Secret
Lark & Felicity
Part 26
جونگکوک خندهی خرگوشی تحویلش داد و متقابلا بوسهای رو تقدیمش کرد.
+ خیلی دوستت دارم ددی.
- نفسم!
دستش رو دور کمرش حلقه کرد و وسایلشونو با دست دیگهاش برداشت.
- بریم...
از پلهها پایین رفتن و با دیدن نامجون که منتظرشون نشسته بود به سمتش رفتن.
- هیونگ، انگار خستهای!
دستی به چشمهای خواب آلودش کشید و از روی مبل بلند شد.
- بیا کله پوک، این از پاسپورتاتون و بقیه مدارک. هوسوک منتظرتونه، مواظب خودتون باشید!
تهیونگ پاسپورتها رو به دست جونگکوک داد. پسر با کنجکاوی نگاهی بهشون انداخت چون تا به حال از کشور خارج نشده بود، هیچوقت هم پاسپورتی نداشت. با دیدن اسمی که مال خودش نبود رو به تهیونگ گفت:
+ فکر کنم یه اشتباهی شده.
- همه چیز تحت کنترله جونگ کوکم، نگران نباش!
دستش رو دراز کرد تا با نامجون دست بده ولی با کشیده شدنش تو آغوش مرد، متقابلاً بغلش کرد.
- تا یه مدت نمیتونم بهت زنگ بزنم ته، لطفاً، لطفاً مراقب خودت باش!
- حالا چرا گریه میکنی مرتیکه؟!
دستی به چشمهای خیسش کشید و با اخم بهش توپید.
-من ...کجا گریه کردم؟!
تهیونگ لبخندی زد و روی شونش کوبید.
- ممنونم هیونگ، توام مواظب خودتو هیونی باش.
سرشو تکون داد و کوک رو هم کوتاه بغل کرد.
- برید دیگه، هوسوک با اون شوهر پر سر و صداش منتظرتونه!
جونگکوک اخمی به نامجون کرد و با اعتراض گفت
- حق ندارین در مورد جیمین اینجوری حرف بزنین.
لبخندی زد و با تهیونگ از خونه خارج شدن.
- متأسفانه اون شیطان فرشته نما تو قلب هممون جا داره.
با نزدیک شدنشون به ماشین هوسوک، پچ پچی زیر گوش تهیونگ کرد و پاکتی رو توی جیب کتش گذاشت و رفت.
+ تهیونگ؟ میشه بگی چرا اسم پاسپورت با اسم خودمون فرق داشت؟ همتون دارین منو گیج میکنین.
- به موقعش همه چیزو برات تعریف میکنم هانی، الآن وقت نیست.
+ بازم دارین منو میپیچونین.
همراه تهیونگ سوار ماشین هوسوک شدن و جیمین با دیدن جونگکوک، جیغ کوتاهی زد و دوستش رو به آغوش کشید
- خیلی دلم واست تنگ شده بود کوک.
تهیونگ اخم غلیظی کرد و آروم روی دست جیمین کوبید.
- برو پیش شوهرت بشین چرا عقب نشستی؟!
- یااا مستر کیم، تو هیچوقت با من خوب نبودی. دوست پسرتو که نخوردم. در ضمن اول دوست من بود بعد شد دوست پسر تو اینو یادت نره.
دستهاش رو روی سینه بهم گره کرد و پشتی صندلی تکیه داد
- قراره تا فرودگاه به کوک بچسبم، پس هیجا نمیرم.
تهیونگ نگاه پر حسرتی به کوک انداخت و با ناراحتی در جلو رو باز کرد و نشست.
- هوسوک، به این جوجهی زشت بفهمون رو اعصاب من نره!
جیمین دستش رو دراز کرد و از پشت مشتی به شونهی تهیونگ زد.
- جوجهی زشت؟ پس جناب کوک چی هستن؟
دست ظریف جیمین رو گرفت و فشار محکمی بهش وارد کرد که صدای شکستن قلنچاش شنیده شد.
- دوست پسر عزیزمو غارت کردی حرفم میزنی؟!
- آخخخ...
دستشو پس کشید و مشغول ماساژ دادنش شد. جونگکوک بین خنده گفت:
+ اذیتش نکن تهیونگ. الان اشکش در میاد.
تهیونگ با چشمهایی که قلب ازشون بیرون میزد به خندههای خرگوشیش نگاه کرد و نیشش باز شد.
- جانم! تو فقط بخند نفسم...
