Secret
@NVHOME
Part 11
Lark & Felicity
- کیم تهیونگ، تو شیطونو درس میدی! توقع داری باور کنم خصومت بینمونو گذاشتی کنار؟!
- دردت چیه؟ مگه درصدمونو نصف نکردم؟
- قراردادی که نوشتیم این نبود! تو و اون وکیل بی شرفت دست کاریش کردین!
تهیونگ پوزخندی زد و به ثانیه نکشیده، خون توی صورتش دوید.
- از بس خودت متقلبی همه رو مثل خودت میبینی مین یونگی...اما بذار بهت بگم، این دفعه پای خودتم گیره، پس احیاناً به مغز کوچیکت نزنه که محض خودشیرینی منو بهشون بفروشی!
- من کنار میکشم، نمیخوام باهات شریک باشم.
- دستت بد اومده ولی تو تایم بندی اشتباه بلوف میزنی که خودتو از باختن نجات بدی؛ قابل تحسینه!
یونگی گیلاس مشروبشو با عصبانیت روی میز کوبید و از بین دندونهای کلید شدهاش غرید:
- خفه شو! این یه بازی پوکر لعنتی نیست، همهمون با خاک یکسان میشیم!
- پس کنار میکشی و نصف اموالتو به عنوان غرامت به اسم من میزنی... عشقم؟!
کلمهی آخر و با تمسخر ادا کرد و حتی تلاشم نکرد که جلوی خندشو بگیره!
یونگی با عصبانیت از اتاق خارج شد، اونقدر به خودش فشار آورده بود که تمام صورتش قرمز بود. جونگکوک با سینی که به دست داشت جلو اومد تا به اون مرد که میدونست یکی از مهمونهای مهم تهیونگه مشروب تعارف کنه. جلو اومد اما قبل از اینکه چیزی بگه یونگی با عصبانیت زیر سینی زد و تمام محتویاتش رو روی زمین ریخت. جونگکوک با چشمهایی گرد شده به مرد نگاه کرد. روی زمین نشست تا شیشهها رو جمع کنه اما دستی مانعش شد.
- هی! دستتو میبری...
یکی از خدمه رو صدا کرد تا با جارو خرده شکستهها رو از روی زمین جمع کنه.
نگاهی به صورت پسر انداخت و لبخندی روی لبش نشست.
- حالت خوبه؟!
+ ممنون خوبم. خودم میتونم جمع کنم.
خوب که نگاهش کرد تازه به یاد آورد همون پسری بود که تهیونگ رو بغل کرده بود. نگاهش رو ازش گرفت و دوباره گفت
+ نیازی نبود کسیو صدا کنی، خودمم از خدمهی اینجام.
جینگو لبخند مهربونی زد و دستشو گرفت تا بهش کمک کنه از روی زمین بلند بشه.
- اولین باره میبینمت، تازه اومدی؟ اسمت چیه؟! وای چه موهای قشنگی داری! رنگشون کردی؟
پسر پشت سر هم سوال میپرسید و جونگکوک با چشمهایی گرد شده نگاهش میکرد. لبخند محوی زد و در جواب پسر گفت
+ نزدیک دو ماه هست اینجا کار میکنم. اسمم جونگکوکه جئون جونگکوک.
پسر لبخند دوستانهای زد و دستشو جلو برد.
- منم مین جینگو هستم...از آشناییت خوشحالم جونگکوک، میتونم کوکی صدات کنم؟! لعنتی قیافت شبیه آیدلاست، ببینم نکنه کارآموزی چیزی هستی؟!
جونگکوک دستش رو گرفت و به آرومی فشرد. خندهی آرومی کرد و گفت
+ کار آموز؟ نه بابا.
لبخندش پر رنگتر شد، نگاه و خندههای پسر اونو یاد جیمین مینداخت و باعث میشد بیشتر دلش برای دوستش تنگ بشه.
تهیونگ از اتاقش بیرون اومد و با دیدن جونگکوک که داشت با یکی از مشتریها صحبت میکرد و میخندید اخمهاش توی هم رفت.
- من تو چند تا کمپانی آشنا دارمها، میخوای معرفیات کنم؟! شک ندارم رو هوا می قاپنت پسر!
