Secret
Lark & Felicity
Part 49
توی خیابون راه میرفت تا بلکه جایی رو برای گذروندن شب پیدا کنه، سرما رو با تک تک سلولهاش حس میکرد و حتی لباس گرمی هم به تن نداشت. الان دوباره برگشته بود به چهار سال پیش، وقتی برای اولین بار تهیونگ رو دیده بود.
با دیدن ایستگاه اتوبوسی خودش رو بهش رسوند و زیر سایه بانش روی صندلی نشست. حتی باورش نمیشد که تهیونگ بخواد بهش خیانت کنه. با فکری که از ذهنش عبور کرد از جا بلند شد و نگاهی به اطرافش انداخت. اون طرف خیابون سوپر مارکتی بود و با عجله خودش رو بهش رسوند. وارد مغازه شد و صاحب مغازه با دیدن سر و وضع پسر نگاهی معنا داری بهش انداخت. جونگکوک با تردید گفت
+ ببخشید میتونم یه تماس بگیرم؟
مرد مغازه دار سرشو به نشونهی مثبت تکون داد و تلفن رو نزدیکتر کشید.
- راحت باش پسرم.
جونگکوک تعظیمی کرد، چشمهاش رو بست تا بتونه شمارهی مورد نظرش رو یادش بیاد. با کمی مکث چشمهاش رو باز کرد و شروع کرد به شماره گرفتن. با استرس پاش رو تکون میداد و منتظر جواب تماسش بود. با پیچیدن صدای جینگو توی گوشش که انگار خواب بود گفت:
+ الو جینگو خودتی؟
صدای ناباور جینگو از اون طرف خط به گوشش رسید.
- کوک؟! جونگکوک این تویی؟!
با شنیدن صداش و مطمئن شدن اینکه خودشه و شماره رو درست گرفته، چونهش لرزید و با صدای گرفته گفت:
+ جینگویااا... میشه امشب بیام پیشت؟
- تو الآن کجایی عزیزم؟ بگو بیام دنبالت.
+ من... من توی خیابونم، جایی رو ندارم برم.
نگاهی به تابلویی که جلوی مغازه بود انداخت و گفت:
+ فکر کنم تو خیابون دائه دِئوکم.
- من الآن میام دنبالت، لطفاً جایی نرو کوکی.
تماس رو خاتمه داد و از مغازه خارج شد.
جلوی در مغازه ایستاده بود. شاید کار درستی نکرده بود اما تنها جایی که به ذهنش میرسید خونهی جینگو بود.
نیم ساعت بعد بنز کروک مشکی رنگی جلوی پاش توقف کرد. نگاهی به داخل ماشین انداخت و با دیدن فردی که از ماشین پیاده شد کمی عقب رفت.
تو اون چند سال، ترس جزئی از وجودش شده بود.
جینگو از ماشین پیاده شد و به سمتش رفت.
- کوک؟ چیشده؟ چرا لباسات اینجوریه؟ تهیونگ کجاست؟
جینگو چتر رو بالای سرش نگه داشت و در ماشین رو براش باز کرد.
+ پیش یونگیه.
- چی؟ پیش اون چیکار میکنه؟
جونگکوک سرش رو پایین انداخت. دوباره یاد تهیونگ و وین افتاد و بی اختیار اشکهاش جاری شد.
+ تهیونگ با پسرم رفت پیش یونگی... بهم گفت وین رو میبره بیمارستان و برمیگرده ولی به نامجون هیونگ زنگ زد و...
بغضش رو قورت داد و اضافه کرد:
+ نامجون هیونگم به خاطر تهدید یونگی مجبور شد بهم بگه از خونهش برم بیرون و الان من اینجام.
جینگو خم شد و کمربندش رو بست.
