Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 4

آخرین نگاهش رو به صفحه‌ی چت انداخت و با ندیدن پیامی از طرف جیمین گوشی رو توی جیبش گذاشت و نفسش رو بیرون داد. نمی‌دونست چیشده که جیمین جوابش رو نمیده.

بالاخره بعد از نیم ساعت معطلی لباس فرمش رو به تن کرد و پشت پیشخوان ایستاد‌. خدارو شکر می‌کرد که این چندوقت به اندازه‌ی کافی توی بار و کافی شاپ کار کرده بود که بتونه اینجا دَووم بیاره. با بردن سفارش یکی از میز‌ها که دختر و پسر شیک پوشی بودن نگاهش به میزی افتاد که جیمین و چند پسر دیگه مشغول حرف زدن و خندیدن بودن. تعظیمی به دختر و پسر کرد و با خوشحالی به سمت جیمین قدم برداشت، حتما جیمین متوجه‌ی گوشیش نبوده که جوابش رو نداده. کنار میز ایستاد و با لبخند زیبایی که به لب داشت رو به جیمین گفت

+ سلام جیمینا، کی اومدی؟

جیمین لبخند روی لبش رو خورد و نگاه سردی بهش انداخت.

- خیلی وقت نیست.

جونگکوک سرش رو تکون داد.

+ راستی من از امروز اینجا کار می‌کنم. لباس فرمم بهم میاد؟

از زیر میز قلنچ انگشت‌هاش رو شکست. شکستن دل رفیق چندین و چند ساله‌اش، اصلاً کار راحتی نبود.

- خوبه. 

از پشت میز بلند شد و بی توجه به نگاه متحیر جونگکوک رو به دوست‌هاش گفت

- هر چی سفارش دادین اوکیه، من میرم دستشویی.

جونگکوک دستی به موهاش کشید. رفتار جیمین بدجور قلبش رو به درد آورده بود. بغض گلوش رو فرو داد و خطاب به پسر‌های پشت میز گفت

+ چی میل دارین؟

- ببینم، جز نوشیدنی سرو کردن چه خدمات دیگه‌ای میدی خوشگله؟!

دستش رو روی گودی کمرش گذاشت و چسبیده به گوشش زمزمه کرد

- استریپ دنس؟! ساک زدن دیک مشتریا؟!

نفسش رو تو گوشش فوت کرد و با رفیق‌هاش از خنده منفجر شدن.

جونگکوک دست پسر رو پس زد و با صدای بلندی گفت

+ اگه نمی‌خواین سفارش بدین وقت منو نگیرین.

پسر مو بلوند بدون اینکه اهمیتی بده مچ دستش رو گرفت و محکم بین انگشت‌هاش فشار داد که ناله‌ی دردمندی از بین لب‌هاش خارج شد.

- کجا با این عجله؟! نمی‌خوای که روز اول از کارت شوتت کنم بیرون پسره‌ی هرزه؟!

+ بهتره ولم کنی وگرنه بد بلایی سرت میارم و برامم هیچ اهمیتی نداره که از کارم اخراج بشم.

- آههه! عاشق بیبی های تخس و سرکشم کوک...چرا جای این حرفا نمیای یه سری به اتاق VIPبزنیم؟!

صدای نامجون از پشت سرشون باعث شد بیخیالش بشه و مچ دستش رو ول کنه.

- مشکلی پیش اومده آقایون؟!

جونگکوک نگاهش رو از پسر گرفت و رو به نامجون گفت

+ این چند نفر قصد سفارش ندارن و فقط ایجاد مزاحمت می‌کنن.

نامجون بازوی جونگکوک رو گرفت و نگاهی به مچ دستش که به قرمزی میزد، انداخت.

با جدیت به پسرهای جوان و از خود راضی پشت میز که مشخص بود جز پول باباشون هیچ نقطه‌ی مثبتی ندارن، خیره شد.

