Secret
Lark & Felicity
Part 16
دستی به موهاش کشید و نگاهش به سمت اتاقی که جونگکوک توش خوابیده بود، کشیده شد.
دوست نداشت تنهاش بذاره. نامجون که تردیدشو دید به همون سمت نگاه کرد و فهمید دلیل این تردید چیه.
حالا دیگه کیم تهیونگ چیزی برای از دست دادن داشت.
- هوسوک اینجاست، حواسش هست.
- زنگ بزن بگو چند نفر بفرستن حواسشون به خونه باشه.
نامجون به چند نفری که میدونست و مطمئن بودن پیام داد. تهیونگ به سمت اتاقش قدم برداشت و بعد از چک کردن اینکه جونگکوک خوابه به سمت پذیرایی برگشت.
- جیمین، مواظبش باش...لطفاً!
جیمین سرش رو تکون داد:
- خیالت راحت باشه مستر نگران نباش.
سرشو تکون داد و بلأخره رضایت داد همراه نامجون از خونه خارج بشه.
همونطور که وارد آسانسور شدن نامجون گفت:
- تهیونگ باید یه چیزی بگم ولی خب میدونم بدجور قاطی میکنی.
شقیقش از درد نبض میزد. مسکنی از جیب کتش درآورد و بدون آب قورت داد.
- میدونستم مین یونگی قرار نیست پاشو از زندگیم بکشه بیرون!
- من نمیدونم کار کیه اما اون محمولهی اسلحه لو رفته.
- کار خود حرومزادشه! تا زهرشو نریزه آروم نمیشه.
از آسانسور خارج شدن و همونطور که پشت سر تهیونگ میرفت گفت:
- خیلی حواست به کوک باشه...با اون بلایی که سرش آوردی مطمئن باش بیکار نمیشینه.
- پشیمونم که اون تیر و وسط پیشونیش خالی نکردم! اون مار خوش خط و خال خودشو به هیئت دولت چسبونده و با رشوه دادن به اونا خوب برای خودش اعتبار جمع کرده. براش برنامه های خوبی دارم!
- تهیونگ فقط کاری نکن که بعدا پشیمون بشی...تو دیگه الان تنها نیستی.
نفس خستهاشو بیرون فرستاد و سوویچو سمت دوستش انداخت.
- باید برای تهیونم بادیگارد بذارم؛ از اون عوضی هیچی بعید نیست.
نامجون پشت فرمون نشست و از پارکینگ برج خارج شدن.
- خب الان باید چیکار کنیم؟
-برو سمت بوسان.
داشبوردو باز کرد و وسایل گریم رو ازش بیرون کشید.
نامجون سری تکون داد. فرمون رو چرخوند و وارد خیابون اصلی شد.
- تهیونگ تو از اون پسر خوشت اومده؟ یعنی واقعا جدی هستی؟
کرم پودری که کمی از پوست خودش روشن تر بود روی صورتش پخش کرد و لنزهای آبی رنگ رو تو چشمهاش گذاشت.
-آره، ازش خوشم میاد.
- اون چی؟ اونم همین حس رو داره؟ اگه از طرف یونگی باشه چی؟
چشم غرهای بهش رفت و وسایل و داخل داشبورد پرت کرد. سمت صندلی عقب برگشت و پالتوی چرم و پیراهنی که هیچ وقت در حالت عادی حاضر نبود تنش کنه و به نظرش زیادی سبک و جلف میومد، برداشت.
- اون بی گناهترین آدمیه که تا حالا دیدم...اما برای اینکه خیالت راحت بشه حواسم بهش هست.
