Secret

Secret

Kark & Felicity

Part 13


لگد محکمی به پهلوش کوبید و مشتی حواله‌ی صورتش کرد.

پسر مو مشکی که تو خون خودش غوطه ور بود، ناله‌ی دردناکی از بین لب‌هاش بیرون پرید:

- هیس! این ناله‌های سکسیت فقط ددی تهیونگتو به زانو در میاره بیبی!

موهاشو چنگ زد و همون طور که با چشم‌های وحشیش، با لذت صورت خونیشو تماشا می‌کرد غرید: - اما من بیشتر تحریک میشم بزنم ناقصت کنم هرزه‌ی کیم تهیونگ! 

موهاشو رها کرد و کاتر و بین انگشت‌هاش چرخوند:

- بذار ببینیم ددی چقدر واسه نیوفیس کوچولوش نگران میشه؟!

پوزخند صدا داری زد و تیغه‌ی تیز کاتر و تو رون برهنه‌ی پاش فرو کرد و حرف اول اسمشو حک کرد. قطره‌های سرخ خون با شدت از محل بریدگی فوران می‌کرد و حتی صورت خودش رو هم کثیف کرد که با اکراه از صورتش کنار زد.

چونشو با خشونت بین انگشت‌هاش اسیر کرد و موبایلشو از جیب اوور کتش درآورد تا اون لحظه رو ثبت کنه...



با ویبره رفتن موبایلش، نگاهشو از نامجون گرفت و گیلاس مشروبشو بین انگشت‌های کشیده‌اش نگه داشت.

- باید بودی و میدیدی چطور از ترس گند زده بود به شلوارش!

صدای خنده‌های نامجون تو گوشش منعکس شد اما چشم‌هاش روی اسکرین موبایلش قفل شده بود...با دیدن عکس‌هایی که براش ارسال شده بود نفسش تو سینه حبس شد و گیلاسش روی زمین افتاد.

- هی! ته...

نامجون چند بار صداش کرد اما جوابش همون نگاه مات برده بود. 

تهیونگ بدون گفتن کلمه‌ای به صورت خونی پسر خیره شده بود و حتی پلک هم نمی‌زد. پس دلیل این یک هفته نبودش این بود.

وقتی به عکس آخر رسید گوشی از دستش رها شد و رنگ از صورتش پرید. باید حدس میزد که اون عوضی تا چه حد می‌تونه تو زندگیش نفوذ کرده باشه!

 نامجون که موبایل و از روی زمین چنگ زد متوجه عمق فاجعه شد اما نمی‌فهمید چی باعث شده که تهیونگ تا این اندازه بهم بریزه. حتی شناختی از اون پسر نداشت. نگاهش روی اسم یونگی قفل شد.

اسم نحسی که هیچ جوره قرار نبود از زندگیش پاک بشه...و حالا رو بدن اون دردسرساز حک شده بود!


بدون معطلی سوئیچشو از روی میز چنگ زد.

نامجون بدون گفتن کلمه‌ای پشت سرش راه افتاد و سوئیچو ازش قاپید تا خودش پشت فرمون بشینه.

تهیونگ انقدر مشتشو تو هم گره زده بود که رگای دستش متورم شده بودن و به کبودی می زدن:

- باید همون روز که کلتمو ساک میزد یه گوله تو حلقش خالی می کردم! اون حرومزاده‌ی لعنتی...قسم می‌خورم می کشمش! اون پدال گاز لعنتی واست یه جوک مریضه نامی؟! زود باش...

- آروم باش لطفاً! اینجوری هر دومون سقط میشیم...

تهیونگ با استرس پاهاشو تکون میداد و انقدر ناخن هاشو جویده بود که شوری خونو تو دهنش حس می‌کرد. نامجون هر از چندگاهی نگاهش رو به تهیونگ می‌انداخت و می‌دید چطور با استرس و نگرانی به گوشیش نگاه می‌کرد و معنی این کارش رو متوجه نمیشد. نمی‌دونست که اون دردسرساز به تازگی شده بود دلیل نفس کشیدن رئیس کیم...


یونگی چنگی به موهای پسر زد و سرش رو به عقب هول داد:

- چیه؟ چرا اینطوری نگام می‌کنی؟ بازم دلت تنبیه می‌خواد؟ 

لگدی به پهلوش زد و توی صورتش غرید:

- اصلا می‌دونی چرا داری کتک می‌خوری؟

خنده‌ی بلندی سر داد:

- چون پا رو دم شیر گذاشتی فسقلی و این تاوان کاریه که انجام دادی.

