Secret
Lark & Felicity
Part 24
کش و قوسی به بدنش داد و از روی تخت پایین اومد. با ندیدن تهیونگ روی تخت به سمت در قدم برداشت. دستگیره رو پایین کشید اما قفل بود.
+ این چرا قفله؟
دستش رو روی دیوار کشید تا کلید برق رو پیدا کنه، با روشن شدن اتاق، نگاهی به ساعت انداخت، از نیمه شب هم گذشته بود. نمیتونست درست باشه. یعنی تهیونگ زندانیش کرده بود؟ اما به چه دلیلی؟ اون که به حرفش گوش داده بود.
با صدای باز شدن قفل در، با عصبانیت به چهرهی تهیونگ نگاه کرد. دندونهاش رو روی هم فشرد و قبل از اینکه اجازه بده مرد وارد اتاق بشه توی صورتش غرید
+ چرا درو قفل کردی؟؟ فکر کردی از خونه فرار میکنم؟ منو چی فرض کردی ته هان؟ چرا انقدر محدودم میکنی؟ اصلا چرا اینکارو کردی؟
تهیونگ به خاطر اتفاق سر شب هنوز هم بدنش میلرزید. دستش رو به دیوار تکیه داد تا تعادلش رو حفظ کنه.
- وسایل ضروریتو جمع کن بریم.
+ کجا؟
- خونه ی نامجون. زودباش!
+ من هیجا نمیام.
- خیلی بیخود کردی!
یک ساک خالی از توی کمد برداشت و مشغول جمع کردن وسایلش شد.
+ بگو چرا درو روم قفل کرده بودی؟ معلوم هست چه مرگت شده؟ چرا دستهات میلرزه؟ کجا بودی؟
- همین الآن میریم جونگکوک، انقدر روی مخم نرو!
نفسش رو با حرص بیرون داد و مشغول جمع کردن لباسهاش شد زیر لب غر غر میکرد و دلش میخواست اونقدر تهیونگ رو بزنه تا تلافی تمام این مدت رو سرش خالی کنه.
تهیونگ با همون دستهایی که به شدت میلرزیدن لباس ضد گلولهای که با خودش آورده بود به سمت جونگکوک گرفت.
- زیر لباسات اینو بپوش.
جونگکوک با تعجب بهش نگاه کرد. اینجور چیزا رو فقط توی فیلما دیده بود.
+ چرا؟ تهیونگ داری منو میترسونی.
- فقط بپوشش، وقت نیست!
لباس رو از دستش چنگ زد. هودیش رو از تنش در آورد و اون لباس مسخره و سنگین رو پوشید.
زیپ ساک رو بست و دست جونگکوک رو محکم گرفت و دنبال خودش کشید.
جونگکوک که گیج شده بود، بدون حرف سوار ماشین شد. حرکات تهیونگ رو زیر نظر گرفته بود. تمام بدن تهیونگ میلرزید و مدام پوست لبش رو با دوندونش میکَند. صداش رو صاف کرد و سکوت بینشون رو شکست.
+ نمیخوای بگی چیشده؟
با قفل شدن جاده، مشتش رو روی فرمون کوبید و مسیرش رو عوض کرد و تو یک فرعی پیچید.
-چیزی نیست. بخواب، هر وقت رسیدیم بیدارت میکنم.
+ اما من خوابم نمیاد. من بچه نیستم که میگی چیزی نیست. ببین دستهات چطوری داره میلرزه
نگاه گذرایی بهش انداخت و سرعتش رو بیشتر کرد.
- جونت تو خطره.
با چشمهایی گرد شده گفت:
+ جون من؟ چرا؟
- دونستنش کمکی بهت نمیکنه کوک، انقدر بازخواستم نکن!
دستش رو زیر چونهاش زد و نگاهش رو به جاده دوخت.
- موبایلتو بده به من.
دستشو به سمتش دراز کرد و شیشهی سمت خودش رو پایین کشید.
موبایلشو از جیب هودیش بیرون کشید و به سمتش گرفت.
