Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 22


چشم‌هاشو باز کرد و روی تخت نشست. هنوز هم سرش تیر می‌کشید، دستش رو روی سرش گذاشت و به سمت بیرون اتاق قدم برداشت. نور شدید سالن اصلی بار مستقیم توی چشم‌هاش افتاده بود و سر دردشو تشدید می‌کرد. دستش رو از دیوار گرفت و به سمت پیشخوان رفت، گلوش خشک شده بود و دنبال نوشیدنی بود. با دیدن بطری ویسکی روی میز، تعدادی یخ توی لیوان انداخت و ویسکی رو روش خالی کرد و کمی ازش نوشید. لرزی به تنش افتاد و روی صندلی نشست.

+ آهه...این سردرد لعنتی. 

بیخیال خوردن ویسکی شد و سرش رو روی میز گذاشت.

پسر جوانی که مشغول تمیز کردن میزها بود و از همکاران سابق جونگکوک، پوزخندی زد و با تمسخر خطاب قرارش داد.

- کی باورش میشه؟ اونی که بیشتر از همه ادعاش میشد آخرشم زیر خواب رئیس از آب درومد! 

جونگکوک بدون اینکه جوابشو بده، نگاه دلگیری بهش انداخت.

- اما به زودی ازت خسته میشه و می‌فرستت اون آشغالدونی که بهش تعلق داری! 

جونگکوک دستی به شقیقه‌اش که از درد نبض میزد، کشید.

می‌خواست اون مگس مزاحم رو نادیده بگیره اما با شنیدن صدای بم تهیونگ به سمتش برگشت.

- همین الآن وسایلتو جمع کن و بزن به چاک عوضی!

پسر خدمتکار با بیچارگی جلوی پاش زانو زد و کفش‌هاشو با دست گرفت.

- لطفاً منو ببخشید جناب رئیس! لطفاً رحم کنید، اگه بیکار بشم...

تهیونگ با خشونت لگدی به صورتش زد و با چشم‌های گرد شده بهش خیره شد.

- اونی که باید جلوش زانو بزنی من نیستم ابله! باید از عزیز کرده‌ی کیم تهیونگ طلب آمرزش کنی!

- چ...چی؟!

با ناباوری به رئیسش خیره شد و قطره‌های اشکش، صورتشو خیس کرد.

روی زمین کشیدش و زیر پاهای جونگکوک انداختش.

_ازش معذرت خواهی کن تا همینجا گردنتو نشکستم!


پسر جلوی پای جونگکوک زانو زد.

- جونگکوکا معذرت می‌خوام...من...من نمی‌دونستم.

جونگکوک بدون توجه به التماس‌های پسر از روی صندلی بلند شد و رو به تهیونگ گفت:

+ تهیونگااا...کی کارت تموم میشه؟ حالم خوب نیست می‌خوام برم خونه.

با گفتن اسم خونه پسر چشم‌هاش گرد شد، اما با چشم‌غره‌ای که تهیونگ بهش رفت، سرش رو پایین انداخت و سکوت کرد.


- صبر کن کارم تموم شد باهم میریم عزیزم.

لگد دیگه‌ای تو پهلوی خدمتکار زد و با حرص بهش توپید.

- دفعه‌ی آخرت باشه به رئیس جئون بی احترامی می‌کنی به درد نخور!

پسر بدون تأمل سرش رو بالا و پایین کرد.

- بله قربان، اطاعت میشه! ممنونم از بزرگواریتون قربان.


دستش رو روی شونه‌ی تهیونگ گذاشت و هر دو به سمت اتاق رفتن.

+ چرا اینجوری باهاش رفتار کردی؟ برای من مهم نبود.


-برای من بود! کسی حق نداره با همسر آیندم همچین رفتاری داشته باشه. تو غرور منی جونگکوک، بارها بهت گفتم.


+ چی...چی گفتی؟!


- کدوم قسمتش واضح نبود سوییتی؟!

دستی به موهاش کشید و پشت میز کارش نشست.


