Secret
Lark & Felicity
Part 9
تهیونگ بعد از تماسی که با نامجون گرفت فهمید هنوز هم به خاطر بحث سر صبحشون ازش دلگیره؛ اینو از جواب های سربالاش میشد فهمید.
موبایلشو خاموش کرد و با قدم های بلند به سمت اتاقی که اون پسر تخس داخلش در حال استراحت بود رفت.
به محض ورودش به اتاق جسم گوله شدهاش زیر پتو بهش دهن کجی کرد.
نگاهش به غذای دست نخورده ی روی پاتختی افتاد و نفس کلافشو بیرون فرستاد.
- که اینطور جونگکوک شی! پس دلت بازی میخواد؟!
پسر بدون اینکه جوابشو بده، زیر پتو تکون ریزی خورد و دوباره سر جاش ثابت شد.
لبخند تخسی رو لبهاش نشست و به محض رسیدنش به تخت، پتو رو از سرش کشید و صورتشو با انگشتهای قویش قاب گرفت:
- تو فکر می کنی من باهات شوخی دارم، آره؟!
مردمکهاش میلرزید و هنوز هم وقتی تهیونگ جدی میشد ازش میترسید. آب دهانش رو قورت داد و گفت:
+ گرسنه نیستم.
- من ازت پرسیدم گشنته یا نه؟!
ظرف رو جلوتر کشید و بدون اینکه به چشمهای ترسیدهاش اهمیت بده، قاشق پر از برنج کرد و به لبهاش فشار داد.
جونگکوک ظرف رو عقب کشید:
+ گفتم که نمیخورم. چرا انقدر زور میگین؟
دو طرف لپشو بین انگشتهاش فشار داد و با فاصله گرفتن لبهاش از هم دندونهای خرگوشیش تو دیدش قرار گرفت:
- میخوری یا به زور متوسل بشم؟!
با امتناع کردنش، پشت گردنشو گرفت و بین خودش و تخت اسیرش کرد.
محتویات قاشق و داخل دهان نیمه بازش خالی کرد.
جونگکوک به زور قورت داد و گفت:
+ یااا کیم تهیونگ داری چی....
با فهمیدن اینکه رئیسش رو بدون پیسوند و پیشوند صدا زده بود، حرف رو نصفه رها کرد و چشمهاش رو بست.
تهیونگ نتونست لبخند رو لبهاشو مهار کنه. نگاهی به چشم های بستش انداخت و فاصله ی بینشونو به صفر رسوند...فقط به اندازه ی یک نفس با لب هاش فاصله داشت...لبای براق و سرخش...
یک نفس فاصله برای کیم تهیونگ منطقی به نظر نمی رسید!
لب هاشو روی غنچه های سرخ پسر کوبید و بوسه ی کوتاه و خشنی روشون کاشت.
- اگه غذاتو نخوری بازم این کار و میکنم بیبی بانی!
ضربان قلبش بالا رفته بود و نمیدونست چرا اینجوری شده. ازش جدا شد و برای خلاص شدن از اون وضعیت سرش رو چرخوند و نگاهش رو ازش گرفت.
تهیونگ از روی بدنش بلند شد و با ملایمت موهاشو از روی چشمهاش کنار زد.
انگار زیاده روی کرده بود...تک سرفه ای کرد و همون طور که از تخت بلند میشد گفت:
- من بیرونم...اگه چیزی خواستی صدام کن.
با سر پایین افتاده از اتاق بیرون زد. قلبش به شدت به قفسه ی سینش می کوبید و انگار می خواست بیرون بپره. چرا مثل پسر بچه های١۵ ساله که اولین بوسشونو تجربه می کنن، شده بود؟!
دستشو روی قلبش گذاشت و غرق در افکارش، روی کاناپه نشست.
