Secret
Lark & FelicityPart 48
نگاهی به وین انداخت که بلأخره آروم گرفته بود و چشمهاش غرق خواب بود. صورت ظریفش رو بوسید و با حس اینکه یه نفر داره نگاهشون میکنه به عقب برگشت.
یونگی با پوزخندی که روی لبش جا خوش کرده بود، کنارش روی تخت نشست و دستش با هرزگی تمام از روی کمرش لیز خورد و روی پایین تنهش نشست.
به خاطر وین مجبور شده بود بیخیال همه چیز بشه و بهش رو بندازه چون محض رضای خدا، هیچ کدوم از اون دکترهای بیخاصیت نمیتونستن بفهمن مشکلش چیه. سمی که وارد بدنش شده بود تو آزمایشات، به گونهای غیرقابل شناسایی بود.
یونگی لبهای خیسش رو روی گردنش گذاشت و عمیق بوسید.
تهیونگ با حرص چشمهاشو بست و دستش از عصبانیت مشت شد.
- دلم برات تنگ شده بود ته ته... خوشحالم که بلأخره دست از لجبازی برداشتی و به جایی که تعلق داری برگشتی.
- اگه بلایی سر جونگکوک بیاری خودم میکشمت.
با فکر اینکه جونگکوک رو تنها گذاشته و مجبوره پیش یونگی بمونه تا نقشش رو عملی کنه، اشکهاش روی گونهاش سر خورد. جونگکوک بدون وین نمیتونست یه لحظه هم طاقت بیاره و حالا تهیونگ نه تنها اونو بلکه خودش رو هم ازش گرفته بود.
یونگی نیشخندی زد؛ چونهش رو بین انگشتهاش گرفت و با خشونت به سمت خودش کشید.
- خوب گوشاتو باز کن کیم تهیونگ، من اونقدرام صبور نیستم... پس اون پسرهی بیهمه چیز و فراموش کن و بذار دوباره از نو شروع کنیم. تو مال منی!
لبهاشو روی لبهای ترک خوردهی تهیونگ کوبید و با خشونت شروع به مکیدن و بوسیدنش کرد... تهیونگ بدون اینکه حرکتی کنه، با بیچارگی تمام منتظر شد تا کنار بکشه. نمیتونست همراهی کنه، حتی به عنوان قسمتی از نقشش!
اون لبها فقط باید توسط همسرش بوسیده میشدن و بس...
نتونست تحمل کنه؛ دستشو روی سینهاش گذاشت و ازش فاصله گرفت.
اون به جونگکوک خیانت کرده بود، هر چند لذتی نبود... همهاش از سر اجبار و ناچاری بود!
- به چه حقی پسم میزنی تهیونگ؟ همین الآن میای تو اتاقم، فهمیدی؟!
تهیونگ نگاهی به وین انداخت و به ناچار از کنارش بلند شد. میدونست اگه جونگکوک بفهمه قرار نیست برگرده چه حالی میشه. اما باید هرجور که بود نقشش رو عملی میکرد. به سمت اتاق یونگی قدم برداشت و جلوی در ایستاد.
- من هیچ حسی به تو ندارم. پدر اون بچه الان از نبودش داره دیوونه میشه و تو اینجا به فکر نیاز خودتی؟
- اون دهن خوشگلتو با حرف زدن خسته نکن بیبی!
مچ دستشو گرفت و دنبال خودش کشید. همینکه پاشون به داخل اتاق رسید محکم به سمت تخت هلش داد و در و از پشت قفل کرد.
- تو خیلی خودخواهی تهیونگ. میدونی چقدر دلتنگتم و با این وجود پسم میزنی؟! اگه میخوای اون پسرهی هرزه به زندگیش ادامه بده باید با دلم راه بیای. باید از اون طلاق بگیری و با من ازدواج کنی.
- چی؟ چیکار کنم؟ با تو ازدواج کنم؟ نه... نه امکان نداره.
بیاختیار اشک میریخت و نمیتونست خودشو کنترل کنه.
- بذار برم... جونگکوک منتظرمه... منتظر منو وین... بهش قول دادم برگردم.
با صدای بلندی فریاد زد:
- ولم کن عوضی... خواهش میکنم بذار برم.
یونگی بی توجه به گریهها و التماسهاش شروع به باز کردن دکمه های پیراهنش کرد. با لبخند خبیثی که کنج لبش بود نزدیکش اومد و روی بدنش خیمه زد.
انگشت اشارهش رو روی لبهای زخمیش که شاهکار خودش بود کشید و زمزمهوار گفت:
- با پای خودت اومدی و تو دامم افتادی عزیزدلم، ولی قرار نیست با خواستهی خودت بذاری بری!
