Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 14

با بیشتر فشردن جونگکوک توی آغوشش صدای ناله‌اش بلند شد:

+ آههه...

دستش رو روی پهلوش گذاشت و توی خودش جمع شد.

- ببخشید! دردت اومد؟!

دست تهیونگ رو گرفت و روی پهلوش گذاشت:

+ این...اینجام

از شدت درد نفسش حبس شد و صدای ضعیف و آرومش قطع شد.

تهیونگ دستش رو نوازشوار روی پهلوش کشید:

- همیشه باعث درد و عذابتم...آه جونگکوک، من واقعاً شرمندتم!

جونگ کوک نفس دردمندشو به سختی بیرون فرستاد:

- می‌تونی تا صبح تحملش کنی؟!

جونگکوک چشم‌هاشو روی هم گذاشت:

+ مهم نیست...تحملش می‌کنم.

تهیونگ از جا بلند شد و گفت:

- صبر کن الآن برمی گردم.

پتو رو روی بدنش مرتب کرد و آهسته از تخت پایین اومد.

شاید باید از خواهرش کمک می گرفت...

به گوشه کنار خونه سرک کشید و با دیدن تهیون که روی همون کاناپه خوابش برده بود، به سمت آشپزخونه رفت.

الآن زمانی بود که آرزو می کرد به جای اینکه وقتشو با خوندن رشته‌ی مهندسی تلف کنه، مثل تهیون وارد دانشکده‌ی پزشکی میشد!

کیسه‌ی ژله‌ای شکلی از داخل کابینت درآورد و داخلش رو با یخ پر کرد. شاید کمپرس سرد بهش کمک می‌کرد تا دردش قابل تحمل‌تر بشه.

از جعبه‌ی داروها یک ورق مُسَکن برداشت و به سمت اتاق خوابش حرکت کرد.

به هر حال سال‌های زیادی رو مستقل زندگی کرده بود و باید به تنهایی گلیم خودش رو از آب بیرون می کشید؛ یک وقت‌هایی، تنهایی درس‌های خوبی به آدم میده.

با دیدن جونگ کوک که خودشو از درد روی تخت جمع کرده بود به سمتش رفت و لیوان آب و به همراه مُسَکن به سمتش گرفت:

- اینو بخور، آرومت می‌کنه.

جونگکوک در حد مرگ احساس تشنگی می‌کرد و با اون همه خونی که از دست داده بود دیدن یه لیوان آب خنک می‌تونست قلبشو به تپش بندازه.

مسکن و تو دهنش گذاشت و همون‌طور که از لیوان تو دست تهیونگ آب می‌خورد، حتی برای لحظه‌ای نفس گرفتن هم حاضر نبود از لیوانش جدا بشه.

- آرومتر بیبی!

با تموم شدن آب توی لیوان نفس عمیقی کشید و به سختی روی تخت جا به جا شد.

سرمای اون کیسه‌ی ژله‌ای باعث میشد حس بهتری داشته باشه. اون سرما یکم بی حسش کرده بود و دردش قابل تحمل تر به نظر می‌رسید. البته وجود پرستار دلسوزی مثل کیم تهیونگ هم بی تأثیر نبود!

دستشو روی دست تهیونگ که کمپرس یخ و روی پهلوش نگه داشته بود گذاشت و نوازشش کرد:

- بهتری؟!

+ نگران نباش خوبم، به درد عادت دارم اما این یخورده زیادی بود.

لبخند بی جونی روی‌ لب‌هاش نشست. همونطور که دست تهیونگ رو نوازش می‌کرد گفت:

+ من باعث دردسرت شدم. واقعا معذرت می‌خوام.

هنوز هم با وجود اون کمپرس یخ درد رو حس ‌می‌کرد اما چندان مهم نبود:

+ برای اولین بار یکی داره ازم پرستاری می‌کنه. حالا که دارم فکر می‌کنم بیشتر اولین‌های من با تو بوده یعنی...با شما بوده آقای کیم.

