقتی به دریاچه رسیده بود تقریبا هوا تاریک شده بود. دوباره نگاهی به صفحه گوشی انداخت اما باز هم هیچ خبری از تهیونگ نبود.

ادامه دارد...


By: @VKookMin_Eternity

Report Page