جونگکوک با هر ضربه‌ی یونگی اشک‌هاش روی گونه‌هاش سُر می‌خوردن:

- خفه شوووو....انقدر گریه نکن عوضی صدات بدجور روی مخمه.

چسب رو از روی میز برداشت و به سمت جونگکوک برگشت، دهنش رو بست و به چشم‌هاش زل زد.

چاقو رو درست توی زخمش فرو کرد و جونگکوک از شدت درد تکونی خورد و اشک‌هاش شدت گرفت:

- وقتی اشک میریزی خیلی زیباتر میشی...داره به تهیونگ حسودیم میشه که تو رو داره...ولی نهههه...نهههه...تهیونگ من از تو زیباتره...صدای ناله‌هاش چنان سمفونی رو توی گوشم به وجود میاره که می‌تونم تا چند روز مست باشم.

با باز شدن در اتاق یونگی از پسر جدا شد و رو به مرد هیکل و قد بلندی که با استرس به سمتش میومد گفت:

- چیشده؟ چرا رنگت پریده؟

- ق...قربان...بالاخره اومد.

- اومد؟ اوه خدای من...خیلی محترمانه بیارش اینجا.

- اما قربان...

یونگی داد بلندی زد و گفت:

- گوشات مشکل دارن؟ 

مرد سری تکون داد و از اتاق خارج شد.

تهیونگ آستین پیراهنشو بالا زد و جلوتر از نامجون و بادیگاردی که از ترس، پشت سرشون راه می رفت، حرکت کرد.

صدای نفس‌های بلندش نشون میداد به قدری عصبانی هست که صورت یونگی رو زیر پاش له کنه.

در انبار و با لگد باز کرد و با چشم‌های وحشیش، محوطه رو از نظر گذروند.

همینکه نگاهش به جونگ کوک افتاد، دندون‌هاشو از خشم روی هم سابید.

صورتش به قدری خونی و آسیب دیده بود که هیچ اثری از اون پسر کیوت چند روز پیش ازش باقی نمونده باشه. 

- حروم زاده! 

دیگه صبرش لبریز شده بود...قدم بلندی به سمت یونگی که با لبخند رو اعصابی به استقبالش اومده بود، برداشت و مشت گره خورد‌ه‌اش تو بینی مرد فرود اومد.

لحظه‌ای بعد بادیگاردهای درشت هیکل یونگی به سمتش هجوم آوردن و دست‌هاش از دو طرف مهار شد. با ضربه‌ای که به پشت پاش خورد روی زانوهاش و دقیقاً جلوی پای یونگی سقوط کرد.

یونگی دستش رو روی بینیش گذاشت و خونی که روی چونه‌اش رونه شده بود رو پاک کرد. نیشخندی زد و خطاب به تهیونگ که جلوی پاهاش زانو زده بود گفت:

- نباید دیدارمون اینطوری میشد عشق من...تو که می‌دونی دوست ندارم با خشونت باهات رفتار کنم.

روی زمین نشست و دستش رو زیر چونه‌ی تهیونگ گذاشت و سرش رو بالاتر گرفت. توی چشم‌های به خشم نشسته‌ی تهیونگ زل زد و گفت:

- خیلی دلم واست تنگ شده بود، تو چطور کیم؟

تهیونگ پوزخندی زد و آب دهنشو تو صورت خونیش تُف کرد:

- خفه شو! حالم از تک تک لحظاتی که با هم بودیم بهم می‌خوره...

- داری تند میری عشقم...تو که اینجوری نبودی. من هنوز هم دوستت دارم تهیونگ.

تهیونگ صورتشو عقب کشید تا از لمس اجباری مرد خلاص بشه:

- بذار جونگ کوک بره...اون هیچ ربطی به این قضیه نداره!

- چه رابطه‌ای باهاش داری که اینطوری با استرس و نگرانی اومدی دنبالش؟

تهیونگ زیر چشمی وضعیت پسر رو چک کرد و وقتی چشم‌های نیمه بازشو دید، نفس آسوده‌ای کشید:

-هیچ رابطه ی فاکی بین ما نیست! اون فقط یه آشناس.

خنده‌ای کرد و گفت:

- آشنا؟ هی کیم تهیونگ منو خر فرض کردی؟ با همه‌ی آشناهات انقدر خوب رفتار می‌کنی؟ اونم تو؟ آدم مغرور و از خودراضی مثل تو؟ نکنه عاشقش شدی هوم؟

- اگه بگم آره، چه گوهی می‌خوای بخوری روانی؟!

