Secret
Lark & FelicityPart 28
با نزدیک شدنشون به ویلا به راننده علامت داد ماشینو نگه داره.
از لیموزین پیاده شدن و همراه هوسوک تا جلوی در ورودی رفتن.
پیتر، مرد فوقالعاده محافظهکاری بود و اینو میشد از بادیگاردهایی که دور تا دور ویلاش پرسه میزدن فهمید!
-تا جایی که میشه با سیاست پیش میریم.
+هنوزم میگم این کار دیوونگیه ته! بریم اون تو رسماً باید خودمونو مرده فرض کنیم!
-احمق نشو...در اون صورت کل این ویلا میره رو هوا، می دونی که هیچ وقت بی گدار به آب نمیزنم هیونگ!
هوسوک پا به پاش جلوی ورودی ایستاد و به بادیگاردهای غولتشنی که داشتن بازرسی بدنیشون میکردن خیره شد.
با فرو رفتن دستش تو قسمت خصوصیش دندون قروچهای کرد و به سختی جلوی خودشو گرفت که دندوناشو تو حلقش نریزه!
بعد از اینکه مطمئن شدن سلاحی همراهشون ندارن، همراه چند نفر به داخل ویلا اسکورت شدن.
تهیونگ با احتیاط اطرافشو از نظر گذروند و با دیدن پیرمردی که همراه سگ هاسکیش نزدیک پلهها ایستاده بود، پوزخندی روی لباش نشست.
-بونژو موسیو!
تهیونگ سرشو تکون داد و به فرانسوی جوابشو داد.
-خیلی وقت میشه پیت!
پیرمرد دست تهیونگ رو بین انگشتهای زمختش گرفت و لبخند شیطانیش روی صورتش حک شد.
-سفر خوبی داشتی مستر کیم؟ به نظر خسته میای!
هوسوک بی توجه به لحن چاپلوسانهی مرد، پشت سر تهیونگ وارد ویلا شد و ترجیح داد مثل همیشه به عنوان یک مهرهی اصلی که در پشت پرده، بازیگر قهاریه، فعالیت داشته باشه.
هویت هوسوک، هنوز برای خیلیهاشون فاش نشده بود.
تهیونگ مقابل پیرمرد روی صندلی نشست و هوسوک کنارش ایستاد. با اینکه مطمئن بود تهیونگ هیچ کاری رو بدون فکر کردن انجام نمیده، اما باز هم میترسید.
جیمین و جونگکوک توی ویلایی خارج شهر تنها بودن. درسته که تعدادی بادیگارد همراهشون بود اما هوسوک از همون بادیگاردها بیشتر میترسید. هیچ بعید نبود یکی از افراد پیتر باشن. از استرس پای راستش ویبره میرفت و هیچ تعادلی روی حرکاتش نداشت.
تهیونگ توی جاش جابهجا شد و خطاب به پیتر که با خونسردی مشغول نوشیدن قهوهاش بود، گفت:
- فکراتو کردی؟
+ چی میل دارید بگم براتون بیارن مستر کیم؟
تهیونگ بدون اینکه چیزی از قهوهش بنوشه، فنجون رو به حالت نمایشی به لبش چسبوند.
-همین خوبه، ممنونم.
پیرمرد با لبخند رو اعصابی که از روی صورتش پاک نمیشد، سیگار برگی کنج لبش گذاشت و آتیشش زد.
کام عمیقی از سیگارش گرفت و با زبان کرهای دست و پا شکستهای شروع به صحبت کرد.
-وقتی شنیدم خبر اون حادثه تلخ، خیلی غمگین شدم...
دستهاش رو روی هوا تکون داد و چشمهای آبیش که برقی از شرارت توشون هویدا بود، روی صورت جذاب تهیونگ قفل شد.
+ با خودم گفتم، چه برازنده جوون بود...
تهیونگ لبخندی که از صدتا فحش بدتر بود روی لبهاش نشوند و نگاهش رو از تیلههای دروغگوی آبی رنگ پیرمرد گرفت.
+ فکرامو کردم، باید انحصار شرکتتو تماماً در اختیارم بگذاری مرد جوان!
پوزخند تهیونگ، بیشتر رنگ گرفت.
-داری میزنی زیر قول و قرارمون؟! قرار نیست همچین اتفاقی بیفته پیتر!
پیتر فیلتر سیگارش رو توی ظرف که دست یکی از بادیگاردها بود، تکوند و با پوزخند رو اعصابش زمزمه کرد:
+ داری ناامیدم میکنی تهیونگ...اینجور که پیداست ما با هم به توافق نمیرسیم.
