Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 51


نگاه مات برده‌ش رو به یونگی داد و پسرش که تو آغوشش به خواب رفته بود رو روی تخت گذاشت.

- منظورت چیه که از کره بریم؟! من نمی‌تونم پسرمو از پدرش جدا کنم!

یونگی به سمت تخت قدم برداشت و همون‌طور که پیراهنش رو در میاورد گفت:

- میریم ایتالیا، اسپانیا نمی‌دونم جایی که نتونی هیچوقت اون حرومزاده رو ببینی و دست اونم بهت نرسه.

- چی داری میگی برای خودت؟ من هیجا نمیام اینو توی سرت فرو کن.

یونگی با بالاتنه‌ی برهنه کنارش نشست و چونه‌ش رو بین انگشت‌هاش اسیر کرد.

- بیبی... متأسفم اما من نظرتو نخواستم!

بوسه‌ای روی لب‌هاش زد و به انگشت حلقه‌ش خیره شد.

- دیگه وقتشه از شر این حلقه خلاص بشی. خودم یکی برات می‌خرم تهیونگی.

تهیونگ خودش رو عقب کشید، پوزخندی زد و زمزمه کرد:

- حق نداری به من دستور بدی. من هیچوقت این حلقه رو از دستم در نمیارم و جایی هم نمیام. وین باید پیش پدرش بزرگ شه. پیش منو جونگکوک.

- اوه، آره؟!

لبخند خبیثی روی لبش نشست و از روی تخت بلند شد.

- سعی کردم دستمو به خون اون حرومی آلوده نکنم که دلت نشکنه بیبی... اما انگار تو منو احمق فرض کردی!

تهیونگ با اخم‌هایی که توی هم رفته بود گفت:

- جرات نداری بهش دست بزنی... کاری نکن داغ خودمو به دلت بذارم‌ خودت می‌دونی چقدر کله خرابم و هر کاری ازم برمیاد. پس بهتره فکر اینکه بلایی سر جونگکوک بیاری رو از سرت بیرون کنی.

- ته، بیبی...

صورتشو با خشونت قاب گرفت و به سمت خودش کشید.

- اگه حماقت کنی و یه قطره خون از دماغت بیاد... اون وقت علاوه بر اون حرومزاده، پسر کوچولوتم جلوی چشمات سلاخی می‌کنم!

- ازت متنفرم یونگی، هیچوقت عشقت مثل آدمیزاد نبوده. همیشه همه چیو با خشنونت به دست آوردی. اما اینبار دیگه این اجازه رو بهت نمیدم. نمیذارم هر غلطی که دلت خواست بکنی.

لب‌های خیسشو روی نبض گردنش گذاشت و روی پوستش زمزمه کرد:

- مثلاً می‌خوای چیکار کنی؟! تو یه عالمه نقطه ضعف دستم داری اما من... خوب کارمو بلدم خوشگله!

تهیونگ با دردی که توی قلبش حس می‌کرد چشم‌هاش رو بست. اینکه مجبور بود به حرف یونگی گوش بده، نه تنها باید ازش جدا میشد، بلکه باید به اجبار به یه کشور دیگه می‌رفت و وین رو از جونگکوک جدا می‌کرد. یونگی رو پس زد و وین رو از روی تخت برداشت. همون‌طور که به سمت اتاق وین قدم بر میداشت گفت:

- تو نمی‌تونی منو مجبور کنی به کاری که دوست ندارم. چون اون موقع اونی که پشیمون میشه تویی جناب مین.

یونگی هم در جوابش تمام ادکلن‌های روی میز آرایش رو روی زمین پرت کرد که صدای شکستنشون تو اتاق اکو شد.

- عوضی! حالا بهت نشون میدم جواب سرپیچی از من چیه! با یه عقد نا به هنگام، چطوری کیم تهیونگ؟! شاید عشقتم دعوت کردیم که لباس دومادی رو به تنت ببینه و قدم نحسشو از زندگیت بکشه بیرون... شایدم یه شاتگان برداشتم و خودشو اون تخم سگی که بهش پناه داده رو فرستادم اون دنیا!

صدای فریادهای دیوانه وارش تو کل ویلا منعکس شد و قلب تهیونگ رو لرزوند.