- ناراحت نباش جونگکوکا، هیونگ دیوانهوار عاشقته. مطمئن باش به اجبار دست به همچین کاری زده. من اون برادر عوضیمو میشناسم. بعد از اینکه تهیونگی هیونگ ترکش کرد افسردگی حاد گرفت و حتی به مواد رو آورد. اون حتی خودشم نمیدونه داره چه غلطی میکنه ولی مطمئن باش هیونگ برمیگرده. نگران وین نباش، فردا اول صبح میرم بهشون سر میزنم.
حالا بریم خونه یکم استراحت کن، باشه؟
+ باشه.
سرش رو به شیشه تکیه داد و با پشت دست اشکهاشو پاک کرد.
+ دلم واسه تهیونگ تنگ شده... نمیدونم وین حالش خوبه یا نه. نمیدونم تهیونگ الان داره چیکار میکنه.
- تنها چیزی که باید بدونی اینه که تهیونگ هیچ وقت بهت خیانت نمیکنه. مطمئناً ماجرایی پشت این قضیه هست.
به سمت جینگو برگشت و با التماس گفت:
+ جینگویاا میخوام تهیونگو ببینم... من نمیتونم بدون وین و تهیونگ باشم. میشه... میشه یکاری کنی باهاش حرف بزنم؟
- فردا صبح اول وقت میرم پیش برادرم، به یه بهونهای تهیونگ و میارم بیرون. خوب کردی بهم زنگ زدی، نگران نباش من نمیذارم اتفاقی براتون بیفته.
دستش رو روی دست جینگو گذاشت.
+ قول میدی تهیونگو بیاری؟ تو که نمیخوای بهم دروغ بگی هان؟
- معلومه که نه! چرا باید به دوست قدیمیم دروغ بگم؟ ممکنه هم خون یونگی باشم اما هیچ وقت نتونستم مثل اون باشم. این موضوع پدرمونو متأسف کرده و همیشه بهم میگفت کاش هرگز به دنیا نیومده بودم اما... من خوشحالم که راه اونا رو نرفتم.
جینگو ماشین رو روشن کرد و به راه افتاد، توی مسیر گهگاهی نگاهش به چهرهی غمیگن جونگکوک میفتاد و به برادرش لعنت میفرستاد. اون هم تهیونگ رو چندسال پیش داغون کرده بود و الان جونگکوک رو.
با رسیدن به پنتهاوسش ماشین رو توی پارکینگ پارک کرد. دستش رو روی شونهی جونگکوک گذاشت و چندین بار تکونش داد.
- جونگکوکا... بیدارشو رسیدیم.
جونگکوک با حالت شوک زدگی به اطرافش نگاه کرد و لحظهای طول کشید تا به خودش بیاد.
به تبعیت از جینگو از ماشین پیاده شد و پشت سرش راه افتاد.
بعد از بیرون اومدن از آسانسور وارد خونه شدن. جینگو به سمت آشپزخونه رفت.
- برو بشین برات یه قهوه بیارم گرم بشی.
جونگکوک سرش رو تکون داد و روی کاناپه نشست.
+ من... من فردا بتونم تهیونگ رو ببینم از اینجا میرم.
- اینجا خونهی خودته. چرا انقدر تعارف میکنی؟
ماگ قهوه رو کنارش گذاشت و روی کاناپه نشست.
- الآن هیونگ در نبودت داره دیوونه میشه؛ من میشناسمش.
+ اما من نمیتونم اینجا بمونم... نمیخوام باعث دردسر تو بشم. فقط میخوام یه بار دیگه تهیونگ رو ببینم و بعدش برم.
- یونگی نمیتونه هیچ غلطی کنه، فکر کردی من ازش میترسم؟! تا هر وقت که مشکل هیونگ برطرف بشه همینجا میمونی. پاشو بیا لباساتو عوض کن تا مریض نشدی عزیزم.
.....
جینگو بعد شبی که پیش جونگکوک بود، تصمیم گرفت هرجور که شده خودش رو به تهیونگ برسونه. وارد اتاق شد و با اطمینان اینکه جونگکوک خوابه، از خونه خارج شد. به قدری از دست برادرش ناراحت بود که حد نداشت.