بعد از سه ساعت رانندگی کردن بالاخره به مقصدی که میخواستن رسیدن. نامجون به تبعیت از تهیونگ لباسها و مدل موهاش رو عوض کرد. وقتی هر دو کاملا آماده شدن با احتیاط تمام به سمت سولهی بزرگی که قرار بود از اونجا محمولهی هماهنگ شدهاشون به سمت یکی از کشورهای اروپایی بره قدم برداشتن. جمعیت زیادی نزدیک سوله جمع شده بودن و این کار رو برای تهیونگ سختتر میکرد. دستهاش رو روی سینه بهم قلاب کرد و از همون فاصلهی دور در حال تماشا کردن سرمایهی از دست رفتهاش بود. تعدادی ماشین پلیس اطراف سوله بودن و با دیدن ماشین یونگی پوزخندی روی لبش نشست و نفسش رو با حرص بیرون داد. دستش رو مشت کرد و از پشت دندونهای کلید شدهاش گفت:
- حرومزادهی عوضی. میدونستم کار خود بی همه چیزته. خودت رو پشت دولت پنهان کردی و داری با سرمایهی من خوش میگذرونی؟
نامجون دستش رو روی شونهاش گذاشت و با صدای آرومی گفت:
- تهیونگا آروم باش...درستش میکنیم.
تهیونگ با عصبانیت به سمت نامجون برگشت:
- درستش میکنیم؟ دقیقا چیو میخوای درست کنی؟ سرمایهی چند صد میلیون دلاری منو؟
با حرص پلکهاش رو روی هم فشرد. دستی به کلت کمریش کشید و زیر لب زمزمه کرد:
- میکشمت آشغال. نه مرگ برات کمه...تو حتی لیاقت مردن رو هم نداری...کاری میکنم روزی هزار بار آرزوی مرگ کنی. هنوز منو نشناختی، هنوز کیم تهیونگ رو نشناختی جناب مین.
نگاهش رو از سوله گرفت و قدمی برداشت و به سمت ماشینش حرکت کرد که صدای زنگ گوشیش مانعش شد. گوشی رو از توی جیبش بیرون کشید و با دیدن اسم جیمین تماس رو وصل کرد.
- جانم؟
صدای نگران جیمین توی گوشش پیچید:
- مستر کیم کی بر میگردین؟
- چیزی شده جیمینی؟ کوک حالش خوبه؟
جیمین آب دهنش رو قورت داد و گفت:
- کوک؟ خب...نه حالش خوب نیست.
- چیشده؟ حرف بزن دیگه.
جیمین به سمت اتاق جونگکوک قدم برداشت و از لای در نگاهی به داخل اتاق انداخت.
- خب من و هوسوک توی پذیرایی خواب بودیم که با صدای گریهی جونگکوک و شکستن چیزی بیدار شدیم.
- خب؟
- مثل اینکه کابوس دیده بود و وقتی رسیدم توی اتاق روی زمین افتاده بود و...تهیونگ شی بهتره خودتون بیاین من نمیتونم چیزی بگم. فعلا.
تهیونگ مشتشو روی کاپوت ماشین کوبید و فریادی از ته حنجرش زد:
- لعنتی!
دست نامجون و از روی شونهاش پس زد و با حس سرگیجهی شدیدی سوار ماشین شد.
پاهاش بیحس شده بودن و تمام بدنش خیس عرق بود.
نامجون دستی به پیشونیش کشید و اخماش تو هم رفت.
-ته! لعنت بهت بازم انسولینتو به موقع نزدی؟!
تهیونگ به سختی چشمای خمارشو باز کرد و به تصویر محوش خیره شد.
نامجون سیلی نه چندان آرومی به صورتش زد تا هشیار بشه اما بی فایده بود.
مشت گره خوردشو روی فرمون کوبید و به دور و ورش نگاه کرد. به قدری پنیک کرده بود که نمی دونست باید چه کار کنه.