روی کاناپه دراز کشید و ساعدش رو روی چشم‌هاش گذاشت و گفت:

+ منظورت از همسر آینده چی بود؟


-تا آخر عمر که قرار نیست دوست پسرم بمونی...من دیگه سن و سالی ازم گذشته کوک، دوست دارم باهات زندگی تشکیل بدم.


از روی کاناپه بلند شد و با چشم‌های گرد شده گفت

+ اما تهیونگ...می‌فهمی داری چی میگی؟


تهیونگ به پاهاش اشاره کرد و جونگکوک با فهمیدن منظورش به سمتش قدم برداشت.

وقتی روی پاش جا گرفت لبخند روی لب‌هاش پررنگ‌تر شد.

- دوست نداری همسرم باشی؟!


+ همسرت؟ 

سرش رو روی شونه‌ی تهیونگ گذاشت. نفسی کشید و گفت:

+ خیلی وقته دلم می‌خواد یه خانواده داشته باشم....خانواده‌ای که همه جوره منو بخواد.


-دوست دارم ازت بچه داشته باشم جونگکوک...یه پسر درست با چشم‌های درشت و خوشگلت، که وقتی بابای پیرشو تنها میذاری و برای مدرک دکترات میری دانشگاه، با نگاه کردن بهش یاد تو بیفتم.


با شنیدن اسم بچه، سرش رو از روی شونه‌اش برداشت. کم پیش میومد تهیونگ از این حرفا بزنه.

+ یااا کیم تهیونگ...بچه؟ چی داری میگی؟ تو واقعا جدی؟ اما من که نمی‌تونم بچه دار بشم؟


لباشو با مکث بوسید و سرشو به صندلی تکیه داد.

- علم خیلی پیشرفت کرده، می‌تونیم به یه نفر پول بدیم تا ازت حامله بشه...البته بدون اینکه دستت بهش بخوره!


+ بس کن تهیونگ...خودت میدونی از این کار متنفرم. من اصلا بچه نمی‌خوام...تو برام کافی.


جونگکوک رو تو بغلش فشرد و موهای لختشو نوازش کرد.

- عزیزدلم! خیلی دوست دارم کوک. می‌خواستم مثل خیلیای دیگه یه دفعه‌ای ازت خواستگاری کنم ولی...دوست داشتم قبلش ازت اجازه بگیرم تا یه وقت پیش دوستات شرمنده نشی.


+ چرا باید شرمنده بشم؟ اونی که شرمنده میشه تویی نه من...امروز ندیدی چیشد؟ اون پسره جوری رفتار کرد که انگار واقعا من زیر خواب توام.


- تو باعث افتخار منی جونگکوکم، دیگه این حرف رو نزن!


دستشو روی شقیقه‌اش گذاشت و با درد گفت:

+ کی میریم خونه؟ هنوزم کار داری؟ واقعا دیگه نمی‌تونم تحمل کنم...یهو گرمم میشه، دوباره احساس می‌کنم دارم یخ میزنم...بریم خونه چندتا قرص خواب می‌خورم تا بتونم یکم‌ بخوابم.


- نباید با این حالت مشروب می خوردی!

دستشو روی پیشونیش گذاشت تا دمای بدنشو چک کنه اما با منحرف شدن نگاهش روی لب‌های سرخش، بی اراده لب خودشو لیس زد.

- دوست داشتم وقتی کار می‌کنم پیشم باشی...

بوسه ی نرمی روی لبش زد.

- اما گور بابای کار...دلم می‌خواد با عشقم برگردم خونمون!


چشم‌های خمارشو به تهیونگ دوخت. 

+ زیاد نخوردم.

از روی پاش بلند شد و با بی‌حالی به سمت کاناپه رفت و دراز کشید. توی خودش جمع شد و گفت:

+ به کارت برس همینجا می‌خوابم. کارت تموم شد بعدا میریم.


تهیونگ سوویچشو از روی میز قاپید و به سمت کاناپه رفت.

- هی! خرگوش خوابالو...اونجا جای خواب نیست!

یه دستشو زیر پاهاش گرفت و دست دیگه‌اش رو دور شونه‌اش حلقه کرد.