تهیوتگ یک تار ابروش رو بالا انداخت و گفت:

- تو دردسر نیستی...دیگه این حرفو نزن! و یه چیز دیگه...

لبخند مهربونی روی لب‌هاش نشست و موهاشو از روی چشم‌هاش کنار زد:

- از این به بعد وقتی با هم تنهاییم، اسممو صدا کن.

+ اسمتونو صدا کنم؟ بگم ته...تهیونگ؟

تهیونگ سرش رو تکون داد و پشت دستشو بوسید:

-آره. درست مثل وقتی که توی بار بودی یا وقتی بهم‌ پیام می‌دادیم...بهم نگو آجوشی نگو آقای کیم، اینجوری حس می‌کنم خیلی پیرم!

جونگکوک خنده‌ای کرد و با شیطنت گفت:

+ پیر که هستین اما یه پیر جنتلمن...ولی چشم هرچی شما بخواین صداتون می‌کنم.

تهیونگ لبخندش رو خورد و با اخم به چشم‌های معصومی که یکباره رنگ شیطنت به خودشون گرفته بودن خیره شد:

- من فقط ٣۴ سالمه بچه! چطور می‌تونی تو چشم‌هام نگاه کنی و بگی پیرم؟!

جونگکوک لب‌هاش رو بهم فشار داد تا جلوی خندشو بگیره:

+ خب....خب نسبت به من پیرین دیگه...من فقط ۲۲ سالمه‌ولی شما...

زد زیر خنده و بیخیال حرفش شد.

تهیونگ دست‌هاشو دو طرف سرش روی تخت گذاشت و به سمتش خم شد:

- که اینطور! پس تو یه بیبی کلوچه شیطونی که تو پوست یه بره ظاهر شده؟!

+ باشه باشه تسلیم...اصلا شما از من جوون‌ترین خوبه؟

تهیونگ چشم‌هاشو ریز کرد و با حالت بانمکی ابروهاشو بالا انداخت:

- اما حرفی که زدی و نمی‌تونی پس بگیری!

روی صورتش خم شد و به محض بسته شدن پلک هاش با بدجنسی خندید:

- اوه، جونگکوک شی! می‌خوای که ببوسمت؟!

جونگکوک سرش رو به چپ و راست تکون داد و گفت:

+ نه، آجوشی.

- پس چرا چشم‌هاتو بستی؟! حتی تونستم ببینم که لب‌هاتم غنچه کردی!

چشم‌هاشو باز کرد و بدون توجه به صورت تهیونگ که درست جلوی صورتش بود گفت:

+ من؟ ن...نه، من همچین کاری نکردم.

تهیونگ عاشق اذیت کردن پسر بود. اون باعث میشد کودک درونش بی توجه به اینکه کی هست و چه کارایی انجام میده، زنده بشه.

فاصله‌ی بینشون رو از بین برد و بوسه عمیق اما کوتاهی روی لبش نشوند:

- می‌خواستم بیشتر اذیتت کنم اما...تو بوسیدنی ترین لب‌های دنیا رو داری کلوچه من.




***

تهیونگ با احتیاط روی تخت گذاشتش و لبخندی به چهره‌ی نگرانش زد:

- خب، جونگکوک شی...اینطور که عکس‌هاتون نشون میدن خوشبختانه خطر جدی تهدیدتون نمی‌کنه اما با این حال باید به مدت ۶ هفته تحت نظر باشید.

از پشت میزش بلند شد و به سمت بیمارش رفت تا معاینش کنه.

تهیونگ تمام مدت دستشو محکم گرفته بود و گاهاً پشت دستشو نوازش می‌کرد.

وقتی گوشی پزشکی روی قفسه‌ی سینه‌اش قرار گرفت، همون طور که دکترش خواسته بود نفس عمیقی کشید و صورتش از درد جمع شد.