لبای خشک شدشو با زبون خیس کرد و اسمشو صدا زد اما ناله ی آرومش تنها جوابی بود که گرفت. قبلاً هم پیش اومده بود اینطوری بشه اما هنوز با دیدنش تو اون وضعیت دست و دلش می لرزید. تهیونگ براش مثل یک برادر بود؛ روزهای سختی که تو اون درگیری لعنتی همسرشو از دست داد و توان نگهداری از دختر کوچولوش نداشت، تهیونگ برای دخترش پدری کرد. وقتی زن باردارش مورد شلیک گلوله ی اون سگ رذل قرار گرفت، رو به رو شدن با بچه ای که از گوشت و خون خودش بود هم آزارش میداد.
وقتی به خودش اومد که صورتش خیس از اشک بود.
- عوضی اگه بلایی سرت بیاد دهنتو سرویس میکنم!
فریاد بلندی زد و از ماشین پیاده شد.
کمتر از یک دقیقه بعد، با یه بطری نوشابه و یه کیسه یخ برگشت.
باید تبشو پایین می آورد.
دکمه های لباسش رو باز کرد و کیسه ی یخ و روی گردن و سینش کشید تا حرارت بدنش پایین بیاد.
صدای نالهی آرومش نشون میداد هنوز هشیاره.
پشت گردنشو گرفت و با احتیاط کمی از اون ماده ی شیرین و خنک رو داخل دهانش ریخت.
- تهیونگ، صدامو میشنوی؟!
- خیر سرت مردی؟! نشسته برام آبغوره گرفته مرتیکه خر! گمشو تا نزدم ناقصت نکردم!
کیسهی یخ و تو صورتش پرت کرد و هر چی فحش تو اون سی و پنج سال زندگی یاد گرفته بود حوالش کرد!
- برو خونه.
- اصلاً واسه چی این همه راه اومدیم؟! که از دست رفتن محموله رو تماشا کنیم؟!
- اومدیم که موش خبرچینمونو گیر بندازیم کیم نامجون!
پوزخندی زد و به ماشین مین یونگی اشاره کرد.
نامجون با فهمیدن منظورش خندهی سرحالی سر داد و مشتشو به مشت تهیونگ کوبید:
- میدونستم یه نقشهای داری عوضی!
با صدای بلند شدن نوتیف گوشی نامجون، دست از روشن کردن ماشین برداشت. گوشی رو از جیبش بیرون کشید. پیام رو باز کرد و با دیدن پیامی از طرف هوسوک اخمهاش توی هم رفت.
" نامجونا لطفا یجوری به تهیونگ بگو این پسرهی احمق حالش خوب نیست. "
نامجون بدون اینکه چیزی بگه موبایلش رو خاموش کرد. همین الآن تهیونگ تا لب مرگ رفته بود و برگشته بود! فعلاً نمیتونست نگرانش کنه. حتی اگرم حرفی میزد اونا هنوز تو بوسان بودن و عملاً کاری از دستشون ساخته نبود.
- تا وقتی برسیم سئول یکم بخواب ته.
- خسته نیستم.
موبایلش رو برداشت و شمارهی جیمین و گرفت اما اشغال میزد.
زیر لب غری زد:
- لعنتی گوشیتو جواب بده.
چندین بار پشت سر هم شمارهی جیمین رو گرفت اما هر بار با صدای بوق آزاد مواجه میشد.
- این پسره چشه واقعا؟
نامجون خندهی ساختگی کرد و بدون اینکه نگاهشو از جاده بگیره، براش دروغ سر هم کرد.
- الآن بهم پیام داد گفت مشکل رفع شد. چیز مهمی نبود. فقط کابوس دیده بود، این جیمین یکم مخش معیوبه، همچین سریع به تو خبر داده انگار کیسه آب کوک ترکیده و بچه داره میاد!
بعد از چرت و پرتهایی که سر هم کرد، خندید تا خیالشو راحت کنه اما دلش شور میزد.
جیمین توی خونه راه میرفت و نگران کوک بود. تهیون از اتاق بیرون اومد و به سمت پذیرایی قدم برداشت. جیمین با دیدنش به سمتش رفت و گفت:
- نونا کوک حالش خوبه؟
تهیون سرش رو به علامت منفی تکون داد:
- نه جیمین، خون زیادی ازش رفته. نمیتونم مسکن بهش بزنم...میترسم بهوش نیاد.
