Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 52


تهیونگ نگاهی به وین که روی صندلی نشسته بود انداخت. اون بچه اونقدر گریه کرده بود که حالا حتی نای حرف زدن نداشت. با بی‌حالی سرش رو به دیوار تکیه داده بود و بی صدا اشک‌های مرواریدیش روی گونه‌اش سر می‌خوردن. کنارش نشست و دستش رو روی موهای پسرش کشید.

- ددی خوب میشه نفسم...گریه نکن باشه؟

وین چونه‌اش لرزید و خودش رو توی آغوش پدرش انداخت.

- خوب نمیشه آپا... ددی کوکی حالش خوب نمیشه...

- خوب میشه. اگه وین وین واسه تولد چهار سالگیش ددی کوکی رو آرزو کنه، حالش خوب میشه قهرمان من.

بغض تو گلوش نبض میزد و مثل یک گلوله‌ی کاموایی بهش حس خفگی میداد؛ اما باید قوی می‌موند تا تو لحظات سختی که محاصرشون کرده بود، پشت و پناه خانواده‌اش بشه.

وین سرش رو بلند کرد و به چشم‌های تهیونگ خیره شد.

- ددی بلیم خونه‌مون... اینژا لو دوشت ندالم... ددی کوکی لو بیدالش کن بلیم خونه‌مون.

از روی صندلی بلندش کرد و روی پاهاش نشوندش.

وین دست‌های کوچولوش رو دور گردن پدرش حلقه کرده بود و از شدت گریه چشم‌هاش از هم باز نمیشد.

با اینکه صداش می‌لرزید، آهنگی که همیشه جونگکوک برای پسرشون می‌خوند رو زمزمه کرد تا آرومش کنه اما؛ خودش هم بی‌قرار شده بود. قلب خودش رو باید چطوری آروم می‌کرد؟!

بدن وین بوی جونگکوک رو میداد... همه چیز رنگ و بویی از همسرش رو داشت. همه چیز یادآور جونگکوکش بود.

به وین که تو آغوشش به خواب رفته بود خیره شد و هق خفه‌ای زد.

جونگکوک هنوز تو اتاق عمل بود و گاه‌گداری پرستارها با عجله در مسیر راهرو رفت و آمد می‌کردن.

دستی روی شونه‌ی تهیونگ قرار گرفت و سرش رو بالا آورد و با جیمین و هوسوک مواجه شد. جیمین چشم‌هاش خیس بود و کنار تهیونگ نشست.

- حالش خوبه؟

جیمین نگاهش به پسر بچه‌ای که توی آغوش تهیونگ بود افتاد و لب زد:

- این وینه مستر کیم؟

بی حرف سرش رو تکون داد و پالتوش رو روی بدن پسرش کشید تا گرم نگه‌ش داره.

چند باری پلک زد تا اطرافش رو واضح‌تر ببینه اما بی‌فایده بود. دنیا پیش چشمش تیره و تار شده بود.

نگاهی به جیمین انداخت و با دیدنش، دوباره پلک هاش رو روی هم فشار داد.

- اون عوضی، جونگکوکم رو ازم گرفت، زندگیمو ازم گرفت.

هوسوک کنار تهیونگ نشست و سر مرد رو روی شونه‌اش گذاشت.

- آروم باش تهیونگ. کوک حالش خوب میشه‌. اینجوری فقط داری خودتو نابود می‌کنی.

با خاموش شدن چراغ اتاق عمل بعد از ١۴ ساعت بی وقفه، به سختی روی پاهاش ایستاد. می‌ترسید وین و بندازه چون ابداً حال مساعدی نداشت.

- جیمینی... میشه یکم بغلش کنی؟

جیمین سرش رو تکون داد و وین رو توی آغوشش گرفت.

- چقدر بزرگ شدی کوچولوی من.

بوسه‌ای روی موهاش گذاشت و لبخندی زد. وین یادگاری جونگکوک بود. با دیدنش که توی خواب غرغر می‌کرد، به یاد کوک افتاد. با اینکه هیچ رابطه‌ی خونی باهاش نداشت، اما خیلی از رفتارهاش شبیه کوک بود.