سرفه‌ی دردناکش باعث شد نفسش رو تو سینه حبس کنه. تهیونگ با نگرانی کمرشو نوازش کرد و پزشک معالجش رو با نگاه خشمگینش هدف گرفت:

- داره درد می‌کشه! اون وقت میگی چیز مهمی نیست؟!

- آروم باش جوون! این کاملاً طبیعیه... به هر حال استخوان دنده‌ی برادرتون ضرب دیده و یک مدت طول می‌کشه تا به حالت عادی برگرده.

تهیونگ چشم غره‌ای به لفظ «برادرتون» رفت و کنارش روی تخت نشست تا جونگکوک، بهش تکیه کنه.

- برات مُسَکن می‌نویسم اما نباید زیاده روی کنی پسرم، داروهاتو به موقع بخور و فقط استراحت کن. نباید فعالیت سنگین انجام بدی، اوکی؟!

جونگکوک سرش رو تکون داد و دستش رو روی سینه‌اش گذاشت و سرفه‌ای کرد. گوشه‌ی لباس تهیونگ رو گرفت و با صدای آرومی گفت:

+ هیونگ میشه بریم خونه؟

ریز خندید و نگاهش رو از تهیونگ گرفت و سرش رو پایین انداخت.

تهیونگ لبخند کمرنگی زد و موهاشو بهم ریخت.

- آره...با هم می‌ریم خونمون.

نسخه رو از دست دکتر گرفت و بهش کمک کرد تا دکمه‌های لباسش رو ببنده و از روی تخت پایین بیاد.

جونگکوک یه تای ابروش بالا رفت و با تعجب گفت:

+ خونمون؟

چشمکی بهش زد و همون طور که از قصد پوست تنشو با سر انگشت‌هاش لمس می‌کرد، حرفشو خیلی مصمم تکرار کرد:

- اوهوم، خونمون!

جونگکوک لبخند زیبایی روی لب‌هاش نقش بست. به خاطر زخم عمیق روی پاش، تهیونگ براید استایل بغلش کرد و از مطب بیرون رفت.

تهیونگ نگاهش به رو به رو بود و جونگکوک زیر چشمی با نگاهش صورت جذاب مرد و هدف گرفته بود:

+ ممنون هیونگ. حالم خوب بشه دوباره و برگردم سر کارم هزینه‌ها رو جبران می‌کنم.

- می‌دونی چطور باید هزینشو پرداخت کنی؟!

ابروهاشو بالا انداخت و کمی تو بغلش جا به جاش کرد

دست‌هاشو دور گردنش محکم کرد و گفت:

+ باید برات کار کنم؟

- من هیچ وقت مجبورت نمی‌کنم برخلاف میلت کاری انجام بدی...فقط می‌خوام دیگه حرف‌های دیشبتو نزنی، می‌خوام همیشه این لبخند خرگوشیتو روی لب‌های شیرینت ببینم جونگکوک. تو هنوز خیلی جوونی، باید پر از انرژی باشی و واسه رسیدن به رؤیاهات قدم برداری، نه اینکه آرزوی مرگ کنی. تو خیلی ارزشمندی جونگکوک، وجودت ارزشمنده، بدون اینکه بخوای کاری کنی؛ هیچ وقت اینو فراموش نکن.

سرش رو روی سینه‌ی مرد گذاشت و گفت:

+ آرزوی مرگ می‌کردم چون کسی نبود بهم اهمیت بده...من همیشه تنها بودم. جیمین کلی دوست داشت و حتی برای یه چیز کوچیک کار نمی‌کرد...تا جایی که می‌تونست پول خرج می‌کرد...اما من باید هزینه‌ی دانشگاه و پول مواد و الکل پدرمو در میاوردم‌...روزی چند شیفت کار می‌کردم و وقتی می‌رسیدم خونه به جای اینکه آغوش گرم پدرمو دریافت کنم فقط کتک و سر و صدا نصیبم میشد...حتی همین الانشم کلی به بقیه بدهکارم...باید زودتر خوب بشم و برگردم سر کارم تا بتونم بدهیامو بدم...شایدم از چند روز دیگه شروع کردم.