لبهاش رو روی شاهرگ گردنش گذاشت و پوستشو بین دندونهاش اسیر کرد.
با حرص چشمهاش رو بست زیر لب زمزمه کرد:
- ازت متنفرم... حالم ازت بهم میخوره.
- اما من عاشقتم... هیچ وقت نخواستی منو ببینی! حالا کاری میکنم که چشمات جز من کسی رو نبینه... نظرت چیه؟!
صورتش رو قاب گرفت و اشکهاش رو کنار زد.
- این کیم تهیونگ و دوست ندارم.
از این کیم تهیونگ دل نازک که بلده گریه کنه و بلرزه خوشم نمیاد! چرا به خاطر اون بیهمه چیز درد میکشی؟ اون فقط یه موجود دست و پا چلفتی و احمقه، عاشق چیش شدی؟
- دهنتو ببند... اون همه زندگی منه.
پوزخندی روی لبهاش نشست و ادامه داد.
- فکر کردی میتونی جای اونو پر کنی؟ کسی که توی همهی سختیهام کنارم بود. تو فکر کردی چی داری که بخوام عاشقت باشم؟
سرشو روی سینهی تهیونگ گذاشت و بغضشو قورت داد.
- نمیتونم بیخیالت بشم. مهم نیست اگه قلبمو میشکنی.
روی صورتش خم شد و خواست ببوستش که تهیونگ عقب کشید.
یک قطره اشک روی صورت رنگ پریدهی مرد نشست و ازش فاصله گرفت.
- خودت خواستی!
یونگی به سمت در اتاق قدم برداشت و با خباثت تمام گفت:
- خودت خواستی کیم تهیونگ... حالا
کاری میکنم هم تو نابود بشی هم اون پسرهی هرزه.
تهیونگ که قصدش رو میدونست، با عجله از روی تخت پایین اومد و خودش رو بهش رسوند.
- حق نداری به وین دست بزنی.
- خفه شو عسلم!
تخت سینهاش کوبید و با سرعت کلت کمریشو به سمتش گرفت.
- برگرد تو تخت و منتظر خبر مرگ عشقت باش... اوه، البته که مرگ اون قراره یکمی دردناک باشه، یه جوری که انگار به جای یه بار مردن چند بار روحشو از بدنش بیرون بکشم و بعد... بینگو! یه گوله حروم اون صورت خوشگل هرزهاش کنم!
تهیونگ با ناباوری بهش نگاه میکرد و حتی جرات نفس کشیدن هم نداشت.
- خواهش میکنم با اون کاری نداشته باش... باشه باشه ازش طلاق میگیرم، هرچی تو بگی.
- وقتی میبینم اینجوری براش له له میزنی دیوونه میشم ته... همون روز که گرفته بودمش باید دهنشو سرویس میکردم!
صورت خیس از اشکشو پاک کرد و سیلی محکمی زیر گوش تهیونگ نواخت.
- ازت متنفرم که انقدر عاشقتم!
یونگی کلتش رو پایین گرفت و گفت:
- فقط به یه شرط باهاش کاری ندارم.
- چه شرطی؟
- خب باید بگم شرطام زیاده.
نوچی گفت و ادامه داد:
- خب... اینکه ازش طلاق میگیری... بعدش باید گورشو گم کنه از هرجا و هر شخصی که به تو مربوط میشه.
خون گوشهی لبشو پاک کرد و با کمک پاهای بیجونش از روی زمین بلند شد.
نگاهی به چشمهای خشمگینش انداخت و دستشو گرفت.
- باشه... باشه یونگ. حالا میشه لطفاً تمومش کنی؟ ازش جدا میشم.
گوشی موبایلش رو به سمتش گرفت.
- زنگ بزن... همین الان بهش زنگ بزن و همه چیو تموم کن... و اینکه یادت نره تک تک شرطامو باید قبول کنی.
خون خونش رو میخورد. با دستهای لرزون موبایل و ازش گرفت و گوشهی تخت نشست.
با شکستن جونگکوک قلبش آتیش میگرفت... تحمل این درد وصف ناپذیر، غیر قابل تحمل بود.
موبایل و کناری گذاشت و آب دهن تلخشو فرو خورد.
- موبایل نداره. همینکه دیگه برنگردم خودش میفهمه قضیه از چه قراره.
- داری دروغ میگی... فکر کردی من اونقدر احمقم؟ به نامجون، هوسوک یا جیمین زنگ بزن. اونا الان دور هم جمع شدن و خوب پیامتو بهش میرسونن.