تهیونگ بی توجه به وین که توی آغوشش بود فریاد زد:

- بس کن یونگ... تموم کن این مسخره‌ بازیات رو تمومش کن. آره من ازت متنفرم... پیش تو حس آرامش ندارم... من جونگکوک رو می‌خوام لعنتی، اون همه دنیای منه، زندگی منه، دلیل نفس کشیدنمه. پس بهتره دست از پا خطا نکنی چون اون موقع ساکت نمی‌شینم و کاری می‌کنم تاوان تمام کارهای نکرده‌ی زندگیت رو هم پس بدی. با دم من بازی نکن یونگ چون نمی‌دونی چی تو ذهنمه و شاید یهو یه اتک بزرگی از طرف من خوردی.

وین با صدای تهیونگ بیدار شده بود و ترسیده گریه می‌کرد. تهیونگ سرش رو توی آغوشش گرفت و بوسه‌ای روی موهاش نشوند.

- جانم پسرم... معذرت می‌خوام بیدارت کردم.

- ددی... ددی کوکی لو می‌خوام آپا... ددی کوکی کوژاشت؟

یونگی همون‌طور که اسلحه‌ش رو تو دستش تاب میداد از پله ها پایین اومد.

- چه زری زدی؟! کیم تهیونگ، تا همین جاشم زیادی بهت آوانس دادم...

وین با دیدن تفنگی که تو دست یونگی بود، سرش رو توی آغوش پدرش فرو برد.

- ددی بلیم... ددی از اینژا بلیم... من می‌تلشم.

به پسرش که تو آغوشش می‌لرزید نگاهی انداخت و با دست‌هاش، صورت و بدنش رو کاور کرد.

- میریم پسرم... چیزی نیست، من پیشتم؛ آپا تنهات نمی‌ذاره.

یونگی سرمستانه خندید و ماشه رو کشید.

- نترس کوچولو، منو ددی ته داریم با هم بازی می کنیم... مگه نه ددی تهیونگ؟!

تهیونگ از شدت عصبانیت دندون‌هاش رو روی هم فشرد و قدمی به سمت یونگی برداشت. وقتی مقابلش ایستاد، مشتی توی سینه‌اش کوبید و توی صورتش غرید:

- نذار همه چیز بد تموم بشه، نذار کاری رو که دوست ندارم انجام بدم.

اسلحه رو روی پیشونیش گذاشت و فشاری بهش وارد کرد.

- ته... اگه مال من نیستی، هیچکس دیگه‌ای هم نمی‌تونه تو رو داشته باشه!

تهیونگ؛ پوزخندی روی لبش نشست و گفت:

- مطمئنی؟ منکه شک دارم.

یونگی به بادیگارداش اشاره‌ای کرد و موهای تهیونگ رو چنگ زد.

- بچه رو ازش بگیرین!

دو مرد درشت هیکلی که هر دو مسلح بودن وین رو به زور از بغل تهیونگ بیرون کشیدن و جوری که جلوی پای یونگی زانو بزنه، به پشت پاش ضربه زدن.

تهیونگ‌ بدون ذره‌ای ترس، جلوی پای یونگی نشسته بود و با لبخند اعصاب خرد کنی بهش نگاه می‌کرد.

- حتی بادیگارد‌هاتم نمی‌تونن کاری کنن یونگ. انقدر به خودت زحمت نده. گفتم که تو نمی‌دونی چی تو ذهنم می‌گذره.

- من دیگه آب از سرم گذشته... پدرت منو فروخته و تمام محموله‌هام لو رفته... اما تو مال منی! برام مهم نیست قراره تا چه حد ازم متنفر بشی ولی داغ اون پسر و به دلت میذارم.

- تو نمی‌تونی همچین کاری کنی... چون قبل از اینکه دستت بهش برسه خودت درگیر میشی.

- هنوز اونقدری نفوذ دارم که اون معشوقه‌ی کوچولوتو به فاک بدم عزیزم؛ نگران من نباش!

ابروهاش رو بالا فرستاد و دیوانه‌وار خندید، تا جایی که اشک‌هاش سرازیر شد.

- ترک کردن من، بزرگترین اشتباهت بود عشقم.

به بادیگارداش علامتی داد و خندش محو شد.

- ببندینش!

تهیونگ رو روی صندلی نشوندن و با طناب‌ محکم به صندلی بستنش. یونگی اشاره‌ای به یکی از بادیگارد‌ها کرد و خودش مقابل تهیونگ ایستاد.

هیون بادیگارد ویژه‌ی یونگی، همراه جونگکوک وارد خونه شد و پسر رو هول داد که باعث شد جونگکوک روی زمین بیفته. تمام صورتش زخمی بود و یکی از چشم‌هاش کبود بود و ورم کرده بود.