یونگی فک تهیونگ رو توی دستش گرفت و با تمام توانش فشرد:

- خفه شو عوضی...تو حق نداری جز من کسیو دوست داشته باشی فهمیدی؟ یا جور دیگه‌ای حالیت کنم؟

تهیونگ لبخند رو اعصابی تحویلش داد و همون طور که به نامجون که وضعیتی مشابه خودش داشت، به طور نامحسوسی علامت میداد؛ جوابشو داد:

- شب‌های زیادی همدیگرو به فاک دادیم، یونگ...اما هیچ شبی نبود که بهت حسی داشته باشم!

- خفه‌شو مرتیکه‌ی عوضی، یه بلایی سرت بیارم تا عمر داری فراموش نکنی. 

از جا بلند شد و به سمت جونگکوک قدم برداشت:

- یا اینکه باید سر این پسره‌ بلایی بیارم؟ 

موها‌ی جونگکوک رو چنگی زد و سرش رو عقب کشید، چاقوشو از توی جیبش بیرون کشید و با سر تیزش روی گونه‌ی پسر رو خط انداخت و چیزی نگذشت که چاقو رو بیشتر توی صورتش فرو برد. صدای داد جونگکوک تمام فضا رو پر کرد و تهیونگ چشم‌هاش رو بست:

- بس کن عوضی...تو یه آدم روانی...ولش کن انقدر زجرش نده

- چیه؟! نمی تونی درد کشیدنشو ببینی؟ از کی تا حالا بچه باز شدی کیم تهیونگ؟ 

تهیونگ نگاهی به صورت خیس از اشک پسر انداخت و احساس کرد از شدت دردی که داره، نمی‌تونه به خوبی نفس بکشه.

از حواس پرتی سگای شکاری یونگی استفاده کرد و وقتی فرصت و مناسب دید، به نامجون علامت داد.

دست راستشو تو یک حرکت آزاد کرد و با زانو تو شکمش کوبید و کلت کمریشو از روی کمربندش قاپید. بادیگارد دیگه با ضربه‌ای که به پایین تنش خورد از درد روی زمین خم شد.

تهیونگ اسلحشو تو یک حرکت از دستش بیرون کشید و به سمت نامجون که تقریباً خودشو از چنگ آدمای یونگی خلاص کرده بود، پرت کرد.

یونگی با وحشت، قدمی به عقب برداشت و چاقوی ضامن دارش که از خون جونگکوک سرخ بود، از بین انگشت‌هاش روی زمین سقوط کرد:

- تو یه حرومزاده‌ی بی همه چیزی مین یونگی! یک بار مردن برای تو کمه...باید هزار بار به صلیب بکشمت و زنده زنده آتیشت بزنم...گفتم پا روی خط قرمز من نذار، گفتم از زندگیم گم شو...اما تو چی کار کردی؟! 

وقتی لوله‌ی سرد تفنگ روی شقیقش نشست به خودش لرزید:

- هر کاری کردم به خاطر تو بود تهیونگ!

- دیگه مهم نیست!

چشم‌های به خون نشسته و چهره ی جدیش باعث میشد حس کنه آخرین لحظات زندگیشه...

- نباید بهش آسیب می‌زدی...نباید به خودت اجازه می‌دادی لمسش کنی!

یونگی با بُهت به چشم‌های وحشیش خیره شد. کلماتی که با خشم از دهنش شلیک میشدن نمیذاشت به خودش مسلط باشه!

قدم دیگه‌ای به عقب رفت که با برخورد دیوار به کمرش، چشم‌هاشو بست.

- کشتن من فقط همه چیز و خراب تر می‌کنه ته...پدرم نمی‌ذاره جون سالم به در ببری!

تهیونگ از حرص خندید و انگشتش روی ماشه رقصید:

- تمام زندگیم روی لبه‌ی تیغ راه رفتم مین...کشتن تو برام حکم کشتن یه مگس سمجو داره که از پس مونده‌های زیر دست‌هام تغذیه می‌کنه!

صدای شلیک گلوله آخرین مکالمه‌ای بود که بینشون رد و بدل شد.


نامجون فرمون رو دو دستی چسبیده بود و هنوز استرس توی وجودش بود. از آینه نگاهی به تهیونگ انداخت که جونگکوک رو توی آغوشش گرفته بود، نفس عمیقی کشید و صداش رو صاف کرد:

- تهیونگ می‌خوای با این پسر چیکار کنی؟

تهیونگ دستشو روی زخم جونگکوک فشار داد تا کمی از شدت خونریزیش کم بشه. با اینکه پاشو با لباسش پانسمان کرده بود هنوز خونریزی قابل توجهی داشت:

- می‌برمش خونم.

