Secret
Lark & Felicity
Part 23
چند روز دیگه تولد ۲۳ سالگی جونگکوک بود. دلش میخواست جشنی که در شأنش هست براش بگیره و دوستهاش رو دعوت کنه تا خاطرهی خوبی از روز تولدش داشته باشه.
باید بهش میگفت که چقدر ازش ممنونه...ازش ممنونه که این عشق خالصانه رو به قلبش هدیه کرده!
باید تا اون روز خوب بهش میرسید تا پسر کوچولوش دوباره سرحال بشه و لبخندهای خوشگلشو برگردونه.
دست پسر رو گرفت و روی دنده گذاشت تا موقع رانندگی بتونه لمسش کنه. با بند بند وجودش به جونگکوک وابسته شده بود، انگار که اصلاً قبل از اون وجود نداشته!
آقای هان با دیدن ماشین تهیونگ جلوی در برج، ریموت رو زد و در رو براش باز کرد. تهیونگ وارد پارکینگ شد و سری براش تکون داد. ماشین رو توی جایگاه مخصوصش پارک کرد.
- جونگکوکم؟ بیدارشو عشقم رسیدیم خونه.
پسر لای پلکهاشو باز کرد و سرش رو چرخوند. سرفهای کرد و دستش رو روی سرش گذاشت.
+ خوابم میاد.
تهیونگ لبخندی به پسر لجبازش زد و ماشین و خاموش کرد.
-یکم کمر بذار برام بمونه برای وقتی که بچه دار شدیم! اون موقع باید جفتتونو کول کنم!
دوباره تهیونگ اسم بچه رو آورده بود و جونگکوک دلش میخواست مشتی توی صورتش بزنه اما تنها کاری که تونست انجام بده، گرفتن نگاهش ازش بود.
+ بس کن کیم...من بچه نمیخوام.
- نمیخوای؟!
با ناراحتی لبهاشو جلو فرستاد و به چهرهی اخموی جونگکوک خیره شد.
- نمیخوای یه خانواده بشیم؟!
هوفی کشید و به سختی روی صندلی نشست.
+ چطوری میخوایم یه خانواده بشیم؟ من یه مردم، نمیتونم بچه دار بشم تهیونگ.
- شاید شدی...باید بیشتر تلاش کنیم!
نتونست جلوی خندهاش رو بگیره؛ دستهاشو جلوی صورتش گرفت تا مشت جونگکوک تو دماغ خوش تراشش فرود نیاد.
با همون چشمهای خمارش که تهیونگ عاشقشون بود، نگاه تیزی به مرد انداخت. با حرص لبشو گزید و گفت:
+ باشه، نوبت منم میرسه. وقتی داشتی از درد میمردی جوری اذیتت کنم که نفهمی از کجا خوردی.
جلو رفت و صورت تبدارشو مورد هجوم بوسه هاش قرار داد.
- عشقم حتی اذیت کردناتم برام جذابه!
+ مطمئنی میتونی طاقت بیاری؟ تلافی کردنای من با تو فرق میکنه جناب کیم.
به ثانیه نکشیده تهیونگ جدی شد.
- غلط کردم! عفو کن سرورم...
+ قصد نداریم بریم بالا؟ اینجا سرده. تازه گرسنه هم هستم.
با دست زد روی پیشونیش و به سمت تهیونگ برگشت.
+ وااااای دیدی چیشد؟ امروز شام گروهی داریم و من هیچکاری نکردم.
تهیونگ بغلش کرد و تا رسیدن به آسانسور تا جایی که میتونست با بوسیدنش ازش سواستفاده کرد.
- شما فقط استراحت کنید سرورم؛ تا منو داری غم نداشته باش!
+ تهیونگ من باید امشب حتما تو اون شام گروهی باشم.
همون طور که از تو آیینه به خودش نگاه می کرد، سرشو تکون داد.
- امروز از همیشه جذاب تر به نظر می رسم، نه؟!
+ نخیرم...امروز از همیشه پیرتر به نظر میرسی.
زبون درازی کرد و نگاهش رو ازش گرفت.
- میبینم کی تو ٢٢ سالگی زهوارش در رفته بیبی! وقتی حالت خوب شد تبعات اون صفتیام که بهم نسبت دادی روی تخت نشونت میدم!
+ منو بذار زمین.
- نمیذارم! جات همین جاست کوچولو!
نیشگونی از رون پاش گرفت و از آسانسور خارج شد.
با حرص لپهاشو گرفت و کشید.
+ چرا به حرفی که زدم توجه نکردی؟
- دوست ندارم بری!
+ اتفاقا دلم میخواد برم.