تهیونگ با دیدن پزشک جراح با قدم‌های بلند خودش رو بهش رسوند.

- دکتر... همسرم... حالش چطوره؟!

به سختی کلمات رو پشت هم چید و با نگاه منتظر بهش خیره شد.

- عمل موفقیت آمیز بود اما... فعلاً باید صبر کنیم و امیدوار باشیم تنفسش به حالت نرمال برگرده. الآن با وجود دستگاه‌هایی که بهش وصل کردیم زنده‌ست اما کسی از فردا خبر نداره. بدن همسرتون ضعیفه و در طی عمل یک ایست قلبی رو پشت سر گذاشتن.

- ایست قلبی؟

عقب عقب رفت و به دیوار پشت سرش تکیه داد و روی زمین سر خورد. هوسوک با دیدن وضعیت تهیونگ به سمتش رفت.

- چیشده ته؟ پزشکش چی گفت؟

دستش رو تو جیب کتش فرو برد و حلقه‌ی جونگکوک رو مثل یک شئ مقدس بین انگشت‌هاش گرفت و با حسرت بهش خیره شد.

تمام وجودش برای همسرش می‌تپید. هیچ وقت تا این اندازه احساس پوچی نکرده بود. بدون کوک دنیا براش شبیه یک کابوس ادامه دار بود.

دهنش از استرس خشک شده بود و پیشونی‌اش از درد نبض می‌زد. هنوز همه چیز پیش چشم‌هاش تار بود.

تنها نگرانی‌اش پسر کوچولوشون بود وگرنه مرگ تنها چیزی بود که تو اون لحظات خواهانش بود.

دستش رو به دیوار گرفت و به سختی روی پاهاش ایستاد.

باید کار نیمه تمومش رو تموم می کرد! کشتن یونگی... اما جونی براش نمونده بود.

- تهیونگ؟ به من نگاه کن.

مرد با گیجی به هوسوک نگاه کرد، قطرات اشک بی‌اختیار روی گونه‌اش سُر می‌خوردن و سر دردش بیشتر میشد.

- نگران چیزی نباش باشه؟ نامجون هیونگ گفت چه اتفاقی افتاده، نگران اون حرومزاده نباش به صورت ناشناس چنان بلایی سرش آوردم که نفهمید از کجا خورده. فقط آروم باش... الان باید به فکر وین باشی خودت میدونی که چقدر برای کوک بی‌قراری می‌کنه.

به پسرش که تو بغل جیمین خوابیده بود نگاه کرد و قلبش به درد اومد. اون بچه چه گناهی داشت که باید همچین مصیبتی رو به چشم میدید؟ پدرش درست جلوی چشم هاش تیر خورده بود... حالا باید جواب وین و چی میداد؟! چطوری می‌گفت نفس‌های ددی کوک وابسته به دستگاه‌هایی هست که بهش وصل کردن؟!

- من چیکار کنم هوسوکا؟ چطوری به وین بفهمونم؟ چطوری بهش بفهمونم باید برای کوک صبر کنیم؟ چطوری بهش بفهمونم صبر کردن یعنی چی؟

- بهش حقیقت رو بگو؛ با دروغ گفتن فقط همه چیز سخت‌تر میشه. مطمئنم کوک حالش خوب میشه...

- اگه نشد چی؟! باید چی کار کنم؟ من بدون اون میمیرم.

- تو پسرتو داری ته... من مطمئنم کوک حالش خوب میشه. اون به خاطر نجات تو اینکارو کرد.

- باید ببریمش یه بیمارستان بهتر... اصلاً از کره می‌برمش. زنگ بزن هماهنگ کن.

- کجا ببریمش ته؟

- برمی‌گردم فرانسه. اونجا میونگسو هست اون بیشتر حواسش بهشه. آره باید برگردم فرانسه.

- پدرت... آدم فرستاده اون خونه رو آتیش زدن.

- چی؟ منظورت چیه؟

- اون خونه‌ای که سه سال توش زندگی کردین... اونجا رو از بین برد. ممکنه بازم دنبالتون بیاد.