دندون قروچهای کرد و شمارهی نامجون رو گرفت.
با پیچیدن صدای بمش تو تلفن نفس کلافهش رو بیرون فرستاد .
- هیونگ...
- معلوم هست کجایی تهیونگ؟
- من...
یونگی موبایل و از دستش چنگ زد و روی اسپیکر گذاشت.
- به جونگکوک بگو متأسفم...
- چی؟ چرا متاسفی؟ مثل آدم حرف بزنم ببینم چیشده.
- من و وین پیش یونگ هستیم. دیگه بر نمیگردیم. بهش بگو...
بغضش رو قورت داد و به سختی ادامه داد:
- مدارک طلاق و براش میفرستم، امضاشون کنه.
نامجون با چشمهایی گرد شده به جیمین و هوسوکی که روی کاناپه نشسته بودن نگاه کرد و گفت:
- تو چه غلطی کردی ته؟ میدونی اون الان چه حالی داره؟
صداش رو بالاتر برد و فریاد زد.
- میدونی کل خونه رو روی سرش گذاشته بود و میخواست دنبالت بیاد؟ میخواست خودشو به اون حروم زاده تحویل بده تا تو آسیب نبینی... حالا خیلی راحت میگی مدارک طلاقو میفرستی تا امضا کنه؟
پوزخندی روی لبهای نامجون نشست.
- البته اون موقع باید به جنازهاش بدم امضا کنه... خیلی پست فطرتی تهیونگ... هم خودتو هم وینو ازش گرفتی؟ اون چه گناهی داره؟ جواب بده عوضی دارم با تو حرف میزنم.
- متأسفم...
تنها چیزی که تونست بگه همین یک کلمه بود. تماس رو قطع کرد و چشمهای خیس از اشکشو بست.
حتی تصور اینکه جونگکوک الان تو چه وضعیتی هست داغونش میکرد.
- حالا... راضی شدی؟!
از روی تخت بلند شد و خواست پیش پسرش بره که مچ دستش تو دست یونگی گیر افتاد.
- صبر کن بیبی... یادت رفته شرطای دیگمو بهش بگی.
دستش رو روی صورت تهیونگ گذاشت و با سر انگشتهاش نوازشش کرد.
- اینجوری به هیونی کوچولو هم یخورده سخت میگذره.
-انقدر عوضی نباش! به دختر نامجون چی کار داری؟! روانی... ولم کن میخوام برم پیش پسرم، هر کار گفتی کردم!
مچ دستش رو محکم گرفت و تو صورتش غرید.
- اون هرزهی عوضی باید برگرده همونجایی که ازش اومده... بدون اینکه کوچیکترین کمکی از طرف نامجون و بقیه بهش بشه... وگرنه میدونم چیکارتون کنم.
- اگه بخوای کنارت بمونم باید بیخیال کوک بشی. اینم شرط منه!
دستشو پس زد و با سرعت از اتاق خارج شد.
پسر کوچولوش تازه از خواب بیدار شده بود و گریه میکرد.
وین با دیدن تهیونگ اشکهاشو پاک کرد و گفت:
- آپا... ددی کوکی کوجاشت؟
تهیونگ کنارش دراز کشید و بغلش کرد.
- ددی کوکی چند روز نمیتونه بیاد دیدنت. قول بده پسر خوبی باشی و زود خوب بشی تا دوباره با هم بریم پیشش. باشه قهرمان من؟
با چشمهای درشتش به تهیونگ خیره شده بود.
- چلا نمیتونه بیاد؟ مگه کوجا لفته؟
بغضشو قورت داد و صورت ظریفشو نوازش کرد. چشمهای درشتش اونو یاد همسرش می انداختن...
- این یه رازه، گفته پیش خودم نگه دارم عزیز دلم.
نگاهش رو از تهیونگ گرفت و لبهاشو جلو داد:
- ولی من دلم بلاش تنگ شوده.
- منم دلتنگم اما... وقتی به پسر خوشگلم نگاه میکنم میتونم تحملش کنم.
وین دستهاشو دور گردن تهیونگ حلقه کرد و دیگه چیزی نگفت.
تهیونگ میدونست چقدر دلش برای جونگکوک تنگ شده، میدونست قراره با بیقراریهای شبانه مواجه بشه ولی باید به خاطر جونگکوک تحمل میکرد.
.......
جونگکوک با همون لباسهایی که به تن داشت و حالا خیس شده بودن با بی رمقی از حموم بیرون اومد.
+ حتما الان وین و تهیونگ برگشتن.
