Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 8

دستش رو جلوی دهانش گرفت تا صداش بیرون نره. یکم بعد که نفسش بالا اومد اشک‌هاش رو پس زد و از دستشویی بیرون اومد. مُشتی آب سرد به صورتش پاشید و سعی کرد درد پهلو و انگشت‌هاشو نادیده بگیره اما ورم انگشت‌هاش طبیعی نبودن. فین فینی کرد و کمی که آرومتر شد و سراغ کارش رفت. البته که همکاراش هم خوب بلد بودن وظایف خودشونو به اون پسر تحمیل کنن!

ظرف‌های مشروب رو یکی یکی با دستمال تمیز کرد و داخل قفسه‌ها چید اما همشونو با یک دست انجام میداد. چند باری نگاه خیره‌ی جیمین و روی خودش حس کرد ولی بی توجه بهش، سفارش‌ها رو تحویل میداد و متلک‌هایی که بعضی مشتری‌ها بهش حواله می‌کردن، می‌شنید.

با افتادن یکی از بطری‌های مشروب از دستش و شکستنش پسری که مسئول مشروب‌ها بود به سمتش اومد و با جدیت گفت:

- مگه چلاغی بچه؟ می‌دونی همین بطری چقدر برای آقای کیم آب خورده؟

جونگکوک تعظیم کرد و بعد از عذرخواهی کردن گفت:

+ هزینه‌ش هرچقدر باشه میدم.

پسر قهقه‌ی بلندی زد:

- هزینشو میدی؟ تو اگه پول داشتی، اینجا کار نمی‌کردی نکبت.

جونگکوک که دیگه نمی‌تونست کنایه‌های کارکنان رو تحمل کنه، به سمت اتاق تهیونگ رفت. در اتاق نیمه باز بود و هوسوک و رئیس کیم مشغول صحبت کردن بودن. ضربه‌ی آرومی به در زد و بعد از اجازه‌ی ورود، وارد اتاق شد و بدون اینکه نگاهش به تهیونگ بیفته گفت:

+ من می‌تونم الان برم؟

تهیونگ پوزخندی زد و پرونده‌ی تو دستش رو روی میز پرت کرد. عینکشو از روی چشمش برداشت و از پشت میز بلند شد.

- وقتی باهام حرف میزنی تو چشم‌هام نگاه کن!

جونگکوک سرش رو بلند کرد و نگاهش رو به چشم‌های تهیونگ دوخت.

+ می‌تونم برم قربان؟

- نه! مگه اینکه بازم دلت کتک بخواد...

قدمی سمتش برداشت که جونگکوک، ترسیده عقب رفت.

+ اما حالم خوب نیست، فردا هم دانشگاه کلاس دارم.

- بمیری‌ هم باید مثل آدم کارتو کنی! من اینجا معطل توی الف بچه نیستم، کار و زندگی دارم. اگه بفهمم داری از زیر کار در میری ازت غرامت می‌گیرم، تو دادگاهم آشنا زیاد دارم.

نفسش رو بیرون داد و گفت:

+ پس می‌خوام استعفا بدم. دیگه نمی‌خوام اینجا کار کنم. هر چقدر هم که غرامتتون میشه بهتون پس میدم.

- پس با این وجود، یک میلیون دلار به من بدهکاری...مشکلی نداری؟!

با چشم‌های گرد شده نگاهش کرد:

+ یک میلیون دلار؟ فقط به خاطر اینکه می‌خوام زودتر برم یک میلیون دلار بهتون بدهکار شدم؟

- هوم، الآن که زبون درازی کردی شد دو میلیون دلار!

ابرویی بالا انداخت و با بدجنسی به چشمای معصومش خیره شد.

جونگکوک سرش رو تکون داد.

+ باشه...هرجور شده بهتون پس میدم.

- استعفاتو قبول نمی‌کنم. تو قرارداد قید شده ۶ ماه کاری!

+ اما من دیگه نمی‌خوام اینجا کار کنم.

- هوسوک، چند لحظه تنهامون میذاری؟!

هوسوک نگاه متعجبی بهشون انداخت و بی حرف از اتاق بیرون رفت.

به محض تنها شدنشون یقه‌ی جونگکوک تو دستاش گیر افتاد.

- تو زبون آدمیزاد حالیت نمیشه؟!

