Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 3

+مجبور بودی وقتی ظرفیتشو نداشتی، سیاه مست کنی؟!

تهیونگ به ناچار دستشو دور کمر باریکش حلقه کرد تا از سقوط دوباره‌اش جلوگیری کنه.

سر توالتو بست و جونگکوک رو روش نشوند.

با چندش به شاهکارش روی پیراهنش نگاه کرد و تو یک حرکت از تنش در آورد.

همونطور که تهیونگ مشغول تمیز کردن تنش بود، جونگکوک خطاب بهش با صدای بم و گرفته‌اش گفت

+ جیمین کجاست؟ شما جیمینو می‌شناسین؟

سرش رو پایین انداخت.

تهیونگ پیراهن دستش رو توی سطل زباله انداخت و به جونگکوک نزدیک شد. دستش رو زیر چونه‌اش برد و سرش رو بلند کرد. خیره به چشم‌های خمار و نیمه بازش گفت

- تو پسر کدومشونی هان؟ اون مردک هرزه دائه وو؟ یا نخست وزیر گرامی؟

جونگ کوک که هیچی از حرف‌هاش دستگیرش نشده بود ترجیح داد به جایی جز چشم‌های نافذ مرد نگاه کنه.

تهیونگ پوزخندی زد و کتش رو بدون پیراهنش پوشید.

-اگه می‌خوای کمکت کنم جایی غیر از توالت جون بدی، یه تکونی به خودت بده بچه جون!

بدون اینکه نگاهی به اون مرد بندازه، دستش رو توی دست تهیونگ که به سمتش دراز شده بود گذاشت و از جا بلند شد.

تهیونگ یکی از دست‌هاشو دور گردن خودش انداخت تا بهش تکیه کنه.

همینکه وارد سالن پذیرایی شدن، نگاهی به اطرافش انداخت و با پیدا نکردن هوسوک و اون دوست پسر فنچ و رو مخیش از حرص فشاری به کمر جونگکوک وارد کرد که ناله‌ی ضعیفی به گوشش رسید.

-دوست عوضیت داره به دوست پسرش حال میده بچه جون، آدرس خونتونو بلدی؟ یا شماره‌ی بابا جونتو؟!

پدر؟ کلمه‌ی ناآشنایی بود که به گوش جونگکوک رسید. بغض گلوش رو فرو داد و سرش رو تکون داد. نگاهی به تهیونگ انداخت که با حرص دندون‌هاش رو روی هم فشار میداد.

+ آقا؟

جونگکوک با صدای آرومی گفت و نگاه منتظرش رو به نیم رخ مرد دوخت. تهیونگ نیم نگاهی بهش انداخت

+ میشه از اینجا بریم بیرون؟ فضاش داره خفه‌‌ام می‌کنه‌.

تهیونگ برای آخرین بار نگاه گذرایی به سالن انداخت و شماره ی هوسوک و با موبایلش گرفت اما در دسترس نبود.

سرشو تکون داد و قدم‌هاشو با قدم‌های نامتعادل پسر هماهنگ کرد.

خودش هم قصد نداشت بیشتر از این وقتشو تلف کنه پس می‌تونست اون کیوتی رو هم سر راهش برسونه!

با خارج شدن از اون سالن شلوغ و خفقان آور، نفس عمیقی کشید و هوای تازه و خنک نیمه شب رو وارد ریه‌هاش کرد. هنوز هم مست بود و حتی نمی‌دونست کجاست. تنها چیزی که به یاد داشت جیمینی بود که بعد از اتمام کارش دنبالش اومده بود. از تهیونگ جدا شد. چرخی زد و نگاهش رو به آسمون ابری بالا سرش انداخت. با بهم خوردن تعادلش روی زمین افتاد و از شدت دردی که توی دستش احساس می‌کرد، ناله‌ی بلندی سر داد.


با بیحالی کوله پشتیش رو روی زمین می‌کشید. دست‌هاش از شدت سرما بی‌حس شده بودن و باد سرد به صورت خیس از اشکش، سیلی میزد.