ماشین رو کمی دورتر از خونهی یونگی پارک کرد و به سمت پنتهاوسش حرکت کرد. پشت در ایستاد و نفس عمیقی کشید. باید نقشش رو خوب ایفا میکرد تا برادرش هیچ بویی نبره. دستش رو روی زنگ گذاشت و منتظر موند.
در خونه با صدای تیک مانندی باز شد و با یکی از بادیگاردهای معتمد یونگی مواجه شد.
مرد با دیدن برادر رئیسش تعظیمی کرد و از جلوی در کنار رفت.
- خوش اومدید قربان.
سرشو تکون داد و مستقیما به سمت دفتر کار برادرش رفت.
یونگی پشت میز نشسته بود و مشغول بررسی یه سری اسناد بود. پک عمیقی به سیگارش زد و سرش رو بالا آورد.
- بیا تو.
جینگو وارد اتاق شد و مقابل یونگی ایستاد.
- حسابی مشغول کاری هیونگ.
با دیدن برادر کوچیکترش از پشت میز بلند شد و دستاشو از هم باز کرد تا تو آغوش بگیرتش.
- ببین کی اینجاست! این ملاقات سر زده رو مدیون کدوم کار خوبمم؟!
ضربهای به شونهش زد و به سمت مینی بار گوشهی اتاقش رفت.
- چی میخوری عزیزم؟
- چیزی نمیخورم. همینجوری اومدم بهت سر بزنم. حوصلهام تو خونه سر رفته بود.
لبخند یونگی از روی صورتش محو شد و بطری شراب گرون قیمتی رو بین انگشتاش گرفت.
دو تا گیلاس رو پر کرد و با قدمهای شمرده به سمتش اومد.
- خبرا به گوشت رسیده، مگه نه؟
روی کاناپه ولو شد و با بیخیالی گفت:
- خبر؟ کدوم خبر؟
- اینکه تهیونگ برگشته پیش عشق قدیمیش که من باشم!
کنار برادرش نشست و گیلاس رو به سمتش گرفت.
- بلأخره به اشتباهش پی برد.
- اوه واقعا هیونگ؟ تبریک میگم بهت. واقعا خیلی خوشحال شدم.
گیلاس رو به لبهاش نزدیک کرد و مقداری ازش نوشید.
- دیگه چیکارا میکنی؟ هیونگ الان کجاست؟
نفس کلافهای کشید و پوکهی سیگارش رو توی جا سیگاری تکوند.
- پیش وینه. بچهی شیرینیه اما بهونه گیریاش رو اعصابمه. همهش اسم اون پسرهی هرزه، جونگکوک رو میاره. سر شب با هم خلوت کرده بودیم، انقدر نق زد که رفت پیشش.
- میتونم برم پیش هیونگ؟ خیلی وقته ندیدمش؟ الان که گفتی یه بچه هم باهاشه خیلی دلم میخواد ببینمش.
موهای برادرشو بهم ریخت و خندید.
- از همون بچگی با تهیونگ، بیشتر از من جور بودی... اما الان میبینم یه جورایی شیرینه.
جینگو لبخندی زد و از جا بلند شد.
- من تو رو هم دوست دارم یونگیا... خب الان تهیونگ کجاست؟ میخوام پسرشو ببینم.
- طبقهی بالا، همون اتاقی که قبلا وقتی با هم زندگی میکردیم به تهیونگ اختصاص داده بودم.
سرش رو تکون و داد.
- پس من میرم یه سر بهش بزنم. توهم کارت تموم شد بیا پیشمون.
به سمت در اتاق رفت و خارج شد. با عجله از پلهها بالا رفت و خودش رو به اتاق تهیونگ رسوند. ضربهای به در زد
- هیونگ اونجایی؟؟
تهیونگ که تازه موفق شده بود پسرشو بخوابونه، پتو رو روی بدن کوچیکش مرتب کرد و به آرومی از روی تخت پایین اومد.