وقتی تو آغوشش مستقر شد لبخند رضایتمندی روی لب‌هاش نشست.

- حالا جلوی همه پرسنل تو آغوشم همراهیت می‌کنم تا همه بفهمن پادشاه سنگدل، قلبشو به پرنس جذاب باخته!


سرشو بلند کرد و قبل از اینکه از اتاق خارج بشن، لبشو بوسید. از سر درد و تب حوصله‌ی حرف زدن نداشت. سرش رو به سینه‌ی تهیونگ تکیه داد و چشم‌هاش رو بست. اجازه داد تهیونگ هر کاری که دلش می‌خواست بکنه. البته همیشه آرزو داشت تهیونگ مثل هوسوک که جیمین رو همه جا همراه خودش داشت و مثل یه پرنس باهاش رفار می‌کرد، بهش اهمیت بده و الان بهترین زمان بود.


- از وقتی میری باشگاه سنگین‌تر شدی بیبی.

ریز خندید و جواب سلام کارمنداشو با حوصله داد.

-الآن همه میگن این مگه بلده لبخندم بزنه؟!

تو آغوشش بالا انداختش و به بهونه‌ی گذاشتنش روی صندلی، خم شد و بوسه‌ای از گونه‌ی تبدارش دزدید.


+ من هنوز نخوابیدم جناب کیم‌. فکر نکن حرفاتو متوجه نمیشم.


- راست میگم دیگه...خرگوش سیکس پک دار به چه دردم می‌خوره؟! من همون خرگوش کیوت و نرممو می‌خوام!

همون طور که وارد جاده میشد زیر خنده زد.

- باید به مربیت بگم فقط تمریناتی که رو عضلات باسن تمرکز دارن بهت بده؟!


سرشو چرخوند و نگاهی به نیم رخ خندون تهیونگ انداخت.

+ بهتر نیست رو رانندگیت تمرکز کنی؟ اینجوری سالم‌تر به خونه می‌رسیم.


- هی...من راننده‌ی فرمول یکم! دست فرمون همسر عزیزتو دست کم گرفتی؟!


+ آههه...تهیونگ خیلی حرف میزنی.

دو تا دستش رو روی سرش گذاشت و فشرد. سر درد داشت دیوونه‌اش می‌کرد و هیچ قرص و دارویی روش اثر نداشت. 

+ تهیونگااا سرم داره منفجر میشه.


- الآن می برمت بیمارستان عزیزم. یکم تحمل کن تا برسیم، باشه؟


سرش رو به چپ و راست تکون داد، اون سر درد لعنتی قصد نداشت دست از سرش برداره و مدام شدید‌تر میشد.

+‌ نه...بیمارستان نه...فقط برو خونه


- چرا انقدر از دکتر رفتن فراری هستی بیبی؟! نمی‌خوام سر خود بهت دارو بدم!


+ ازشون خوشم نمیاد...دارو هم نمی‌خوام...اگه قرار بود خوب بشم تو این چند روز با خوردن اون همه قرص و شربت بهتر میشدم. الان فقط دلم می‌خواد یکم بخوابم اما این سردرد نمیذاره.


بعد از پارک کردن ماشین همون طور که بغلش می‌کرد گفت:

پس برات یه دمنوش درست می‌کنم عزیزم، اون حالتو بهتر می‌کنه.

سرشو توی کتش فرو کرد تا باد سرد به صورتش برخورد نکنه. کیم تهیونگ تو لوس کردن پسرش استاد شده بود!

- این چند وقته ضعیف شدی، باید با دکتر تغذیت صحبت کنم.

بدون اینکه به غرغر هاش اهمیت بده وارد پنت هاوسش شد و یک راست به سمت اتاقشون رفت.

- فکر نکن نفهمیدم که نصف بیشتر غذاتو دور از چشم من دور می ریزی!

بلأخره لباس‌هاشو با شنیدن غرغر‌های کیوتش عوض کرد و پتو رو روی بدنش انداخت.

- خیلی بهونه گیر شدیا!