تهیونگ چشم‌هاش رو روی هم فشرد و دستش رو روی سرش گذاشت.

- یونگی رو از سر راه برداشتیم حالا نوبت اون عوضیه. ببین هوسوک، اون آشغال داره تمام تلاششو می‌کنه تا به مقام ریاست جمهوری برسه، نباید بذاریم همچین اتفاقی بیفته. باید هرجور شده تمام کثافت کاریاشو رو کنیم. اینجوری دیگه هیچ قدرتی نداره. خواهش می‌کنم بهم کمک کن.

هوسوک پوزخندی زد و سرشو تکون داد.

- پس بلأخره وقتش رسید! نگران نباش تهیونگ، کاری می‌کنم تمام رسانه‌ها در موردش حرف بزنن... حتی شبکه‌ی تلویزیونی که خودش راه اندازی کرده پر میشه از اخبار نامزد ریاست جمهوری فاسد!

- ممنون هیونگ.

تهیونگ نگاهش رو از هوسوک گرفت و به سمت جیمین رفت. کنارش نشست و وین رو به آغوش گرفت.

- جیمی میشه لطفا برای وین یه چند دست لباس بخری؟

- به نظرم بچه رو بده با خودم ببرمش خونه، اینجا براش خطرناکه. اون هنوز خیلی کوچولوئه هیونگ.

- نه جیمی، نمی‌تونم بدون اون باشم. تو این وروجکو نمی‌شناسی، بیدارشه ببینه پیشش نیستم خونه رو میذاره رو سرش.

جیمین لبخند غمگینی زد و از روی صندلی بلند شد.

- پس میرم براش وسایل مورد نیازشو می‌خرم هیونگ. جونگکوک همیشه یه ساک کوچولو براش می‌آورد هر جایی که می‌رفتیم... همیشه حواسش بود...

بغض اجازه نداد جمله‌ش رو کامل کنه. سرش رو پایین انداخت و رفت.

تهیونگ زیر لب زمزمه کرد:

- اون همیشه حواسش به همه چی بود.

چونه‌اش لرزید و قطره‌ی اشکی که از چشم‌هاش سر خورد، روی صورت وین فرود اومد.

آروم با سرانگشت صورت تپلشو پاک کرد و سرشو به دیوار پشت سرش تکیه داد.

- بدون تو حتی نفس کشیدن از خاطرم رفته جونگکوکی... باید دوباره اکسیژن تو ریه‌هام بشی که یادم بیاد... باید دوباره نفسم بشی عشق من.

وین توی آغوشش تکونی خورد و با دست‌های کوچولوش چشم‌هاشو مالید. لای پلک‌هاشو باز کرد و با دیدن تهیونگ گفت:

- آپا، ددی کوکی هنوژ خوابیده؟

موهای ابریشم گونه‌اش رو نوازش کرد و سرشو تکون داد.

- ددی کوکی هنوز خسته اس، باید یکم دیگه استراحت کنه پسرم.

- دیگه اژ دهنش خون گِلمِژی نمیاد؟

تمام تلاشش رو کرد که صداش از بغض نلرزه.

- نه پسرم، دیگه خون نمیاد. دکترها مراقبش هستن.

- ددی کوکی بیدال شود منو میبله پالک؟

لبخند غمگینی زد و لپ های نرمشو بوسید.

- آره که میبره، تازه یه عالمه‌ام برای وین وین خوراکی می‌خره.

با شنیدن اسم خوراکی، توی آغوش تهیونگ نشست.

- من گلشنمه آپا. دونات شلکاتی بلام می‌خلی؟ اژ اونایی که ددی کوکی دوشت داله.

حتی علایقشم با پدرش یکی بود... همه چیز اون بچه شبیه جونگکوک بود.

- آره عزیزدلم.

وین و تو پالتوی خودش استتار کرد و به سمت کافه تریای بیمارستان رفت. نمی‌تونست خیلی دور بشه برای همین مجبور بود همونجا یه چیزی براش بگیره.

