Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 7

تهیونگ با دست‌هایی که از شدت شوک وارد شده بهش می لرزیدن، شماره نامجون رو گرفت و با صدای رو اعصاب اپراتور که می‌گفت در دسترس نیست، مواجه شد.

چنگی به گره کراواتش زد و با عجله از اتاق بیرون زد. نمی‌تونست واقعیت داشته باشه!

قلبش با شدت به قفسه‌ی سینه‌اش کوبیده میشد و به حال بدش دامن میزد.

دوباره شمارش‌ رو گرفت اما اتفاق دفعه‌ی قبل تکرار شد.

موهاشو با حرص به عقب فرستاد و سوار بنزش شد. تو موقعیتی که نامجون تحت خطر بود، نمی‌تونست به جون بقیه افرادش فکر کنه...

پاشو روی پدال گاز فشار داد و بی توجه به صدای بوق ماشین‌های دیگه که بهش اعتراض می‌کردن، با سرعت سرسام آوری وارد خیابون اصلی شد.

- حرومزاده! لعنت بهت مین یونگی!

اونقدر اون مسیر براش طولانی به نظر می‌رسید که انگار تمومی نداشت. فکرش رو هم نمی‌کرد اون حرومزاده بخواد همچین غلطی بکنه. وقتی به مقصد مورد نظرش رسید، همه جا با دود یکی بود و مانع دیدش میشد. از بنزش پیاده شد و با عجله خودش رو به محل آتیش سوزی رسوند. با صدای بلندی فریاد زد

- نامجون؟ نامجونااااا کجایی؟

تنها چیزی که عایدش شد فقط دود و صدای سوختن چوب‌های اون کلبه بود. روی خم زانوهاش فرود اومد و برای از دست دادن بهترین رفیق و برادرش اشک می‌ریخت.

- لعنتی! نامجونا...حالا جواب هیونی رو چی بدم؟! لعنت بهت کدوم گوری هستی؟!

دستی به صورت خیس از اشکش کشید و به سختی روی پاهاش ایستاده.

اون منطقه خارج از شهر بود و تمام اون ملک متعلق به خودش بود، پس عجیب نبود که حتی یک ماشین آتش نشانی هم اون حوالی نباشه... همه چیز تموم شده بود!

از اون خونه چیز زیادی نمونده بود...چه برسه به ساکنینش!

بی اراده پاهاش روی زمین کشیده میشد. تصاویر خوبی تو ذهنش در گردش نبود...همشون پر از مرگ بود، پر از سیاهی!

بدون توجه به لباس‌های کثیف شده‌اش به سمت ماشینش قدم برداشت. اما با صدای ضعیفی ‌که به سختی به گوشش می‌رسید و طلب کمک می‌کرد سرجاش متوقف شد.

اشک‌هاشو با پشت دست پاک کرد تا دیدش واضح تر بشه. نگاه هراسونش اطرافشو از نظر گذروند و روی خرابه‌های آوار شده روی زمین ثابت موند. دستی خونی با حلقه‌ی آشنایی که تو انگشتش می‌درخشید از زیر خرابه‌ها بیرون مونده بود و صدای ناله ضعیفی به گوشش می‌رسید.

تهیونگ بدون توجه به داغی اون خاکستر‌ها با دست‌هاش باقی مونده‌ی خرابه‌های کلبه رو کنار زد. براش هیچ اهمیتی نداشت چه بلایی سرش میاد، فقط می‌خواست هرجور که هست نامجون رو نجات بده.

- تحمل کن مرد الان میارمت بیرون.

وقتی دید نمی‌تونه کاری انجام بده، نگاهش رو به اطراف انداخت. با دیدن بیلی ‌که با فاصله روی زمین افتاده بود از جا بلند شد و به سمتش رفت. کف دست‌هاش به شدت می‌سوخت اما باز هم اهمیتی نداد. با بیل خاکسترها و اجزای دیگه رو کنار زد و با دیدن بدن بی جون نامجون، زانوهاش سست شد و روی زمین افتاد‌.