مچ دستش رو بین انگشت‌های باریکش قفل کرد و با صدای ضعیفی ناله کرد

+ میشه بمونی؟


- تا هر وقت که بخوای پیشت می‌مونم نفسم.

با همون لباس‌های بیرون کنارش دراز کشید و بازوشو زیر سرش گذاشت.

- بخواب عشقم من کنارتم.


خودشو توی بغل تهیونگ جا به جا کرد. بالاخره تونسته بود اون آرامشی که می‌خواست رو به دست بیاره. رقص انگشت‌های تهیونگ لا به لای موهای مشکی و لختش مثل لالایی بود براش. آروم، لذت بخش و خواستنی. انگار توی این چندوقت تهیونگ حسابی پسرش رو بلد شده بود. اون هم کیم تهیونگی که به هیچکس جز خودش اهمیت نمی‌داد و حال و روز بقیه براش مهم نبود.


با سرانگشت‌هاش آروم روی شقیقه‌اشو ماساژ میداد و به مژه‌های بلندش خیره شده بود. چرا همه چیز اون پسر تا این حد ستودنی بود؟!

به نفس‌های منظمش گوش میداد و فاصله‌ی کمی که داشتن قلبشو می لرزوند.

گاهی قلبش گواه بد میداد، انگار که این همه خوشی رو از دست رفتنی میدید...می‌ترسید...حالا که جونگ‌کوک رو تو زندگیش داشت پر از ترس شده بود.

می دونست قرار نیست همه چیز به این سادگی پیش بره اما می‌خواست فعلاً بهش فکر نکنه... نه حالا که تو آغوشش آروم گرفته بود و کنار هم شاد بودن.


صدای زنگ گوشی، مدام توی گوش‌هاش می‌پیچید. پلک‌های خسته‌اش رو به سختی باز کرد و دستش رو روی میز کنار تخت کشید تا بلکه بتونه گوشی رو پیدا کنه. بالاخره بعد از کمی کَند و کاو کردن، گوشی رو پیدا کرد و بدون هیچ توجهی به شماره‌ی روی صفحه، تماس رو وصل کرد و کنار گوشش گذاشت.

- بله؟

- هی جناب رئیس می‌دونی ساعت چنده؟ 

- برام مهم نیست. اذیت نکن هوسوک واقعا خوابم میاد.

هوسوک روی عرشه‌ی کشتی ایستاده بود و نگاهش رو به امواج متلاطم دریا دوخته بود.

- دیشب عملیات داشتین که انقدر خسته‌ای؟

تهیونگ نگاهی به جونگکوک که زیر پتو مچاله شده بود انداخت و خطاب به هوسوک گفت

- ببند دهنتو. کوک دیشب اصلا حالش خوب نبود و تا صبح از درد ناله می‌کرد، الان یک ساعته که خوابیده و منم تازه چشم‌هام گرم شده بود که جنابعالی زنگ زدین.

- چیزی شده تهیونگ؟

- نه...فقط سرما خورده و نمی‌دونم چرا خوب نمیشه. بیشتر از سه، چهار روزه که مریضه و هر روز به جای اینکه خوب بشه، بدتر میشه...بدنش ضعیف شده و چیزی نمی‌خوره.

- بهتر نیست ببریش بیمارستان؟ شاید مشکل دیگه‌ای باشه.

تهیونگ سرش رو تکون داد و زمزمه کرد

- بیدارشه به زورم شده می‌برمش...راستی کاری داشتی زنگ زدی؟

- نه...دیدم دیر کردی گفتم بپرسم ببینم کجا موندی. برو حواست به کوک باشه خودم اینجا رو مدیریت می‌کنم. آهان صبر کن.

- چیشده؟ 

صداش رو آروم کرد و گفت

- بار اسلحه‌ها رسیده. 

- اوکی، کوک حالش بهتر بشه تا عصر خودمو میرسونم. فقط حواست باشه یه دونه ازشون کم‌ بشه اونوقت...

- اوکی اوکی...برو استراحت کن.

گوشی رو قطع کرد و روی میز انداخت.