- خونت؟ خب بعدش چی؟ می‌خوای چیکار کنی؟ ببین حالش اصلا خوب نیست اگه بمیره خونش میفته گردنت و بعدش کلی دردسر دیگه. بهتر نیست همینجا ولش کنیم؟

دست جونگکوک از درد روی لباسش چنگ شده بود و هر از گاهی از شدت درد ناله ی آرومی از بین لب‌هاش رها میشد.

تو بغلش جا به جاش کرد تا سرش روی سینش قرار بگیره و راحت تر باشه. نامجون نمی‌دونست این پسر تا چه برای تهیونگ ارزش داشت وگرنه هیچوقت این حرفو نمیزد:

- من باعث شدم این بلا سرش بیاد...خودمم ازش مراقبت می‌کنم.

نفسش رو با حرص بیرون داد و با صدای بلندی گفت:

- هوسوک راست میگفت تو یه مرگت شده...نمی‌فهمم چرا باید از یه پسر مراقبت کنی...تهیونگا اگه این پسر جاسوس باشه چی؟ اگه با اون عوضی و پدرش هم دست باشه چی؟ اونوقت می‌خوای چه غلطی بکنی هان؟

- بسه دیگه! من خودم بهتر از همه می‌دونم چی درسته چی غلط، سرت تو کار خودت باشه!

نامجون پوزخندی زد و در جواب حرف تهیونگ گفت:

- اگه می‌دونستی چطوری رفتار کنی الان تو این درد سر فاکی نمیفتادیم. شایدم یونگی درست میگفت و تو عاشق یه پسر شدی که چندین سال ازت کوچیکتره.

- این چرتو پرتارو ول کن و زنگ بزن به تهیون، بگو فوری خودشو برسونه.

- خدایا خودت منو از دست این مرتیکه نجات بده.

با حرص چنگی به گوشیش که روی صندلی شاگرد بود زد و شماره‌ی تهیون رو گرفت.

موهای خیس جونگکوک رو از روی صورتش کنار زد و به چشم‌های معصومش خیره شد.

خودش هم نمیدونست چه بلایی سرش اومده ولی دوست داشت ازش مراقبت کنه.

-یکم دیگه تحمل کن کوک، الآن می رسیم.

نامجون بعد از تماسی که با تهیون گرفت با سرعت به سمت خونه‌ی تهیونگ روند. جونگکوک هر لحظه حالش بدتر میشد، توی آغوش تهیونگ می‌لرزید و خون ریزی‌هاش قصد بند اومدن نداشتن.

بالاخره بعد از یک ساعتی که توی راه بودن، نامجونی جلوی برج ترمز کرد. تهیونگ از ماشین پیاده شد و با کمک نامجون، جونگکوک رو براید استایل بغل کرد و به سمت آسانسور رفت.

- گفت نزدیکه، خودشو زود می رسونه.

همینکه آسانسور جلوی پنت هاوسش توقف کرد، تهیونگ بی توجه به نامجون، به سمت اتاقش حرکت کرد:

- فکر کردم خوشت نمیاد کسی رو تختت بخوابه...اونم یه پسر که داره تو خون خودش غرق میشه!

نیم نگاه عصبی به مرد انداخت و گفت:

- کمک کن لباسشو عوض کنم.

نامجون با تاسف سرشو تکون داد، به سختی لباس‌هاشو از تنش خارج کردن. تمام تنش پر بود از زخم‌های ریز و درشت. تهیونگ به سمت آشپزخونه قدم برداشت و با جعبه‌ی کمک‌های اولیه برگشت. باید تا قبل از رسیدن خواهرش زخم‌هاشو ضدعفونی می‌کرد. لباسی که دور رون پاش پیچیده بود رو باز کرد، محلول ضد عفونی کننده رو به همراه مقداری پنبه برداشت و با پنس روی زخم‌هاش کشید.

صدای ناله‌های جونگکوک به گوشش میرسید و هیچ کاری از دستش بر نمیومد.

زخم روی صورتشو با احتیاط تمیز کرد و به خودش لعنت فرستاد چرا کار اون عوضی رو تموم نکرده!

- کاش بهش می‌گفتی مسکن قوی بیاره!

- اون خودش پزشک و می‌دونه چیکار کنه.

با صدای زنگ نگاه هردوشون به سمت در کشیده شد. نامجون به سمت در رفت و باز شدنش تهیون بدون هیچ توجهی به نامجون وارد شد:

- باز چه دسته‌گلی به آب دادین؟ نمی‌تونم از دست شماها یه روز خوش داشته باشم.