بینیشو بالا کشید و اشک‌هاشو با آستین هودیش پاک کرد. گاه‌گداری رهگذری با نگاه ترحم برانگیزش بدرقش می‌کرد اما اهمیتی نمی‌داد.

با حس ویبره رفتن موبایلش، بی توجه به اینکه وسط خیابونه، ایستاد.

گوشی رو از جیب هودیش بیرون کشید و نگاه متعجبش رو به شماره‌ی ناشناسی که روی صفحه بود انداخت. انگشتش رو روی صفحه کشید و تماس رو وصل کرد.

+ بله؟

-سلام، شما جئون جونگ کوک هستید؟!

+ عااا....بله. شما؟

-یکی از دوستانتون، جناب پارک جیمین، شما رو به ما معرفی کردن. راستش برای کافه بار الیزه به تعدادی بارمن احتیاج داریم. اگر مایل هستید امروز به آدرسی که براتون می‌فرستم تشریف بیارید تا بیشتر در مورد کار و شرایطش صحبت کنیم.

جیمین؟ دوباره تنها دوستش به دادش رسیده بود. اون هم درست بعد از اخراج شدن از کارش.

+ ممنون میشم آدرس رو برام بفرستین.

-پس ساعت ٧:٣٠ منتظرتون هستم جونگکوک شی. به امید دیدار!

گوشی رو قطع کرد و نگاهی به ساعت روی صفحه انداخت. هنوز چند ساعتی فرصت داشت. با صدای نوتیف گوشی، پیام رو باز کرد و با دیدن آدرس چشم‌هاش متعجب شد. اون بار خیلی از جایی که بود فاصله داشت. دستش رو توی جیب شلوارش فرو برد با درآوردن کیف پولش و نگاه انداختن داخلش سرش رو پایین انداخت. اونقدری پول نداشت که بتونه هم ناهار بخوره و هم باهاش خودش رو به اون بار برسونه. بیخیال بوی خوش عطر ماهی کبابی که فضای بیرون رو پر کرده بود شد و به سمت ایستگاه مترو قدم برداشت. باید خودش رو زودتر به اونجا میرسوند تا اون کار رو هم از دست نداده بود.


از پله‌های ایستگاه بالا رفت و دوباره نگاهی به آدرس انداخت. تا انتهای اون خیابون ساحلی قدم برداشت و با دیدن کشتی بزرگی که کنار ساحل لنگر انداخته بود متوقف شد. تابلوی بزرگی که روش نوشته بود " بار الیزه " توجهش رو جلب کرد. تا حالا همچین جایی رو ندیده بود. هودیش رو مرتب کرد و وارد کشتی شد. همه جا برق میزد و انگار این بار مال اینجا نیست. کلا با تمام بار‌‌هایی که تا به امروز دیده بود فرق داشت.

با کنجکاوی نگاهی به اطرافش انداخت با تعجب به خانم جوانی که جلوی پاش خم شده بود خیره شد.

زن جوان سرش رو بالا گرفت و گفت

- دنبال من بیاین.

جونگکوک بدون هیچ حرفی پشت سر اون زن به راه افتاد.

با رسیدن به اتاقی که درش نیمه باز بود با اضطراب دستی به موهای لختش کشید.

با شنیدن صدای مردونه و بمی که اجازه ی ورود داد، زن در و براش باز کرد و گوشه‌ای ایستاد تا داخل بره.

پسر قدم‌هاش رو به آرومی داخل اتاق گذاشت و با دیدن چهره‌ی آشنایی تا کمر خم شد.

مرد کراواتشو شل کرد و با نگاه سلطه گرش پسر رو از نظر گذروند.

-بیا بشین.

جونگکوک جلو رفت و با تردید روی مبل‌های قهوه‌ای رنگ چرمی نشست. دست‌هاش رو روی پاهاش گذاشت و نگاهش رو از مرد گرفت.

