Secret
Lark & Felicity
Part 6
نگاهی به پیراهنش انداخت و مشت گره خوردهاش رو روی میز کوبید.
- لعنتی! دقیقاً همین امروز باید روم قهوه بریزه؟!
باید تا یک ساعت دیگه متن سخنرانی تو مجمع سران رو آماده میکرد و وقتی برای این کارها نداشت. با باز شدن در اتاق نگاهی به پسر تازه وارد که مشغول تمیزکاری بود، انداخت. بعد از جمع کردن تکه های شکسته شدهی فنجون، زمین رو پاک کرد و همینکه میخواست از در خارج بشه تو یک تصمیم آنی صداش زد.
- جونگکوک شی!
پسر نگاهش رو به مرد انداخت و گفت
+ بله قربان؟
- میتونی یه سر بری خونمو برام یه دست لباس بیاری؟! فقط یه چیزی که به درد جلسهی کاری بخوره.
+ خونهی شما؟ خب...آره میتونم.
سرش رو تکون داد و بعد از تماسی که گرفت از پشت میز بلند شد. ضربه ای روی شونهاش زد و لحظهای به زخم روی گردنش، خیره موند.
- با نگهبان هماهنگ کردم. با ماشین من برو که زودتر برسی.
سوویچشو تو دست سرد جونگکوک گذاشت و انگار که خیالش راحت شده باشه، نفس عمیقی کشید و سراغ ادامهی کارش رفت.
جونگکوک تعظیمی کرد و از اتاق خارج شد. با عجله از بار بیرون رفت و وقتی با بنز تهیونگ مواجه شد، ایستاد. با تردید قدم برداشت و بعد از سوار شدنش به سمت آدرسی که به جی پی اس ماشین داده بود حرکت کرد.
جلوی برج بزرگی که منظرهی زیبایی داشت پارک کرد و به سمت نگهبانی قدم برداشت و بعد از معرفی کردن خودش سوار آسانسور شد.
رمز در رو زد و وارد شد. با تعجب به پنت هاوس تهیونگ نگاه میکرد. تمام وسایل خونه تم سفید و مشکی داشت و به زیباترین شکل ممکن چیده شده بود. عطر خوشی که فضای خونه رو پر کرده بینیش رو قلقک داد و ریههاش رو ازش پر کرد. باورش نمیشد یه مرد تنها چرا باید به یک همچین خونهی بزرگی نیاز داشته باشه.
یکی یکی اتاق ها رو نگاهی انداخت تا بالاخره اتاق لباسهاشو پیدا کرد. با برداشتن یک دست کت و شلوار و پیراهن از خونه خارج شد و به سمت بار رفت.
- بیا تو.
تهیونگ با عجله دکمههای پیراهنش رو باز کرد و جلوی چشمهای متعجب کوک درش آورد.
- چرا ماتت برده؟
کوک سرش رو تکون داد
+ هیچی قربان.
به سمتش قدم برداشت و لباسهایی که توی کاور بود رو به سمت مرد گرفت.
بی توجه به نگاه خیرهی جونگکوک کاور لباس رو گرفت و همون طور که به ست لباس نگاه می کرد لبخندی رو لبش نشست.
- خیلی با سلیقه ای جونگکوک شی! میتونم بپرسم گردنت چی شده؟
جونگکوک دستش رو روی گردنش گذاشت و لبش رو گزید. چی باید جواب میداد؟ باید میگفت هنر نمایی پدرشه؟ یا برای خلاص شدن از اون سوال یه دروغی سر هم میکرد؟
+ چیزی مهمی نیست قربان. فقط یه خراشه کوچیکه.