قفل در و باز کرد و با ناباوری به جینگو خیره شد.
- اینجا چی کار میکنی؟ رفتی پیش کوک؟! حالش خوبه؟ چرا پیشش نموندی؟!
جینگو خودش رو توی آغوش تهیونگ انداخت و با صدای گرفتهای گفت:
- خیلی نامردی هیونگ، خیلی نامردی.
تهیونگ دستهایی که کنار بدنش آویزون بودن رو دور کمر جینگو حلقه کرد.
- اگه یونگ بفهمه برات بد میشه بچه. چرا خودتو به خاطر من، تو دردسر میندازی؟
- تو میدونی جونگکوک الان کجاست؟
- میدونم چه اتفاقی افتاد. به لباسش شنود وصل کرده بودم.
- انتظار نداشتم نامجون هیونگ بخواد همچین کاری بکنه. وقتی رفتم پیشش تموم لباساش خیس بود و از سرما میلرزید.
نفسی گرفت و ادامه داد:
- به سختی تونستم کاری کنم بخوابه. مدام توی خواب اسم تو و وین رو صدا میزد.
- ممنونم جینگو. من بهت مدیونم! لطفا مراقبش باش، کوک خیلی آسیب پذیره... دوریش داره منو میکشه ولی مجبورم تحمل کنم.
- هیونگ؟ میخوام ببرمت پیش کوک.
- نمیشه... یونگ بفهمه قاطی میکنه. نمیخوام توام تو دردسر بیفتی. فقط چند روزی پیش خودت نگهش دار تا اوضاع رو درست کنم.
- اما من بهش قول دادم. قول دادم امروز ببرمت پیشش. یونگ چیزی نمیفهمه. تو فقط بهم اعتماد کن.
- نمیتونم وین رو تنها بذارم. بهش اعتماد ندارم.
- نترس. وین رو هم با خودمون میبریم. یونگی به من اعتماد داره و اصلا نمیدونه من با کوک در ارتباطم. به بهونهی پارک وین رو میبرم بیرون.
با تردید نگاهش کرد. دلش برای همسرش پر می کشید اما عاقلانه نبود.
- الآن؟!
جینگو نگاهی به در اتاق انداخت و گفت:
- آره. فقط باید وین رو بیدار کنیم و کاری کنیم بهونه گیری کنه اونوقت من میرم پیش یونگی و ازش میخوام بذاره وین رو ببرم پارک و البته با تو.
وقتی تا این حد دلتنگ همسرش بود ترجیح میداد عقل و منطق رو نادیده بگیره.
به سمت تخت رفتم و صورت پسر کوچولوشو نوازش کرد.
وین غرغری کرد و سر جاش غلت زد.
- پسرم؟
وین دستهای کوچولوشو جلوی چشماش مشت کرد و شروع به گریه کرد. بین گریه ددی جونگکوکش رو صدا میزد و بهونه می گرفت.
- جانم بابایی... گریه نکن پسرم.
پسرشو به آغوش گرفت و پتو رو دور بدنش پیچید. دوست نداشت گریه کردنشو ببینه اما تنها راه بیرون رفتنشون همین بود.
رو به جینگو کرد و به سمت بیرون اتاق قدم تند کرد.
- بریم جینی.
جینگو به سمت بیرون رفت و همراه تهیونگ و وین وارد اتاق یونگی شد.
یونگی با صدای گریهی وین سرش رو از روی برگهها برداشت.
- هیونگ میگم وین همینجوری داره یه بند گریه میکنه و ساکت نمیشه. اینجا هم اسباب بازی نیست سرشو گرم کنم. میشه ببرمش پارک خیابون پایینی؟
یونگی از پشت میز بلند شد و با لبخند رضایتمندی به سمتشون اومد.