نگاهی به ویترین یخچال انداخت و با ندیدن دونات گفت:

- پسرم اینجا دونات نداره. کیک شکلاتی می‌خوای؟

وین لب‌هاشو جلو داد و سرش رو پایین انداخت.

- اما من دونات شلکاتی می‌خواشتم.

سرش رو بلند کرد و با دیدن لبخند پدرش گفت:

- من اژیتت نمی‌تونم ددی. کیک شلکاتی بلام بخل.

- پسر خوشگلم! وقتی ددی کوک بهتر شد میریم بیرون برات هر چی خواستی می‌خرم. ددی رو ببخش.

چندتا کیک شکلاتی و پاکت شیر برداشت و بعد از اینکه پولشون رو حساب کرد با عجله به سمت بخش ICU حرکت کرد.

می‌ترسید اونجا نباشه و مصیبت دیگه‌ای سرشون بیاد.

با دیدن چندتا از پرستار‌ها که با عجله از اتاق بیرون میومدن نگاهش روی در اتاق قفل شد. نمی‌دونست داره چه اتفاقی میفته، اما مطمئن بود هرچی که هست مربوط به جونگکوک.

هوسوک با عجله به سمت تهیونگ اومد و با نگرانی گفت:

- ته... منو ببین، فقط آروم باش باشه؟

گوشه‌ی لبش رو گزید، سخت بود حقیقت رو بهش بگه اما باید می‌گفت.

- جونگ... جونگکوک...

نفسش رو بیرون داد و با تردید گفت:

- جونگکوک یه ایست قلبی دیگه داشته، اونم همین چند دقیقه پیش.

پلاستیک خوراکی‌ها از دستش روی زمین افتاد و با چشم‌های خیس از اشک به اتاقی که جونگکوک داخلش نگهداری میشد خیره شد.

وین دست‌هاش رو روی صورت تهیونگ گذاشت و اونم شروع کرد به گریه کردن.

- آپا چلا گلیه می‌تونی؟

- گریه نمی‌کنم عزیزدل ددی... چشم هام می‌سوزه.

وین رو تو آغوشش فشرد و به سمت یکی از پرستارها رفت.

- چه اتفاقی افتاده؟ حالش خوبه؟!

زن جوان نگاهی بهش انداخت و لبخند مهربونی زد.

- خطر رفع شده؛ نگران نباشید. چرا انقدر رنگتون پریده؟ الآن به همکارم میگم براتون آرام بخش تزریق کنه.

تهیونگ رو به سمت یکی از اتاق‌های خالی برد و روی تخت نشست. وین کنار پدرش روی تخت نشسته بود و مشغول خوردن کیک شکلاتی و شیر بود.

نگاهی به تهیونگ انداخت که وقتی پرستار براش آنژیوکت وصل می‌کرد، صورتش رو از درد جمع کرده بود.

دستش رو روی دست تهیونگ گذاشت و خوراکی هاش رو به سمت تهیونگ گرفت.

- ددی کیک شلکاتی می‌خولی؟

تهیونگ به سختی لبخندی زد و موهاشو ناز کرد.

- نه عزیزم، تو بخور نوش جونت.

پاهاشو تکون داد و انگشت‌های شکلاتیش رو توی دهنش گذاشت و لیس زد.

- ددی اون شیه که خانمه ژد توی دشتت؟

- داروئه عزیزم.

نگاهی به دست‌های شکلاتی‌اش انداخت؛ صورتش و با دست‌هاش قاب گرفت تا با دستمال پاکش کنه.

- پسرم دست‌هات رو لیس نزن. محیط بیمارستان آلوده‌ست، مریض میشی.

با تعجب به تهیونگ نگاه کرد. دوباره انگشتش رو توی دهنش گذاشت و گفت:

- اما این خیلی خوشمژ‌ه‌اس ددی.

- نه پسرم، لطفاً به حرفم گوش کن اگه توام مریض بشی من میمیرم.

سرمش رو تو دستش گرفت؛ با دست آزادش پسرش رو بغل کرد و به سمت روشویی بردش.