از پلهها پایین رفت و با ندیدن تهیونگ گفت:
+ هیونگ؟ تهیونگ نیومده؟ میشه بهش زنگ بزنی بدونم حال وین خوب شده یا نه؟
جیمین با دیدن دوستش بغضش ترکید و تو آغوش گرفتش. بعد از اون همه وقت همینکه دوباره میدیدش شبیه معجزه بود.
نامجون نگاهشو از هوسوک گرفت و با ناراحتی آشکاری گزینهی دروغ گفتن رو انتخاب کرد.
- نه، زنگ زد گفت وین حالش خوبه نگران نباش.
جونگکوک از آغوش جیمین بیرون اومد و کنارش روی کاناپه نشست.
+ کی بر میگرده؟ دلم برای وین تنگ شده. نمیشه ما بریم بیمارستان؟
- نه کوک، گفت وقتی شرایطش کاملا اوکی شد میارتش خونه... و اینکه گفت بهت بگم دوستت داره و متأسفه بابت رفتار سر ظهرش.
نگاهی به چهرهی جیمین و هوسوک انداخت که با ناراحتی بهم نگاه میکردن. رو به جیمین گفت:
+ چیزی شده؟ چرا قیافههاتون یجوریه انگار اتفاقی افتاده. حال وین خوبه؟ دارین منو نگران میکنین.
جیمین کمی بهش نزدیکتر شد و لبخند تصنعی روی لبهاش نشوند.
- نه عزیزم، چیزی نشده. من با وین کوچولومون حرف زدم. حالش خوب شده الان تحت مراقبته. میشه انقدر نگران نباشی؟ لباسات چرا خیسن؟ بریم بالا عوضشون کن.
+ ولم کن جیمین. جوری رفتار میکنین فکر میکنین من نمیفهمم یه چیزی شده؟ اگه تو با وین حرف زدی چرا نمیذارین من باهاش حرف بزنم؟
از جاش بلند شد و مقابل نامجون ایستاد.
+ هیونگ همین الان زنگ بزن به تهیونگ میخوام باهاش حرف بزنم.
- گوشیش خراب شده انگار. الآن دیگه تایم خواب وین شده. بذار فردا خودم یه سر میرم بیمارستان. بیا یه چیزی بخور از صبح لب به چیزی نزدی.
+ بس کن هیونگ... چرا فکر میکنین من احمقم؟ چرا باید گوشیش خراب بشه؟ اون گفت زود برمیگرده... من باید همین الان باهاش حرف بزنم... همین الان.
نامجون که دیگه به سیم آخر زده بود یقهی جونگکوک رو گرفت و تو صورتش غرید.
- الآن نمیتونه حرف بزنه لعنتی!
جونگکوک صداش رو بالاتر برد و گفت:
+ چرا نمیتونه؟ مگه چیشده که نمیتونه؟
- الآن پیش یونگی هستن، همینو میخواستی بشنوی؟!
نامجون دستهاش رو از یقهی لباس جونگکوک برداشت و عقب رفت.
+ چی؟ این امکان نداره. داری دروغ میگی.
- متأسفم. خودت اصرار کردی... الآنم کاری از دستمون بر نمیاد. باید صبر کنی.
پوزخندی زد و گفت:
+ هه... صبر کنم؟ دقیقا برای چه کوفتی باید صبر...
با به صدا در اومدن گوشی نامجون حرفش رو رها کرد.
نامجون نگاهی به گوشی انداخت و با دیدن پیام چشمهاش گرد شد.
" هی کیم نامجون!
منم یونگ.
تهیونگ و وین جاشون امنه و باید بگم دیگه هیچوقت بر نمیگردن.
پس اون پسرهی هرزه رو همین الان از خونهات میندازی بیرون تا اونجا رو به آتیش نکشیدن و داغ دخترتو به دلت نذاشتم.
فقط تا آخر شب بهت فرصت میدم و بعدش هرچی شد پای خودت... "
هوسوک موبایلشو از دستش چنگ زد و بدون اینکه تو صورتش تغییری ایجاد بشه پیامها رو خوند.
- اینجا دیگه امن نیست نامی، وسایل دخترتو جمع کن بریم خونهی امن.
نامجون خودش رو کنار هوسوک رسوند و با صدای آرومی گفت:
- تو فکر کردی اون حرومزاده نمیتونه بفهمه کوک باهامونه؟ نمیشه ریسک کرد. باید طبق خواستهاش عمل کنیم... اینجوری حداقل فقط یه نفر آسیب میبینه... من میترسم سر تهیونگ و وین یه بلایی بیاره.