دستی به سر وین که تو بغل تهیونگ گریه می کرد کشید.
- آه عزیزم! پسر کوچولومون خیلی بی قراری میکنه.
تهیونگ به زور لبخند مصنوعی زد.
- آره هرکاری میکنم ساکت نمیشه.
- هیونگ اجازه میدی؟
جینگو رو به وین کرد و گفت:
- دوست داری بریم پارک؟
وین بین گریه گفت:
- پالک؟ ددی تهونگی پالک شیه؟
تهیونگ صورت خیسشو پاک کرد و لپهای تپلشو بوسید.
- یه جایی که آدم کوچولوهایی مثل تو توش بازی میکنن.
- اونژا دوشت کوشولو هم هشت؟
- آره پسرم.
پسرشو به سینه فشرد و رو به یونگی با لبخندی اجباری گفت:
- زود میایم. اگه تو خستهای بخواب.
یونگی نگاهی بهش انداخت و گفت:
- مطمئن باشم که نمیخوای فرار کنی؟
- چرا بخواد فرار کنه هیونگ؟ مگه اتفاقی افتاده؟
جینگو گفت و نگاه منتظرش رو به یونگی انداخت.
قدمی نزدیکش شد و با بی میلی دستشو رو صورت مرد گذاشت.
- میدونی که هیچ وقت زیر قولم نمیزنم یونگ.
یونگی لبخندی زد و گفت:
- میخوام بهت اعتماد کنم. چون قراره از این به بعد کنار هم زندگی کنیم.
دستش رو روی موهای وین کشید و گونهش رو بوسید.
- مواظب پسرمونم باش. فقط زود برگردین.
سرشو تکون داد و اولین نفر از اتاق خارج شد.
به محض خارج شدنش از اتاق صورت پسرشو با دستش قاب گرفت و جایی که لبهای یونگی به پوستش برخورد کرده بود با وسواس پاک کرد.
- پسر خوشگلم.
جینگو کنار تهیونگ ایستاد و با صدای آرومی گفت:
- هیونگ فقط عجله کن. من نگران جونگکوکم اصلا حالش خوب نبود.
پشت سر جینگو راه افتاد و بدون هیچ حرف اضافهای سوار ماشینش شد.
رو به وین کرد و همونطور که موهاشو نوازش میکرد گفت:
- پسرم، قراره بریم پیش ددی کوک اما نباید به عمو یونگی رازمونو بگی باشه؟ این یه رازه بین ما.
وین سرش رو تکون داد و دستهاش رو روی صورت تهیونگ گذاشت.
- میشه پیش ددی کوک بمونیم؟
- نه پسرم، بنا به دلایلی باید دوباره برگردیم اما این چند روز که تموم بشه دوباره مثل قبل پیش همیم؛ من و تو و ددی کوکی. باشه فرشته کوچولوی من؟
- چشم ددی. ولی من ژود دلم بلای ددی کوک تنگ میشه.
- منم همینطور. ولی باید تحمل کنیم تا دوباره بتونیم کنار هم برگردیم عزیزدلم.
خودش رو توی آغوش تهیونگ جا داد و دستهاشو دور گردنش حلقه کرد.
جینگو تمرکزش رو روی رانندگیش گذاشته بود و تهیونگ با نگرانی به جونگکوک فکر میکرد. غرق افکارش بود که با صدای جینگو به خودش اومد.
- کجایی هیونگ؟
- حتماً تا الآن جونگکوک حسابی اذیت شده... نمیتونم خودمو ببخشم.
- اون فقط ناراحت بود که نامجون از خونه بیرونش کرده همین.
- فکر نمی کردم تو این وضعیت پشتمو خالی کنه. کوک امانت من بود!
- اونم حتما از یونگی ترسیده. خودت که میدونی وقتی تهدید میکنه تا عملیش نکنه دست بردار نیست. بهش حق بده.