از روی صندلی بلند شد و کتش رو توی تنش مرتب کرد. دستی به موهاش کشید و قدمی به سمت تهیونگ برداشت و مقابلش وایساد. سرش رو خم کرد و همونطور که به چشمهای کشیده و بادومی پسر رو به روش نگاه میکرد، زمزمهوار گفت:
+ شاید بهتره برگردم سمت مین یونگی... عاشق پیشههای قدیمی الان شدن رقیب خونخوار هم.
کراوات تهیونگ رو گرفت و سمت خودش کشید.
+ اگه برم سمت اون، بیشتر گیرممیاد...تو اینطور فکر نمیکنی؟!
هوسوک دیگه نتونست بیشتر از این ساکت بمونه؛ با حالت تهاجمی به سمتش رفت و تخت سینش کوبید که پیرمرد تعادلش رو از دست داد و روی زمین پرت شد. به ثانیه نکشیده، بادیگاردها اطرافشون رو محاصره کردن و صدای شلیک گلوله، سکوت نفرین شدهی اتاق رو شکست.
تهیونگ از شدت درد لبش رو گزید.
طبق آموزشهایی که دیده بود، خوب میدونست باید همون چند ثانیه رو غنیمت بشمره وگرنه کارشون تمومه. بی توجه به دستش که شدیداً در حال خونریزی بود، خودشو روی میز کار پیتر پرت کرد و اسلحهای که روش بود رو به سرعت قاپید. همهی اینها انقدر سریع اتفاق افتاده بود که کسی فرصت عکس العمل نشون دادن نداشت.
ماشه رو کشید و لولهی سرد تفنگ رو روی شقیقش فشار داد.
-من اومدم اینجا که مثه آدم باهات حرف بزنم پیری...ولی انگار ترجیح میدی یه گوله تو اون کله ی پوکت خالی کنم حرومزاده!
پیتر که میدونست تهیونگ تو اینجور مواقع با کسی شوخی نداره و ممکنه هر حرکتی ازش سر بزنه تصمیم گرفت کمی محتاطتر رفتار کنه.
+ آروم باش مرد جوان، میتونیم با یه گفتوگوی ساده حلش کنیم.
فشار لولهی تفنگ رو روی شقیقهاش بیشتر کرد و با تشر بهش توپید:
- بگو اون بادیگاردای عوضیت هوسوک رو ول کنن، وگرنه قول نمیدم زنده پاتو از اینجا بیرون بذاری.
پوزخندی زد و کنار گوش پیتر شروع کرد به شمارش.
- یک، دو...
+ ولش کنین!
یکی از بادیگاردها هوسوک رو هل داد که باعث شد پسر نقش زمین بشه و پهلوش به پایهی صندلی برخورد کنه. داد هوسوک از درد به هوا رفت و دستش رو روی پهلوش گذاشت. تهیونگ همونطور که با اسلحه، شکارش رو هدف گرفته بود، به سمت هوسوک رفت و بلندش کرد.
- تا وقتی از اینجا میریم بیرون اگه دست از پا خطا کنی، قول نمیدم طلوع فردا رو ببینی.
پیتر همونطور که دستهاش رو به نشونهی تسلیم، بالا آورده بود، نیشخندی زد.
+ آروم باش مستر کیم، قرارمون سر جاشه...امروز رو بذار به حساب کهولت سن! میتونیم دوباره در موردش حرف بزنیم...
تهیونگ تفنگشو تو هوا تاب داد و انگشتش رو روی ماشه تنظیم کرد.
-تو یه احمقی پیتر! اگه بلایی سر ما میاومد، کل این ویلای لعنتی میرفت رو هوا...هنوز منو نشناختی عوضی، مگه نه؟!
با فریاد آخرش چشماشو از ترس بست و دستاشو بالاتر گرفت.
+ باشه...باشه هر چی تو بگی! نمیخوام رابطمون باهم خراب بشه مستر کیم...
- تهیونگ ابرویی بالا انداخت.
- حالا شد، از اولم نباید پاتو روی دم من میذاشتی موسیو.
تهیونگ نگاهی به زخم بازوش انداخت و با چشمهای سلطهگرش به پیرمردی که هنوز روی زمین نشسته بود، خیره شد.
-من اون اطلاعات رو برات می فرستم، البته بعد از اینکه مطمئن شدم منو به هدفم رسوندی! خوب گوشاتو باز کن، بفهمم داری موش میدوونی کاری میکنم که مرگ برات آرزو شه! می دونی که شامهی کیم تهیونگ چقدر قویه!
پیتر نفسی گرفت و لباسهاش رو تکوند.
+ بهت که گفتم، با حرف زدن همه چیو حل میکنیم نیازی به خشونت نیست.
تهیونگ دندونهاشو روی هم فشرد و گفت
- اونی که این بازی کثیف رو شروع کرد تو بودی نه من، پس جوری رفتار نکن که انگار بی گناهی.