- کوک امانت تهیونگه، لعنتی چطور تنهایی ولش کنیم؟! اتفاقی براش بیفته چی؟ تو از کی تا حالا انقدر ترسو شدی؟! اصلا تو و دخترت بمونید، من کوک رو میبرم پیش خودمون. اون حرومزاده هم هیچ غلطی نمیتونه بکنه!
هوسوک دستشو روی شونهی کوک گذاشت و رو به همسرش گفت:
بیبی کمکش کن وسایل ضروریشو جمع کنه، میریم یه گوشه تا آبا از آسیاب بیفته. موبایلاتونم بذارید همینجا بمونه؛ اون عوضی شنودمون میکنه.
نامجون دست هوسوک رو گرفت و با جدیت گفت:
- اگه کوک رو با خودت ببری، همه چی بین ما تموم میشه. یخورده اون عقلتو به کار بنداز. پدر جیمین متوجه بشه میدونی چه اتفاقی میفته؟ همینجوری با زندگی شماها مشکل دارن وای به حال اینکه بفهمه بلایی سر عزیز دردونهاش اومده. یخورده فکر کن. ندیدی چند سال پیش چه بلایی سر کوک آورد؟ میخوای همون بلا رو سر جیمین بیاره؟
هوسوک دستش رو از عصبانیت مشت شد.
- باز دست گذاشتی رو نقطه ضعفم؟ غلط کرده دست به جیمین من بزنه!
- خودت اونو میشناسی. میدونی دست میذاره روی نقطه ضعفامون. پس با خودت فکر کن. یه نفر آسیب ببینه بهتر از اینه که همه داغون بشیم. من دیگه طاقت از دست دادن هیونی رو ندارم و اگه این اتفاق بیفته واقعا دیوونه میشم.
- من نمیتونم این کار و باهاش بکنم. خودت میدونی... آتوهایی که من از اون عوضی دارم، کارشو یکسره میکنه. نمیفهمم چرا دست روی دست گذاشتین!
نامجون کنار گوش هوسوک گفت:
- به خاطر پدر تهیونگ... اگه الان بیگدار به آب بزنیم به خاطر وارد شدن به سیاست همه نابود میشیم.
- الآن میخوای با جونگکوک چی کار کنی؟! تهیونگ بفهمه پدرمونو در میاره.
- تهیونگ قراره طلاقش بده... پس مطمئن باش چیزی نمیشه. بهش میگم بره.
- تو واقعا احمقی یا خودتو زدی به اون راه؟! تهیونگ دیوانهوار عاشقشه، همهی اینا جزئی از نقششه. نمیتونی تو همین زیرزمین مخفیش کنی؟
- من حوصلهی درد سر ندارم هوسوک.
نگاهش رو ازش گرفت و رو به جونگکوک گفت:
- بهتره از اینجا بری.
جونککوک با تعجب نگاهی به نامجون کرد
+ برم؟ کجا؟
- یونگی تهدید کرده اگه نگهت داریم به خانوادمون آسیب میزنه. من یه پدرم کوک، امیدوارم درک کنی چقدر سخته ولی چارهای ندارم.
+ ولی باید کجا برم؟ من... من جایی رو ندارم هیونگ.
- خونهای که قبلا بودی... نمیدونم. بهت یکم پول میدم همراهت باشه فقط لطفا یه مدت خودتو آفتابی نکن.
جونگکوک سرش رو پایین انداخت و گفت:
+ خونهای که قبلا بودم...
نفسش رو بیرون داد و بدون اینکه چیزی بگه به سمت در خروجی قدم برداشت.
جیمین با حرص به دو نفرشون خیره شد و خواست دنبال دوستش بره که از پشت اسیر آغوش همسرش شد.
- ولم کن!
- متأسفم چیمی... نمیتونی بری دنبالش.
- اما هوسوک اون هیجا رو نداره که بره... پدرش اون خونه رو فروخته. شما دو نفر خیلی بیانصافین. این موقع شب باید کجا بره؟
جونگکوک نگاهی به اطرافش انداخت و بیتوجه به ماشینهایی که به سرعت از کنارش رد میشدن وسط خیابون ایستاد. انگار حتی آسمونم دلش به حالش میسوخت که اینطور می بارید. تمام لباسهاش خیس و چسبناک شده بودن.
نفس خستهش رو بیرون فرستاد و پاهای بیجونش رو روی آسفالتهای خیس کشید.
کجا باید میرفت؟ کجا رو داشت که بره؟ چه اهمیتی داشت؟!
همینکه تو یه چشم بهم زدن خانوادهش از هم پاشیده بود و عشقش بهش پشت کرده بود... همینکه از دیدن پسر کوچولوش محروم شده بود عین مرگ بود!
ادامه دارد...
By: @VKookmin_Eternity