وین مثل همیشه تو ماشین خوابش برده بود. لبخندی روی لبش نشست و موهای نرمشو ناز کرد.
- اگه کارم با برادرت به جاهای باریک بکشه، بازم پشت منی؟!
همونطور که فرمون رو میچرخوند و وارد خیابون اصلی شد گفت
- من همیشه پشتتم هیونگ. خیالت راحت باشه.
- خیالم راحت نیست چون الان توام تو خطری.
- نگران من نباش. اون نمیتونه کاری با من بکنه.
- هیچی از یونگی بعید نیست.
- الان فقط تو جونگکوک مهمین به چیز دیگهای فکر نکن.
- باورم نمیشه اونقدر مرد شدی که حالا داری به هیونگت کمک میکنی!
لبخند شیرینی زد و وارد پارکینگ شد.
- چه حسی داری هیونگ؟ فقط چند طبقه با عشقت فاصله داری.
- انگار تمام وجودم قلب شده و به عشق اون میتپه... شاید مجبور بشی با اورژانس تماس بگیری.
ماشین رو پارک و کرد و نگاهی به اون عاشق دیوونه انداخت
- پیاده شو کوکی منتظرته.
با قدردانی نگاهش کرد و بدون اتلاف وقت از ماشین پیاده شد.
وین کش و قوسی به بدنش داد و با چشمای درشتش به اطراف خیره شد.
- ددی آشانشول تلشناکه!
- چشماتو ببند و به ددی کوک فکر کن که اون بالا منتظر وین وینشه.
....
جونگکوک روی تخت توی خودش جمع شده بود و توی تاریکی به دیوار زل زده بود. فکر تهیونگ داشت دیوونهش میکرد. مدام صدای خندههای وین توی گوشهاش تکرار میشد.
اشکهاش روی صورتش جاری شد.
+ تهیونگ دلم برات تنگ شده.
سرش رو توی بالشت فرو برد و صدای هق هقش توی اتاق پیچید.
همینکه جینگو رمز در و زد کنار رفت تا هیونگش وارد بشه.
تهیونگ هر لحظه که بیشتر به همسرش نزدیک میشد قلبش بی قرارتر میشد.
دلش برای آغوشش تنگ شده بود... برای هر چیزی که متعلق به جونگکوک بود.
پشت در اتاق ایستاده بود و پلک میزد تا جلوی ریزش اشکهایی که دیدشو تار کرده بودن بگیره.
حس بچهی گم شدهای رو داشت که از آغوش امن خانوادهش دور افتاده.
دستگیرهی در و با مکث پایین کشید و وارد اتاقی که در تاریکی مطلق غرق شده بود، شد.
صدای نفسهای کشدار و دردمند کوک مثل خنجر به قلبش فرو میرفت. متنفر بود از اینکه تو این حال ببینتش. قدمی جلو رفت اما جرأت رو به رو شدن باهاش رو نداشت.
با افتادن باریکهی نور روی دیوار اتاق جونگکوک بدون اینکه سرش رو برگردونه گفت:
+ جینگو تویی؟ رفتی پیش تهیونگ؟ حالش خوب بود؟
با جواب نگرفتنش سر چرخوند و نگاهش روی مردی که جلوی در ایستاده بود خشک شد. از روی تخت پایین اومد. تهیونگ برق اتاق رو روشن کرد و جونگکوک با دیدنش که وین رو به آغوش داشت روی خم زانوهاش فرود اومد و شروع کرد به گریه کردن.
تهیونگ نگاهی به پسرش که در خواب و بیداری به سر میبرد و تو بغلش غر میزد انداخت و کنار همسرش نشست.
صورتشو قاب گرفت و لبهای سرخش رو با دلتنگی بوسید.
- جونگکوکم... عشق زیبای من!
+ تهیونگ... اومدی پیشم بمونی؟ قرار نیست دیگه برگردی اونجا؟ وینو آوردی پیش من بمونه؟
بدون اینکه جوابشو بده با دست آزادش از روی زمین بلندش کرد و به سمت تخت هدایتش کرد.