+ برات جبران میکنم، مین یونگی حتی روحشم خبردار نمیشه تو هنوز زنده ای. میتونیم شرکای خوبی برای همدیگه باشیم مستر کیم!
تهیونگ پوزخندی زد و اسلحشو پایین آورد.
-امیدوارم!
+ لطفاً بگذارید براتون جشنی تدارک ببینم، حتماً هنوز خستگی راه به بدنتون مونده...
چشمهاشو تو حدقه چرخوند و با ابرو به بازوش اشاره کرد.
-به اندازهی کافی پذیرایی شدیم!
پیتر با خجالت سرشو پایین انداخت و دوباره معذرت خواهی کرد اما هنوز هم اعتباری بهش نبود.
- باز هم بهت هشدار میدم. اگه بخوای سر یکی از اطرافیانم بلایی بیاری، اون موقع دیگه ساکت نمیشینم. جوری از روی زمین محوت میکنم که درسی بشی برای بقیه.
نگاهش رو از پیرمرد گرفت و با اشاره به هوسوک فهموند که وقته رفتنه.
بادیگاردهایی که اتاق رو محاصره کرده بودن، از سر راهشون کنار رفتن و اسلحشون رو پایین آوردن.
تهیونگ همونطور بازوش رو محکم گرفته بود، همراه هوسوک بیرون رفت.
هنوز چندقدم بیشتر برنداشته بود که سرش گیج رفت، هوسوک دستش رو دور شونهی تهیونگ انداخت و اون رو همراه خودش تا ماشینی که با فاصلهی زیادی منتظرشون بود برد.
ویلیام، یکی از بادیگاردهای تهیونگ، با دیدن حال آشفته و دست زخمیش از ماشین پیاده شد و به سمتش رفت.
- قربان؟ چیشده؟
تهیونگ سرش رو به علامت منفی تکون داد. ویلیام در رو باز کرد و هوسوک و تهیونگ وارد ماشین شدن.
هوسوک با حرص گیلاس مشروبش رو روی میز کوبید و خطاب به تهیونگ که روی صندلی دراز کشیده بود، گفت:
- از اولم نباید میرفتیم. اون روباه حقهباز...
لبهاش رو روی هم فشرد.
- اگه بلایی سر جیمین و جونگکوک آورده باشه چی؟ اصلا...اصلا چرا اون دوتا رو تنها گذاشتیم؟ تهیونگ استرس داره منو دیوونه میکنه.
تهیونگ از شدت درد، دستشو مشت کرد. حتی فکر اینکه بلایی سر جونگکوک اومده باشه، قابلیت از پا درآوردنش رو داشت.
-ویل، برو خونه.
-اما قربان شما تیر خور...
-گفتم برگرد!
با فریادی که از ته حنجرش زد، نفس همهشون تو سینه حبس شد.
-چشم قربان.
ویلیام فرمون رو چرخوند و به سمت ویلا حرکت کرد.
تمام طول مسیر با درد بازوش و صدای نالههاش سپری شد. فکر اینکه وقتی برگرده ویلا و جونگکوک اونجا نباشه بیشتر به دردش اضافه میکرد.
بالاخره بعد از تحمل کردن اون مسیر طولانی، ویلیام جلوی ویلا ترمز کرد. تهیونگ با ترس و استرسی که نمیدونست چطوری کنترلش کنه، همراه هوسوک پیاده شد و با عجله به سمت ویلا رفت.
رمز در و زد و با دیدن خونهای که تو تاریکی مطلق فرو رفته بود نفسشون تو سینه حبس شد.
-جونگکوک!
با صدای بلندی صداش کرد اما جوابش همون سکوت رعب انگیز بود.
احساس می کرد قلبش نمیزنه و بیجهت داره برای نفس کشیدن تلاش میکنه. انگار زمان متوقف شده بود...
تنها چیزی که میخواست این بود که ببینتش و تو آغوشش حبسش کنه.
دستشو به دیوار گرفت و به هوسوک که دست کمی ازش نداشت خیره شد.
هوسوک با ترس به تهیونگ نگاه کرد:
- شاید خواب باشن؟ بهتر نیست بریم طبقهی بالا؟
تهیونگ از شدت ضعف و سرگیجه روی زانوهاش سقوط کرد. همین طوری هم از نظر جسمی رو به راه نبود و معدش هر غذایی رو پس میزد...
-آخ...جونگ کوکمو بیار!
سرش رو تکون داد و ازش جدا شد.
به سمت راهپلهی پشتی رفت و از پلهها بالا رفت.
تمام خونه غرق سکوت و تاریکی بود.
با افتادن نور ماه از لابهلای پردهها روی زمین، به سمت آباژوری که کنار پنجره بود، رفت و روشنش کرد.