-خب، از خودت بگو پسرم.

لب‌هاشو روی هم فشرد و نگاه نامطمئنش رو به مرد دوخت.

+ خب من دانشجوام. فکر کنم منو بشناسین از اونجایی که جیمین منو معرفی کرده.

تهیونگ دستی به ته ریشش کشید و با همون ژست رئیس گونه بهش خیره شد. اون پسر زبون درازی که رو به روش نشسته بود، اونقدرهام خجالتی به نظر نمی رسید!

از پشت میزش بلند شد و به سمتش قدم برداشت.

درست رو مبل رو به روش نشست.

اون پسر زیبایی بود، فرقی نمی کرد لباس‌هاش مارک باشن یا نه!

-می‌تونم جونگکوک صدات کنم؟!

پسر سرش رو به نشونه‌ی تایید تکون داد و نگاه منتظرش رو به مرد انداخت.

-الآن جای دیگه‌ای کار می‌کنی جونگکوک؟

+ نه. متاسفانه اخراج شدم.

تهیونگ از صداقت پسر کمی جا خورد و ابروهاش بالا رفتن.

-دلیلش چی بود؟

+ خب به خاطر زیاده روی یه مشتری.

لبشو با زبون خیس کرد و برگه‌هایی که تو دستش بود رو جلوش گذاشت.

-به جز وقتایی که دانشگاهی باید کار کنی. بار اول که دیر بیای توبیخ میشی، بیشتر از دو بار تأخیر عذرتو می‌خوام.

اینجا لباس فرم مخصوص داره و افراد اسم و رسم داری رفت و آمد می‌کنن. هر چی دیدی و شنیدی، همینجا دفن می‌کنی و بعد بر می گردی خونه...وگرنه خودت همینجا دفن میشی! در ضمن، حد و حدودتو حفظ کن، دوست ندارم حرفی پشت سر کارمندام بشنوم جونگکوک شی. پس از فرصتی که بهت میدم بهترین استفاده رو کن و توانمندی‌هاتو نشون بده تا ترفیع بگیری. الآنم متن قرارداد رو بخون و اگه مشکلی نداشتی امضاش کن.

قبل از اینکه برگه‌ها رو برداره رو به تهیونگ گفت

+ میشه بپرسم چرا منو انتخاب کردین؟ اصلا چرا جیمین باید همچین کاری کنه؟

-من تک تک کارمندهای اینجا رو خودم شخصاً انتخاب می‌کنم. فکر می‌کنم پسر با جنمی باشی...

+ از کی می‌تونم کارمو شروع کنم؟

-هر وقت که بخوای.

نگاهش رو به برگه‌ها انداخت و بعد از اینکه با دقت خوند، خودکار رو از روی میز برداشت و فرم رو پر کرد. برگه‌ها رو به سمت مرد گرفت و گفت

+ میشه از الان شروع کنم؟

وقتی انگشت‌های سردش به دستش برخورد کرد با تعجب بهش خیره شد اما نتونست نگاهشو از لب‌های سرخش بالاتر بگیره.

-نمی‌خوای میزان حقوقتو بپرسی؟

لب‌هاش رو با زبونش خیس کرد و گفت

+ خب...معمولا عادت ندارم این سوال رو بپرسم چون احساس می‌کنم یه جور بی احترامیه.

نمی‌تونست تحسینش نکنه. جدا از زیباییش، رفتار و منش منحصر به فردی داشت... و احترام، چیزی که بچه های این دوره و زمونه چندان بویی ازش نبردن!

-می‌تونی کارتو شروع کنی. به بچه‌ها می‌سپرم هواتو داشته باشن.

از جا بلند شد و سرش رو تکون داد. بعد از تعظیمی که کرد از اتاق خارج شد.

تهیونگ تا آخرین لحظه که از دید رأسش خارج شد، نگاهش کرد و زیر لب زمزمه کرد.

-یه چیزی در موردت هست جونگکوک شی!


@NVHOME

Report Page