- تا وقتی خوابت ببره کنارت هستیم. لطفاً گریه نکن عزیزدلم، این کابوس تموم میشه. دوباره سه تایی میریم یه گوشه و بدون اینکه زندونی باشیم کنار هم زندگی میکنیم.
+ یعنی امشب پیشم نمیمونی؟ میخوای وین رو با خودت ببری؟ من خوابم نمیاد... من بدون آغوش تو و وین خوابم نمیبره.
- نفسم...
وین و به آرومی روی تخت گذاشت و همسرش رو به آغوش کشید.
- وین خیلی بهونهت رو میگرفت گوکا... اما نمیتونستم آرومش کنم چون خودمم دلتنگت بودم. بدون تو تک تک لحظههام حس مرگ میده، بیا الآن فقط به خودمون فکر کنیم.
صورتشو قاب گرفت و اشکهاشو از صورتش کنار زد.
- برات جبرانش میکنم عشق من.
+ دلم واست تنگ شده بود... کاش هیچوقت اینجوری نمیشد... کاش هیچوقت از فرانسه بر نمیگشتیم... من حاضرم بازم زندانی باشم ولی تو و وین کنارم باشین. تهیونگااا من بدون تو نمیتونم ادامه بدم... اگه شمارهی جینگو رو یادم نمیومد الان باید توی خیابون سرگردون میشدم.
- نامجون عوضی! لعنت بهش...
موهای لختشو از صورتش کنار زد و به چشمهای درشت و معصومش خیره شد.
- این جنگ و با کمک هم میبریم. بعدش هیچ کس نمیتونه از هم جدامون کنه. دوباره سه تاییمون کنار همیم. حالا میشه منو پسرتو بغل کنی تا قلبمون به زندگی برگرده؟!
جونگکوک جلو رفت و مردش رو به آغوش گرفت. سرش رو توی گردنش فرو برد و عطر تنش رو که مثل یه آرام بخش بود رو نفس کشید.
+ دوستدارم تهیونگ خیلی دوست دارم.
صدای نق نق وین بلند شد و روی تخت نشست. با دیدن جونگکوک چونهاش لرزید و اشکهای مرواریدیش روی گونههاش سُر خورد.
- ددی کوکی؟
+ جانم نفسم؟ جانم پسر من؟
آغوشش رو باز کرد و پسر کوچولوش رو بغل کرد.
+ حالت بهتر شده؟ دیگه درد نداری؟
وین جوری به آغوش پدرش چسبیده بود که انگار میترسید به زور از هم جداشون کنن.
- وین وین خوفه ولی دلیش بلای ددی کوکی تنگ شوده بود.
+ منم دلم برای وین کوچولوم تنگ شده بود نفس من.
دستش رو روی موهاش کشید و آغوشش رو تنگتر کرد.
+ ددی تهیونگ رو اذیت نکن باشه؟ میشه به خاطر ددی کوکی شبا گریه نکنی؟
- آخه بدون ددی کوکی یه شیژی اینژا دلد میگیله...
از آغوش پدرش جدا شد و به قلبش اشاره کرد.
- من بیهش میگم دلد نتونه ولی تولو میخواد.
لبخندی روی لبهاش کوک نشست و سرش رو جلو برد، بوسهای روی دستش که روی قبلش گذاشته بود زد و گفت:
+ ددی تهیونگ حواسش بهت هست که دیگه اونجا درد نگیره باشه نفسم؟
وین دست پدرشو با دستای کوچیکش گرفت و چند بار پشت هم بوسیدش.
- وینی گول میده پسل خوفی باشه.
+ خیلی دوست دارم وینی من... زود بر میگردم پیشتون باشه؟
نگاهی به تهیونگ انداخت که با لبخند بهشون زل زده بود.