هوسوک ادای عق زدن درآورد که جیمین هم به کمکش اومد.
- اه اه! جمع کنید ببینم قناریهای عاشق حال بهم زن!
جیمین ضربهای به شونه ی همسرش که مشغول رانندگی بود زد و بین خنده خرخر بامزهای کرد.
- این همون کیم تهیونگ عصا قورت دادست؟!
جونگکوک ضربهای به سر جیمین زد و گفت:
+ کی بود یکسره توی بغل عشقش بود و نمیتونستی جداش کنی؟ حالا حرفای تهیونگ حال بهم زن شده؟
نفسش رو با حرص بیرون داد و خودش رو جلو کشید. کمی سرش رو خم کرد و روی گونهی تهیونگ رو بوسید و دستهاش رو دور گردنش حلقه کرد.
- گندتون بزنه! هوسوکی یه لطفی کن برو ته دره تا عشقولانههای اینا نکشتتمون!
+ تهیونگ؟ چرا داریم با اینا میریم؟ خیلی رو اعصابن مخصوصا این جوجهی زشت. واقعا لقب خوبیه براش.
جیمین با چشمهای گرد شده بهش خیره شد.
- با منی؟! منو بگو به خاطر توی اُزگَل هوسوکو راضی کردم باهاتون بیایم!
جونگکوک و تهیونگ هر دو با چشمهایی گرد شده به سمتشون برگشتن و گفتن:
+ شماهم میاین؟
هوسوک وارد پارکینگ طبقاتی شد و سرشو تکون داد.
- خب، پیشنهاد چیمی بود، منم قبول کردم.
- اینجوری نامجون دست تنهاست.
- یه مدت میمونیم، وقتی جا افتادین برمیگردیم ته. نگران نباش نامجون هیونگ حواسش به همه چیز هست.
تهیونگ سرش رو تکون داد، اما نمیتونست نگران نباشه. دست جونگکوک قفل انگشتهاش شد و کنار گوشش زمزمه کرد:
+ آروم باش ته، همه چی درست میشه.
دو مرد هیکلی به سمتشون اومدن و وسایلشون رو گرفتن و دو مرد دیگه تا رسیدن به گیت پرواز پرایوت که مخصوص افراد خاص بود، اسکورتشون کردن.
تهیونگ دست جونگ کوک رو محکم فشرد و با احتیاط اطرافش رو چک کرد.
تهیونگ پشت سر جونگکوک ایستاد و بهش اشاره کرد اول اون بالا بره. جونگکوک که هنوز هم دلیل این همه حساسیت تهیونگ رو متوجه نمیشد چیزی نگفت و از پلهها بالا رفت. با دیدن فضای داخل اون هواپیمای خصوصی دهنش باز مونده و بود.
با قرار گرفت دست تهیونگ روی شونهاش به خودش اومد.
- چیه؟ چرا ماتت برده.
+ ها؟ هی...هیچی.
- عزیزم صبحونه که نخوردیم، هر چی دوست داری بگو خدمه برات بیارن.
قبل از اینکه بخواد به سمت صندلی ها بره و بشینه رو به تهیونگ گفت:
+ حالت خوبه؟ درد که نداری؟
تهیونگ همونطور که می نشست لبشو گزید.
- هوم، یه بیبی شیطون بدجور ددیشو به فاک داده!
جونگکوک هم کنارش جا گرفت و سرش رو شونهی تهیونگ گذاشت.
+ واقعا معذرت میخوام عشقم.
- بوسم کن!
بی توجه به جیمین و هوسوک که اونور تر نشسته بودن، لبهاشو جلو فرستاد.
لبخندی زد و سرش رو جلو برد. لبهای تهیونگ رو که بدجور خوردنی بودن رو بین لبهای خودش اسیر کرد.
تهیونگ گازی از لب پایینش گرفت و ادامهی بوسههاشو روی گونه و فکش نشوند. وقتی به گردن خوشبوش رسید، همونجا متوقف شد.
- عطر تنتو هیچ عطر فروشی نمیتونه بسازه جونگکوکم...
+ باز میخوای بیقرارم کنی؟
ازش جدا شد و دستهاش رو گرفت. توی چشمهاش زل زد و گفت:
+ خب...حالا میشه بگی چرا داریم میریم پاریس؟ چرا اسم اون پاسپورتا فرق داره؟ اصلا چه اتفاقی افتاده؟ چرا جون من تو خطره؟ چرا انقدر میترسی و چرا وقتی داشتیم اینجا میومدیم انقدر نگران بودی؟
- تو همه چیز و راجع به من نمیدونی...میترسیدم اگه بهت بگم همراهم نیای. اصلاً نمیدونم چطوری بگم، هنوزم میترسم.