وقتی چشمم به پسری که تمام بدنش زخمی بود افتاد، نگاه متعجبش به سمت تهیونگ افتاد‌، نفسش رو بیرون داد و گفت:

- نمی‌تونی بدون دردسر زندگی کنی؟ باز چی می‌خواستی که به حرفت گوش نداده و این بلا رو سرش آوردی؟

نامجون چشم‌هاشو تو حدقه چرخوند و با لحن چاپلوسانه ای جواب داد:

- اتفاقاً اینبار پسر کوچولومون قهرمان قصه‌ی این بدبختیه که می‌بینی...

تهیونگ مشت محکمی تو بازوی نامجون کوبید و بسته ی پانسمانی که دستش بود به سمت خواهرش پرت کرد:

- به جای این چرت و پرت گفتنا بیا به مریضت رسیدگی کن!

- مریضم؟ کی گفته قصد دارم قبولش کنم؟

- اون روی سگمو بالا نیار!

کلافه نفسش رو بیرون داد و به سمت تخت قدم برداشت. روی تخت کنار جونگکوک نشست، کیفش رو باز کرد و وسایلش رو بیرون آورد، دستش رو روی پهلوی جونگکوک گذاشت و با فشار آرومی که بهش وارد کرد صورت پسر از درد جمع شد، اونقدر درد کشیده بود که دیگه توان ناله کردن هم نداشت. پهلوی سمت راستش کبود بود و نشون از شکستگی میداد.

بعد از معاینه کردن رو به تهیونگ گفت:

- باید زخماش بخیه بشه اما من بی حسی ندارم و در ضمن تهیونگ خان به احتمال زیاد دنده‌‌اش شکسته باشه، این کبودی غیر عادیه.

- چه جور دکتری هستی که بی حسی نداری؟!

با عصبانیت رو به خواهرش توپید و کنار جونگ کوک نشست:

- واقعا معذرت می‌خوام جناب کیم. کف دستمو بو نکرده بودم یه جنازه رو با خودت آوردی خونه.

نگاهش رو از تهیونگ گرفت و سکوت کرد

اخمی کرد و کشوی پاتختی رو باز کرد.

- نمی خوام بیشتر از این درد بکشه.

نامجون با چشم‌های گرد شده به پک مواد مخدری که بین انگشت‌های تهیونگ بود خیره شد.

- می خوای...می‌خوای بهش مواد بدی؟!

- فقط یکم!

ویکتور:

تهیون با صدای بلندی گفت:

- هی میفهمی داری چه غلطی می‌کنی؟ این حالش اصلا خوب نیست. به جای اینکارا یه پارچه‌ای چیزی توی دهنش بذار، سعی می‌کنم آروم انجام بدم‌.

تهیونگ با لجبازی تکه‌ای از اون ماده‌ی لعنتی رو به سمت دهان کوک برد.

- خفه شو و کارتو انجام بده!

- اگه هر بلایی سرش اومد من چیزی رو به گردن نمی‌گیرم فهمیدی؟

همین یه جمله کافی بود تا دست تهیونگ بلرزه و از کارش پشیمون بشه.

بیشتر به سمتش خم شد و به چشم‌های خیس از اشکش خیره شد.

واسه اولین بار در زندگیش دستش می‌لرزید...بارها پیش اومده بوده که خودش یا افرادش زخمی شده بودن، حتی وضعیت بعضی هاشون وخیم تر از این حرف‌ها بود، با این حال...

دستشو جلوی دهنش گرفت و با صدای بم و شکستش زمزمه کرد:

- اگه دردت اومد دستمو گاز بگیر.

جونگکوک با بی حالی چشم‌هاش رو به نشونه‌ی تایید روی هم فشرد.

تهیون سوزن مخصوص رو از توی جعبه‌‌ای که کنارش بود بیرون کشید و بعد از ضد عفونی کردن زخم روی رونش، سوزن رو توی پاش فرو برد.

جونگکوک با وجود دردی که داشت فقط انگشت‌های کشیده‌ی تهیونگو بین لب‌هاش نگه داشت، بدون اینکه دندون‌هاشو توشون فرو کنه و این چندمین بار بود که با یک حرکت ناچیز، قلب کیم تهیونگو لرزوند.

آخرین گره‌ رو زد و دوباره زخم رو ضدعفونی کرد.

- پاش تموم شد، فقط مونده صورتش که اگه بخیه بشه حتما جاش میمونه...ولی چاره‌ای نیست.