- هیونگ!

به سختی از روی زمین بلندش کرد و تو بغلش گرفت.

- صدامو می شنوی؟!

با تمام توان به سمت ماشینش دوید و همون طور که روی صندلی عقب میذاشتش، کمی از آب داخل بطری رو روی صورت و بدنش خالی کرد.

قسمتی از سینه و شونش سوخته بود و حتی قرمزی ماهیچه هاش هم مشخص بود اما خوشبختانه صورتش سالم بود.

- هیونگ!

پیشونیش رو به پیشونی نامجون چسبوند و کمرشو ماساژ داد.

- برو‌سمت خونم ته...باید دخترمو‌ از اونجا بیارم بیرون!

با شنیدن صدای گرفته و خشدارش به چشم‌هاش خیره شد.

- می ترسم یونگی بلایی سرش بیاره...

- غلط کرده! مگه من مردم؟!

پشت فرمون نشست و ماشین رو روشن کرد. به محض برخورد کف دستش با فرمون آهی از درد از بین لب‌هاش خارج شد. صورتش رو جمع کرد و لب‌هاش رو روی هم فشرد.

نامجون نگاهی بهش انداخت و انگار که درد خودشو فراموش کرده باشه، دستشو روی شونه‌اش گذاشت.

- هی، خوبی؟!

تهیونگ لبخندی تصنعی زد و سرشو تکون داد.

- استراحت کن هیونگ...می برمت خونه‌ خودم؛ اونجا امنه.


تهیونگ دستش رو به نرده گرفت تا از روی پله ها سُر نخوره اما سوزش کف دستش باعث شد هیسی از درد بکشه.

ساعت از نیمه شب گذشته بود و مشتری ها تک و توک در حال رفتن بودن.

آخرین پله رو هم پایین اومد و نگاهش به جونگکوک افتاد که داشت برای یک میز سفارش می برد.

با تلاقی نگاهشون بهم لبخند محوی زد و مستقیم به سمت اتاقش رفت.

دو شب میشد که نخوابیده بود و بعد از استرسی که امروز بهش وارد شده بود، بیشتر از این توان سر پا موندن نداشت.

بعد از رسوندن نامجون و دخترش به خونه‌ی خودش، تصمیم گرفت شب رو جای دیگه بگذرونه تا پدر و دختر تو خلوتشون راحت تر باشن.

بدون اینکه کفش‌هاش رو در بیاره روی تخت دراز کشید و با ساعد دست آسیب دیدش، چشم‌هاشو پوشوند.


جونگکوک به سمت اتاق تهیونگ قدم برداشت، نمی‌تونست کنجکاوی که قلقلکش میداد رو کنترل کنه مخصوصا اینکه تهیونگ با عجله از بار بیرون رفته بود و حالا با چهره‌ی آشفته‌ای برگشته بود. تقه‌‌ای به در زد و با جواب نگرفتنش به آرومی دستگیره رو پایین کشید و وارد شد. اتاق غرق تاریکی بود و جونگکوک با صدای آرومی گفت

+ آقای کیم؟ قربان؟

به سمت در انتهای اتاق رفت و با دیدن صورت عرق کرده‌ی تهیونگ که توی نور چراغ خواب به وضوح دیده میشد به سمتش قدم تند کرد. با نگرانی بهش خیره شد و دوباره صداش زد

+ آقای کیم حالتون خوبه؟

تنها صدایی که از تهیونگ شنیده میشد، صدای ناله‌ بود. جونگکوک کنارش روی تخت نشست، دستش رو روی پیشونی مرد گذاشت و عرق‌هاشو پاک کرد.

+ من زیاد شما رو نمی‌شناسم، اما انقدر به خودتون فشار نیارین.