یونگی خندید و کلتش رو به سمت تهیونگ گرفت.

جونگکوک با دیدن اون صحنه به سختی از روی زمین بلند شد و به سمتش رفت.

- ولش کن عوضی.

با اسلحه ضربه‌ای به پیشونیش زد و جلوی پای تهیونگ پرتش کرد.

- خفه شو! نشنوم صداتو حرومزاده!

- هیونگ! لطفا این کارو نکن...

نگاهی به جینگو که تازه وارد ویلا شده بود انداخت و پوزخندی روی لبش نشست.

- پس تو به این انگل پناه دادی؟! جالبه... مار تو آستینم پرورش دادم!

لوله‌ی تفنگ رو به سمت جونگکوک گرفت و غرید:

- همون چهار سال پیش باید می‌کشتمت پسره‌ی هر جایی!

ماشه رو‌ کشید و خواست بهش شلیک کنه که جینگو جلوش قرار گرفت.

- نکن هیونگ... التماس می‌کنم این کار و نکن!

- برو‌ کنار لعنتی!

جینگو آستین برادرش رو کشید تا اسلحه رو از دستش بگیره که همون لحظه صدای شلیک گلوله تو محوطه‌ی ویلا منعکس شد.

انگار زمان متوقف شده بود و سکوت، فریاد میزد.

یونگی با ناباوری به چهره‌ی برادرش خیره شده بود و دست‌هاش می‌لرزید...

دست جینگو روی پیراهن برادرش چنگ شد و مقدار قابل توجهی خون از دهانش بیرون ریخت.

از هیچ کس صدایی در نمی‌اومد... تنها صدا، صدای نفس‌های کشدار و دردناک جینگو بود.

+ جینگو... جینگویاااا...

جونگکوک با داد و فریاد، کنار جینگو روی زمین نشست و پسر رو به آغوش گرفت.

+ آروم باش خوب میشی. خوب میشی...

سرش رو بلند کرد و با چشم‌های وحشی و به خون نشسته‌اش تو صورت یونگی غرید.

+ چه غلطی کردی عوضی؟ خودم می‌کشمت.

از روی زمین بلند شد و به سمت یونگی رفت. چنگی به پیراهمش زد و با عصبانیت فریاد زد.

+ اونی که باید بمیره تویی، اونی که باید نابود بشه تویی حرومزاده‌ی عوضی.

تهیونگ بعد از کشمکش‌های زیاد، بلأخره موفق شد دست‌هاشو باز کنه...

به سمت یونگی هجوم برد و با زانو زیر شکمش کوبید که از درد روی زانوهاش افتاد.

از لرزش دست‌هاش کمال استفاده رو کرد تا اسلحه رو از دستش بقاپه و موفق هم شد.

- همین الآن بادیگاردای حرومیتو بفرست بیرون عوضی!

یونگی نگاهش رو از برادرش که غرق در خون بود گرفت و قطره‌ای اشک از گوشه‌ی چشمش فرار کرد.

- به خاطر تو به برادرم شلیک کردم... هنوزم طرف اون هرزه رو می‌گیری؟!

محکم زیر گوشش نواخت و غرید:

- حرف دهنتو بفهم روانی! کوک... زنگ بزن اورژانس!

جونگکوک با دست‌هایی لرزون گوشی رو از جیب تهیونگ در آورد و شماره‌ی اورژانس رو گرفت و با دقت تمام علائم جینگو رو توضیح داد.

+ فقط زود بیاین خواهش می‌کنم. حالش خوب نیست.

گوشی رو قطع کرد و کنار جینگو روی زمین نشست.

+ آروج باش جینگویا... الان اورژانس می‌رسه، حالت خوب میشه فقط آروم باش.

تهیونگ نبض جینگو رو چک کرد و با حرص لگدی تو شکم یونگی کوبید.

- خیلی آشغالی! تمام اون دو سالی که با هم بودیم... می‌خوام بدونی از لحظه لحظه‌ش متنفر بودم حیوون پست فطرت!

با شنیدن صدای گریه‌ی وین که روی پله‌ها ایستاده بود و از ترس می‌لرزید اسلحه از دستش افتاد.

با قدم‌های بلند خودش رو به پسرش رسوند و تو آغوش گرفتش.

- چیزی نیست پسرم... نه، نه گریه نکن بیبی!