- جیمین؟ جونگکوک خوابین؟
تک تک اتاقها رو گشت اما هیچ خبری ازشون نبود. انگار قطرهی آبی باشن و توی زمین فرو رفته باشن.
پلهها رو دو تا یکی پایین رفت و با ترس رو به تهیونگ که از درد به خودش میپیچید، گفت:
- تهیونگا! نیستن. بالا هم نیستن.
هوسوک که صورتش مثل گچ سفید شده بود به دیوار تکیه داد و روی زمین سُر خورد.
تهیونگ نفس دردناکشو بیرون فرستاد و به سختی از روی زمین بلند شد.
-استخر و گشتی؟! بیرون که نرفتن، هیچ جا رو بلد نیستن...
هوسوک با پاهایی که از ترس می لرزیدن به تبعیت از تهیونگ از روی زمین بلند شد.
-نه!
با حال نزار از پله های زیر زمین پایین رفتن و به سمت محوطه ی استخر و جکوزی حرکت کردن.
با شنیدن صدای خنده های بلندی که تو استخر اکو میشد، نفس راحتی کشیدن.
تهیونگ با صورت خیس از اشک به جونگ کوکی که به دور از هرگونه فکر و خیالی مشغول آبتنی بود لبخند غمگینی زد و تماشا کرد که چقدر خوشحاله و خطری تهدیدش نمیکنه.
تمام انرژیش رو از دست داده بود و همونجا روی جلوی در ورودی استخر، زانوهاش سُست شد و روی زمین افتاد.
- خداروشکر حداقل اینا حالشون خوبه.
هوسوک هم کنار تهیونگ روی زمین نشست و هر دو محو تماشای عزیزترین آدمهای زندگیشون غرق خنده بودن شدن.
-میخوام همین روزا ازش خواستگاری کنم. فردا جیمین و ازت قرض میگیرم جانگ هوسوک...بهتره توام پیش جونگکوک بمونی و هواشو داشته باشی.
- چی؟! آخه چرا یهویی؟
-یهویی نیست، خیلی وقته تو فکرشم. میخوام روز تولدش بهش پیشنهاد بدم. به نظرت خوشحال میشه؟!
هوسوک نفس عمیقی کشید، صداش رو صاف کرد و گفت:
- مطمئنم خوشحال میشه...اما زیاد سخت نگیر بهش.
-منظورت چیه؟ من مشکلی دارم؟!
- تنها مشکلت اینه که زیادی محدودش کردی.
-من فقط...آخ!
- چیشد؟
کت تهیونگ رو به آرومی از تنش درآورد و با دیدن دستش که خون ریزی شدیدی داشت گفت
- بلند شو. باید به ویلیام بگم دکتر بیاره، همینجوری داره ازت خون میره.
تهیونگ از روی زمین بلند و هوسوک قدمهاش رو باهاش هماهنگ کرد و وقتی در رو بار کرد با صدای جونگکوک که به با ذوق صداش میزد، متوقف شد.
+ تهیونگااا...!
تهیونگ چشهاشو از درد بست و نفس عمیقی کشید.
قبل از اینکه به سمتش برگرده تو گوش هوسوک زمزمه وار گفت: بهش نگو!
جونگ کوک با حولهی تنپوشی که سینهی سفید و براقشو به نمایش گذاشته بود به سمتشون اومد و بی توجه به خیسی بدنش، تهیونگ رو به آغوش کشید. تهیونگ که به زخمش فشار اومده بود نالهی آرومی از بین لبهاش فرار کرد.
-جاییت درد میکنه؟!
جونگکوک با نگاه شکبرانگیزی بهشون خیره شد.
-نه...فقط دلم برات تنگ شده بود عزیزم. خوش میگذره؟!
قطرات عرق روی پیشونیش، نشون از دلتنگی نمیداد. جونگکوک به چشمهای خستهی مردش نگاه کرد و سرخی اون دوتا تیلهی براق چیز دیگهای میگفت.
+ تهیونگ؟
-جانم؟ برو موهاتو خشک کن سرما میخوری.
+ صبر کن ببینم.
نگاهی از سر تا پاش انداخت و با دیدن قطرات خون روی زمین چشمهاش گرد شد.
+ اینا دیگه چیه؟ کی آسیب دیده؟
هوسوک لبخند تصنعی تحویلش داد و دستشو دور کمر تهیونگ حلقه کرد.
-چیز مهمی نیست...برو پیش جیمین.
جونگکوک با عصبانیت صداش رو بالا برد و گفت:
+ روی زمین پر از خونه اونوقت میگین چیز مهمی نیست؟
تهیونگ به هوسوک تکیه داد تا جلوی افتادنشو بگیره.