همین که از روی تخت بلند شد نگاهش به دست‌های تاول زده و قرمز شده‌ی تهیونگ افتاد. مطمئن بود اتفاقی افتاده اما دلیلش رو نمی‌دونست. از اتاق خارج شد و بعد از دقایقی با جعبه‌ی کمک‌های اولیه برگشت. وسایل مورد نیازش رو از توی جعبه بیرون آورد و کف هر دو دستش رو پانسمان کرد. بوسه‌‌ای به دستش زد و با صدای آرومی گفت

+ دست‌های شما حیفه برای اینجور آسیب دیدن‌.

وسایل رو برداشت اما قبل از رفتن، دوباره نگاهی به چهره‌ی غرق در خواب مرد انداخت و لبش رو روی هم فشرد. اون مرد به طرز عجیبی خواستنی بود و چند وقتی میشد که حواس جونگکوک رو پرت کرده بود‌. اینکه میدید جیمین کسی رو داره که ازش حمایت می‌کنه، اون هم دلش می‌خواست همچین شخصی رو داشته باشه. اما اون آرزو برای پسری که چیزی نداشت یخورده زیاده خواهی بود‌. دیدن لب‌های خشک و ترک خورده‌ی تهیونگ اذیتش می‌کرد. بدون اینکه به عاقبت کارش فکر کنه، سرش رو جلو برد و بوسه‌ی کوتاهی روی لب‌های تهیونگ گذاشت و به سرعت از اتاق بیرون رفت.

با صدای بسته شدن در اتاق، تهیونگ نفس حبس شده‌اش‌و آزاد کرد و دستشو از روی چشم‌هاش برداشت.

نگاهی به پانسمان دستش انداخت و انگشتشو روی لبش کشید. هنوز نرمی و حرارت اون لب‌های هوس انگیزش رو حس می کرد! اون پسر...اون الآن بوسیده بودش؟!

روی تخت نیم خیز شد و لبخند ناخواسته‌ای که روی لبش نشسته بود، مهار کرد.

یعنی چه حالی بهش دست میداد اگه می فهمید تهیونگ تمام مدت بیدار بوده و شاهد تمام دلبری هاش؟!



از عصبانیت تمام وسایل روی میز رو تو یک حرکت، پخش زمین کرد.

باورش نمیشد جواب اعتمادشو اینطوری داده بود!

- پیدا نشد؟!

با نگاه خشمگینش نامجون رو هدف گرفت و در حالیکه رگ گردنش باد کرده بود فریاد زد

- خودت چی فکر می کنی؟! به نظرت خیلی رو به راهم؟! هوسوکم میگه اون ندیده اون کوفتی رو.

نامجون چشم‌هاش رو تو حدقه چرخوند و کامل وارد اتاق شد.

- آخه جز من و تو و هوسوک که کسی اینجا نیومده! با دقت بگرد، لابد همین جاهاست.

- یه نفر دیگه هم اومده!

نامجون نگاه متعجبی بهش انداخت و روی صندلی نشست.

- کی؟! تو که به هیچ کس...

- جئون فاکینگ جونگکوک! دو هفته پیش اومد برام لباس برداره. کار خود ناکسشه! دهنشو سرویس می‌کنم، وایستا و تماشا کن!

- ته! اون بچه که اصلاً همچین اخلاقایی نداره، تو این چند وقت جز احترام و صداقت، چیزی ازش ندیدم.

- اتفاقاً از همین افراد حقه باز باید ترسید! اون مار خوش خط و خال، مطمئنم دنبال آتو از منه!

- تو خیلی شکاکی ته، بهت قول میدم اون پسر هیچ ربطی به این قضیه نداره!

- توام خیلی زود باوری...درست مثل همون وقتایی که گذاشتی جین دوباره نزدیکت بشه و از پشت بهت خنجر بزنه!

نامجون با آخرین جمله‌ای که شنید اخم‌هاش تو هم گره خورد. تهیونگ دوباره اون ماجرا رو به روش آورده بود و حماقتش رو تو سرش می زد. سرشو پایین انداخت و از جاش بلند شد.

- من میرم شرکت.