صورت خیس از اشکشو نوازش کرد و محکم به سینه‌ش فشرد.

- بهت گفته بودم ته... گفتم اگه مال من نشی، مال هیچکس دیگه‌ام نیستی.

هضم حرف‌هاش لحظه‌ای زمان برد و صدای کشیدن ماشه... تمام تنش قلب شده بود و برای خانواده‌ش می‌تپید.

به سمتش که برگشت، یونگی با اسلحه نشونه‌ش کرده بود. وین رو روی زمین گذاشت و پشتش مخفی کرد.

- واقعاً می‌خوای جلوی پسر و همسرم انجامش بدی؟ بذار اونا برن یونگ...

+ نه، نه... نمیذارم اونا رو هم ازم بگیری.

جونگکوک به سمت پله‌ها رفت و مقابل تهیونگ که وین رو به آغوش گرفته بود ایستاد.

+ تو حق نداری تهیونگو ازم بگیری... تو، تویه حرومزاده‌ای که به برادرت رحم نکردی... ازت متنفرم.

تهیونگ با یه دستش پسرشو از پشت گرفته بود و با دست دیگه‌ش همسرش رو نگه داشت.

- کوک... وین رو بردار برو عزیزم!

به سمت در هلش داد اما ذره‌ای تکون نخورد.

+ من هیجا نمیرم ته. دیگه فرار بسه. باید جلوی این روانی رو بگیرم تا بیشتر از این بقیه رو به کشتن نداده.

نگاه مستأصلش رو به یونگی دوخت و جونگکوکو تو بغلش فشرد.

صدای کشیدن ماشه برای چندمین بار به گوشش رسید و تنش رو لرزوند.

- مرگ من برو کوک... به خاطر پسرمون!

رو به یونگی فریاد زد:

- بذار اونا برن، بعدش هر غلطی خواستی بکن!

اما یونگی نمی‌شنید... عرق از سر و کولش سرازیر بود و خون جلوی چشم‌هاش رو گرفته بود.

- گفته بودم که... اگه مال من نباشی، ترجیح میدم سهم خاک بشی عشق من!

جونگکوک با حرص نگاهی به یونگی انداخت و از پشت دندون‌های کلید شده‌اش گفت:

+ دهنتو ببند عوضی. جرات نداری کاری کنی و فقط بلدی بلوف بزنی.

یونگی قدمی به جلو برداشت و اسلحه‌ش رو بالاتر گرفت.

- همون‌طور که تو تهیونگو ازم گرفتی، منم کاری می‌کنم تا ابد تشنه.ی دیدنش بشی. پس برای آخرین بار خوب نگاهش کن و به ذهنت بسپار، بعد از اینکه بهش شلیک کنم، صورت زیباش به خاطرات سپرده میشه!

جونگکوک آب دهانش رو به سختی قورت داد. جدیتی که توی چشم‌های یونگی بود باعث شد ترس تمام وجودش رو بگیره.

+ نمی‌تونی کاری کنی. من نمیذارم.

یه پله بالاتر رفت و جلوی تهیونگ ایستاد. سر چرخوند و بوسه‌ای روی لب‌های مردش گذاشت.

+ مواظب وین باش، باشه تهیونگم؟

بغض گلوش رو قورت داد و دوباره به سمت یونگی برگشت.

+ اگه جرات داری اول به من شلیک کن بی عرضه‌ی عوضی.

- عذاب تو، زنده موندنته جئون جونگکوک... زنده موندن بدون همسرت و سر کردن با خاطره‌هاتون.

پوزخندی زد و فاصله‌ی بینشون رو با چند قدم طی کرد.

دستی که تفنگ رو باهاش حمل می‌کرد می‌لرزید اما کم پیش می‌اومد تیرش

خطا بره.

صورت تهیونگ رو نشونه گرفت و انگشتش روی ماشه لغزید.

- خداحافظ عشق من!

جونگکوک خودش رو جلو انداخت و با هر دو دست تفنگ رو گرفت، تیر یونگی به جای صورت تهیونگ، درست وسط سینه‌ی جونگکوک نشست. جونگکوک نگاهی به لباسش انداخت که غرق خون بود.

+ د...دی... دیدی، نت... نتونس... نتونستی...

مقدار زیادی خون از دهنش بیرون ریخت و روی خم زانو‌هاش فرود اومد.