تهیونگ موبایلشو از پنجره به بیرون پرت کرد و شیشه رو بالا کشید.
+ چیکار کردی؟ چرا گوشیمو پرت کردی بیرون؟ نگه دار تهیونگ بسه هرچقدر کوتاه اومدم.
- بهترشو برات میخرم.
+ من بهترشو نمیخوام اینو بفهم.
- باشه کوک! یه دونه مثل همین میخرم. حالا ساکت شو!
+ چرا ساکتشم؟ اول اینکه درو روم قفل کردی. بعدش یهو از نا کجا آباد اومدی میگی وسایلت رو جمع کن بریم. حالا هم که گوشیمو انداختی بیرون. خب بگو چه مرگت شده.
مشتشو روی فرمون کوبید و با عصبانیت تو صورتش غرید:
- نمیبینی دارم رانندگی میکنم؟! انقدر باهام جر و بحث نکن!
پوزخندی زد و ساکت شد. اونقدر عصبی بود که اگه کارد میزدی بهش خونش در نمیومد. تمام طول اون مسیر کوفتی که تمومی نداشت و رو توی سکوت گذروند.
تهیونگ ماشینی که باهاش اومده بودن رو گوشهای پارک کرد و به جونگکوک خیره شد.
- وسایلتو بردار و پیاده شو!
از ماشین پیاده شد و ساکش رو دنبال خودش کشید. پشت سر تهیونگ قدم برداشت و به سمت خونهی نامجون حرکت کردن.
به محض رسیدنشون نامجون به استقبالشون اومد؛ سوئیچ رو از دست تهیونگ گرفت و لبخند مهربونی به کوک زد.
- خوش اومدی جونگکوکی، بیاین تو خوش اومدین.
ساک و از دست کوک گرفت و جلوتر ازشون حرکت کرد.
-طبقهی بالا خالیه، راحت باشید. براتون مرتبش کردم.
تهیونگ سری تکون داد و دست جونگکوک رو گرفت که با بداخلاقی دستشو بیرون کشید.
+ ولم کن.
جلوتر از تهیونگ از پلهها بالا رفت. تهیونگ در اتاق رو باز کرد و رو به کوک گفت:
- برو تو.
جونگکوک وارد اتاق شد و روی تخت نشست.
+ خب بگو...میشنوم.
تهیونگ با دردی که تو معدش حس کرد دستشو روی شکمش فشار داد و اخماش تو هم رفت.
به محض اینکه جوشش اسید معدهاش رو حس کرد به سمت سرویس بهداشتی اتاق دوید.
جلوی توالت نشست و تمام محتویات معدشو بالا آورد.
جونگکوک، از روی تخت بلند شد و به سمت سرویس رفت. تقهای به در زد و گفت:
+ تهیونگ خوبی؟ چیشد یهو؟
دستگیره رو پایین داد و وارد شد. با اینکه از دستش عصبی بود روی زمین کنارش نشست و دستش رو پشتش کشید.
+ تهیونگ؟
تهیونگ صورتشو برگردوند تا جونگ کوک نتونه ببینتش.
- دوست ندارم...تو این حال...منو ببینی.
+ الان وقت این حرفا نیست.
زیر بغلش رو گرفت و از روی زمین بلندش کرد.
کنار روشویی ایستاد، شیر آب رو باز کرد و آب خنکی به صورتش زد.
+ الان بهتری؟
دهانش رو چند بار شست و از توی آیینه به چهرهی نگرانش خیره شد.
- گفته بودم...گفته بودم برات خوب نیستم، من فقط نمک میشم روی زخمهات، درد میشم روی دردات؛ قلبت رو میشکنم...ابری میشم که تو آسمون آفتابی نگاهت خونه میکنه...گفته بودم اگه طبیب قلب زخم خوردم بشی، خنجرایی که برای من تیز شدن، به تو زخم میزنن!
نتونست جلوی اشکهای مزاحمش رو بگیره.