با رسیدن به بنزش، در سمت شاگرد رو باز کرد و آروم روی صندلی گذاشتش.

کمی خم شد تا کمربندشو ببنده اما با دیدن لب‌های سرخش که جلو داده بود نتونست جلوی خودشو بگیره و با حس خواستن عجیبی بوسیدش:

- الآن دیگه تنها نیستی...ددی تهیونگ نمیذاره شونه‌هات زیر بار سنگین زندگی خم بشه. بهم اعتماد کن، می‌خوام ازت محافظت کنم.

جونگکوک زیر لب چند‌بار تکرار کرد:

+ ددی؟

از خوشحالی زیاد لبخندی زد، اما با سوار شدن تهیونگ سعی کرد ضایع بازی در نیاره، صداش رو صاف کرد و به پشتی صندلی تکیه داد.

از گوشه‌ی چشم نگاهی به پسر انداخت و لبخند محوی روی صورتش نشست. یکی از چیزهایی که در موردش دوست داشت این بود که نمی‌تونست احساساتشو قایم کنه؛ همیشه چشم‌های درشتش همه چیز و لو می‌دادن.

به سختی از لپ‌های گل افتاده‌اش که بی نهایت بوسیدنی به نظر می‌رسیدن، دل کند و وارد جاده شد:

- امروز جیمین میاد دیدنت، خیلی نگرانت بود.

+ جیمین؟

با تعجب اینو گفت و سرش رو پایین انداخت.

+ اما من نمی‌خوام ببینمش‌.

- اینجوری نگو، پشت تلفن خیلی گریه کرد. به خاطر این اتفاق خودشو مقصر می‌دونست.


+ اما اون هیچ تقصیری نداره.

نفس عمیقی کشید و به خاطر درد صورتش جمع شد. نگاهش رو از تهیونگ گرفت و روشو برگردوند. چشم‌هاش رو روی هم گذاشت...از جیمین ناراحت بود، به خاطر رفتاری که توی کافی شاپ باهاش شده بود اون هم جلوی اون همه آدم.

- بعضی وقت‌ها آدما یه کارایی می‌کنن که قلبت می‌شکنه...اما اونام دلایل خودشونو دارن.

+ حتما دلیلش هم مسخره شدن من بود.

وقتی نگاهش به مغازه‌ی بستنی فروشی افتاد سرعتشو کم کرد و کنار خیابون پارک کرد:

- اون دوستت داره جونگکوک، اصلاً مگه میشه تو رو دید و عاشقت نشد؟!

چشمک جونگکوک کُشی زد و از ماشین پیاده شد.

همونطور که به تهیونگی که ازش دور میشد نگاه می‌کرد زیر لب زمزمه کرد:

+ آره دوستم داره اما خیلی راحت دوستی چند سالمون رو فراموش کرد.

تهیونگ با دست پر از خوراکی به سختی به سمت ماشین برگشت و به جونگکوکی که با تعجب بهش خیره شده بود لبخند مهربونی زد:

- باید تقویت بشی.

+ این همه خوراکی؟ مگه مهمون دارین؟

لیوان شیرموز بستنی رو تو دستش گذاشت و موهاشو از روی چشمش کنار زد:

- همش واسه جونگکوکیه.

+ ممنون.

قاشق کوچیکی که توی لیوان بود رو برداشت و به سمت تهیونگ گرفت، زبونش رو روی لبش کشید و با تردید اسمش رو صدا زد:

+ تهیونگ؟

- ممنون عزیزم. من دیابت دارم باید حواسم به چیزایی که می‌خورم باشه.

نگاه معناداری به لب‌هاش انداخت و با شیطنت خندید:

- البته دیشب ناپرهیزی کردم!

جونگکوک قاشق رو پس کشید و حالت غمگین به خودش گرفت:

+ اما من می‌خواستم ببوسمتون.