تهیونگ به سختی از چشم‌های جونگکوک دل کند و سرشو تکون داد:

- بعداً میشه لیزر کرد؟!

- چیزی بینتون هست تهیونگ؟ جوری رفتار می‌کنی انگار سال‌هاست می‌شناسیش...چه فرقی به حال تو داره که جای اون زخم روی صورتش بمونه یا نه؟

با بدعنقی از روی تخت بلند شد و زیر لب غرغر کرد.

- فقط می خواستم بدونم!

تهیون سری تکون داد و از جا بلند شد و جاشو عوض کرد. رو به تهیونگ گفت:

- قصد نداری فداکاری چند دقیقه پیشتو دوباره تکرار کنی؟

تهیونگ که بطری آبی به دست داشت، یه ضرب سر کشید و دوباره کنار جونگکوک نشست.

با دست‌هاش صورتشو قاب گرفت و قطره‌ی درشت عرقی که از روی پیشونیش سُر خورد با سر انگشت کنار زد:

- محکم نگهش دار صورتشو تکون نده موقع بخیه زدن!

تهیونگ خیره به چشم‌های تیله‌ای جونگکوک که از اشک برق میزد، صورتش رو محکم نگه داشته بود. با هر بار رد شدن سوزن از پوست نازک صورتش چشم‌هاش رو روی هم فشار میداد و قطرات درشت اشک روی دست‌های بزرگ و مردونه‌ی تهیونگ فرود میومدن.

تهیون بخیه ی آخرو با احتیاط زد و اضافی نخ رو قیچی کرد:

- تموم شد. می تونی چلوندن صورتشو تموم کنی!

- ممنون.

تهیون با تعجب به برادرش خیره شد و دستشو دور شونش حلقه کرد:

- درست می شنوم؟! توام بلدی قدردانی کنی مستر کیم؟!

لبخند مهربونی زد و صورت اخموی برادرشو بوسید و از روی تخت بلند شد:

- خب، یه سری آنتی بیوتیک براش آوردم. باید یه مدت بخوره تا زخماش چرک نکنه.

تهیونگ سرشو تکون داد و بالشتی که دم دستش بود تو صورت نامجون که همون طوری در حالت نشسته روی کاناپه خوابش برده بود پرت کرد:

-برو خونت بخواب!

نامجون تکونی خورد و با ترس سرجاش نشست. با دیدن تهیونگ که بِر و بِر نگاهش می‌کرد گفت:

- خونه‌ی به این بزرگی جایی نداره که یه امشبو اینجا بخوابم؟ یادت نره من به خاطر تو عوضی اومدم.

از جا بلند شد و بدون توجه به غر غر کردنای تهیونگ به سمت اتاق مهمانی که انتهای راهرو قرار داشت رفت و درو بست. تهیون وسایلش رو جمع کرد و همونطور که به سمت در خروجی قدم بر میداشت گفت:

- یادت نره، فردا حتما ببرش بیمارستان...بازم میگم اون کبودی غیر عادیه اگه معالجه نشه به قیمت جونش تموم میشه.

تهیونگ با بُهت به خواهرش نگاه می‌کرد، از روی تخت بلند شد و به سمتش رفت

- منظورت چیه؟

- احتمال شکستگی دنده وجود داره...اگه شکسته باشه توی ریه‌ش فرو میره و باعث ایجاد سوراخ میشه و خب نمی‌تونه نفس بکشه و اگه نتونه نفس بکشه چی میشه؟

شونه‌ای بالا انداخت و ادامه داد:

- میمیره به همین راحتی.

- هی، کیم تهیون! از وقتی فارغ‌التحصیل شدی خیلی بی رحمانه در مورد زندگی آدما نظر میدی!

- بی رحمانه نیست واقعیتی که باید باهاش رو به رو بشی برادر من‌.

دست خواهرشو تو دست‌های مردونش گرفت و بوسه ی نرمی روش گذاشت:

- امشبو بمون، دیر وقته!

- تهیونگ؟

دختر پرسید و نگاهش رو به برادرش دوخت:

- چیزی شده؟ تو هیچوقت مهربون نبودی و حالا امشب چیشده که رفتارت کاملا با قبل فرق کرده؟

- اشکالی داره نگران خواهرم بشم؟!

مچ دستشو گرفت و به سمت یکی از اتاق‌ها راه افتاد:

- چیزی خوردی یا دوباره رژیمی؟

- نگران من نباش، توی خونه شام خوردم...از دفعه‌ی قبل که دیدمت خیلی وقته میگذره. راستی دیشب جیمین بهم زنگ زد:


- اون پسره ی دلقک! هنوز باهاش در ارتباطی؟!