نگاهش روی چشم‌های عصبی تهیونگ قفل شده بود. نمی‌دونست چرا باید انقدر عصبی باشه.

+ من فقط خواستم زودتر برم خونه. باید به خاطر اینم کتک بخورم؟

- مگه نمیگی اون فلشو تو بر نداشتی؟ همین الآن راه بیفت بریم خونه، وای به حالت اگه پیداش نکنی!

+ من به هیچی دست نزدم...ولی شما حرفامو باور نمی‌کنین‌.

مچ دستش رو گرفت و بعد از برداشتن سوویچش، دنبال خودش کشید.

- من تا به چشم نبینم باور نمی‌کنم.

جونگکوک به ناچار دنبالش راه افتاد.

توی ماشین نشست و خطاب تهیونگ گفت:

+ شما به همه انقدر شک دارین یا فقط من؟

- زیادی حرف میزنی بچه!

ماشین و راه انداخت و زیر چشمی به دست ورم کرده‌اش نگاهی انداخت.

نمی‌دونست چرا ته دلش حس بدی داره، اون پسر همه جوره متهم بود!

تک سرفه‌ای کرد و نگاهش رو از انگشت‌های ظریفش گرفت و به جاده داد.

- به جای اینکه وایسی از حقت دفاع کنی، رفتی تو دستشویی آبغوره گرفتی؟! اسم خودتم گذاشتی مرد؟

+ از حقم دفاع کردم، اما کسی باورم نکرد و تنها چیزی که نصیبم شد کتک خوردن بود.

نگاهش رو به بیرون داد و با دست‌ دیگه‌اش انگشت‌های دردمندش رو ماساژ میداد‌.

تهیونگ تک سرفه ی دیگه ای کرد و دوباره نگاهش به سمت پسر کشیده شد. موهای مشکی و لختش روی پیشونیش ریخته بود و قسمتی از چشم‌هاشو هم پوشونده بود. اون ابریشم‌ها باید نوازش میشدن نه کاری که باهاشون کرده بود!

به فرشته‌ی درست کار درونش فحشی حواله کرد و نگاهشو از لب پایینش که جلو فرستاده بود، گرفت.

این عادت کیوت پسر رو قبل تر هم دیده بود...

- من فقط عصبانی بودم.

+ دیگه مهم نیست...

چشم‌هاش رو از درد روی هم گذاشت و نفسش رو حبس کرد. تمام بدنش کوفته شده بود و به سختی روی صندلی نشسته بود. با هر تکون ماشین، صدای‌ ناله‌های ضعیفش رو خفه می‌کرد تا به گوش‌های مرد نرسه.

ماشین رو تو پارکینگ پارک کرد و رو به پسر که چشم‌هاش بسته بود غرید:

- پیاده شو!

جونگ کوک بی هیچ حرفی با سر پایین افتاد ه، پشت سرش حرکت می کرد.

با باز شدن در پنت هاوسش داخل خونه شد و رو فرشی هایی که جلوی در بود پوشید.

جونگکوک جلوی در ایستاده بود. از اینکه هر کسی از هر موقعیتی برای تحقیر کردنش استفاده می‌کرد، متنفر بود. تهیونگ نگاه تیزی بهش انداخت و با صدای بلندی گفت:

- نگفتم باهام بیای که مثل مجسمه جلوی در بایستی‌.

پشت سرش به سمت اتاق رفت‌. تهیونگ توی چارجوب در دست‌هاش رو روی سینه بهم قلاب کرد و گفت

- بگرد. همه‌ جای اتاق رو بگرد، تا وقتی پیداش نکردی حق نداری جایی بری.

نگاهش رو روی میز چرخوند و گفت

+ حداقل یه نشونه‌ای از فلشتون بدین.

تهیونگ جواب داد

- یه فلش اندازه‌ی بند انگشت، طلایی رنگ و یه آویز مشکی هم داره.

جونگکوک سرش رو تکون داد. جلو تر رفت و با دقت تر به میز نگاه کرد. وسایل رو جا به جا کرد اما نتونست پیداش کنه.