- من قاتل رؤیاهاتم جونگکوک، با این حال هنوزم نگران حال منی؟!
اشکهاشو از روی صورتش پاک کرد و مرد رو به آغوش کشید.
+ هیس...آروم باش...اگه تو کنارم بمونی از آرزوهامم میگذرم...نمیدونم چه اتفاقی افتاده که کیم تهیونگ قوی من اینجوری شونههاش میلرزه...اما باز هم مهم نیست...من کنارت میمونم.
دستش رو پشتش کشید و آغوشش رو تنگتر کرد.
تهیونگ دستهاشو دور کمرش حلقه کرد. برای اولین بار نخواست در برابر بغضی که تو گلوش جا خوش کرده مقاومت کنه؛ پس اجازه داد اشکهاش لباس پسرش رو خیس کنن.
+ معذرت میخوام سرت داد زدم...منو میبخشی؟
-اونی که باید ببخشه تویی جونگکوکم. ببخش که حسرت یه زندگی با آرامش رو به دلت گذاشتم، جبران میکنم عزیزم، قول میدم!
ازش جدا شد و برای چند ثانیه به چشمهاش نگاه کرد. جلوتر رفت و با تغییر زاویهی سرش، لبهای مردش رو بین لبهای خودش اسیر کرد و شروع کرد به بوسیدنشون.
اشکهاش از بین چشمهای بستهاش فرار میکردن و لبهاش روی لبهای جونگکوک میرقصیدن.
جونگکوک که به خاطر بیماریش چندوقتی رو از تهیونگ دور بود، حالا با حرص و ولع مثل شکارچی که شکارش رو پیدا کرده لبهای خوش طعمش رو که با شوری اشکش مخلوط شده بود رو میبوسید. بالاخره بعد از چند دقیقه ازش جدا شد.
+ تهیونگااا من تو رو خیلی دوست دارم...هر اتفاقیم که بیفته هیچوقت تنهات نمیذارم، اینو مطمئن باش.
- حتی اگه موندن کنار من بهت صدمه بزنه؟!
+ آره...حتی اگه باعث بشه به خاطر تو آسیب ببینم باز هم تنهات نمیذارم.
- اما من نمیذارم چیزیت بشه...حتی اگه مردن من تنها راه نجاتت باشه، خودمو نشونه می گیرم!
انگشتش رو روی لبش گذاشت:
+ هیس...قرار نیست هیچ اتفاقی بیفته مطمئن باش.
انگشتش رو بوسید و تک تک اجزای صورتش رو با دلتنگی از نظر گذروند.
- حتی الآن که رو به رومی در حد مرگ دلتنگتم.
+ من بیشتر دلم واست تنگه.
موهاشو نوازش کرد و خیره به چشمهاش لبخند زد.
-لباسهاتو عوض کن بگم نامی برات غذا بیاره. از بعدازظهر هیچی نخوردی.
سرش رو تکون داد و با بیرون رفتن تهیونگ به دیوار تکیه داد. اگه میگفت نترسیده بود دروغ میگفت. دلشوره و استرس بدی به وجودش افتاده بود. نفس عمیقی کشید و وارد اتاق شد. لباسهاش رو با یه دست هودی و شلوار طوسی رنگ تمیز عوض کرد و از پلهها پایین رفت.
نامجون همون طور که دخترش رو تو بغلش گرفته بود مشغول چیدن ظرفها بود.
لبخند جونگکوک با دیدن دختر بچهی خوشگلی که با دیدن تهیونگ، با ذوق و شوق کودکانهای دستهاش رو باز کرد تا بغلش کنه، پر رنگ شد.
تهیونگ با مهربونی تو آغوشش تکونش میداد و باعث میشد خندههای شیرینش خونه رو پر کنه.
نامجون با دیدن کوک که پایین پلهها وایستاده بود و تماشاشون میکرد به سمتش رفت.
- بیا جونگکوکی، غریبی نکن.
جونگکوک به سمت تهیونگ قدم برداشت و کنارش ایستاد.
+ خیلی خوشگله، شبیه فرشتههاس.