هوسوک کنار جیمین ایستاد و گفت:
- خب الان باید چیکار کنیم؟
- این پسر بیشتر از هرچیزی از نظر روانی آسیب دیده. کی همچین بلایی رو سرش آورده؟
هوسوک اشارهای به تهیون کرد و گفت:
- ماهم خبری نداریم.
- اما هوسوکا...کوک گفت یه آجوشی که قبلا عشق...
هوسوک دستش رو روی دهن جیمین گذاشت و ساکتش کرد.
صدای باز شدن در باعث شد نگاه هر سه نفر به سمت تهیونگ و نامجون کشیده بشه.
تهیونگ نگاه تیزی به اهالی خونه انداخت و با دیدن خواهرش تمام حدسیات بدش به یقین تبدیل شد.:
- چه خبر شده؟! تهیون، تو اینجا چی کار میکنی؟!
تهیون دستپاچه نگاهش رو به جیمین انداخت و گفت:
- جیمین یخورده حالش بد بود واسه همین اومدم.
تهیونگ دستهای لرزونش رو مشت کرد. باز هم اون حس سرگیجه داشت سراغش میومد. با قدمهای بلند خودش رو به اتاق کوک رسوند. دلش شور میزد و مطمئن بود حس ششمش اشتباه نمیکنه. دو سه بار تو مسیر تعادلشو از دست داد اما بلأخره خودشو به اتاق رسوند. در و باز کرد و به جونگکوکی که با صورت رنگ پریده روی تخت دراز کشیده بود، خیره شد.
جیمین با عجله پشت سرش رفت و وارد اتاق شد:
- تهیونگ شی کوک حالش خوبه.
تهیونگ با دیدن مچ بستهی کوک به سمتش رفت. پسر چشمهاش رو روی هم گذاشت و زیر لب گفت:
- لعنتی.
تمام تنش رعشه گرفته بود. به سختی قدم از قدم برداشت و آب دهن تلخش رو قورت داد.
تو نبودش چه اتفاقی افتاده بود؟!
قلبش با بی قراری به قفسهی سینهاش می کوبید و علاوه بر سرگیجه، دل و رودش بهم پیچ می خورد:
- جونگکوک...
آروم کنارش روی تخت نشست و گونهاش رو نوازش کرد.
دست باندپیچی شدهاش رو بین انگشتهای لرزونش گرفت و یک قطره اشک روی صورتش سقوط کرد:
- با خودت...چی کار کردی بیبی؟!
جیمین دستش رو روی شونهی تهیونگ گذاشت و گفت:
- حالش خوب میشه...فقط یخورده زیادی خون از دست داده. بهت نگفتم چون میدونستم با بیماری که داری تو هم حالت بد میشه...معذرت میخوام باید بیشتر حواسم بهش میبود.
تهیونگ بی توجه به وجههای که از خودش ساخته بود، بغضش شکست.
اون یک مرد قوی بود...آره، کیم تهیونگ شکست ناپذیر بود!
با خشونت اشکهاشو پس زد و به جیمین خیره شد.
- چرا؟! من که گفتم پشت و پناهش میشم...چرا این کار و کرد؟!
لای پلکهاش رو به سختی باز کرد و با دردی که توی تمام وجودش حس میکرد اشکهاش روی گونههاش سرازیر شد و صدای نالههاش بلند شد.
با دیدن تصویر تار مردی که رو به روش قرار داشت، ترسیده دستش رو جلوی صورتش گرفت و با صدای بلندی گفت:
+ نه...نه ولم کن...چی از جونم میخوای.
جیمین و تهیونگ بُهت زده به جونگکوک خیره شده بودن. با دست و پا زدنش آنژیوکتی که توی دستش بود کشیده شد و سرمی که بالای سرش بود روی زمین افتاد.