-فقط یه زخم کوچیکه جونگ کوکم، آروم باش. تو برو لباس بپوش. من و هوسوک میریم بالا پانسمانش میکنیم.
+ من هیچجا نمیرم.
برای اطمینان کتش رو از روی شونهی مرد برداشت و با دیدن جای گلوله چشمهاش گرد شد.
+ ای..این یه زخم کوچیکه؟
تهیونگ که خیس عرق شده بود دست هوسوک رو محکم فشار داد تا زودتر از اون وضعیت خلاصش کنه.
-منو میبری تو اتاقم هیونگ؟
+ خودم حواسم بهش هست هیونگ، لطفا یه پزشک خبر کنین.
دست سالم تهیونگ رو دور گردنش انداخت، به آرومی از سالن استخر بیرون رفتن. جونگکوک که دیگه نمیتونست بیشتر از این سکوت کنه، گفت:
+ چه بلایی سر خودت آوردی؟ اصلا کجا رفتین شما؟
-میشه به جای اینکه بازخواستم کنی، کنارم بمونی تا دردم کم بشه؟!
+ معذرت میخوام.
ترجیح داد بیشتر از اون با سؤال و جواب، انرژی کمی که براش باقی مونده رو از بین نبره. براش سخت بود تهیونگ رو توی این وضعیت ببینه. اونم وقتی نمیدونست چه بلایی سرش اومده.
با رسیدن به اتاق، روی تخت درازش کرد و کنارش نشست. پیراهن خونیش رو درآورد و روی زمین انداخت. جای زخمش متورم شده بود و خونریزیش بند نمیاومد.
دستش رو جلو برد و عرقهای روی پیشونیش رو پاک کرد.
+ من فقط نگرانت شدم...نمیخواستم ناراحتت کنم.
-سرده...میشه تنهام نذاری؟ میشه دستمو بگیری؟ جونگکوک...دوست دارم اگه یه روز مرگ منو به آغوش کشید، آخرین نفسام کنار تو باشه...عطر تنت باشه. جونگ کوک منو ببخش که وارد همچین ماجرایی کردمت، من آرامشتو ازت گرفتم. تا وقتی با منی هیچ جا خونمون نیست؛ همیشه باید فرار کنیم...همیشه باید چشممون به جاده باشه.
+ قرار نیست هیچوقت این اتفاق بیفته. قرار نیست تو ترکم کنی.
حالا چشمهای جونگکوک همپر شده بود و همراه تهیونگ اشک میریخت.
+ من و تو تا آخرش با همیم مگه نه؟ بهم قول بده، قول بده همیشه کنارم میمونی.
-دوست دارم! ما هیچ وقت تموم نمیشیم عزیزدلم...
خم شد و لبهای گرمش رو روی لبهای سرد و رنگ پریدهی مردش گذاشت و بوسیدش.
جیمین با صورتی پکر کنار جونگ کوک نشست و به دستهای گره خوردشون که حالا از خون تهیونگ سرخ بودن، خیره شد.
قرص مسکنو تو دهن تهیونگ گذاشت و سرشو از روی تخت بلند کرد تا کمکش کنه از آب توی لیوان بخوره.
-تو چرا آبغوره گرفتی جوجهی زشت؟!
جیمین سرش رو تکون داد:
- تا حالا هیچوقت تو این وضعیت ندیده بودمت مستر. میدونم جونگکوک چقدر نگرانته.
تهیونگ قرص رو خورد و دوباره روی تخت دراز کشید.
- فعلا زندهام، انقدر گریه نکن.
- نمیتونم. دست خودم نیست.
هوسوک هم به جمعشون اضافه شد. همون طور که موهاشو از روی پیشونیش کنار میزد تا دمای بدنشو چک کنه گفت:
-بدتر از اینارو تحمل کرده، این که چیزی نیست. نگران نباشید، الان دکتر میرسه.
جونگکوک انگشتهاشو قفل انگشتهای مردش کرد و با نگاه نگران بهش چشم دوخت.
تهیونگ از درد چشمهاش بسته بود و گوشهی لبش رو میگزید. جونگکوک با تمام سلولهای بدنش درد کشیدن تهیونگ رو حس میکرد. میدونست هرچقدر آدم قوی باشه، اما این درد داره از پا درش میاره. سرش رو خم کرد و روی سینهاش گذاشت.
+ دلم واسه گوش دادن به صدای قلبت تنگ شده بود.
-آغوش گرمت، دردامو تسکین میده جونگکوکم. من زندگی خوب الآنمو مدیون توام.
+ دوست دارم تهیونگ من...زندگی خوب الان منم با وجود توئه.
در اتاق باز شد و ویلیام همراه پزشک وارد شد.