جونگکوک روی تخت نشست و چندبار پشت سر هم نفس عمیق کشید. افکار درهمش زیادی اذیتش میکرد. معنی این رفتار تهیونگ رو متوجه نمیشد. اون از کتک زدنش و این هم از محبتش. لااقل تهیونگ مثل پدرش نبود که بعد از کتک زدنش به حال خودش رهاش کنه. نگاهی به برنج توی ظرف انداخت و مقدار کمی ازش خورد. سوالهایی که توی ذهنش رژه میرفتن آزارش میداد. از روی تخت پایین اومد و به سمت بیرون اتاق قدم برداشت. تهیونگ روی کاناپه نشسته بود و به صفحهی خاموش تلویزیون زل زده بود. جونگکوک کنارش ایستاد و گفت
+ میتونم یه سوال ازتون بپرسم؟
از نگاه کردن به چشمهای درشتش طفره رفت. نمی تونست باهاش رو به رو بشه.
- آره.
جونگکوک صداش رو صاف کرد و گفت
+ شما از من خوشتون میاد؟
دستی به موهای پشت سرش کشید و به نقطه ی نامعلومی خیره شد.
- خب...این خیلی یه دفعه ای بود!
+ پس فقط...یه سوءتفاهم در نظر میگیرمش.
-آره، بیا بگیم سوتفاهم بوده...
جونگکوک سرش رو تکون داد و به سمت اتاق قدم برداشت. میدونست هیچکس نیست که بخواد دوستش داشته باشه، چون اون محکوم بود به طرد شدن و تنها بودن.
نگاهی به آسمون ابری بالای سرش انداخت و با دیدن دونههای برف لبخندی زد. مدتی میشد که از قضیهی کتک خوردنش توسط تهیونگ میگذشت و اونا فقط با هم یه رابطهی رئیس و خدمتکار داشتن. وارد خونه شد و بعد از پوشیدن همون لباسهای همیشگیش از اتاق بیرون رفت. پدرش جلوی در ورودی دست به سینه ایستاده بود و نگاه تحقیر آمیزی به پسرش انداخت
- کجا میری؟
+ سرکار.
- کی قراره پول منو بهم بدی؟
لبهاش رو روی هم فشرد
+ یه امشب رو نمیشه بیخیال این چیزا بشی؟
مرد یه تای ابروش رو بالا انداخت و گفت
- مگه امشب چه خبره؟
بشکنی رو هوا زد و گفت
- آهان...کریسمس...خب که چی؟ این شب هیج ربطی به تو نداره...تو فقط باید مثل سگ جون بِکَنی تا بتونی قرضت به پدرت رو بدی.
جونگکوک نگاهش رو از پدرش گرفت و از کنارش رد شد. مرد مچ دستش رو گرفت و اون رو به دیوار پشت سرش پین کرد.
- از کی تا حالا به خودت اجازه میدی بی تفاوت از کنار حرفای من رد شی؟
+ مگه نگفتی باید مثل سگ کار کنم تا بتونم پولتو بدم؟ خب دارم میرم دنبال کارم...دیگه چی از جونم میخوای؟
کشیدهی محکمی روی گونهش نشست و سرش به طرفی خم شد. گوشهی لبش چاک خورده بود و به راحتی میتونست طعم خون رو توی دهنش حس کنه. به سختی جلوی خودش رو گرفت تا بغضش نکشنه. هیچوقت هیچ چیز براش درست پیش نمیرفت. امشب شب کریسمس بود و به جای اینکه پدرش کمی مهربون تر باشه بدتر از روزهای قبل...
- چطوره قید دانشگاه رو بزنی و بیشتر کار کنی تا بتونی هرچه سریع تر قرضتو پس بدی هوم؟
دستهاش رو مشت کرد و با صدای بلندی توی صورت پدرش غرید
+ بس کن...همه چیمو ازم گرفتی...مادرمو...رویاهامو...دوستامو...دیگه اجازه نمیدم درس و دانشگاهمو ازم بگیری فهمیدی؟
مرد نگاهی به سر و وضع پسرش انداخت و با پوزخندی که روی لبهاش بود گفت
- آدمی که لباس درست و حسابی برای پوشیدن ندارن چرا باید درس بخونه؟
+ مگه همه چیز به لباس؟ کی باعث شد من اینجوری باشم؟ هان؟؟؟ جوابمو بده...کی باعث شد تمام زمستون با همین لباسا سر کنم؟ کی باعث شد من اینجوری زندگی کنم؟ اصلا چرا اومدی توی زندگی ما؟ چرا بعد از فوت پدرم با مادرم ازدواج کردی؟ چرا زندگی منو خراب کردی؟ چرا من نباید مثل جیمین و بقیه تو رفاه و آرامش زندگی کنم؟
مرد دستش رو دور گردن پسر حلقه کرد و با تمام توانش فشرد. از پشت دندونهای کلید شدهش غرید
- اگه من نبودم که تو مادر هرزهات الان معلوم نبود کجا بودین. پس بهتره دهنت رو ببندی و کارتو انجام بدی پسرهی هرزه.