تن صداش رو پایین آورد و کنار گوشش زمزمه کرد:
+ اگه با یه زن قرار میذاشتی الان یه بچهی خوشگل مثل هیونی داشتی و حسرت داشتن یه خانواده به دلت نمیموند.
تهیونگ دست کوچولویی که تو صورتش فرود اومد و تو دست مردونش گرفت و آروم بوسیدش.
- تو خانواده ی منی جونگکوک.
+ اما من نمیتونم بچه دار بشم. اینو واضح میتونم توی چشمهات ببینم که برای داشتن یه بچه دلت پر میکشه.
- همین که تو رو دارم برام کافیه عزیزدلم.
به چشمهای معصوم هیونی که با کنجکاوی به دوست پسرش خیره شده بود، نگاه کرد و خندید.
- میخوای بغلش کنی؟!
دختر بچه رو از تهیونگ گرفت و توی آغوشش فشرد. بوی عطر تنش زیر بینیش پیچید و نفس عمیقی کشید تا ریههاش از اون عطر نایاب پر بشه.
+ نمیتونم ببوسمش، تا همین جا هم که بغلش کردم زیاده رویه....میترسم مریض بشه.
- وای جونگکوک! بابا بودن خیلی بهت میاد.
ضربهای به بازوی تهیونگ زد:
+ چی داری میگی ته.
هیونی با دستهای کوچولوش دو طرف صورت کوک رو گرفت و با دقت مشغول وارسی اون تازه وارد شد.
تهیونگ تو گلویی خندید و دستش رو روی شونهی کوک گذاشت، خطاب به دختر کوچولوی تو بغلش گفت:
- خب هیونی، نظرت چیه؟! دوست داری همسر پدر خوندت بشه؟!
هیونی با حالت با نمکی لبهاشو جلو فرستاد و اصوات نامفهومی از بین لبهای کوچولوش ایجاد کرد.
جونگکوک چشم غرهای به تهیونگ رفت:
+ بس کن تهیونگ زشته این حرفا رو میزنی.
-نگران نباش، انگار مورد پسند واقع شدی! این پدرسوخته مثه پدر خوندش با سلیقست!
+ مثل اینکه قرار نیست دست بردار بشی.
نگاهش رو از تهیونگ گرفت و با صدای بلندی خطاب به نامجون گفت:
+ هیونگ چطوری با این کنار میاین؟ خواهش میکنم منو از دستش نجات بده.
نامجون نگاهشو از گیلاسهای مشروبی که با دقت پر شده بودن گرفت.
- هی ته! انقدر دونسنگمو اذیت نکن کله پوک!
تهیونگ شونه ای بالا انداخت و پشت میز نشست.
- من که چیزی نگفتم!
جونگکوک با دهن باز همونطوری که هیونی رو به بغل داشت به تهیونگ نگاه کرد.
+ تو چیزی نگفتی؟ تو چندوقته گیر ندادی میگی میخوای با هم ازدواج...
با یاد آوری اینکه تنها نیستن و حرفش رو قطع کرد و لبهاش رو روی هم فشرد.
+ گند زدی جونگکوک، گند زدی.
هیونی با کیوتی تمام شروع به خندیدن کرد که باعث شد همشون به خنده بیفتن.
نامجون بعد از اینکه دخترش رو تو صندلی مخصوصش نشوند با لبخند به زوج مورد علاقش خیره شد.
- پس بلأخره به فکر افتادی کله پوک؟!
تهیونگ کمی آب نوشید و چنگالش رو توی ظرف گذاشت.
- منظورت اینه که من بی عرضم هیونگ؟!
نامجون شونهای بالا انداخت و مشغول بریدن استیکش شد.
- بی عرضه، ناتوان در حل مسائل احساسی...و گاهاً به شدت احمق!
جونگ کوک لبشو گاز گرفت تا جلوی خندشو بگیره.
- دستت درد نکنه هیونگ!
- قابلی نداشت!
ادامه دارد...
By: @NVHOME