جونگکوک لبخند دندونمایی تحویلش داد و گفت
+ اوه نه ممنون. علاقهای به این کار ندارم.
جینگو کارتی از جیبش درآورد و تو دست جونگکوک گذاشت.
- لطفاً یه روزی که سرت خلوت بود باهام تماس بگیر، میتونیم یکم با هم وقت بگذرونیم...البته اگه دوست داری. خوشحال شدم دیدمت کوکی. به امید دیدار!
جونگکوک نگاهی به کارتی که توی دستش بود انداخت و بعد سرش رو تکون داد. پسر با قدمهای بلند خودش رو به سمت در خروجی رسوند و بیرون رفت. هنوز هم نگاه عصبی تهیونگ که روی یکی از صندلیها نشسته بود روی جونگکوک قفل بود و خون خونشو میخورد.
نگاهش به نامجون بود اما ابداً یک کلمه از حرفهایی که میزد رو نمیشنید. یعنی به همین زودی قول و قرارشون رو فراموش کرده بود؟!
بی توجه به صدا زدنهای نامجون، بطری مشروبو برداشت و همونطور که به سمت اتاقش میرفت، شروع به نوشیدنیاش کرد.
جونگکوک با دیدن تهیونگ به سمت اتاق رفت. جلوی در ایستاد و از لای در نیمه باز گفت
+ آقای کیم؟ میتونم بیام داخل؟
بطری خالی از دستش روی زمین افتاد و صدای شکستنش باعث شد جونگکوک با نگرانی وارد اتاق بشه. چشمشو تو فضای نیمه تاریک اتاق گردوند تا به تهیونگ رسید.
تهیونگ هر دو دستش رو روی میز گذاشته بود و سرش پایین بود. جونگکوک کنارش ایستاد و با صدای آرومی زمزمه کرد
+ آقای کیم؟ قربان حالتون خوبه؟
تهیونگ چشمهای خمارشو باز کرد و سرشو بالا آورد. تو چشمهای درشت پسر خیره شد و مچ دستشو گرفت به سمت خودش کشید که باعث شد تعادلشو از دست بده و روی پای رئیسش بیفته.
جونگکوک با از دست دادن تعادل تهیونگ دستش کشیده شد و افتاد.
+ آقای کیم؟ اتفاقی افتاده؟ چرا انقدر مشروب خوردین؟
تهیونگ بی توجه به سؤالش، دستشو دو طرف کمرش گذاشت و بیشتر به سمت خودش کشید.
- همیشه انقدر بد قولی؟!
آغوش مرد، بیش از اندازه تنگ بود و حتی نفس کشیدن رو براش سخت کرده بود. دستشو روی سینهی ورزیدهاش گذاشت و کمی ازش فاصله گرفت تا به چشمهای تبدارش نگاه کنه.
- خوب نیستم، جونگ کوک شی...آرومم کن!
جونگکوک ابرویی بالا انداخت و زمزمه کرد
+ من چه بد قولی کردم قربان؟ چرا حالتون خوب نیست؟ اتفاقی افتاده؟
سرشو روی شونهاش گذاشت و قطرهای اشک روی گونهاش سقوط کرد. با تمام وجود عطر تنشو، تو ریههای خستهاش حبس کرد.
اون پسر خودِ آرامش بود... صدای ضربان قلب خودشو می شنید اما آروم بود؛ حالا که تو آغوشش نگهش داشته بود چه دلیلی داشت که آروم نباشه؟!
- پیشم بمون...
جونگکوک دستهاش رو بالا آورد و دور بدن تهیونگ حلقه کرد، به آرومی پشتش ضربه میزد تا بلکه بتونه کمی آرومش کنه. بدون توجه به اینکه تهیونگ چه رابطهای باهاش داره کنار گوشش زمزمه کرد
+ اگه تو بخوای من کنارت میمونم تهیونگ...فقط آروم باش...نمیدونم چه اتفاقی افتاده اما میشه الان فراموشش کنی و فقط آروم باشی؟
صورتشو تو گودی گردنش قایم کرد و به منشأ اون عطر فوقالعاده رسید.
- برام...میخونی جونگکوک؟ صدات آرومم میکنه.
+ برات چی بخونم؟
- هر چی دوست داری.