تمام خاطراتی که توی این چندسال با تهیونگ ساخته بود، مثل نوار فیلمی از جلوی چشم‌هاش رد شد. لبخند بی‌جونی روی لب‌هاش نشست و چیزی نگذشت که روی زمین افتاد.

تهیونگ به وضوح احساس کرد که روح از بدنش پر کشیده.

قلبش یکی در میون می‌کوبید و حنجره‌اش از فریادهای نزده‌اش می‌سوخت.

تمام وجودش برای جونگکوک پر می‌کشید.

زندگی پیش چشمش رنگ باخته بود و به سرخی خون عزیزترینش مزین شده بود.

صدای گریه‌های وین توی گوشش زنگ زد اما چشم‌هاش روی بدن غرق در خون همسرش قفل شده بود و جای دیگه‌ای رو نمی‌دید.

پاهای بی‌رمقش رو روی زمین کشید و کنار جسم نیمه جونش زانو زد.

- جونگ... جونگکوکم!

سر پسر رو از روی زمین بلند کرد و دستش رو روی جای گلوله گذاشت.

- عشق من... نه... نه، تنهام نذار!

نگاهی به یونگی انداخت که مثل دیوونه‌ها می‌خندید. تفنگ از دستش افتاد و روی زمین نشست.

- بالاخره موفق شدم... بالاخره اون حردمزاده‌ رو از سر راهمون برداشتم. ببین، ببین تهیونگ، ببین حالا می‌تونیم کنار هم باشیم، منو تو و وین.

صدای گریه‌ی وین هر لحظه بلندتر میشد. از پله‌ها پایین اومد و کنار تهیونگ ایستاد.

- آپا... ددی کوکی...

دوباره زد زیر گریه. یونگی صداشو بالاتر برد و خطاب به وین گفت:

- خفه شو بچه‌، اگه تو نبودی، اگه مزاحم نبودی...

- ببند دهنتو یونگی، خفه شو حرومزاده‌ی عوضی.

با دست‌های آغشته به خون همسرش، وین رو در آغوش گرفت.

- کوک، چشم‌هاتو نبند نفسم... ببین پسرمون داره گریه می‌کنه، اون تو رو می‌خواد، ددی کوکیشو می‌خواد. تنهامون نذار... باهام بمون زندگی من!

با پیچیدن صدای آمبولانس، بی توجه به مرد دیوانه‌ای که دیوانه‌وار می‌خندید، همسر و پسرش رو بغل کرد و از اون ویلای نفرین شده بیرون زد.

از پله‌های اون ویلا پایین رفت و مقابل در خروجی ایستاد. مسئول اورژانس، با عجله از ماشین بیرون اومد و جونگکوک رو وارد آمبولانس کردن.

- صبر کنین، یه نفر دیگه هم توی اون خونه هست. خواهش می‌کنم نجاتش بدین.

***

تهیونگ با چشم‌های خیس از اشک به پسری که غرق در خون روی برانکارد حمل میشد، خیره شده بود.

همه چیز در یک لحظه‌ی کوتاه اتفاق افتاد؛ انقدر سریع که براش باورپذیر نبود... احساس افتضاحی داشت.

قلبش با بی‌قراری خودش رو به قفسه‌ی سینه‌ش می‌کوبید.

هنوز جای بوسه‌ی جونگکوک، روی گونه‌ش نبض میزد... هنوز ریه‌هاش از عطر شیرین تنش پر بود!

هنوز هم دلش برای دیدن خنده‌های از ته دلش ضعف می‌رفت... این نمی‌تونست حقیقت داشته باشه!

با پاهای برهنه و بی‌هدف، وسط راهروی بیمارستان ایستاده بود و اشک‌های گرمش، صورتش رو می‌شستن.

به دست‌هاش نگاه کرد، دست‌هایی که با سرخی خون جونگکوک نقاشی شده بودن.

قلبش تیر می‌کشید، تا به حال همچین دردی رو تجربه نکرده بود. چرا همه چیز انقدر واقعی بود؟!

چرا نتونست جلوی اون اتفاق وحشتناک رو بگیره؟!

احساس بی‌مصرف بودن می‌کرد.

گلوله‌ای که قرار بود قلب خودش رو هدف قرار بده، به قلب عزیزترینش اصابت کرده بود.

اون داشت با مرگ دست و پنجه نرم می‌کرد و همه‌ی این‌ها تقصیر اون حرومزاده‌ی خودخواه بود؛ کسی که فقط ادعای عاشقی داشت!


ادامه دارد...


By: @VKookMin_Eternity

Report Page