+ می‌تونم توی کشو‌های میزتون رو هم ببینم؟

با تایید گرفتن از تهیونگ، روی خم زانو‌هاش نشست، انا قبل از اینکه کشو رو بیرون بکشه؛ شی که کنار پایه‌های صندلی افتاده بود توجهش رو جلب کرد. دستش رو دراز کرد و با برداشتن اون شی با تعجب بهش نگاه کرد. درست شبیه چیزی بود که تهیونگ می‌گفت و جونگکوک تا به امروز حتی توی خواب شبش هم اوتو ندیده بود. از روی زمین بلند شد و خودش رو به تهیونگ رسوند. با چهره‌ی سرد و بی احساسی نگاهی به تهیونگ انداخت.

تهیونگ با گیجی به فلش تو دستش نگاهی انداخت و احساس شرمندگی کرد. بازم زود قضاوت کرده بود!

فلش رو از بین انگشتای یخ زدش گرفت و از نگاه کردن به چشماش طفره رفت.

جونگکوک بدون اینکه حرفی بزنه به سمت در اتاق قدم برداشت که دست گرم مرد دور مچش حلقه شد.

- جونگکوک...

پسر دستش رو پس کشید و گفت:

+ هر وقت کار پیدا کردم، غرامتتون رو بهتون پس میدم.

بغضی که به گلوش چنگ انداخته بود و داشت خفه‌ش می‌کرد و رو به سختی فرو داد و از اتاق خارج شد.

تهیونگ با حرص فلش رو زیر پاش انداخت اما نتونست به حس عذاب وجدانی که به دلش چنگ می انداخت غلبه کنه.

دنبالش رفت و قبل از اینکه از در خونه خارج بشه تو چارچوب در گیرش انداخت.

- من نمی خوام بری، بمون جونگکوک! بهت دو ماه مرخصی با حقوق میدم...ولی برگرد سر کارت.

+ من جایی نمی‌مونم که به خاطر کار نکرده کتک بخورم و تحقیر بشم. با خودتون چی فکر کردین؟ چون پول ندارم و برای سیر کردن شکمم و پس دادن قرضام مدام مجبورم کار کنم، هر جور که بخوایین می‌تونین باهام رفتار کنین؟ نه آقای کیم نه...من نه مرخصیتوتو می‌خوام، نه حقوقی که بهم میدین‌...

اشک‌هایی که به سختی کنترلشون کرده بود تا سرازیر نشن، روی گونه‌هاش سُر خورد.

+ فکر کردین چون پول ندارم و لباس درست و حسابی نمی‌پوشم، می‌تونین هرکاری خواستین باهام بکنین؟ حتما با خودتون گفتین اگه بلایی هم سرش بیارم چون خانواده‌ی درستی نداره کسی سراغش رو نمی‌گیره.

تهیونگ واقعاً حال درستی نداشت. دیدن اشک های پسر فقط باعث میشد احساس افتضاح تری پیدا کنه.

نگاهش با سقوط قطره های درشت اشکش به پایین کشیده شد.

سرش از درد نبض میزد و اون الهه ی زیبایی که انگار حتی اشک هاشم از بهشت اومده بودن، طلسمش کرده بود!

قلب مغرورش به تپش افتاده بود.

از خودش به خودش، راه گریزی نبود!

برای یک بار هم شده فقط کاری رو کرد که دلش می گفت...لب های سرخ و لرزون پسر رو بین لب های خودش اسیر کرد و با عطش وصف ناپذیری شروع به بوسیدنش کرد.

جونگکوک چنگی به لباسش انداخت و به سختی ازش جدا شد. نگاهش رو ازش دزدید

+ من...من باید برم.

- نرو، لطفاً...یکم پیشم بمون.

پیشونیشو روی شونش گذاشت و با اینکه براش سخت بود زمزمه وار گفت: متأسفم جونگکوک، نباید روت دست بلند می کردم.

سرش گیج رفت و زیر زانوهاش خالی شد. به خاطر کار سخت امروزش و دانشگاه، فرصت نکرده بود چیزی بخوره. مثل بستنی که آب میشه، روی زمین سُر خورد. درد انگشت‌هاش هر لحظه بیشتر میشد و تحمل اون همه درد براش سخت تر.

تهیونگ بدون درنگ بدن بی جونشو بین بازوهاش نگه داشت و به خودش فشار داد.

چند بار آروم روی صورتش کوبید اما جز ناله های ضعیفش جوابی نگرفت.