- اینطوری صحبت نکن...ناراحت بود و کلی پشت تلفن گریه کرد. بهم گفت چیا بهش گفتی. واقعا درک نمی‌کنم نه به رفتارت با این پسر غریبه، نه رفتارت با جیمینی که بیشتر از پنج ساله می‌شناسیش.

- از آدمایی که بی دلیل پشتتو خالی می‌کنن متنفرم...می‌دونی اون پسری که روی تخت خوابیده می‌گفت جیمین تنها و بهترین دوستشه، اونوقت تو بدترین شرایط دستشو ول کرد.

دست تهیونگ رو گرفت و گفت:

- جیمین همه چیو برام تعریف کرد.

تهیونگ برای جلوگیری از پیشروی بحث به سمتی که دستش رو بشه، از کنارش بلند شد و خمیازه ای ساختگی کشید:

- فردا صبح وایستا خودم می رسونمت مطب.

**

جونگکوک چشم‌هاش رو باز کرد و نگاهش به مردی افتاد که کنارش دراز کشیده بود. دستش رو به آرومی جلو برد و روی گونه‌ی تهیونگ گذاشت و با صدای ضعیفی زمزمه کرد:

+ تهیونگ برات هم دردسر درست کردم؟ معذرت می‌خوام‌.

با دردی که توی پاش حس کرد، صدای ناله‌‌اش بلند شد، اشک‌هاش روی گونه‌ش سُر خوردن و برای اینکه جلوی صداش رو بگیره دستش رو روی دهنش گذاشت.

تهیونگ با شنیدن ناله‌ی آرومی کنار گوشش، چشم‌های خواب آلودشو از هم باز کرد. نور آبی رنگ چراغ خواب رو صورت جونگکوک افتاده بود و تو همون نور کم مشخص بود داره گریه می کنه.

به دست‌هاش تکیه داد و آروم روی تخت نیم خیز شد.

-هی! ببینمت...

دستشو از روی صورتش کنار زد و به چشم‌های خیس از اشکش خیره شد. لب‌هاش به خاطر اینکه از درد زیاد، گازشون گرفته بود خون مُرده شده بودن.

اشک‌هاشو از روی صورتش پاک کرد و موهاشو نوازش کرد.

چه اشکالی داشت یک شب مرد مغرور درونشو سرکوب کنه؟!

- جانم؟! درد داری؟


پسر سرش رو تکون داد و گفت:

+ تهیونگ؟


تهیونگ مکثی کرد و سؤالی نگاهش کرد.


+ چرا نجاتم دادی؟


هنوز نگاهش بین چشم‌ها و لب‌هاش در رفت و آمد بود.

صدای بمش وقتی سعی می‌کرد با ملایمت حرف بزنه، مثل یک قطعه موسیقی کلاسیک بود؛ شبیه مون لایتِ بتهوون...یا حتی سرنادِ شوبرت!

- من باعث شدم تو دردسر بیفتی، متأسفم جونگکوک...برات جبرانش می‌کنم.


هق بی صدایی زد و گفت:

+ اما من دلم نمی‌خواست نجاتم بدی...دلم می‌خواست بمیرم، مرگ برای من از این زندگی شیرین‌تره. کاش نجاتم نمیدادی.

- مگه قرار نبود با هم بمونیم؟ قرار نبود تا آخرش کنارم بشی؟ هیچ می‌دونی تو این یک هفته چقدر به گوشیت زنگ زدم؟ هیچ می‌دونی از دوریت داشتم دیوونه میشدم؟

نفسش رو بیرون داد و بدون اینکه بخواد به چیزی فکر کنه سرشو جلو برد و با حرص زمزمه کرد:

- دیگه هیچ وقت این حرفو نزن!

چند ثانیه به چشم‌های براقش خیره شد تا تأثیر حرفشو تو قرنیه‌های مشکی و لجبازش ببینه...و بعد خیلی آهسته، به نحوی که انگار گلبرگ‌های یاس زیر لمس انگشت‌هاش محبوس باشن، گونه‌ی سالمشو نوازش کرد و لب‌هاشو به غنچه‌های سرخ پسر رسوند.

یک دقیقه، بدون اینکه حرکتی کنه، لب‌هاشو با لب‌های خودش لمس کرد و آروم آروم، بوسه‌های ریزی روشون کاشت. با اینکه چندین دفعه توی بار بوسیده بودش اما اینبار فرق می‌کرد.