حلقهی دستش رو دورش تنگتر کرد، با اینکه خجالت میکشید، اما کنار گوشش شروع کرد به خوندن. آهنگی که بیشتر مواقع زمزمه میکرد، فکرش رو هم نمیکرد روزی بخواد برای کسی چیزی بخونه. دستش رو داخل موهای مرد فرو برد و نوازش کرد. صدای شیرین و آرومش و حرکت انگشتهاش لا به لای موهای پر و مشکی رنگ تهیونگ درست مثل لالایی بود که میتونست مرد رو به خواب عمیقی فرد ببره.
احساس می کرد رو ابرهاست...انگار اون پسر، علاوه بر زیبایی و اخلاق خوبش، استعدادهای زیادی داشت.
می خواست بیشتر بشناستش؛ کشفش کنه!
صدای لطیف و بی نقصش، اونو به دوران کودکیش برده بود؛ زمانی که مادرش زنده بود و همین جوری زیر گوشش آواز می خوند.
دلش برای اون روزها تنگ شده بود...روزهایی که مادرش زنده بود.
صورتشو از مخفیگاهش درآورد و بدون اینکه بهش فکر کنه، لبهاشو روی لبهای سرخ پسر کوبید.
تهیونگ توی شگفت زده کردن جونگکوک مهارت خاصی داشت. بدون اینکه بخواد پسش بزنه، خودش هم همراهیش کرد، لبهاش رو روی لبهای خیس تهیونگ حرکت داد و بوسیدش. انگار توی بهشت بود. هیچوقت همچین احساسی رو تجربه نکرده بود و حالا انگار اون خوشبختترین آدم روی زمین بود.
گاز ریزی از لب پایینش گرفت و برخلاف میلش ازش جدا شد. نگاهی به زخم روی لبش انداخت و دوباره محو چشمهای درشت و معصومش شد.
- من برات خوب نیستم...من فقط نمک میشم روی زخمات، درد میشم روی دردات؛ قلبتو میشکنم، ابری میشم که تو آسمون آفتابی نگاهت خونه میکنه...من برات خوب نیستم.
رد اشکهای روی گونهاش رو پاک کرد و همونطور که به چهرهی ناراحتش نگاه میکرد زمزمه کرد
+ نمیشه دردامونو با هم درمان کنیم؟ شاید منم برای شما درد باشم...شاید یه روزی نمک بپاشم روی زخمتون...شاید اونی که باعث ابری شدن آسمون چشمهاتون میشه من باشم...نمیشه فقط کنار هم از این همه درد و رنج عبور کنیم و بهشون اهمیت ندیم؟
سرش رو پایین انداخت و ادامه داد
+ البته اونی که مناسب شما نیست منم...من فقط یه خدمتکار سادهام که دارم براتون کار میکنم.
با ملایمت صورتشو بین دستهای مردونش نگه داشت و با سرانگشت نوازشش کرد.
- میخوای روی زخمهای قلبم مرهم بذاری؟! اونقدر زیادن که دستهای زیبای تو، توان مداواشونو نداره...اما اگه طبیب من بشی، خنجرایی که برای من تیز شدن، به تو زخم میزنن!
+ میتونم بشم مرهم درداتون؟ این اجازه رو دارم؟ اصلا برام مهم نیست چه اتفاقی میفته...من...من میخوام بشم سپر بلای مردی که...
نگاهش رو ازش گرفت و با تردید کلمات رو به زبون آورد
+ میخوام بشم سپر بلای مردی که...مردی که...با دیدنش قلبم میلرزه.
- با دیدن من...قلبت می لرزه؟!
گوشهی لبش رو گزید و سرش رو تکون داد.
+ دلیلشو نمیدونم...شاید چون خیلی تنهام...اما هرچی که هست حس خوبی دارم.
لبخندی روی لبش نشست اما طولی نکشید که دوباره جدی شد.
- میشه دوباره ببوسمت؟
بدون اینکه جوابی بده، لبهاش رو به لبهای تهیونگ رسوند و چشمهاش رو بست.
تهیونگ همون طور که بغلش کرده بود از روی صندلی بلند شد و بوسهی خیسی رو شروع کرد. جونگکوک با نابلدی داشت همراهیش می کرد اما کنترل بوسه دست تهیونگ بود. تو آغوشش، در حالیکه می بوسیدش وارد قسمت پرایوت اتاقش شد و در و با پاش بست.