حتی منتظر تأیید تهیونگ هم نموند و از اتاق بیرون رفت.

تهیونگ دستی به موهاش کشید و نفس حرصیشو بیرون فرستاد.

از حرفی که به دوستش زده بود پشیمون بود اما حرفی که از دهنت در بیاد و دیگه نمی تونی پس بگیری.

جونگکوک مشغول تمیز کردن میز‌ها بود و زیر لب آواز می‌خوند. از اینکه تونسته بود هزینه‌ی دانشگاه رو پرداخت کنه خیالش راحت بود. تنها نگرانیش در مورد قرض بی موردی بود که باید هر ماه تمام حقوقش رو به پدرش میداد. اما مهم نبود. حالا کاری پیدا کرده بود که دو برابر جاهای دیگه حقوق می‌گرفت پس فقط باید سخت کار می‌کرد.

- جونگکوک؟

سرش رو بلند کرد و با دیدن مینهو خدمتکار قسمت VIP بار گفت

+ چیزی شده؟

- آقای کیم کارت داره. گفت هرچه سریع‌تر بری اتاقش.

جونگکوک سرش رو تکون داد و به سمت اتاق تهیونگ قدم برداشت. در زد و منتظر اجازه‌ی ورود شد.

در اتاق با صدای تیک مانندی باز شد و هیکل خوش تراش رئیسش تو چارچوب در نقش بست.

تعظیمی کرد و از نگاه مستقیم به چشم‌های نافذش که تا مغز استخون آدم نفوذ می‌کرد، طفره رفت.

- بیا تو!

به محض وارد شدنش در رو از پشت قفل کرد که خودش برای کوک، زنگ خطر محسوب میشد!

- بهت گفته بودم اگه از اعتمادم سواستفاده کنی، همینجا دفنت می کنم، نه؟!

جونگکوک سرش رو تکون داد

+ بله قربان.

تهیونگ قدم بلندی به سمتش برداشت که باعث شد جونگ کوک قدمی عقب بره.

- و تو با این وجود...باز هم از اعتمادم سواستفاده کردی!

+ من؟ من چیکار کردم قربان؟

یقشه‌اش رو گرفت و با شدت به دیوار پشت سرش کوبید

- هنوز هم داری برام نقش بازی می‌کنی؟! منو ببین! خرد کردنت زیر پاهام آسون ترین کاره...

جونگکوک از شدت درد آخی گفت و چشم‌هاش رو بست‌. نفسش بند اومده بود و دست‌هاش رو به دیوار چنگ زد.

+ قر‌‌‌...قربان...من...من نمی‌فهمم شما چی می‌گین.

تهیونگ سیلی محکمی زیر گوشش نواخت و از بین دندون‌های کلید شده‌اش غرید

- برای کدوم حرومزاده‌ای کار می‌کنی؟!

با چشم‌های تیله‌ایش که از اشک برق میزد به تهیونگ نگاه کرد. باز هم در مورد آدم‌ها زود قضاوت کرده بود، فکر می‌کرد تهیونگ با بقیه فرق داره ولی انگار نه...انگار هیچ فرقی با بقیه نداشت.

+ من برای کسی کار نمی‌کنم و نمی‌فهمم شما چی میگین.

موهای لخت و نرمشو با انگشت‌های قویش چنگ زد و صورتشو به سمت خودش کشید.

- اون فلش لعنتی رو تو برداشتی! اون روز که فرستادمت از خونم لباس بیاری، تو...موش کثیف! تو وسایلم سرک کشیدی... حالا یادت اومد؟!

فلش؟ تهیونگ در مورد چی صحبت می‌کرد؟

+ من دست به چیزی...آخ...دست به چیزی نزدم باور کنین...فقط...فقط طبق خواسته‌ی شما توی اتاق لباس‌هاتون رفتم.

چونه‌اش رو تو دستش گرفت و فشاری بهش وارد کرد. نگاه کشنده تهیونگ برای عذاب دادن پسر کافی بود!