+ وین اجازه میدی ددی تهیونگو ببوسم؟
وین لبخند شیرینی زد و دستهاشو جلوی چشمش گرفت.
- من اینژا نیشتم!
جونگکوک خندید و نگاهی به تهیونگ انداخت.
+ نمیخوای منو ببوسی ددی؟
تهیونگ لبهاشو با زبون خیس کرد و روی زانوهاش ایستاد.
پشت گردن جونگکوک رو گرفت و از بالا به چهرهی زیباش خیره شد.
- برای این لحظه حاضرم جونمو بدم!
روی صورتش خم شد و به نرمی لبهاشو به بازی گرفت.
جونگکوک دستهاش رو دور گردن تهیونگ حلقه کرد و شروع کرد به همراهی کردنش.
زبونهاشون روی هم میلغزید، تهیونگ کمرش رو محکم گرفت و به خودش فشرد.
جونگکوک نگاهی به پسر شیطونشون انداخت که از بین انگشتهاش مشغول دید زدنشون بود و با بی میلی عقب کشید.
تهیونگ رد نگاهشو گرفت و خندید.
- وروجک!
- ددی تو گوفتی منو میبلی پالک... ولی اومدیم پیش ددی کوکی.
لیسی به لبهاش زد. هنوز
میتونست طعم بی نظیر لبهای همسرش رو از اون بوسهی نصفه نیمه حس کنه.
از روی تخت بلندش کرد و لپشو چلوند.
- چطوره با عمو جینگو یه سر برید تو تراس یکم تاب بازی کنید؟
وین با شیطنت گفت:
- باژم میخوای ددی کوکی لو بوشی تونی؟
- نه عزیزم میخوایم حرفای بزرگونه بزنیم، باشه؟
- چشم.
برای جونگکوک دست تکون داد و از اتاق بیرون رفت.
+ الان واقعا میخوایم حرفای بزرگونه بزنیم؟
تهیونگ در اتاق رو از پشت قفل کرد و قیافهای جدی به خودش گرفت.
چندتا از دکمههای پیراهنش رو باز کرد و آستینهاشو با اَکت سکسی مخصوص خودش بالا داد.
- بله مرد جوان... حرفای زیادی برای گفتن داریم.
جونگکوک به سمتش رفت و با سر انگشتهاش بدن نیمه برهنهی تهیونگ رو نوازش کرد.
+ دلم واسه لمس بدنت تنگ شده بود ددی.
تهیونگ سرشو تو گودی گردنش برد؛ پوست خوشرنگش رو بین لبهاش گرفت و مکید.
بدون اینکه مرزی بین خودشون بذاره زمزمه وار گفت:
- دلم برای چشیدنت تنگ شده بیبی بانی!
جونگکوک کمی فاصله گرفت و بوسهای به سیبک گلوی مردش زد و به چشمهاش خیره شد.
+ عاشقتم تهیونگ... عاشق تک تک لمساتم.
- عاشقتم جونگکوکم...
چشمهاشو بوسید و روی دستهاش بلندش کرد.
- عاشق این چشمها، این لبها، این صورت بی نقصت... تو خدای منی کوک، عشق برات کمه باید بپرستمت!
+ اینجوری حرف میزنی، بری بیشتر دلتنگت میشم.
مثل بچههای کوچیک گردن تهیونگ رو چسبید و با صدای گرفته که درحال گریه بود زمزمه کرد:
+ نمیذارم بری... نرو تهیونگ، خواهش میکنم از پیشم نرو.
- بیبی، هانی، لاو...
آروم روی تخت گذاشتش و خودش زیر پاهاش، روی زمین نشست.
- منو با این چشمهای بارونیت عذاب نده. فرشتهی من، فقط چشماتو ببند و بذار برای چند لحظه هم شده آرومت کنم.
جونگکوک همونطور که اشک میریخت چشمهاش رو بست و اختیار رو به دست تهیونگ داد.
ادامه دارد...
By: @VKookMin_Eternity