تهیونگ محکم بغلش کرد تا جلوی حرکات دیوانه وارش رو بگیره.
- آروم باش بیبی! منم...تهیونگ، دوست پسرت!
صورتشو بوسید و شونههاش از هق هق مردونهاش لرزید.
- نلرز لعنتی! منم...
بوسههای دیوانه وارش روی صورت و گردن پسر مینشست و از لرزش تنش کم میکرد.
- عزیز دلم! اشکالی نداره...چیزی نیست، درست میشه! من اینجام، دیگه تموم شد!
+ تهیونگاااا...اون بود...خودش بود...اون بهم گفت قبل از اینکه منو بکشه خودم اینکارو کنم.
دوباره صدای هق هقش بلند شد.
- هیس! آروم باش عزیز دلم، دیگه تنهات نمیذارم...فرشتهی من!
لبهای کبود شدهاش رو بوسید و پیشونیشونو بهم چسبوند.
- هیچ کس نمیتونه بهت آسیب بزنه.
جیمین کنار تهیونگ نشست و گفت:
- از صبح که از بیمارستان اومدین چیزی نخورده...براش غذا آوردم اما خواب بود و بعدش...
تهیونگ صورت خیس از اشک جونگ کوکو با ملایمت پاک کرد و دوباره بغلش کرد.
- ممنونم جیمین، اگه تو نبودی معلوم نبود چه بلایی سرش میومد. ممنونم جیمینی!
بغضشو قورت داد و پلکهاشو بست تا جلوی ریزش اشکهاشو بگیره.
- من کاری نکردم اگه حواسم بود اینطوری نمیشد. از جا بلند شد و از اتاق بیرون رفت.
+ ترسوندمت؟ میدونم همیشه باعث اذیت شدن بقیهام. کاش چند ساعت پیش همه چی تموم میشد.
آغوششو به قدری تنگ کرد که صدای نالهی دردمندش بلند شد.
- خیلی خودخواهی جئون، مگه نه؟! از این به بعد یادت باشه اگه به خودت صدمه بزنی، منم به خودم صدمه میزنم!
ازش جدا شد و با بغض زمزمه کرد:
مثل کاری که الآن قراره بکنم!
چاقویی که روی پاتختی بود برداشت و جلوی چشمهای مبهوتش، تیغهی تیزشو روی رگش کشید.
جونگکوک با بهت بهش خیره شده بود.
+ یاااا تهیونگ...دا...داری چیکار میکنی؟
اشکهاش پشت سر هم روی گونهاش جاری شدن و با صدای لرزونی گفت:
+ دیوونه...چیکار کردی با خودت؟ جیمینااااا...
دستش رو روی دست تهیونگ گذاشت و با فشار دادن سعی کرد جلوی خون ریزیش رو بگیره. تهیونگ از شدت درد صورتش جمع شد و چاقو از دستش افتاد. دوباره صداش رو بلند کرد و با فریاد گفت:
+ جیمیناااا...جیمینا.
دست و پاهاش میلرزید و صورتش از ترس و شوکی که بهش وارد شده بود به رنگ گچ دیوار در اومده بود.
- حالا...دیدی من...چه حالی شدم...وقتی دیدمت؟!
اشکهاشو از روی صورتش پاک کرد.
در اتاق با صدای وحشتناکی باز شد و جیمین و نامجون با چشمهای گرد شده به صحنهی رو به روشون خیره شدن.
نامجون به سمت تهیونگ قدم برداشت.
- این چه کاریه احمق؟
- تهیونگ شی؟ چیکار کردین؟
جونگکوک از شدت شوکی که بهش وارد شده بود و سرش رو روی شونهی تهیونگ گذاشت.
+ من...معذرت میخوام.
نامجون با حرص به سمتش رفت و بعد از پس گردنی محکمی که بهش زد با دستمال گردنش، بریدگی دستشو بست.