+ منظورت چیه تهیونگ؟
- من...من یه خلافکارم جونگکوک. هر جور جرمی که فکر کنی مرتکب شدم...اما باور کن بعد از این که تو وارد زندگیم شدی میخواستم عقب بکشم...نشد، دیگه آلوده شده بودم و راه فراری نداشتم. مین یونگی تهدیدم کرده، ترسیدم یه وقت بلایی سرت بیاره. از اون پست فطرت هیچی بعید نیست. میخوام بیخیال همه چیز شم، میخوام باهات یه زندگی تشکیل بدم و یه خانواده بشیم جونگکوکم...میدونم لیاقت فرشتهای مثل تو رو ندارم اما من به خاطرت عوض میشم. میشم همون مردی که تو میخوای.
یه زندگی جدید...با هویت جدید!
جونگکوک با بُهت بهش نگاه میکرد. گوشهاش درست میشنید؟ خلاف کار؟ آب دهنش رو به سختی قورت داد و زمزمه کرد.
+ خلافکار؟ چطور خلافکاری؟ نامجون هیونگ و هوسوک هم باهاتن؟ جیمین میدونه؟
- نه! لطفاً چیزی بهش نگو...
نگاهش رو از تهیونگ گرفت و دستهاش رو از دستش بیرون کشید. بغض گلوش رو قورت داد و سرش رو به پشتی صندلی تکیه داد. هر شغلی رو براش در نظر میگرفت به غیر از یه خلافکار.
- این زندگی چیزی نبود که خودم انتخابش کرده باشم. تو از گذشتهی من هیچی نمیدونی، لطفاً یه چیزی بگو کوک...سکوتت دیوونم میکنه!
ساعدش رو روی چشمهاش گذاشت و تا ذهنش شلوغ و خستهاش آروم بشه.
+ فعلا میخوام تنها باشم ته...معذرت میخوام.
- منم میخواستم یه زندگی عادی داشته باشم...اولین نخ سیگار و پدرم روی لبم گذاشت، کادوی تولد ١٨ سالگیم یه کلت برتا ام٩ بود! باورت میشه؟! اون لعنتی...باعث شد دانشگاه و ول کنم و قاطی کثافت کاریاش بشم. میدونم ازم ناراحتی، تنها چیزی که میخوام اینه که زندگی خوبی داشته باشی. میخوام ازت محافظت کنم.
نگاه خیسشو از پسر گرفت و از سر جاش بلند شد.
- لطفاً ازم متنفر نشو، من خیلی دوست دارم جونگکوکا.
توی زندگی خودش و تهیونگ، آدمهایی که اونا رو داغون کرده بودن و مقصر اصلی این زندگی فاکی بودن، نزدیکترین افراد بهشون بودن و اون هم شخصی مثل پدر که باید الگوی زندگی پسرش باشه اما...اما تهیونگ چیزی براش کم نذاشته بود، تهیونگ از یه پدر هم بیشتر هواشو داشت و ازش محافظت میکرد. اگه خودش خلافکار بود، اجازهی هیچکار خلافی رو به کوک نمیداد. از جا بلند شد و به سمت صندلی که جیمین و هوسوک نشسته بودن رفت.
+ هیونگ؟ تهیونگ کجا رفت؟
هوسوک سر همسرشو روی شونش گذاشت تا راحت تر استراحت کنه و نگاهی به جونگ کوک انداخت.
- معدش یکم بهم ریخته بود، احتمالاً دستشوییه.
+ سرویس کجاست؟ من تاحالا با هواپیما جایی نرفتم.
- انتهای سالن، دست راست...مشخصه.
قبل از اینکه بره هوسوک شربت معدهای که با خودش آورده بود بهش داد.
- همیشه یادش میره، بهش بده دردش یکم آروم شه.
+ باشه ممنون.
شربت رو گرفت و به سمت انتهای سالن رفت.
قبل از اینکه وارد بشه، صدای نالههاش به گوشش رسید. با عجله وارد و با تهیونگی که تا کمر توی توالت خم شده بود و هرچی که خورده بود و نخورده بود رو داشت بالا میاورد مواجه شد.
+ تهیونگ؟
به سمتش رفت و با نگرانی کنارش نشست.