روی تخت نیم خیز شد و دستش رو روی پیشونی خیس و عرق کرده‌ی کوک گذاشت. هنوز هم داغ بود. کلافه نفسش رو بیرون داد و پتو رو از روش کنار زد. بهش نزدیک شد و سرش رو روی بازوش گذاشت و قطرات عرق رو از روی پیشونیش پاک کرد‌. نمی‌دونست چرا اون تب لعنتی قطع نمیشه تا پسرش بتونه کمی راحت‌تر استراحت کنه.

- خواهش می‌کنم زودتر خوب شو، نمی‌تونم ببینم به خاطر اشتباه من داری اینجوری زجر می‌کشی.

دکمه‌های پیراهنش رو باز کرد و از تنش درآورد. باید هرجور شده بود تبش رو قطع می‌کرد.


موهاشو از روی پیشونیش کنار زد و به چهره‌ی مردونش که هر روز جذاب تر از روز قبل میشد خیره شد. 

تماشا کردن جونگکوک چیزی نبود که ازش خسته بشه.

پارچه‌ی نمدار و روی پیشونیش گذاشت و پاهاشو تو ظرف آب و نمکی که از آشپزخونه آورده بود گذاشت تا پا شویش کنه؛ همون کاری که مادرش وقتی بچه بود و مریض میشد انجام میداد. بی اراده لبخندی روی لبش نشست. جونگکوک یادآور تمام خاطرات شیرینش بود.

همون طور که پاهاشو شست و شو میداد به صورتش خیره شد.

هنوز هم می‌تونست ناله‌های ریزشو بشنوه. 

- جونگکوک، کاش می‌تونستم همه‌ی درداتو به جون بخرم. دیدنت تو این حال از مرگم بدتره... لطفاً زودتر خوب شو! هنوز یه عالمه جا هست که نرفتیم...یه عالمه کار هست که باهم انجامشون ندادیم. عزیزدلم!

خم شد تا قطره اشکی که از بین چشم‌های بسته‌اش فرار کرده بود از صورتش پاک کنه. 

- گریه نکن نفس کیم تهیونگ!


فاصله‌ای به پلک‌هاش داد و از بین اون پرده‌ی تار نگاهی به تهیونگی که کنارش بود انداخت. سرفه‌ای کرد که صدای خِس خِس سینه‌اش بلند شد. 

+ گرمه...دارم می‌میرم.

آب دهانش رو قورت داد و دوباره چشم‌هاش رو بست. صورتش رنگ پریده بود و هر روز لاغر‌تر از قبل میشد. دستش رو بلند کرد و با حالت التماس زمزمه کرد

+ ت‌.‌..تهیونگ؟


- جانم؟!

دست‌های نمدارشو نوازشوار روی بدن نیمه برهنش کشید و با نگاهِ منتظر، بهش خیره شد.


+ دارم می...می‌میرم...سرم درد می‌کنه.

اشک‌هاش شدت گرفت و بدنش می‌لرزید. با هر بار نفس کشیدن، از درد صورتش رو جمع می‌کرد.


تهیونگ بدون اتلاف وقت به سمت کمد رفت و با لباس های گرمی که برای جونگکوک آورده بود برگشت.

زیر سرشو گرفت تا لباس و تنش کنه.

- الآن میریم دکتر عشقم.


لباس‌هارو تنش کرد و خودش هم آماده شد. 

- لعنت بهت تهیونگ...لعنت بهت...ببین با خودخواهیت چه بلایی سر این بچه آوردی.

نفس عمیقی کشید و به سمت تخت رفت. براید استایل بغلش کرد و از اتاق بیرون رفت. به سختی سوئیچ رو از روی کانتر آشپز‌خونه برداشت و از خونه خارج شد.

تا رسیدن به پارکینگ مدام نگاهش می‌کرد. صدای ناله‌هاش مثل خنجر توی قلب تهیونگ فرو می‌رفت و مرد رو از پا درمیاورد.

آقای هان، نگهبان برج با دیدن چهره‌ی نگران تهیونگ درحالی که پسری رو به آغوش داشت و به سمت ماشینش میرفت، قدم برداشت.