روی زمین پرتش کرد و گفت
- اگه تا فردا شب نصف پولی که بهم بدهکاری رو نیاری مطمئن باش زنده نمیذارمت.
جونگکوک پشت سر هم سرفه کرد و به سختی از روی زمین بلند شد. با تمام توانش فریاد زد
+ ازت متنفرم...امیدوارم یه روزی زجر کشیدنت رو ببینم.
در رو محکم بهم کوبید و از خونه خارج شد.
وقتی جلوی بار رسید، موهاش رو مرتب کرد و نم زیر چشمهاش رو پاک کرد. نباید بیشتر از این جلوی بقیه ضعیف بنظر میرسید. وارد کشتی شد و با دیدن مینهو که جلوی پیشخوان ایستاده بود تعظیم کرد.
- صورت و گردنت چیشده کوک؟
جونگکوک دستی روی گردنش کشید و گفت
+ چیز مهمی نیست.
پسری که از پلهها پایین میومد گفت:
- این کبودیها بیشتر شبیه رد چوکره...زیر کی میخوابی که هنوزم سر و وضعت اینه؟
نگاهی به لباسهاش انداخت و بدون اینکه جوابی بده، به سمت اتاق تعویض لباس رفت و لباس فرمش رو پوشید. مشغول مرتب کردن جامهای مشروب بود که با صدای خندهی جیمین سرش رو بلند کرد. چقدر دلش تنگ شده بود برای یه صحبت کوتاه با بهترین دوستش. جیمین دست هوسوک رو گرفته بود و مثل یه شاهزاده کنار همسرش ایستاده بود. اونقدر از هم دور شده بودن که حتی جونگکوک رو به عروسیش هم دعوت نکرده بود. طبق عادت همیشگی از پشت پیشخوان کنار رفت و مقابل هوسوک و جیمین که یکی از مهمترین افراد بار بودن تعظیم کرد.
+ تبریک میگم آقای جانگ. امیدوارم کنار آقای پارک خوشبخت باشین.
جیمین لبش رو گزید و نگاه ناراحتش رو به چهرهی غمگین دوستش انداخت.
هوسوک فقط به تکون دادن سرش بسنده کرد و گفت
- فقط حواستو جمع کن امشب گند نزنی به برنامههای تهیونگ.
+ چشم.
جونگکوک این رو گفت و دوباره پشت پیشخوان برگشت. چقدر دلش میخواست گرمی دست کسی رو حس کنه. کسی که واقعا دوستش داشته باشه و بهش اهمیت بده، اما این چیزا برای جئون جونگکوک فقط یه رویا بود.
- اون روانی رو هم دعوت کردی؟!
تهیونگ بدون اینکه جوابشو بده، شاتشو پر کرد و یک نفس سر کشید.
- زده به سرت؟! برای چی پای اون عوضی رو اینجا باز می کنی؟
- بسه، مثل مگس بالا سرم ویز ویز نکن!
نامجون شیشه ی ویسکی رو از دستش قاپید و یقشو تو دستش مچاله کرد.
- تو یه احمق خرفتی! بعد از همه ی کارایی که کرد، میخوای دوباره باهاش سر میز معامله بشینی؟!
تهیونگ مثل دیوونه ها قهقهه ای زد و از بین چشمهای خمارش به چهره ی برافروخته اش خیره شد.
- انتظار داشتی چی کار کنم؟
- اینکه دوباره قاطی کثافت کاریاش نشی؟!
دستشو از روی یقش پس زد و همون طور که کراواتشو تنظیم می کرد، از پشت میز بلند شد.