جونگکوک با اینکه دلش نمیخواست، اما مجبور بود از کنار تهیونگ بلند شه.
هوسوک به جیمین اشاره کرد تا جونگکوک رو ببره بیرون. جیمین دست دوستش رو گرفت، اما جونگکوک با چشمهای خیس و صدای لرزونی گفت:
+ من هیچ جا نمیرم. نمیخوام بیشتر از این درد بکشه. میخوام کنارش بمونم.
پزشکی که کاملاً از چهرهش مشخص بود از اهالی همون جاست به سرعت وسایلشو روی میز گذاشت و به سراغ مرد زخمی رفت.
-زخمش عمیقه...من وسایل زیادی ندارم که بتونم عملش کنم و این خطرناکه! کنار یکی از رگای اصلیشه و اگه مشکلی برای دست چپش پیش بیاد قلبشم درگیر میکنه. ممکنه هیچ وقت نتونه با این دست کاری انجام بده. ببینم مطمئنید موقع شکار همچین اتفاقی افتاده؟ تا حالا همچین چیزی ندیده بودم!
هوسوک با عصبانیت از بین دندونهای بهم کلید شدهش غرید:
-کارتو انجام بده جای فوضولی کردن!
-یکم آب گرم بیارید؛ دردش زیاده ولی داروی بی حسی ندارم. باید تحمل کنه!
جیمین با یه ظرف آب گرم و چندتا پارچهی تمیز برگشت و کنار پزشک گذاشت.
جونگکوک کنار تهیونگ نشست و دستش رو گرفت.
سخت بود مردش رو تو این وضعیت ببین و دَم نزنه.
+ تهیونگ به من نگاه کن. اگه دردت اومد دست منو فشار بده باشه؟
با درد خندید و دستشو بین انگشتهای یخزدهش فشار داد.
-حالا جاهامون عوض شده...این دفعه تو باید از من پرستاری کنی فرشته.
بینیش رو بالا کشید و تلخندی زد.
+ خودم مواظبتم. کاش من به جای تو درد میکشیدم.
-ناراحت نباش درد ندارم، حالم خوبه.
تکه پارچهای تو دهانش گذاشت و اطراف زخم رو ضدعفونی کرد. تهیونگ از شدت درد که یکباره با اون ماده ی لعنتی انگار آتیش گرفته بود محکم چشماشو بست و نالهشو تو گلوش خفه کرد.
-همسرتون رو محکم بگیرید تا حرکت نکنه.
جونگکوک چشمهاش گشاد شد و زیر لب زمزمه کرد:
+ همسر؟
بین گریه، ریز خندید و دستش رو محکمتر گرفت.
+ آروم باش تهیونگم.
تیغ جراحی رو به دست گرفت و با تبحر، برش ریزی روی پوستش ایجاد کرد. باریکهای از خون از محل بریدگی فوران کرد. تمام بدنش داشت تو تب می سوخت و خیس از عرق بود اما انقدر بیحال شده بود که حتی نای ناله کردن نداشت.
با پنس جراحی سر فلزی گلوله رو گرفت و با احتیاط بیرون کشید.
وقتی گلوله بیرون اومد، تمامی کسایی که توی اتاق بودن نفس راحتی کشیدن.
- گلوله جای بدی گیر کرده بود، اما حالش خوبه.
جونگکوک با دستمالی که به دست داشت، عرقهای پیشونی و صورتش رو پاک کرد. نگاهی به چهرهی رنگ پریده و بیحالش انداخت و برای هزارمین بار خودشو لعنت کرد که چرا باید این بلا سر تهیونگ بیاد.
با تموم شدن بخیه، مرد وسایلش رو توی کیفش برگردوند و خطاب به جونگکوک گفت:
- براش مسکن و چرک خشک کن نوشتم، یادتون نره حتما تهیه کنید و سر وقت بهش بدین. پانسمانش رو هر دو روز یک بار عوض کنید تا عفونت نکنه.
جونگکوک سرش رو تکون داد.
+ باشه متوجه شدم. ممنون.
ویلیام نسخه رو از پزشک گرفت و همراه هوسوک از اتاق خارج شد.
جیمین با نگرانی به جونگکوک و تهیونگ نگاه کرد و با صدای آرومی که تهیونگ رو بیدار نکنه گفت:
- من میرم بیرون، چیزی لازم داشتی حتما بهم بگو باشه؟ حواستم به مستر کیم باشه.
+ برو خیالت راحت.
جیمین از اتاق بیرون رفت و در رو بست. تهیونگ دست جونگکوک رو محکم گرفته بود و به خاطر درد زیادی که متحمل شده بود، بیهوش بود.
+ لطفا زودتر خوب شد تهیونگم.