- انقدر میزنمت تا از خونریزی زیاد تلف شی...بعدشم میندازمت جلوی سگای شکاریم تا وجود کثافتتو از روی زمین محو کنن...به نظرت چطوره؟!

موهاشو بیشتر کشید و با زانوش تو شکمش کوبید.

جونگکوک اشک‌هاش روی صورتش جاری شدن و از درد نفسش حبس شده بود. چنگی به لباس تهیونگ انداخت و با صدای لرزون گفت

+ قر‌‌‌...قربان...باور کنین....

با لگد محکمی که به پهلوش برخورد کرد روی زمین افتاد. به چه دلیلی داشت کتک می‌خورد؟ تاوان کدوم کار نکرده‌اش بود؟

تهیونگ پاش رو روی انگشت‌های دستش گذاشت و با فشار دادنشون گفت

- حرف میزنی یا جور دیگه‌ای به حرف بیارمت؟

همونطور که انگشت‌هاش زیر فشار پاش درحال خُرد شدن بود، تهیونگ روی خم زانوهاش نشست و دوباره چنگی به موهاش زد و سرش رو بلند کرد.

- باید تک تک انگشت‌هاتو بشکنم تا دفعه‌ی دیگه هوس دزدی و جاسوسی به سرت نزنه.

جونگکوک لب‌هاش رو روی هم فشرد

+ باورکنین...من چیزی...چیزی از خونتون برنداشتم.

حتی اگه دیگه نمی تونست با اون دست ها، سازی بنوازه اهمیتی نداشت.

چرا زندگیش انقدر ظالمانه بود؟!

چرا این روزای سخت و تحقیرآمیز تمومی نداشتن؟!

تهیونگ فشار دیگه‌ای به انگشت‌هاش وارد کرد که صدای ناله‌ی دردمندش بلند شد.

- تو فکر کردی من باهات شوخی دارم؟! فکر کردی دلم به رحم میاد حقه باز؟ صداتو ببر!

+ چطوری ثابت کنم کار...کار من نبوده؟

چونه‌اش میلرزید و اشک‌هاش تمومی نداشت‌. دوباره گفت

+ چرا باید بهتون خیانت کنم؟ دارین اشتباه می‌کنین.

فایده ای نداشت. اگه کار اون بود تا الآن مُقر میومد اما...

موهاشو رها کرد؛ فشار کفشش رو از روی انگشت‌های ظریفش برداشت و از روی زمین بلند شد.

- فقط شصتم خبردار شه که غلط اضافی کردی، خودم تیکه تیکت می کنم جونگکوک! حالا از جلوی چشم‌هام گم شو.

به سختی از روی زمین بلند شد. دست راستش قرمز شده بود و انگشت‌هاش ورم کرده بود. حتی نمی‌تونست تکونش بده. دست دیگه‌اش رو روی پهلوش گذاشت و با قدم‌های کوتاه از اتاق تهیونگ بیرون رفت. اونقدر درد داشت که نمی‌تونست کاری انجام بده. تا حالا هیچوقت از پدرش هم اینجوری کتک نخورده بود.

- هی پسر چت شده؟ حالت خوبه؟

هوسوک و جیمین با فاصله‌ی کوتاهی از اتاق تهیونگ ایستاده بودن. جونگکوک نگاهش به حلقه‌های ستی که توی انگشت‌هاشون برق میزد افتاد و بغض گلوشو فرو داد. خطاب به هوسوک گفت

+ چیزی نیست قربان....خوبم.

نگاهش رو از هر دو نفر گرفت و به سمت سرویس بهداشتی رفت. خودش رو توی یکی از اتاقک‌ها پنهان کرد. بغض گلوش ترکید و با صدای بلندی زد زیر گریه. یکی مثل جیمین که نگران هیچی نبود و همه بهش اهمیت میدادن، یکی مثل جئون جونگکوک که بدبختی پشت سرهم سراغش میومد...


ادامه دارد...


@NVHOME

Report Page