- همیشه نمی تونیم طبق خواسته هامون پیش بریم نامی. من فقط مثل یه بیزینس من به قضیه نگاه میکنم، تا وقتی برام منفعت داشته باشه کنارم نگهش میدارم.
- اون منو تا لب مرگ برد ته، بدتر از اینا رو سر تو میاره!
- چرا فکر کردی کاری که با برادرم کرد و بی جواب میذارم؟! فقط باید صبور باشی عزیزم!
نامجون که دید نمی تونه نظرشو تغییر بده سری به نشانه ی تأسف تکون داد و کتشو از روی صندلی برداشت.
- ازت متنفرم کیم تهیونگ!
- منم دوست دارم هیونگ، به هیونی سلام برسون!
لبخند رو اعصابی تحویل دوستش داد و تا لحظه ای که از جلوی دیدش محو بشه، با نگاه، بدرقش کرد.
جونگکوک جلوی در ایستاد و بعد از ضربهای که به در زد وارد اتاق شد. با دیدن تهیونگ که روی میز نشسته بود تعظیم کرد و گفت
+ قربان...فکر کنم مهموناتون تشریف آوردن.
با شنیدن صدای جونگکوک، بیخیال مشروبش شد.
این اواخر ارتباطشون بیشتر از مکالمه های عادی روزانه نبود. به چشمای قرمز و صورت غمگینش که از زیبایی برق میزد خیره شد. با دیدن زخم گوشه ی لبش از سر جاش بلند شد و با قدمای نامتعادل به سمتش قدم برداشت.
دستشو زیر چونش گذاشت و زخمشو لمس کرد.
با لمس صورتش توسط دستهای گرم تهیونگ ، سریع عقب کشید. نمیخواست بیشتر از این دچار سوءتفاهم بشه.
+ قربان حالتون خوبه؟ تشریف نمیارین؟
با حرص ضربه ای تخت سینش کوبید و از در اتاق خارج شد. تو ذهنش تصاویر جالبی نمیومد.
اون لبهای زخمی...به کی اجازه داده بود که با همچین خشونتی ببوستش؟! چرا مثل یک پسر دم دستی رفتار می کرد؟!
جونگکوک پشت سرش راه افتاد. از تهیونگ جدا شد و به سمت پیشخوان رفت.
- هیونگ؟
پسری قد بلند و خوش اندام، که موهای مشکی بلندش جلوی صورتش رو گرفته بود، به سمت تهیونگ رفت و دستهاش رو دور بدن مرد حلقه کرد. تهیونگ لبخند زیبایی تحویلش داد و موهاش رو بهم ریخت.
- تو اینجا چیکار میکنی جینگویا؟
پسر خودش رو بیشتر به آغوش تهیونگ فشرد و گفت
- خودت دعوتمون کردی.
موهاشو بهم ریخت و با خنده ازش جدا شد.
- بس کن...خیر سرت دیگه مردی شدی برای خودت!
- اما میخوام باز هم برای تو همون جینگو کوچولو باشم.
جونگکوک تمام مدت داشت به تهیونگ و پسری که توی آغوشش بود نگاه میکرد. اون هیچوقت شانس امتحان کردن همچین چیزی رو نداشت. حتی تا الان یه لبخند خشک و خالی از سر مهربونی از تهیونگ دریافت نکرده بود. هرچی که تو این مدت بینشون بود لحن دستوری و زور رو داشت.
بعد از تموم شدن پذیرایی مهمونها روی صندلی نشست. هنوز هم صورتش و گردنش درد میکرد. همه یک نفر رو برای صحبت کردن داشتن و تنها شخصی که اونجا تنها بود جونگکوک بود. از روی صندلی بلند شد و به سمت تهیونگ رنگ. هوای خفقان آور بار داشت خفهاش میکرد و به هوای آزاد نیاز داشت.
با ترید دستش رو روی شونهی تهیونگ گذاشت و با صدای آرومی که مزاحمتی برای مهمونهاش ایجاد نکنه گفت
+ قربان اجازه هست برم روی عرشه؟
تهیونگ هنوز هم نمی تونست در مورد اون زخم خوشبین باشه پس با بدعنقی سرشو تکون داد و چشم غره ای بهش رفت.