- بیشتر از یه خراش کوچیکه! اگه باز هم اتفاق اون شب تکرار شد ساکت نمون جونگکوک، کسی حق نداره به کارمندای من آزار برسونه؛ حتی اگه مشتری ثابت اینجا باشه. فهمیدی؟
+ اما شما که منو مقصر میدونستین. چیشد که نظرتون عوض شد؟
یک لحظه سرش گیج رفت و تعادلش رو از دست داد. دستش رو به نزدیکترین جایی که می تونست رسوند و چشمهاشو بست. چند شبی میشد که به خودش بی خوابی داده بود و به خاطر همین موضوع، وضعیت جسمانیش کمی افت کرده بود.
نفس عمیقی کشید و دستش رو روی تنها تکیه گاهی که نگهش داشته بود، فشار داد.
- میشه یکم بمونی؟
به سختی ازش پرسید و با حس ضعف عجیبی لای چشمهاشو باز کرد.
+ حالتون خوبه قربان؟
جونگکوک با نگرانی پرسید و دست تهیونگ رو گرفت، قدمهاش رو با قدمهای مرد هماهنگ کرد و به سمت دری که انتهای اتاق بود رفتن. تهیونگ رو روی تخت نشوند و خودش هم کنارش نشست.
+ قربان چیزی نیاز دارین واستون بیارم؟
تهیونگ هنوز هم سرش گیج میرفت و به سختی لای پلکهاش رو باز نگه داشته بود
- کوک...
نفسی گرفت و با چشمهای خمارش به چهره ی نگران پسر خیره شد.
- میشه یه چیز خنک برام بیاری؟
+ لطفا اینجا دراز بکشین.
جونگکوک تهیونگ رو روی تخت دراز کرد و با قدمهای بلند خودش رو به بیرون اتاق رسوند. به سمت پیشخوان رفت و با برداشتن بطری آب و تعدادی یخ خواست برگرده که چشمش افتاد به شکلاتهای روی میز. حدس میزد حتما فشارش افتاده باشه، تعدادی شکلات برداشت و به سمت اتاق مرد رفت. تهیونگ ساعد دستش رو روی پیشونیش گذاشته بود و صدای نفسهای نامنظمش توی گوش جونگکوک میپیچید. دستش رو روی شونهاش گذاشت و تکون آرومی داد.
+ قربان؟
قطره های درشت عرق از روی پیشونیش سرازیر بود. با مکث چشمهاش رو باز کرد و روی تخت نیم خیز شد.
کمی از آب یخ، بدون اینکه لیوان رو از دستش بگیره، نوشید. خنکیش باعث شد حرارت بدنش کم بشه.
- ممنونم جونگکوک.
شکلاتی به سمت مرد گرفت و گفت
+ قربان یه مقدار از اینو بخورین لطفا.
تهیونگ شکلاتو از دستش گرفت و با قدردانی نگاهش کرد.
- چطوری تا اینجا میای؟ راهش دور نیست؟!
+ خب مجبورم چند تا مسیر اتوبوس و مترو عوض کنم ولی زیاد مهم نیست. همین که یه کار پیدا کردم خوبه.
- وقتی از زندگی خسته میشی و کم میاری، چی آرومت میکنه جونگکوک؟ این همه تلاش میکنی که فقط زنده بمونی؟
+ من همین الان هم از زندگی خستهام. فقط دارم به خاطر قرضایی که دارم کار میکنم، درست مثل یه مرده متحرک.
انگشتهاش رو توی هم گره کرد و ادامه داد.
+ زندگی من چیزی جز درد نداره که بخوام به خاطرش تلاش کنم.
تلخندی زد و اضافه کرد
+ اصلا نمیدونم چرا دارم اینارو برای شما میگم.
ناخواسته نفس عمیقی کشید تا اون عطر خاص و فوقالعاده رو تو ریه هاش حبس کنه.
- تو این سن و سال کم، چه قرضی داری؟!
+ به پدرم قرض دارم.
نمیخواست حس کنه به حریم شخصیش تجاوز کرده، پس ترجیح داد چیز بیشتری نپرسه.