لپشو محکم بوس کرد و روی کاناپه گذاشتش.
- خطرناکه کوک، متأسفم ولی در مورد نرفتنت جدی بودم بیبی.
خودش رو جلو کشید و با اعتراض گفت:
+ چه خطری داره؟ خودت منو ببر. خواهش میکنم.
لحظه ای مکث کرد و انگشتهاشو روی پلکای بستهاش فشار داد.
- حالت خوب نیست نفسم...تازه، بیرون خطرناکه. دو دقیقه کنارم نباشی قلبم وایمیسته!
از جا بلند شد، سرش رو تکون داد.
+ چشم هرچی تو بگی.
به سمت اتاقشون قدم برداشت و پشت پنجرهی اتاق ایستاد.
دونههای برف به آرومی روی زمین سقوط میکردن. پنجره رو باز کرد و دستش رو بیرون برد.
+ نمیدونم چرا انقدر حساس شده، مگه من کیم؟ یه آدم معمولی رو چه خطری میخواد تهدید کنه؟ قبلا آزادی بیشتری داشتم.
تهیونگ که به وضوح ناراحتیشو حس کرده بود به سمت اتاق مشترکشون رفت.
به عادت کیوتش که با خودش حرف میزد لبخندی زد و جلوتر رفت.
- جونگکوکم؟
با شنیدن صدای تهیونگ، سریع پنجره رو بست و سرش رو چرخوند.
+ جانم؟
تهیونگ دستشو گرفت و بوسهای روش نشوند.
-نمیشه دعوتشون کنی اینجا؟ براتون غذا سفارش میدم، خودمم میرم بیرون که راحت باشین.
سرش رو پایین انداخت.
+ اونا نمیدونن من با یه مرد قرار میذارم و پیش اون زندگی میکنم. زیاد مهم نبود.
با اینکه کمی ناراحت شده بود اما به روی خودش نیاورد و با همون لبخند گفت:
- پس حاضر شو خودم میرسونمت.
با صدای ویبرهی گوشیش، به سمت میز رفت و برش داشت. تا به حال اون شماره رو ندیده بود و براش کاملا نا آشنا بود.

با دیدن اون پیام چشمهاش گشاد شد و نگاهی به تهیونگ انداخت.
- کیه؟! چیزی شده؟
+ فکر کردم بچههای دانشگان. ولی...
تهیونگ موبایل رو از دستش قاپید و با خوندن پیامی که براش ارسال شده بود دندون قروچه ای کرد و با جدیت به چشمای متعجبش خیره شد.
+ من...من نمیدونم این کیه...باور کن.
- ازم می ترسی؟!
+ چرا باید بترسم؟ مگه چیزی شده؟
قدمی به سمتش برداشت و گونهاش رو نوازش کرد.
- بهم اعتماد داری؟!
سرش رو تکون داد و بدون حرف به چشمهاش خیره شد.
- تنها چیزی که هیچ وقت نباید بهش شک کنی، عشقیه که بهت دارم جونگکوکم. قول بده هر چی بشه به عشقم نسبت به خودت شک نمی کنی!
+ من بهت شک ندارم تهیونگ...باور کن، اصلا برام مهم نیست کی اون پیامو فرستاده.
بوسهای به گونهی تهیونگ زد، جلوی در کمد ایستاد و یه دست لباس برداشت.
- کجا میخوای بری؟
+ خودت گفتی آماده شم میرسونیم.
-کوک، بیبی...
در کمد رو بست و به چشمهای براقش خیره شد.
- میشه ازت خواهش کنم نری؟! یه حس بدی دارم.
+ چرا؟ اما خودت گفتی آمادهشم.
- حالا نظرم عوض شد. میرم برات غذا درست کنم.
+ تهیونگاااا...لعنتی.
لباسها رو با عصبانیت روی زمین پرت کرد و به سمت پذیرایی رفت. بدون اینکه با تهیونگ حرفی بزنه، پشت پیانو نشست و با حرص کلاویههای پیانو رو میکوبید و باعث میشد صدای ناخوشایندی توی خونه پخش بشه.
- زده به سرت جونگکوک؟!
+ چیه نکنه حق ندارم به پیانو هم دست بزنم آره؟ اینم برام خطرناکه؟
- هر چقدر سعی کنم باهات خوب باشم فایده نداره، نه؟!
با شنیدن فریاد بلندش از اون فاصلهی نزدیک، لرزهای به تنش نشست.
- من فقط دارم ازت محافظت میکنم! چرا نمیخوای بفهمی چقدر عاشقتم لعنتی؟!