به سمتش خم شد و لب‌هاشو خیس کرد:

- پس بیا و بگیرش بیبی.

با حس لب‌های تهیونگ روی لب‌هاش سریع عقب کشید و گفت:

+ ما بیرونیم، اگه کسی ببینتمون چی؟

تهیونگ ناراضی از پس کشیدنش جلوتر رفت.

- مهم نیست...بذار کل شهر بفهمن چطور یه الف بچه، کیم تهیونگو به زانو درآورده!

+ اما تهیونگ...

مرد بدون توجه به اعتراض پسر دوباره لب‌هاش رو به بازی گرفت و نرم بوسیدش.

تلاشش برای خوددار بودن خیلی طول نکشید. بوسه های نرمش، رفته رفته شدت گرفتن.

مُک عمیقی به لب پایینش زد و زبونشو وارد دهن پسر کرد.

نقطه نقطه‌ی دهنشو چشید و با خم شدن روی صورتش، بوسه رو عمیق تر کرد.

جونگکوک کاملا به در ماشین چسبیده بود و تهیونگ هر لحظه به شدت به بوسه‌هاش اضافه می‌کرد. دستش رو روی صورتش گذاشت که با صدای ناله‌ی جونگکوک ازش جدا شد. نگاهی به دستش انداخت که دقیقا روی زخم صورتش بود.

با تخسی بهش خیره شد و عقب کشید:

- اونجوری نگاهم نکن، تقصیر خودت بود!

+ تقصیر من؟ شما شروع کردین چرا افتاد گردن من؟

طلبکارانه نگاهش کرد و پوزخند زد:

- من شروع کردم؟! تو نگفتی بوس می‌خوام؟

نفسش رو بیرون داد و گفت:

+ منظور من از بوسه...منظورم...

نگاهش رو ازش گرفت و با دست جای زخمش رو ماساژ داد:

+ هیچی مهم نیست.

مچ دستشو گرفت و روی پای خودش گذاشت:

-دست نزن بهش، زخمش عفونت می‌کنه.

نگاه عصبیش رو بهش انداخت

+ قراره اینجوری پیشتون باشم؟ همه چیزو بندازین گردن من؟

فشاری به دستش آورد و ابروهاش بهم گره خورد:

- تقصیر منه که نمی‌تونم در برابر زیباییت طاقت بیارم جونگکوکا، لطفاً عصبانی نشو.

+ من زیبا نیستم...با این صورت و بدن ناقص زیبا نیستم...تهیونگ من حالم خوب نیست میشه زودتر بریم خونه؟

- تو خوشگلی جونگکوک...حتی زخماتم قشنگن.

برای اولین بار احساس کرد بغض گلوشو گرفته. بینیشو بالا کشید و بدون حرف استارت زد.

تمام طول مسیر ساکت بودن و هیچ حرفی بینشون رد و بدل نشد. تهیونگ فرمون رو چرخوند و وارد پارکینگ شد. ماشین رو توی جایگاه مخصوصش پارک کرد و پیاده شد. جونگکوک با دیدن وسایلی که دست تهیونگ بود به سختی پیاده شد و کنار در ایستاد.

وسایل رو کف آسانسور چید و به سمت جونگکوک برگشت. وقتی دید به سختی قدم از قدم برمی داره اخمی کرد و دستشو زیر پاش انداخت تا از روی زمین بلندش کنه:

- کی بهت گفت تنهایی راه بیفتی؟!

+ آخه وسایل دستتون بود، نمی‌خوام باعث اذیتتون بشم.

- ببینم تو دلت کتک می‌خواد؟! شاید در جریان نیستی ولی من واقعاً دستم سنگینه جونگکوک!

+ کتک نه...دلم نوازشاتونو می‌خواد.

ضربه‌ای به باسنش کوبید و اخم ساختگیشو حفظ کرد.

- پس پسر خوبی باش!