- هر دوتون احمقید! تهیون، بیا این برادر احمقتو بدوز تا مثه سگ از خونریزی نمرده!
تهیونگ دستشو پس کشید و با صدای عصبی گفت
- برید بیرون. همتون برید بیرون. من حالم خوبه.
+ اما تهیونگااا...خون ریزی داری.
تهیون با ناباوری دست برادرشو تو دستهای ظریفش گرفت و همون طور که چونهاش از بغض می لرزید جلوی پاش زانو زد تا دستش رو بخیه کنه.
- گریه نکن! باید یه کاری میکردم براش درس عبرت بشه!
- اینجوری تهیونگ؟ با آسیب رسوندن به خودت؟ اون تو شرایطی نبود که بفهمه چیکار میکنه...درست مثل توهم که یکی مدام توی گوشت میگه اینکارو بکن...اون از نظر روحی بدجور آسیب دیده...به جای اینکه روحشو التیام ببخشی داری بدتر داغونش میکنی.
بی توجه به زخم دستش که هنوز خونریزیش بند نیومده بود، چونهی جونگکوک رو بین انگشتهای قویش گرفت و از بین دندونهای کلید شدهاش غرید:
- جرات داری یک بار دیگه همچین غلطی کن ببین چه بلایی سرت میارم!
جونگکوک بغض گلوش رو قورت داد و به سختی از روی تخت بلند شد. بدون اینکه توجهی به حرفهای تهیونگ داشته باشه، لنگان لنگان از اتاق خارج شد.
روی کاناپه نشست و سرش رو روی دستهاش گذاشت.
+ اما اون گفت اینکارو بکنم.
اشکهای خواهرش رو پاک کرد و از روی تخت بلند شد. هنوز هم حس سرگیجه و حالت تهوع داشت اما باید قوی می موند.
اون حالا دیگه تنها نبود...باید از اون پسر هم محافظت می کرد، کسی که با کوچیکترین رفتارهاش، قلبشو به لرزه میانداخت.
باید سرپا میشد تا دوباره نور زندگی رو به چهرهی بی روحش برگردونه...تا دوباره اون چشمهای درشتش از خوشحالی، برق بزنن.
کیم تهیونگ یک خلافکار بود، اون هم از نوع فوقالعاده بی رحمش...اما اون فرشتهی معصومو تو جهنمی که ساخته بود میخواست!
کنارش روی کاناپه نشست و سرشو روی قلب پسر گذاشت.
عاشق موسیقی لطیف و آهنگین قلبش بود...
- دیگه هیچوقت این کار و باهام نکن کوک، قول بده!
جونگکوک دستش رو بین موهای پُر و مشکی مردش فرو برد و نوازش کرد. با صدایی که فقط به گوش خودش برسه زمزمه کرد:
+ قول میدم تهیو...قول میدم ددی.
- جونگکوک، قلبم دستت امانته...امانت دار خوبی باش!
بوسهای روی موهاش زد.
+ امانت دار خوبی هستم. فقط بهم اعتماد کن.
- تو غرور منی جونگکوک، غرور مَردتو نشکن!
+ نمیشکنم تهیونگ، بهت قول میدم. حالا میشه بریم اون خانم دکتر دستتو بخیه کنه؟
مثل بچه کوچولوها بهش چسبید و سرشو تو سینهاش فرو برد.
- نمیخوام! جونگکوکی میخوام.
***
با تماسی که از طرف هوسوک باهاش گرفته شد تمام برنامههاش بهم ریخت.
میخواست وقتی پسرش خونه میرسه یه شب دو نفرهی رمانتیک داشته باشن اما حالا مجبور بود بره سرکار.
احتمالاً وقتی کوک میدید ددیش بد قولی کرده، خیلی ناامید میشد اما چارهای نبود. باید شخصاً به یک سری چیزها رسیدگی میکرد.
پالتوشو بدون اینکه بپوشه، روی شونههاش انداخت و از خونه خارج شد.
ادامه دارد...