بوسههاشون رفته رفته رنگ خشونت میگرفتن؛ حالا تو تخت رئیسش بود و قطرههای درشت عرق از روی چونهی تهیونگ سرازیر میشد و روی بدنش می ریخت. اون مرد جذابی بود و مسلماً خوب بلد بود که تو تخت چی کار کنه!
جونگکوک با حس دندونهای تیزش که تو پوست لطیف گردنش فرو می رفتن، نالهی آرومی کرد و به آستینش چنگ انداخت.
گاهی گازش می گرفت و گاهی مُک میزد اما دستهاش ماهرانه روی بدنش در رفت و آمد بودن.
اون دستهای بزرگ و قوی که از زیر لباسش سُر می خوردن و از آروم موندن خسته شده بودن...
با حس زبونش که لالهی گوششو به بازی گرفته بود، روی تخت تکونی خورد و نالههای پر گناهش از بین لبهای متورمش رها شدن.
از شدت لمسهای بیوقفهی تهیونگ، نفسش حبس شده بود، صدای نالههاش تو گوشش تهیونگ میپیچید و باعث سخت شدن پایین تنهاش میشد.
دستش رو روی سینهی مرد گذاشته و با صدای خشدارش زمزمه کرد
+ آههه...بس کنید قربان...من حالم خوب...خوب نیست.
کمی ازش فاصله گرفت و با صدای بمی که خشدار شده بود گفت:
- امشب نرو خونه...کنار من بمون.
+ پیش شما بمونم؟ اما...
آب دهنش رو قورت داد و اضافه کرد
+ اما...اگه بقیه متوجه بشن چی؟
- چرا انقدر اهمیت میدی؟! هر چند...اگه خودتم بخوای نمیذارم بری! پیش من بخواب، تو بغل من!
+ قربان اما اینجا محل کارتونه...حتما تا الان متوجه نبودن من شدن و خب...نمیخوام فکر بدی در موردمون کنن.
- پس...تا وقتی خوابم ببره بمون. بعدش با تاکسی برگرد، لطفاً!
سرش رو تکون داد. با خجالت چشمهاشو بست و بوسهی کوچیکی رو روی لب مرد گذاشت.
- هی! فکر کردم بعد از دعوای سر شبتون گورتو گم کردی عوضی!
یونگی به خاطر صحنهای که چند لحظه قبل شاهدش بود گیج شده بود. دستهاش بی حس بودن و به سختی روی پاهاش بند شده بود. نامجون و از سر راهش کنار زد و با قدمهای نامتعادل به سمت ماشینش رفت. بدنش از کینه و خشم می لرزید. چند بار زمین افتاد و دوباره بلند شد.
چشمهاش میسوخت و باد سرد زمستونی تو اون نیمه شب نفرین شده، به صورتش سیلی میزد.
با رسیدن به ماشینش دستهاشو روی کاپوت کوبید و فریاد بلندی از ته حنجرش زد.
آتش حسادت، چشمهاشو کور کرده بود.
- کیم تهیونگ...
چاقوی ضامن دارش رو از جیب کتش درآورد و با تیغهی تیزش، کف دستشو برید. تماشای سرخی خون آرومش می کرد! پوزخندی گوشه لبش نشست و زیر لب زمزمه کرد
- اون معشوقهی کوچولوتو با دستهای خودم به آتیش میکشم!
دو هفته از کریسمس میگذشت و رابطه جونگکوک و رئیس کیم رفته رفته بهتر میشد. حالا جونگکوک گاهی توی خلوت رئیسش وارد اتاقش میشد و برای رفع خستگی صورتش رو بوسه بارون میکرد. هر بار با دیدن تهیونگ پروانههای دلش به پرواز درمیومدن و از خوشحالی ذوق میکرد. دیگه تنها نبود و تهیونگ مثل یه مرواریدی که ارزشمند بود ازش محافظت میکرد و بهش ارج و قرب میداد. روی زمین دراز کشید و گوشیش رو از جیبش بیرون کشید وارد صفحه چت رئیسش شد.





ادامه دارد...