نگاهش رو ازش گرفت و با شیطنت گفت:

+ فکر نکنین متوجه نشدم از دیشب از هر فرصتی استفاده می‌کنین تا منو لمس کنین.

- آره؟!

بینیشو زیر گلوش کشید و نفس گرمشو روی پوستش رها کرد:

- می‌خوام همه‌ی اولین هاتو مال خودم کنم کوکی.

تهیونگ دکمه رو فشار داد و نگاهش رو به صفحه‌ی دیجیتالی بالای در انداخت. جونگکوک بوسه‌ای روی گونه‌ی تهیونگ گذاشت و گفت:

+ من خیلی اولینا دارم...فکر نمی‌کنم آدمی مثل شما وقت کنه به همشون برسه.

هنوز مست بوسه ی جونگکوک بود. انگار اون قسمت از صورتش از شدت گرما، نبض میزد!

- من واسه تک تکشون وقت دارم.

+ تهیونگ؟

عطر تنشو با تمام وجود نفس کشید و از بین چشم‌های خمارش نگاهش کرد:

- جانم؟

+ من هیچوقت حسی به دخترا نداشتم...شاید به خاطر وضعیتم بوده که کسی طرفم نمیومد اما در کل حتی یک بارم دلم نخواسته با یه دختر وارد رابطه بشم...همیشه به جیمین حسودیم میشد که میومد از دوست پسرش واسم تعریف می‌کرد...اون به محبت نیازی نداشت، اما هم از طرف خانواده هم از طرف دوست پسرش حمایت میشد...

با صدای لرزونی ادامه داد:

+ من واقعا احمقم که به صمیمی ترین دوستم حسودی می‌کردم.

نگاه اشک‌ آلودش رو به تهیونگ انداخت و گفت:

+ اگه بگم همیشه دلم محبت یه نفر رو می‌خواست زیاده روی کردم؟ به نظرتون دنبال جلب توجهم؟

بدون اینکه توجهی به متوقف شدن آسانسور بکنه، چشم‌هاشو بوسید.

- اگه دوست داری رابطه با یه دختر و امتحان کنی من سرزنشت نمی‌کنم. تو پسر فوق‌العاده‌ای هستی، مطمئنم هیچ کس نمی‌تونه دست رد به سینه‌ات بزنه...از این به بعد همه ی توجهم مال تو میشه جونگکوک شی!

با دیدن لبخندی که روی لب‌هاش نشسته بود، تو آغوشش فشارش داد و از آسانسور خارج شد.

به محض اینکه وارد پنت هاوس شدن چشم‌های کنجکاوی که منتظرشون بودن به استقبالشون رفتن.

چشم غره‌ای به لبخند معنادار نامجون رفت و با جدیت جواب سلام جیمین رو داد.

جونگکوک سرش رو نزدیک گوش تهیونگ برد و با صدای آرومی گفت:

+ اما من دلم رابطه با تو رو می‌خواد تهیونگ.

عوض شدن لحنش، لرزه‌‌ی خفیفی به تن تهیونگ انداخت. قلب یخ زده‌ی مرد با حرف‌های شیرین جونگکوک دوباره به تپش افتاده بود.

آب دهنشو با صدای ضایعی قورت داد، جوری که چشم‌های جونگکوک روی سیب گلوش بالا پایین شد.

همیشه تهیونگ اونو معذب می‌کرد ولی انگار جاهاشون عوض شده بود!

جیمین با صدای ضعیفی به خاطر گریه‌های بی وقفش اسمشو صدا کرد و خواست از بغل تهیونگ بگیرتش که مانعش شد:

- می‌ندازیش!

جونگکوک با دیدن صورت خیس از اشک جیمین، لبخند محوی زد. نگاهش رو از پسر گرفت و دست‌هاش رو دور گردن تهیونگ حلقه کرد. سرش رو روی سینه‌اش گذاشت و گفت:

+ من خوبم...نیازی به گریه نیست.