وین عاشق آب بازی بود؛ تا نگاهش به باریکه‌ی آب که از شیر آب فوران می‌کرد افتاد لبخند شیطونی زد و دست‌هاش رو بهم کوبید.

- وین خواهش ‌می‌کنم شلوغی نکن.

وین بدون اینکه توجهی کنه به کارش ادامه داد و تمام لباس‌های خودش و تهیونگ رو خیس کرد.

تهیونگ که از دستش کلافه شده بود، صداش رو بالا برد و گفت:

- بهت گفتم بس کن وین. این جا خونه‌ی خودمون نیست که هرکاری می‌خوای انجام‌ بدی. ددی کوکی حالش خوب نیست و تو داری اینجا منو اذیت می‌کنی. اگه به حرفم گوش ندی، می‌برمت خونه و مجبوری اونجا تنها بمونی فهمیدی چی گفتم؟

وین دست های خیس و کوچولوش رو روی چشماش مشت کرد و زیر گریه زد.

- ددی... ددی وین‌ وین معذلت می‌خواد... ددی وینی و دعوا نتون.

تهیونگ با بیحالی شیر آب رو بست و کلافه به لباس‌های خیسش نگاه کرد.

- ببین چی کار کردی بچه! سرما بخوری کشتمت!

لب‌هاشو آویزون کرد و همون‌طور که قطره‌های اشک روی صورتش سر می‌خورد گفت:

- ددی دیگه دوشم ندالی؟ می‌خوای منو ببلی خونه تهنا بژالی؟

اشک‌هاش رو از روی صورتش پاک کرد و به سمت تخت رفت.

- حالا که ددی کوک حالش بده تو باید مواظب ددی تهیونگت باشی، ببین چقدر دستام می‌لرزه! الآن تو تنها مرد زندگی منی وین وین.

- چشم.

سرش رو پایین انداخت و چیزی نگفت.

تهیونگ نگاهی بهش انداخت و به سمت در اتاق رفت‌.

- همینجا بمون، ببینم عمو جیمی اومده.

از اتاق بیرون رفت و با دیدن جیمین که کنار هوسوک نشسته بود، به سمتشون رفت.

- هی مستر کیم چرا لباسات خیسه؟

نگاهی به لباس‌های خیسش انداخت و دستشو دراز کرد تا پلاستیک خریدها رو ازش بگیره.

- وین یکم شیطونی کرده. میشه پیشش بمونی من برم به کوک سر بزنم؟!

- آره حتما کجاست؟

تهیونگ اشاره‌ای به اتاق کرد و دوباره پاکت لباس‌ها رو به سمتش گرفت.

- برو لباس‌هاشو عوض کن. سرتاپاشو خیس کرده، می‌ترسم سرما بخوره.

- باشه هیونگ. نگران نباش.

پلاستیک رو از دستش گرفت و رفت.

تهیونگ نگاهی به بخش پرستارها انداخت و وقتی دید کسی نیست با قدم‌های بلند خودش رو به همسرش رسوند. نمی‌تونست بیشتر از این دوریش رو تحمل کنه.

کنارش روی صندلی نشست و به صورت رنگ پریده‌اش که زیر ماسک اکسیژن مخفی شده بود خیره شد. به ثانیه نکشیده قطره‌های اشک دیدش رو تار کردن.

دست‌های سردش رو گرفت و بهشون بوسه زد.

- جونگکوک شی... نمی‌خوای بیدار بشی؟! نمی‌خوای رو قلب بی‌قرارم مرهم بذاری؟ تو که گفتی هیچ وقت تنهام نمیذاری، گفتی تا آخرش دستامو محکم می‌گیری و تا ته دنیا هم نفسم میشی... حالا رفیق نیمه راه شدی زندگی من؟! چطور طاقت بیارم؟ کاش من به جات رو این تخت لعنتی خوابیده بودم... کاش این کابوس لعنتی دست از سرمون برداره. نفسم نمی‌خوای با چشمای قشنگت نگاهم کنی؟ ببین بدون تو کم آوردم... دیدی دنیا چشم نداشت عشقمونو ببینه؟! کاش من بمیرم و تو دوباره حالت خوب شه... کاش درداتو به جونم وصله بزنی دلبر شیرینم!