+ منو ببین.
دستشو به دیوار گرفت تا پخش زمین نشه.
مشخصاً از نگاه کردن به چشمهای کوک طفره میرفت.
- خوبم.
لبهاش رو با دستمال کاغذی پاک کرد و تلاش کرد درد وحشتناک معدشو نادیده بگیره.
+ آره منم باور کردم که خوبی.
کمکش کرد تا روی زمین بشینه. شربتی که هوسوک بهش داده بود رو از جیبش در آورد و درش رو باز کرد.
+ اینو بخور
یه قلپ ازش خورد و چهرش از شدت تلخیش تو هم رفت.
- ازم بدت میاد؟ دیگه...دوسم نداری؟
صداش رو بالا برد و با عصبانیت گفت:
+ من اگه ازت بدم میومد الان اینجا نبودم. من...من فقط یکم شوکه شدم همین.
تهیونگ سرشو پایین انداخت و با منقبض شدن معدش آخی از درد گفت.
مرد رو توی آغوشش گرفت. تهیونگ مثل بچهها گریه میکرد. انگار نه انگار یه مرد سی و خوردهای سالهاس.
+ آروم باش...خواهش میکنم. من هیچوقت تنهات نمیذارم عزیزم.
تهیونگ دستهاشو محکم دور تنش حلقه کرده بود، انگار که اگه لحظهای رهاش کنه برای همیشه از دستش میده!
نفسی گرفت و اشکهاشو با پشت دست پس زد.
برای اینکه فضا رو عوض کنه، خندید و با شوخی گفت:
+ اسم خودتو میذاری خلافکار اونوقت اینجوری مثل بچهها گریه میکنی؟
- تو از اون خلافکار بی رحم، یه مرد ساختی که دیوانه وار عاشقته...
+ نمیشه منم بیام تو تیمت؟
تهیونگ با بهت نگاهش کرد.
- چی؟!
+ الان از چی تعجب کردی؟
- نه!
به سختی از روی زمین بلند شد و دستشو به سمت دوست پسرش دراز کرد تا اونم بلند بشه.
+ چی نه؟
از روی زمین بلند شد و مقابلش ایستاد.
- هنوز اونقدر احمق نشدم پسری که عاشقشم و تو این لجنزار بکشم!
با عصبانیت از دستشویی خارج شد.
+ هی تهیونگ کجا میری؟ داشتم شوخی میکردم...ای بابا.
پشت سرش از سرویس بیرون رفت و مچ دستش رو گرفت
+ کجا میری؟
- آخ!
دستشو روی شکمش گرفت و خم شد.
- انقدر حرصم نده بچه...
+ من که کاری نکردم عشقم. فقط خواستم پیش خودت کار کنم. فکر نمیکنم توقع زیادی باشه.
لبش رو گزید و تا جلوی خندهاش رو بگیره.
سرشو به پشتی صندلی تکیه داد و محو صورت زیباش شد.
- دلت میاد اذیتم کنی؟!
+ آره...نمیدونی وقتی حرص میخوری چقدر جذاب میشی.
دست جونگکوک رو گرفت و برای اینکه فضا رو عوض کنه تصمیم گرفت یکم سر به سرش بذاره.
- اما برای بچمون ضرر داره!
+ باز شروع کردی؟
دستشو روی شکم خودش گذاشت و به زور جلوی خندشو گرفت.
- فکر کنم الآن لگد زد...تقصیر من چیه که پیشگیری نکردی؟! لابد الآنم نمیخوای مسئولیت بچتو به عهده بگیری!
دستهاشو مشت کرد و با حرص گفت:
+ آره...میخوام بعد از دنیا اومدنش بدم به خانوادهایی که بچه نداره.
- ببینم تو مشکلت با بچهها چیه؟! دوست نداری یه ایگوری پیگوری کوچولو خونه رو بذاره رو سرش؟ همه دفتر کتاباتو پاره کنه بعدش با عشق روی لباسات هر چی شیر خورده بالا بیاره؟!
+ با بچه مشکل دارم، چون قراره جای منو بگیره...قراره همهی توجه تو برای اون باشه.
- هیچ کس تو این دنیا نمیتونه جای تو رو بگیره، تو نفس منی.
چشمهاشو توی حدقه چرخوند و با ناراحتی گفت:
+ فعلا که یه فسقلی که اصلا وجود نداره بدجور دلتو برده.
ادامه دارد...
By: @NVHOME