بغض گلوش رو فرو داد و رو به تهیونگ گفت:

+ من خوابم میاد.

ناراحت بود، رفتار جیمین طوری نبود که بتونه به این زودی ها باهاش درست برخورد کنه. به زمان نیاز داشت تا بتونه کمی از خشمش رو نسبت به بهترین دوستش کم کنه‌.

جیمین بی توجه به رفتار سرد دوستش پشت سرشون حرکت کرد. همین که با اون رفتار بدش حاضر شده بود دوباره باهاش صحبت کنه براش خیلی ارزش داشت.

کنارش روی تخت نشست و بالش و زیر سرش مرتب کرد:

- حالت خوبه؟! درد نداری کوکویی؟ دستش بشکنه!

زخم روی صورتش رو که دید دوباره چشمه‌ی اشکش جوشید.

+ گفتم که خوبم. چرا گریه می‌کنی؟ مگه برای کسی مهمه چه بلایی سرم اومده؟

جیمین اشک‌هاشو با پشت دست پس زد و با احتیاط بغلش کرد:

- کاش این بلا سر من میومد...ببین صورت قشنگتو چی کار کرد!

بینیشو بالا کشید و روی موهاشو بوسید.

بدون اختیار دست‌هاش رو دور بدن جیمین حلقه کرد. اون پسر لوسِ از خودراضی تنها دوستی بود که جونگکوک داشت:

+ دیگه هیچوقت این حرفو نزن جیمینا.

اشک‌هاش بی وقفه روی صورتش سُر می‌خوردن. چندبار سرفه کرد و ازش جدا شد. چنگی به لباسش زد و برای اینکه جیمین متوجه‌ی دردش نشه لب‌هاش رو روی هم فشرد و چشم‌هاش رو بست.

تهیونگ لیوان آبی به همراه داروهاش کنار جیمین گذاشت و از اتاق بیرون رفت تا دوتا دوست راحت باشن.

به محض بیرون رفتنش، جیمین با چشم‌های گرد شده تن و بدنش و چک کرد و با حرص بهش توپید:

- کاریت که نکرد؟! به زور نگهت داشته؟!

جونگکوک سرش رو بالا آورد و جواب داد:

+ کی؟ منظورت چیه؟

- هه! آقا رو باش!

نگاهی به پشت سرش انداخت و بهش نزدیکتر شد:

- یعنی هنوز نفهمیدی این یارو تو نخته؟!

+ تهیونگو میگی؟

با چشم‌های گرد شده زیر چونشو گرفت:

- از کی تا حالا انقدر باهاش صمیمی شدی؟! ببین منو، این کیم تهیونگ اصلاً آدم درستی نیست! یه وقت بند و به آب ندی!


دستش رو پس زد. سرش رو به پشتی تخت تکیه داد و با بیخیالی گفت:

+ اگه اینکارو کرده باشم چی؟

جیمین با حالت بانمکی لب قلوه ایشو گاز گرفت و مثل مادر بزرگ ها پشت دستش کوبید:

- بهش دادی؟!

+ یا پارک جیمین زیادی داری حرف میزنی. هرکاری کرده باشم به خودم مربوطه. بهتر نیست تو مسائل شخصی ما دخالت نکنی؟

جیمین اخمی کرد و سیلی آرومی به گونه‌ی سالمش زد:

- گوه نخور! من رفیقتم، همه کارای تو به من مربوطه.

+ چرا میزنی؟

اخمی کرد و با صدای بلندی گفت:

+ تهیونگ بیا منو از دست این پسره‌ی روانی نجات بده، الان بخیه‌ی صورتمو باز می‌کنه.

پوزخندی زد و گفت:

+ تا تو باشی که تو کار من دخالت کنی.

- پسره‌ی خر! این کولی بازیا چیه؟ اون شوگر ددیت از این بکن درو هاست، از من گفتن بود!