- ازش معذرت خواهی کن!

پسر مو بلوند پوزخندی زد و با چشم‌های گرد شده به چهره‌ی جدیش خیره شد.

- الآن چه گوهی خوردی؟! از این پسره‌ی دوهزاری معذرت بخوام؟!

نامجون مچ دستش رو گرفت؛ از پشت سرش پیچ داد و روی میز کوبیدش.

بقیه ی دوست‌هاش با چشم‌های ترسیده شاهد کتک خوردن دوستشون بودن اما کوچیکترین کاری نکردن!

- بهت...گفتم...ازش معذرت خواهی کن حرومزاده!

- اینجا چه خبره؟ 

صدای تهیونگ از پشت سر شنیده میشد. جیمین که تازه از سرویس بهداشتی بیرون اومده بود کنار میز ایستاد و رو به تهیونگ گفت

- فکر می‌کنم کارگر جدیدتون دردسر درست کرده مستر کیم.

جونگکوک با چشم‌های گرد شده رو به جیمین گفت

+ جیمینا چی داری میگی؟

نامجون نگاهی به مشتری‌هایی که با کنجکاوی نگاهشون می‌کردن انداخت و با خشونت مچ دستش رو رها کرد.

- بیخود از این دوست‌های لاشیت دفاع نکن پارک جیمین! شنیدم که چه حرف‌هایی به این پسر زدن.

جیمین بیخیال روی صندلی نشست و پاشو روی پای دیگه‌اش انداخت.

- چرا باید از یه آدم غریبه دفاع کنم؟

جونگکوک چند بار پشت هم پلک زد تا جلوی ریزش اشک‌های مزاحمش رو بگیره.

برگه‌ی سفارشات رو تو دستش فشار داد و با بغض گفت

+ معذرت می‌خوام. تقصیر من بود.

رو به جیمین و دوست‌هاش تعظیمی کرد و رو به نامجون و تهیونگ با صدایی که می لرزید دوباره معذرت خواهی کرد.

نامجون نفسش رو با حرص بیرون فرستاد.

- چرا معذرت می‌خوای؟ تو کار اشتباهی نکردی!

اشک‌های مزاحمی که جلوی دیدش رو گرفته بودن رو با پشت دست پاک کرد و گفت

+ نه مثل اینکه مقصر منم.

دوباره تعظیم کرد و به سمت پیشخوان رفت.

تهیونگ تمام مدت شاهد جریان بود. انتظار نداشت از همون لحظه ی ورودش دردسر درست کنه!

به سمت پیشخوان رفت و بی توجه به باقی کارگرها رو بهش توپید.

- فکر کنم تازه باهات اتمام حجت کرده بودم جئون! همیشه انقدر کم حافظه‌ای؟!

سرش رو پایین انداخت و با صدای آرومی گفت

+ اما تقصیر من نبود.

- این همه آدم دارن اینجا کار می‌کنن و این اولین باره که همچین مسئله‌ای پیش میاد! نکنه فکر کردی خیلی خاصی؟! حواستو جمع کن، همین اول کاری اولین توبیختو گرفتی!

انگار کل دنیا دست به دست هم داده بودن تا این پسر رو از پار در بیارن.

+ دارم راستش رو میگم من هیچ تقصیری نداشتم. فقط رفتم سفارش بگیرم و اونا هم حرف‌های نا مربوطی زدن.

تهیونگ با عصبانیت، از پشت دندون‌های کلید شده‌اش غرید

- شاید عوض این همه زیبایی باید یکم عقل تو کلت پیدا میشد که چطور با مشتری ها رفتار کنی...!


ادامه دارد....


های گایز امیدوارم حالتون خوب باشه.♥️

شرط آپ بعدی به نظراتتون بستگی داره.

لطفا توی گروه رمز و نظرات عضو بشین و نظراتتون رو با نویسنده‌های عزیز به اشتراک بذارین♥️



@NVHOME

Report Page