- میتونی بری.
جونگکوک تعظیم کرد و به سمت عرشه قدم برداشت. باد سرد زمستون صورتش رو نوازش کرد و لا به لای موهاش به رقص در اومد. دستهاش رو روی نرده گذاشت و خیره به آب زلال دریا غرق افکارش شد. هر سال کریسمس با اینکه مادرش کنارش نبود اما در عوض کنار جیمین بود و با هم تا خود صبح حرف میزدن و میخندیدن. اما امسال به معنای واقعی تنها شده بود.
- اگه میخوای خودتو بکشی راه های بهتریم هست جئون!
به پشت سرش نگاه کرد و با دیدن رئیسش که تو چند قدمیش ایستاده بود، متعجب بهش خیره شد.
+ چرا باید خودمو بکشم؟
چند قدم فاصله رو طی کرد و به امواج ملایمی که توی آب می رقصیدن، خیره شد.
- منم همینو میگم، حالا که یکی تو زندگیت هست که از ترس از دست دادنت، رو بدنت مارک میذاره...چه دلیلی داره خودتو بکشی؟
جونگکوک متعجب از حرفهای تهیونگ چشمهاش گشاد شد و رو به مرد گفت
+ کسی تو زندگی من هست که شما خبر دارین و من خبر ندارم؟
چشمهاشو تو حدقه چرخوند و با تمسخر نگاهش کرد.
- لازم به دروغ گفتن نیست! هنوزم جای بوسه های خشنش رو لبت و گردنت معلومه.
با یاد آوری دعوای صبحش با پدرش گفت
+ میشه این عادت زود قضاوت کردنتون رو ترک کنین؟ اصلا قشنگ نیست که یه نفر رو به کار نکرده محکوم کنین.
دست راستش رو جلوی صورت تهیونگ گرفت و گفت
+ یادتون که نرفته با دستم چیکار کردین؟ اون هم به خاطر یه قضاوت الکی.
تهیونگ به خاطر نوشیدن اون همه الکل، کاملاً داغ کرده بود. دستشو تو یک حرکت گرفت و بهش نزدیک تر شد.
- باهاش بهم بزن!
+ چ...چی؟ با کی بهم بزنم؟ چی دارین میگین؟
سرشو تو گودی گردنش فرو برد و نفس عمیقی کشید. بدن جونگ کوک لرزید. خواست ازش فاصله بگیره ولی تهیونگ از پشت کمرشو نگه داشته بود.
- نگاهتو ازم ندزد! پسم نزن!
چنگی به لباس تهیونگ زد و گفت
+ قربان...شما حالتون خوب نیست.
دوباره تقلا کرد تا از دستش خلاص بشه که اینبار تهیونگ هر دو دستش رو دورش حلقه کرد و محکم توی آغوشش فشرد.
- تو خیلی بغلی هستی جونگکوک، می دونستی؟!
آب دهنش رو قورت داد. این اولین بار بود که تهیونگ به در قالب یه شخص عادی نه رئیسش باهاش حرف میزد.
+ من...میترسم...چرا دارین اینجوری رفتار میکنین؟ میخوایین باز هم منو مقصر بدونین؟
-آره...
بی توجه به لرزش بدنش زیر لمس های ملایمش، نبض گردنشو بوسید و بیشتر تو بغلش فشارش داد.
- تو مقصر بالارفتن ضربان قلب کیم تهیونگی!
جونگکوک گیج از حرفهای نامفهوم تهیونگ بود و نمیدونست در جوابش باید چی بگه.
وقتی از مست بودن تهیونگ اطمینان پیدا کرد گفت
+ قربان اگه بگم شما هم مقصر اشک ریختن منین مجازاتم میکنین؟
از آغوشش جداش کرد و همون دستی که مجروحش کرده بود به لباش چسبوند و عمیقاً بوسید.
- حالا اونی که داره مجازات میکنه تویی...هر بار که از کنارم رد میشی و نمی تونم لمست کنم، ببوسمت...با اون چشمای آهوییت! تو سر تا پات پر از نازه جئون جونگ کوک...تو تقاص گناهان منی!
ادامه دارد...