- آقای کیم اتفاقی افتاده؟

همونطور که جونگکوک رو روی صندلی پشت می‌خوابوند گفت

- نه. کوک سرماخورده می‌برمش بیمارستان. فقط لطفا در رو باز کن ریموت رو فراموش کردم بیارم.

مرد سری تکون داد و ازش دور شد.




پزشک متخصص، بعد از معاینه‌ی اولیه و چک کردن فشار خونش، سری تکان داد و سؤال‌های تمام نشدنیش رو از پسر پرسید. جونگ کوک به حدی بی‌حال بود که بدون حرف به مردش تکیه داده بود.

- خب، اخیراً موقعیت استرس زایی رو تجربه کردی؟

تهیونگ نگاه نگرانی بهش انداخت و موهاشو نوازش کرد.

- بله، همین طوره.

- با توجه به معایناتی که داشتم، علائم عفونت رؤیت نشد. البته سیستم ایمنیش ضعیف شده و نیاز به تقویت داره. یک سری دارو و مکمل غذایی برات می‌نویسم تا دردت قابل تحمل‌تر بشه و بتونی استراحت کنی اما چیزی که نگرانم می کنه دمای بدنته. به عقیده‌ی من این هیپرترمی عملکردیه که در اثر یک شوک عصبی یا عاطفی پیش اومده. نزدیک ۴٠ درجه تب به هیچ عنوان قابل قبول نیست، احتمال داشت از هوش بری و اتفاقات بدتری برات پیش بیاد پسر جوان؛ هر چی که هست باید بیشتر مراقب خودت باشی. تا حد امکان از شرایط استرس زا دوری کن، آب زیاد بنوش و غذای سالم بخور. ضعف و سرگیجه تا چند روز طبیعیه اما اگر نهایتاً تا سه روز دیگه بر طرف نشد باید برای معاینه ی مجدد بیای. 

تهیونگ بادقت به حرف‌های دکترش گوش میداد و همشونو به ذهن می سپرد.

- ممنونم دکتر.

- خواهش می‌کنم، وظیفه بود پسرم. اگر سؤالی ندارید می تونید تشریف ببرید.


تهیونگ دکمه‌‌ پیراهن و پالتوی‌ پسر رو بست و کلاهش رو روی سرش گذاشت. جونگکوک رو بغل کرد و بعد از تشکر مجدد از پزشک، از اتاق خارج شد. 

- شنیدی پزشکت چی گفت؟ باید غذای مقوی بخوری. دفعه‌ی آخرت باشه غذاتو دور میریزی فهمیدی؟

جونگکوک با چشم‌های بسته به حرفش گوش می‌کرد، دلش می‌خواست جوابی بهش بده اما به خاطر شرایطش نای صحبت کردن نداشت. تهیونگ پسر رو روی صندلی دراز کرد و قبل از اینکه در رو ببنده گفت

- میرم دارو هاتو بگیرم، زود بر می‌گردم.


تهیونگ اشاره ای به بادیگارد هاش که تو‌ ماشین پشتی در حال اسکورت کردنشون بودن، کرد و به سمت داروخانه رفت.

با وجود مین یونگی، دیگه نمی‌تونست احساس امنیت کنه؛ البته ترسش به خاطر کوک بود وگرنه برای خودش که یک عمر روی لبه‌ی تیغ راه رفته بود، عددی نبود که کیم تهیونگ ازش بترسه!


با دقت به داروهایی که توی پاکت بود نگاه کرد و بعد از اطمینان به سمت ماشینش رفت و سوار شد. از آینه‌ی جلو نگاهی به جونگکوک که خواب بود انداخت. ماشین رو روشن کرد و راه افتاد.

سر راه به چند فروشگاه سر زد و مواد غذایی مورد نظرش رو تهیه کرد تا بتونه پسرش رو تغذیه کنه. جونگکوک تمام طول مسیر رو خواب بود و تهیونگ تا حد ممکن سعی می‌کرد آروم رانندگی کنه تا پسر اذیت نشه و بتونه استراحت کنه.


ادامه دارد...


@NVHOME

Report Page