از درون سر خودش فریاد میزد: تو یک شیطان بالفطره ای کیم تهیونگ!

همون طور که بغلش کرده بود به سمت کاناپه ی گوشه سالن رفت و بدن ضعیفشو با احتیاط روی اون گذاشت.

- کوک، چت شده؟!

با ضربه‌هایی که روی صورتش مینشست به سختی لای پلک‌هاشو باز کرد. درد رو با تمام وجودش حس می‌کرد. بدنش زیر مشت و لگد‌های تهیونگ بدجور آسیب دیده بود. دستش رو روی پهلوش گذاشت و ناله‌ی ضعیفی از بین‌ لب‌هاش خارج شد.

تهیونگ موهاشو با عصبانیت بهم ریخت و به لباش که از درد می گزیدشون خیره شد؛ لبایی که حالا می دونست بی نهایت شیرینن!

پیراهنش و بالا داد و با دیدن کبودی بزرگی که روی بدنش جا خوش کرده بود دستاش لرزید.

کسی که خودش رو عادل ترین فرد می دونست و تو راه برقراری عدالت حتی حاضر بود آدم بکشه، حالا انقدر ظالم شده بود که به یک پسر بی گناه آسیب زده بود!

از کنارش بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت. به خاطر حال بد پسر، خودش رو سرزنش می کرد.

مثل دیوونه‌ها به خودش می‌پیچید و اشک می‌ریخت‌. تا کی باید اون همه درد و رنج رو تحمل می‌کرد؟ اصلا شده بود یه شب بدون درد چشم‌هاش رو روی بذاره؟ از وقتی یادش میومد هر شبش با چشم‌های خیس خوابش برده بود. این دنیا بی رحم تر از چیزی بود فکرش رو می‌کرد.

دستش رو حائل بدنش کرد و روی کاناپه نشست. از جا بلند شد که به خاطر سرگیجه تعادلش رو از دست داد و چیزی به افتادنش نمونده بود اما هر جور بود خودش رو کنترل کرد‌.

تهیونگ وسایل تو دستشو روی زمین گذاشت و پاکت آبمیوه رو به سمتش گرفت.

- یکم...یکم از این بخور کوک.

کنارش نشست و به انگشتای ضرب دیدش خیره شد.

بی اراده لمسشون کرد.

- درد میکنه؟

بدون اینکه چیزی بگه، سرش رو تکون داد‌. با هر لمس تهیونگ دردش بیشتر میشد.

+ آخخخ...

لبش رو گزید و گفت

+ می‌خوام برم.

- کجا؟ حالت خوب نیست، بشین دکتر خبر کنم!

+ نه خوبم با...

اما قبل از اینکه بخواد چیزی بگه، تو بغل تهیونگ افتاد و چشم‌هاش بسته شد.

موهاشو نوازش کرد و با حس نرمی بیش از حدشون سر شوق اومد.

دستشو دور کمرش حلقه کرد و نفس عمیقی توی گردنش کشید. چه اشکالی داشت یکم از فرصت سواستفاده کنه؟ مگه اونم قبلاً همین کار و نکرده بود؟!

به چشم های بستش خیره شد و دستشو از زیر پیراهنش رد کرد. پوستش نرم و لطیف بود و مثل گلبرگ های گل یاس، شکننده!

بوسه ای روی گونه ی سرخ شدش گذاشت و سرشو روی سینش چفت کرد.

- برات جبران میکنم جونگکوک...کاری میکنم که منو ببخشی.

چشم‌هاش رو باز کرد و وقتی دستش رو روی سرش گذاشت، از شدت درد انگشت‌هاش آهی از بین لب‌هاش خارج شد. نگاهی به انگشت‌های ورم کرده‌اش انداخت و زیر لب لعنتی فرستاد. با واضح تر شدن دیدش نگاه گذرایی به اتاقی که توش بود انداخت و از تعجب چشم‌هاش گرد شد. با عجله روی تخت نشست که درد پهلوش اَمونش رو برید. همینکه می‌خواست از روی تخت پایین بره دستی دور مچش حلقه شد و اون رو به سمت خودش کشید. جونگکوک روی تخت افتاد و با حس نفس‌های گرمی روی گردنش، صورتش داغ شد و نفس کشیدن رو فراموش کرد.