سرش رو کنار دست تهیونگ روی تخت گذاشت و به صدای نفس کشیدنش گوش میداد. نمیتونست این زندگی رو بدون تهیونگ تصور کنه، اونقدر فکرهای احمقانه به سرش هجوم آورده بودن که سرش داشت منفجر میشد.
نور خورشید، لجوجانه از پشت پلک های بستهش سرک می کشید. دستشو سایهبون صورتش کرد و آهسته پلکهاشو باز کرد. درد بازوش، رفته رفته اتفاقات روز قبل رو یادآوری می کرد.
به جونگ کوک که روی سینش به خواب رفته بود و موهای لختش روی تن برهنش پخش شده بود خیره شد. درست مثل فرشتهها بود...زیبا و غیرقابلاجتناب.
موهاشو نوازش کرد و با صدای تحلیل رفتش صداش کرد اما پسر نق نقی کرد و دستشو دور بدنش محکمتر کرد.
-جونگ کوک...عزیزم میشه یه لیوان آب بهم بدی؟
بالاخره چشمهاش رو باز کرد اما از دردی که توی سرش میپیچید و بی طاقتش کرده بود، نالهی ضعیفی از بین لبهاش فرار کرد. دستش رو روی سرش گذاشت و به آرومی از روی تهیونگ بلند شد. نگاهی به مرد انداخت و لبخند کم جونی زد.
+ آخ...خوبی؟ الان برات آب میارم.
از روی تخت پایین اومد و به سمت میز کنار در رفت. پارچ رو برداشت و لیوان رو پر کرد.
+ تهیونگ درد نداری؟
به سمتش رفت و کنارش نشست، دستش رو پشتش گذاشت و کمکش کرد تا بشینه. بالشتها رو پشتش چید تا کمی راحتتر باشه.
-من خوبم عزیزم. تو چطوری؟ انگار زیاد رو به راه نیستی...ببخشید اذیتت کردم، دیشب نذاشتم خوب بخوابی از بس آه و ناله کردم.
+ نه چیزی نیست؛ من خوبم.
لیوان آب رو دستش داد.
+ باید قرصتو بخوری، اما الان نمیشه چون از وقتی برگشتی چیزی نخوردی و با معدهی خالی نمیتونم اجازه بدم قرص بخوری. چی دوست داری واست درست کنم؟ اصلا مواد غذایی اینجا هست؟ یا اینکه باید برم خرید؟
-نه...نرو لطفاً!
با استرس سر جاش نیمخیز شد و مچ دستشو گرفت.
-چیزی میل ندارم. فقط تنهام نذار!
+ باشه باشه، نمیرم. به جیمین میگم برات یه چیزی درست کنه.
گوشی تهیونگ رو از روی میز برداشت و به طرفش گرفت
+ میشه رمزشو بزنی؟
-اثر انگشت توام قفلشو باز میکنه.
انگشتشو روی صفحه گذاشت.
+ اوه نمیدونستم. وقتی خواب بودم اینکارو کردی؟
لبخندی زد و شماره جیمین رو گرفت.
- چیشده مستر؟ حالت خوبه؟
+ جناب جانگ، مستر عزیز بنده کاملا حالش خوبه، لطفا یه چیزی درست کن و واسش بیار.
- یااا جونگکوکا مگه من خدمتکارتم؟!
+ جیمین با من بحث نکن.
صداش رو آروم تر کرد و گفت:
+ این مستر لجباز شده نمیذاره از کنارش تکون بخورم.
دوباره صداش رو بلند کرد:
+ بله داشتم میگفتم، لطفا یه غذای خوشمزه باشه اوکی؟
خندید و گوشی رو قطع کرد.
دستش رو روی پیشونی تهیونگ گذاشت و دمای بدنشو چک کرد.
+ هنوز بدنت داغه مستر کیم.
-پس چرا با بوسههای خیست، خنکم نمیکنی؟!
لبخند شیطنت آمیزی زد.
+ مطمئنی اونجوری فقط خنک میشی؟
-دلم لباتو میخواد...ولی عرق کردم. باشه بعداً.
+ مهم نیست.
خودش رو جلو کشید و لبهای تشنهشو به لبهای مردش رسوند.
با دلتنگی بوسهی ریزی روی لبهاش گذاشت اما انگار آتیش جونگ کوک خیلی تند بود چون لبای متورمشو تو دهنش کشید و مک عمیقی بهشون زد.
زاویهی سرش رو عوض کرد و لب پایینش رو به دندون گرفت.
+ آههه....تهیونگ! لبات خیلی خوردنی شده.
لبخند کمرنگی زد و با انگشتش لباشو لمس کرد.
-پس از این به بعد بیشتر ببوسشون...چون مدام دلتنگت میشن.