با حس حلقه شدن دست های سرد پسر، دور گردنش و بعد لب‌هایی که با نابلدی تمام، روی لب‌هاش می‌رقصیدن، مکی به لب پایینش زد و با زبونش ضربه‌ای به دندوناش زد:

جونگکوک ازش جدا شد و خیره به چشم‌های تهیونگ زمزمه کرد:

+ بهم بگو چطوری باید اینکارو انجام بدم.


تهیونگ، ناراضی از جدا شدن لب‌هاشون نچ نچی کرد و چونشو بوسید:

- مجبور نیستی انجامش بدی...عزیزم!

کلمه‌ی آخرش به قدری ضعیف بود که کوک نمی تونست به گوش‌هاش اعتماد کنه.

تهیونگ سر جاش برگشت و به سمتش چرخید:

- ببخشید که بی اجازه بوسیدمت...تو زیبا بودی و نتونستم...جلوی خودمو بگیرم بیبی کلوچه.

نگاهش رو به سقف دوخت و گفت:

+ می‌خوام یه بار دیگه حسشون کنم. نرمی لب‌‌هاتو و اون طعم شیرینشو دوست داشتم...البته من تو جایگاهی نیستم که بخوام این حرفو بزنم.

تهیونگ نتونست جلوی لبخندشو بگیره؛ لحن پسر زیادی شیرین و خواستنی بود!

اینبار صورتشو به سمت خودش برگردوند و پیشونیشو به پیشونی پسر چسبوند:

- ازم نمی ترسی؟ نمی ترسی یکی باشم مثل اون آدمی که شکنجت کرد؟!

+ چرا باید بترسم؟ اگه مثل اون بودی الان من اینجا نبودم...چشم‌هات میگن آدم خوبی هستی.

لب‌هاشو با مکث بوسید و خیره به ستاره‌های چشمک زن آسمون شبگونه‌اش زمزمه کرد:

چشم‌هام...دیگه چیا میگن؟!

دستش رو روی گونه‌اش گذاشت و گفت:

+ چشم‌هات حرف برای گفتن زیاد دارن.

تهیونگ صورتشو تو موهای پر پشت پسر فرو برد و عطر شیرینشو تو ریه‌هاش حبس کرد:

- بوی بهشت میدی جونگکوک...تا حالا همچین عطری رو نفس نکشیده بودم.


بغضش رو قورت داد، از وقتی مادرش مرده بود تا حالا هیچکس باهاش چنین رفتار خوبی نداشت. حس عجیبی داشت حسی شبیه به پرواز کردن. توی دنیای دیگه‌ای به سر می‌برد. با صدای لرزونی گفت:

+ تهیونگ میشه هیچوقت از پیشت نرم؟ میشه دیگه برنگردم خونه؟ میشه اینجا بمونم؟ هرکاری بگی برات انجام میدم اما نمی‌خوام برگردم تو اون خونه.

اشک‌هاش با شدت روی صورتش سُر می‌خوردن. بین گریه گفت:

+ میشه به پدرم بگی من مردم؟ میشه هویتمو عوض کنم؟

صدای هق هقش بلند شد و تمام بدنش می‌لرزید.

تهیونگ دستشو دور بدنش حلقه کرد و لاله‌ی گوششو بوسید:

- اونا نمی تونن ببینن تو چقدر خاصی...اما من دارم تماشات می کنم جونگکوک...و از تماشا کردنت سیر نمیشم. حتی اگه خودتم نخوای ازت مراقبت می‌کنم. نمیذارم کسی بهت آسیب بزنه، لطفاً گریه نکن!

+ من خسته شدم...خسته شدم از این زندگی...این زندگی هیچوقت برام شادی نداشته. وقتی هشت سالم بود مادرم به خاطر کتک‌های پدرم جلوی چشم‌هام جون داد و مرد، از اون موقع من شدم کتک خور پدرم...هروقت عصبی بود بدون هیچ دلیلی منو کتک میزد. این چند روز هم بدون هیچ دلیلی داشتم شکنجه میشدم...فقط می‌خواستم بمیرم و همه چی تموم بشه...می‌خواستم دیگه نباشم.

صورتشو به سمت خودش برگردوند و با جدیت لب زد:

- به من اعتماد داری؟!

جونگکوک با تردید سر تکون داد:

+ آره.

- پس مطمئن باش وقتی لقب بیبی کلوچه رو بهت دادم نمیذارم دیگه کسی بهت آسیب بزنه.


ادامه دارد...



@NVHOME

Report Page