- بچه جون دراز بکش! دکترت گفت نباید از تخت تکون بخوری.

جونگکوک بدون توجه به حرف‌های تهیونگ زمزمه کرد

+ وقتی داشتین کتکم میزدین هم براتون مهم بود بعدش چه بلایی سرم میاد؟ پس بهتره این مهربونیتون رو برای خودتون نگه دارین. من باید برم.

- اگه به حرفم گوش نکنی یه فصل کتک دیگم بهت میزنم که بفهمی عاقبت سرپیچی از دستورات کیم تهیونگ چیه، کوچولو!

با صدای بلندی داد زد

+ بس کنین آقای کیم...من نمیذارم هرکاری خواستین انجام بدین و آخرش با یه چندتا حرف بخوایین بگین براتون مهمم.

- انرژیتو با داد زدن سر رئیست هدر نده...دراز بکش. گفتم که برات جبرانش می کنم، چه توقعی داری؟! میخوای توام منو بزنی تا با هم بی حساب بشیم؟!

+ من مثل شما نیستم که بی دلیل کسیو کتک بزنم...جبران کردن هم نمی‌خوام...همین که باهام کاری نداشته باشین لطف بزرگی در حقم می‌کنین‌.

دستش رو پس کشید و بدون حرف دیگه‌ای روی تخت پشت به تهیونگ دراز کشید.

تهیونگ دستشو روی بازوش گذاشت و به سمت خودش برش گردوند.

- زشت نیست به رئیس عزیزت که خیلی ام مهربونه پشت کنی جئون؟!

جونگکوک پوزخندی زد و گفت

+ مهربون؟

بدون اینکه دستشو پس بکشه بالاتر رفت و روی گودی گردنش متوقف شد.

- مهربون ترم میتونم باشم، امتحانم کن!

دستشو پس زد و روی تخت نشست. نگاهش به ساعت روی دیوار افتاد گفت

+ دیدین چیشد؟ انقدر حرف زدین از کلاسم جا موندم.

به تبعیت از جونگ کوک روی تخت نیم خیز شد و با جدیت نگاهش کرد.

-نمی تونی بری!

+ چرا؟ اما کلاس دارم و بعدش باید برم وسایلمو از بار بردارم‌.

- با این حالت میخوای بری سر کلاس بشینی؟!

دستی به موهای بهم ریختش کشید و از تخت پایین اومد.

- لازم نکرده، وسایلتو کسی دست نمیزنه. دانشگاهم نمی خواد بری من با مدیر اونجا آشنا هستم، زنگ میزنم میگم یه هفته مرخصی بهت بدن.

+ میشه لطفا انقدر با من مهربون نباشین؟ چون اصلا به این رفتار عادت ندارم. فقط اگه میشه شما هم مثل جیمین منو نادیده بگیرین اینجوری راحت ترم.

- چرا فکر می‌کنی دارم بهت لطف میکنم؟! فقط نمی خوام دینی به گردنم باشه. توام دست از لجبازیت بردار و بذار اشتباهمو جبران کنم!

+ اگه اشتباه بوده پس جرا انجامش دادین؟ من لجبازی نمی‌کنم...دلم نمی‌خواد کاری واسم انجام بدین...در ضمن جای من تو همچین خونه‌ای نیست.

مشتی به در کمد کوبید و با حالت تهاجمی به سمتش رفت.

- چرا دهن کوچولوتو نمی بندی؟! می خوای من زحمتشو برات بکشم؟

نگاهش رو از مرد رو به روش گرفت و روی تخت دراز کشید، توی یه حرکت پتو رو روی سرش کشید و با صدای بلندی داد زد

+ هرکاری دلتون می‌خواد بکنین، دیگه هیچی برام مهم نیست.

سری به نشانه ی تأسف براش تکون داد و با قاطعیت گفت: وقتی برگشتم تو اتاق باید غذاتو تا ته خورده باشی جونگکوک شی، افتاد؟!

با رفتن تهیونگ و صدای بسته شدن در اتاق، از زیر پتو بیرون اومدن. نگاهی به غذایی که روی میز بود انداخت. به نظرش خیلی گرون میومد. نگاهش رو از اون غذایی هوس برانگیز که عطر خوشی داشت گرفت و دوباره زیر پتو خزید.


ادامه‌ دارد...


@NVHOME

Report Page