سرش رو روی پاهاش گذاشت و مشغول بازی کردن با انگشتهاش شد.
+ دلم واسه بارمون تنگ شده، یادته وقتی میرفتیمروی عرشه؟ کاش میشد کره بمونیم. حتی دلم واسه خونمونم تنگ شده...واسه اتاقمون، واسه پیانو.
-اینجا موقته. میخوام برات یه خونه بگیرم با ساحل اختصاصی...یه پیانوی آکوستیک خوشگل با هر چی که دوست داشته باشی. میخوام بهترین چیزا رو برات فراهم کنم...
+ اما من خونهی خودمونو میخوام. همه چیو باهات اونجا تجربه کردم. کلی خاطره داشتیم.
سرش رو بلند کرد و نگاه غمگینش رو بهش انداخت.
+ اگه دیگه نتونیم برگردیم کره چی؟
-هر جا که تو با من باشی بهم حس خونه میده، برای تو اینجوری نیست؟ خاطرات خوبمون همیشه همراهمونن، قراره خاطرات جدیدی با هم رقم بزنیم. قراره خانواده شدن و با هم تجربه کنیم...اما یه روز، شاید یکم دیر باشه اما دوباره برمی گردیم خونهمون...همون خونهای که توش با هم یکی شدیم...همون خونهای که اولینهامونو با هم تجربه کردیم.
بغض گلوشو قورت داد و برای اینکه گریه نکنه، چشمهاشو بست. سخت بود جدا شدن از مکانی که تمام خاطرات چندوقت اخیرش اونجا بودن. سخت بود براش همه چی سخت بود.
+ تهیونگ میتونم یه چیزی بگم؟
موهاشو نوازش کرد و گونشو بوسید.
-بپرس زندگیم.
لبش رو گزید و با تردید گفت:
+ من...من دیگه نمیخوام دانشگاه برم.
-چرا؟ کوک، میدونم این اواخر خیلی عرصه رو بهت تنگ کردم ولی همش به خاطر این بود که میخواستم ازت مواظبت کنم. نمیخوام از آرزوهات به خاطر من یا هیچکس دیگهای بگذری! این که تو بیخیال دانشگاهت بشی غمگینم میکنه، منو یاد خودم میندازه که به خاطر مشکلاتم نتونستم درسمو ادامه بدم، به خاطر بقیه از خودم زدم و الآن پشیمونم. نمی خوام توام پشیمون بشی. تو پسر باهوشی هستی، من بهت ایمان دارم که هر جایی باشی بهترینی! چه تو کره و چه فرانسه. اینجا فرصت رشد بیشتری هست، حتی...اگه خواستی برگردیم، من آشنا دارم، می تونی دوباره برگردی دانشگاه خودت.
+ وقتی شغلت جوریه که باید همش در حال سفر باشیم، درس خوندن به چه دردم میخوره؟
-این حرف و نزن عزیزم. همه ی زندگی تو که من نیستم، باید به فکر خواستههای خودتم باشی. من کمکت میکنم درستو ادامه بدی، تازه الان آخرین ترمته. میخوای حالا که به تهش رسیدی از درست بزنی؟ من یه عالمه آرزو برات دارم، میخوام بزرگترین آهنگسازی بشی که تاریخ کره به خودش دیده! البته...ترجیح میدم فقط اسمتو بشنون، صورت خوشگلت فقط برای اینه که کیم تهیونگ ساعت ها تماشاش کنه و از داشتن همچین فرشتهای به خودش بباله.
نفس عمیقی کشید و سرش رو از روی پای تهیونگ برداشت و روی تخت نشست.
+ امروز وقتی توی این وضعیت دیدمت، داشتم دیوونه میشدم. خواستهی من تویی، آرزوی من تویی تهیونگ...ولی اگه دوست داری درسمو تموم کنم باشه، به خاطر تو این ترمم میرم دانشگاه. اما سخته، من زبان فرانسوی بلد نیستم و نمیدونم چقدر طول میکشه تا یاد بگیرم.
-برات استاد خصوصی میگیرم. بهش میگم همهی جلسات باهات بیاد هم خیال من راحتتر باشه هم اینکه مشکلی تو درسا داشتی کمکت کنه...
نگاهی به پسر انداخت و لبخند مهربونی روی لباش نشست.
-جونگکوکی من بهترینه!
+ اما من ارزش این همه محبت تو رو ندارم.
-تو اونقدر ارزشمندی که باید تمام دنیا رو به پات بریزم...من که هنوز برات کاری نکردم!
+ میتونم بغلت کنم؟
-از این به بعد سورپرایزم کن، اجازه نگیر!
دستهاش رو باز کردو منتظر شد اون خرگوش کوچولو آغوششو تصاحب کنه.
ادامه دارد...
By: @NVHOME