حتی به خودش زحمت نداد جوابش رو بده. نگاهش رو ازش گرفت و به سمت دیگهی پذیرایی رفت. روی کاناپهای که کنار شومینه بود دراز کشید و سعی کرد حداقل یهخورده بخوابه. از دستش ناراحت بود و این بدجور آزارش میداد. جیمین همیشه آزاد بود و هرکاری دلش میخواست انجام میداد اما اون حتی از تفریحهای کوچیک هم محروم شده بود.
تهیونگ با احتیاط اطرافش رو چک کرد و وقتی مطمئن شد خبری از جونگکوک نیست، تماس و وصل کرد.
- تونستی رد شمارشو بزنی؟!
- اصلاً همچین شمارهای وجود نداره!
-چی؟! فاک بهت نامی!
- هی! تو از کی تا حالا انقدر بزدل شدی؟!
-داره با کوک تهدیدم میکنه...حالم خوب نیست، هیونگ لطفاً یه کاری بکن!
- بهت گفته بودم یه مدت از کره برید تا آبا از آسیاب بیفته کله پوک!
- نمیتونم کوک و تو خونه زندانی کنم...یه غلطی بکن!
نامجون با بلند شدن صدای گریهی دخترش تماس و قطع کرد و تهیونگ رو با دنیایی از ترس تنها گذاشت.
تهیونگ با دستهایی که از شدت استرس میلرزیدن، در تراس رو باز کرد و وارد سالن شد.
نگاهش به کوک افتاد که روی کاناپه به خواب رفته. با کمترین صدا بغلش کرد و به سمت اتاق قدم برداشت.
بوسهای روی لبهای نیمه بازش گذاشت و بیرون زد.
میدونست اگه از خواب بیدار بشه و بفهمه در و روش قفل کرده باید تاوانشو پس بده اما با این حال انجامش داد.
شمارهی هوسوک رو گرفت و به سمت بار راه افتاد.
- اون مین یونگی حرومزاده کدوم قبرستونیه؟!
هوسوک خلال دندون رو از لبهاش فاصله داد و شونهای بالا انداخت.
- چند ماهی هست که خودشو آفتابی نمیکنه!
نامجون کنار تهیونگ نشست و صفحهی موبایلش رو جلوی روش گرفت.
- یکی از بچهها آمارشو در آورده، رفته ایتالیا.
- ولی مطمئنم اون عوضی یه طرف این قضیهاست!
ضربهای به در خورد و لحظهای بعد یکی از بادیگاردها با جعبهای تو دستش وارد اتاق شد.
- قربان، یه بسته دارید.
بسته رو روی زمین گذاشت و بیرون رفت.
- این دیگه چه کوفتیه؟!
نامجون برای باز کردنش پیش قدم شد. پاپیون روی پاکت رو باز کرد و درشو برداشت اما همینکه چشمش به محتوای نفرین شدهاش افتاد، رنگش مثل گچ سفید شد و قدمی عقب رفت.
تهیونگ و هوسوک با دیدن صورت رنگ پریدش از جاشون بلند شدن تا نگاهی به اون بسته بندازن اما...
با بلند شدن صدای ویبرهی موبایلش، دست تو جیب کتش کرد و برش داشت. بازم یه شمارهی ناشناس لعنتی دیگه!
«بونژو موسیو! هدیهام به دستت رسید مستر کیم؟!»
صدای خندههای شیطانیش مثل یک موسیقی فالش، روی اعصابش سوهان میکشید!
«دفعهی دیگه به جای زیر دستت، صورت خوشگل هرزتو برات میفرستم عزیزم...نظرت چیه؟!»
تهیونگ نگاهش رو از سر بریده شدهی یکی از وفادارترین افرادش گرفت و با چشمهایی که پر از اشک بودن فریاد زد:
- آشغال بیشرف!
صدای بوق آزاد نشون میداد که تماس قطع شده. دستهای لرزونش تحمل نگه داشتن گوشی رو نداشتن. روی زانوهاش سقوط کرد و اگه نامجون تو گرفتنش تعلل میکرد احتمالاً با مخ روی زمین برخورد میکرد.
- آروم باش ته! چیزی نیست...هوسوک! لعنت بهت برو یه لیوان آب قند بیار!
- میخوام برم پیش کوک...ولم کن.
دستهای مردونهاش رو پس زد و به سختی روی پاهاش ایستاد.
قبل از اینکه از اتاق خارج بشه به نامجون خیره شد.
- هیونگ...میخوام هر چه زودتر با کوک برم.
- بسپرش به من!
کلت کمریشو از بند کمربندش آزاد کرد و شخصاً همراه تهیونگ رفت...
ادامه دارد...