+ شوگر ددی چیه روانی؟ کلا عقلتو از دست دادی مگه نه؟

تهیونگ در اتاق رو باز کرد و جونگکوک و جیمین با دیدنش ساکت شدن.

جیمین لبخند ضایعی زد و همون طور که از زیر نیشگونش می‌گرفت، رو به تهیونگ گفت: اتفاقاً ذکر خیرت بود مستر کیم!

تهیونگ دستشو روی پیشونی جونگکوک گذاشت تا دمای بدنشو چک کنه:

- بذار استراحت کنه جیمینی، خیلی ضعیف شده.

جیمین با چشم‌هایی گرد شده به تهیونگ نگاه کرد و گفت:

- مثل اینکه راستی راستی یه خبرایی بینتون هست.

- ببین من اصلاً حوصله‌ی اون دوست پسر غیرتیتو ندارم، با زبون خوش میری یا به زور متوسل شم؟!

از جا بلند شد و نگاهی به جونگکوک انداخت:

- بعدا حسابتو می‌رسم فعلا ددی مهربونت بالا سرته و نمی‌تونم کاری کنم.

- داری میری درم پشت سرت ببند. در ضمن، دفعه‌ی آخرت باشه حتی به شوخی لمسش می‌کنی!

+ اوووه مستر کیم زیادی داری جذاب بازی در میاری‌. باید بهت بگم جونگکوک ما کمی بی جنبه‌س و خب فکرای بدی به سرش میزنه.


دست سردش رو تو دست‌های گرمش گرفت و برخلاف لبخندی که به جونگکوک زد، رو به جیمین با جدیت توپید:

- به سلامت!

جیمین لبخندی زد و از اتاق خارج شد. جونگکوک سرش رو پایین انداخت و گفت:

+ معذرت می‌خوام...نباید جلوی جیمین اسمتونو صدا میزدم.

- میشه ببوسمت؟!

+ چرا...چرا دارین اجازه می‌گیرین؟

اونقدر بهش نزدیک شد که نوک بینیشون بهم برخورد کرد.:

- چون تو خیلی با ارزشی بیبی.

جونگکوک نفس داغش رو توی صورت تهیونگ خالی کرد و روی لبش زمزمه کرد:

+ تهیونگ میشه یه چیزی بگم؟

- جانم؟!

نگاهش بین چشم‌‌ها و لب‌های تهیونگ در نوسان بود. قبل از اینکه چیزی بگه نرم لبش رو بوسید و گفت:

+ اگه بگم اولین باری که همو دیدیم ازت خوشم اومد حرفمو باور می‌کنی؟

تهیونگ مست از بوسه‌ی کوتاهی که روی لبش نشست، از بین چشم‌های خمارش نگاهش کرد:

- اون شب، وقتی دیدمت انگار مسخ شده بودم. دوست داشتم دوباره ببینمت.

+ من وقتی مست میشم بعدش چیز زیادی یادم نمیاد. تنها چیزی که یادم مونده...

در اتاق با شدت باز شد و جیمین با چهره‌ای ترسیده رو به جونگکوک گفت:

- کو‌ک...

گوشیش مدام زنگ می‌خورد و جیمین جرات جواب دادنش رو نداشت.

جونگکوک نگاه متعجبی به چهره‌ی ترسیده‌اش انداخت:

+ چی شده؟!

- پدرت...پدرت داره زنگ میزنه.

جونگکوک با شنیدن اون حرف نفسش رو توی سینه‌‌ حبس شد، رنگش مثل گچ سفید شد و توان گفتن‌ کلمه‌ای رو نداشت...

ادامه دارد...


های عزیزان دلم. خواستم بگم اگه این ای یو رو می‌خونین خیلی خوب میشه که نظرتون رو راجبش بگین. این داستان حاصل تلاش دو نفر هست. من لارک و فلیسیتی عزیزم که با وجود تمام مشغله‌های زندگیمون داریم براتون می‌نویسیم و چه خوب میشه اگه حمایتمون کنین.❤


@NVHOME

Report Page