نگاهش روی چهره‌ی همسرش قفل شده بود. دلش می‌خواست ساعت‌ها بشینه و محو تماشاش بشه.

" + تهیونگا، بیا اینجا.

تهیونگ بطری مشروب رو روی میز گذاشت و به سمت عرشه رفت. از پشت دست‌هاش رو دور بدن جونگکوک حلقه کرد و سرش رو توی گودی گردنش فرو برد.

نفس عمیقی کشید و عطر تنش رو به ریه‌هاش هدیه داد.

- تو آرامش محض منی.

+ باز داری خودتو لوس می‌کنی جناب رئیس.

- کنار تو بودن اونقدر شیرینه که دلم می‌خواد فقط پیش تو باشم.

جونگکوک نفس عمیقی کشید و دستش رو روی دست تهیونگ گذاشت. لبخند محوی زد و زمزمه کرد.

+ کاش زودتر باهات آشنا میشدم. اون وقت دیگه انقدر تنها نبودم. کنار تو بودن باعث میشه به هیچ چیزی فکر نکنم و خودم باشم... "

تهیونگ که با یاد آوری خاطراتش حالا اشک‌هاش شدت گرفته بودن، سرش رو روی تخت گذاشت. شونه‌های مردونه‌اش زیر فشار دلتنگی همسرش می‌لرزید و نفسش تنگ شده بود.

- بیدارشو جونگکوکا، خواهش می‌کنم بیدارشو. بیدارشو ببین چطوری دارم تو نبودت داغون میشم. بیدارشو ببین نمی‌تونم بدون تو نفس بکشم.

جسم بی جونش رو در آغوشش گرفته بود و قطره‌های اشکش، لباس هر دوشون رو خیس می کرد...

دریای اشک‌هاش تمومی نداشتن.

قلبش با هر تپش، دوستت دارم و فریاد میزد اما جونگکوک رفته بود...

اون دیگه نبود که با لبخندهای خرگوشی خوشگلش، قند تو دل کیم تهیونگ آب کنه... نبود تا از سر و کولش بالا بره و با بوسه‌های دزدکیش، تمام لحظات زندگیش رو به یاد موندنی کنه...

جونگکوک خوابیده بود، یه خواب ابدی!

- نرو... تنهام نذار کیم جونگکوک! کی بهت اجازه داد خودتو سپر بلای من کنی؟!

تهیونگ آغوشش رو تنگ‌تر کرد و هق هقش شدت گرفت.

نمی‌تونست واقعیت داشته باشه!

- منو با رفتنت امتحان نکن... میمیرم جونگکوکی! قسم به عشقمون که میمیرم...

صورتشو پر از بوسه کرد و وقتی به لب‌های رنگ پریده‌اش رسید، شکست.

- منو با رفتنت... امتحان نکن!

بینی‌اش رو بالا کشید و بغضی که مدام تو گلوش گره می‌خورد به سختی قورت داد.

لب‌های لرزونش رو روی لب‌های یخ بسته‌اش گذاشت و عمیق بوسیدش...

یک بوسه‌ی طولانی... بوسه‌ی خداحافظی، چون پرستار‌ها می‌خواستن به زور از هم جداشون کنن.

تهیونگ فریادی از ته حنجره‌اش زد و به لباسش چنگ انداخت.

- نه... جونگکوک! تنهام نذار... من بدون تو میمیرم...

یکی از پرستار ها که کلنجار رفتن باهاشو بی‌فایده دید، سرنگی از جیبش درآورد و تو یک حرکت غافل گیرانه، آمپول حاوی آرام بخشو به بازوش تزریق کرد.

بی‌حال شدن تهیونگ، مصادف شد با پیچیدن صدای بوق از دستگاهی که نوار قلبشو روی مانیتور نشون میداد... 

ادامه دارد...


By: @VKookMin_Eternity

Report Page