نگاهی به دستهای زخمیش که چند لحظه پیش فهمیده بود بی اندازه سردن، انداخت. حسی تو وجودش ریشه کرده بود و میخواست اون دستها رو تو دست گرم خودش بگیره، حسی که سرکوبش میکرد...
اما چیزی که حالا به وضوح حس میکرد، این بود که کشش عجیبی به اون پسر جوون داره؛ یه جور حس وابستگی!
شاید اگه یک شب اونو تو تختش داشت این حس از بین می رفت اما کیم تهیونگ همچین مردی نبود!
نگاهش رو از صورت زیبا و لبهای نیمه باز و سرخش گرفت، نباید بهش فکر میکرد اما بوسیدنش یکی از گزینهها بود!
سرشو تکون داد تا افکار کثیفی که به ذهنش هجوم آورده بودن رو پس بزنه.
- ممنونم جونگکوک؛ میتونی به کارات برسی...و لطفاً دستکش دستت کن که انقدر به پوست دستت آسیب نزنی.
جونگکوک از روی تخت بلند شد، اما قبل از اینکه از اتاق بیرون بره گفت.
+ آقای کیم میدونم نباید این حرفو بزنم، من یه هفته بیشتر نیست اینجا کار میکنم...اما...
لبش رو گزید و دوباره گفت
+ میشه حقوقمو زودتر بگیرم؟
- اما مگه موقع عقد قرارداد حقوق این ماه به حسابت واریز نشد؟ متأسفم جونگکوک، باید حقوقت رو مدیریت کنی.
+ معذرت میخوام...نباید اصلا مطرحش میکردم.
سرش رو پایین انداخت و به طرف در قدم برداشت. جلوی در ایستاد و دوباره گفت
+ میشه فقط این دفعه این لطف رو بکنین؟
دستی به موهاش که کمی بهم ریخته بودن کشید و از روی تخت پایین اومد.
- اگه اتفاقی افتاده میتونی به من بگی.
+ خب راستش...باید هزینهی دانشگاهمو بدم. خیلی وقته ازش میگذره.
نگاه خجالت زدهاش رو از تهیونگ گرفت و گفت
+ حقوقی که بهم دادین رو دادم به جیمین.
- چرا زودتر نگفتی؟! آههه...خدای من، معلومه که میشه. به نامجون میگم به حسابت بزنه.
+ من فقط نمیخوام قرضی به گردنم باشه...بیشتر براتون کار میکنم.
تا کمر جلوی تهیونگ خم شد.
+ ممنون آقای کیم...خیلی ممنون.
- مشکلی نیست کوک، میتونی بری.
موبایلش رو از جیب کتش درآورد و بعد از پیام دادن به نامجون، چشمش به شمارهی سیو نشدهای که خوب میدونست متعلق به چه کسیه، افتاد.



تهیونگ با دستهایی که از شدت شوک وارد شده بهش میلرزیدن، شمارهی نامجون رو گرفت و با صدای رو اعصاب اپراتور که میگفت در دسترس نیست، مواجه شد.
چنگی به گره کراواتش زد و با عجله از اتاق بیرون زد. نمیتونست واقعیت داشته باشه!
قلبش با شدت به قفسهی سینهاش کوبیده میشد و به حال بدش دامن میزد.
دوباره شمارهاش رو گرفت اما اتفاق دفعهی قبل تکرار شد.
موهاش رو با حرص به عقب فرستاد و سوار بنزش شد.
تو موقعیتی که نامجون تحت خطر بود، نمیتونست به جون بقیه افرادش فکر کنه...
پاشو روی پدال گاز فشار داد و بی توجه به صدای بوق ماشینهای دیگه که بهش اعتراض میکردن، با سرعت سرسام آوری وارد خیابون اصلی شد. گوشهی لبش رو گزید و زیر لب مدام به یونگی فحش میداد.
- حرومزاده! لعنت بهت مین یونگی لعنت بهت!
ادامه دارد....
@NVHOME