Secret
Lark & FelicityPart 47

تهیونگ دوش مختصری گرفت و از حموم بیرون اومد. بند تن پوشش رو محکم کرد و به آرومی وارد اتاقی که وین بود، شد. با دیدن پسرش و همسرش که خواب بودن، لبخندی زد و آروم وارد اتاق شد و در رو بست. کنار جونگکوک روی زمین نشست و دستش رو روی موهاش کشید. به سختی خودش رو خم کرد و چراغ خواب بالای سرشون رو روشن و نورش رو روی درجه کم تنظیم کرد. به محض روشن شد اتاق نگاهش به دستش افتاد که رد خون روش بود.
با یادآوری اینکه چه بلایی سرش اومده آروم تکونش داد.
- عشقم!
جونگکوک از درد نالهای کرد و آروم چشمهاش رو از هم باز کرد.
- زخمی شدی دردت به جونم؟!
زیر سرش رو گرفت و آروم از روی تخت بلندش کرد.
+ تهیونگ تو حالت خوبه؟ همینجا بمونیم... وین بیدار میشه میبینه نیستم گریه میکنه.
با یادآوری حرفهای وین، دستهاش رو دور گردن تهیونگ حلقه کرد و گفت:
+ وین میگفت فکر کرده فرشتهها میخوان با خودشون ببرنش... معلوم نیست چه بلایی سرش آورده و چقدر درد کشیده که یه بچه سه ساله به مرگ فکر کرده...
تهیونگ موهای پسرش رو نوازش کرد و تو چشمهای معصوم همسرش غرق شد.
- یکم دیگه تحمل کن بیبی، تقاص همهی اینارو پس میده. خودم با دستای خودم آتیشش میزنم.
وین توی خواب ناله کرد و چشمهاش رو باز کرد. با دیدن تهیونگ زد زیر گریه و به محض اینکه روی تخت نشست، روی تخت بالا آورد.
دهنش رو با دستش تمیز کرد و صدای گریهش بلند شد.
- جانم... اشکال نداره عزیزدلم. بابا پیشته گریه نکن!
تهیونگ بی توجه به کثیف کاری که پسرش به بار آورده بود، بغلش کرد و تو آغوشش تکونش داد.
- جانم... پسر خوشگلم!
وین دستهای کوچولوش رو دور گردن پدرش حلقه کرده بود و تو آغوشش میلرزید.
جونگکوک پتو و ملحفهی تخت رو برداشت و گفت:
+ داره حالش بدتر میشه.
با دیدن تموم شدن سرم، به آرومی سوزن رو از پوستش بیرون کشید و جای زخمش رو ماساژ داد.
+ من باور نمیکنم این سرم توش دارو باشه... من به همه شک دارم. تهیونگ... اگه اگه چیزه دیگه قاطیش باشه چی؟ ببین چطوری بیحال شده.
- نگران نباش، الآن میبرمش اتاق تهیون.
لباسهای پسرش رو عوض کرد و قبل از اینکه از اتاق خارج بشه دست جونگکوک رو گرفت تا باهاش هم قدم بشه.
- توام سرت زخمی شده عزیزم. چرا هیچی نمیگی؟ نمیگی یه طوریت بشه من دیوونه میشم؟!
+ من خوبم ته، الان حال وین مهمتره.
جلوی در اتاق تهیون ایستاد و چند ضربه به در زد.
بعد از اینکه از دست یونگی نجاتش داده بود تصمیم گرفت با خودش بمونه.
- تهیون، وین حالش خوب نیست.
بچه رو از بغلش گرفت و از جلوی در کنار رفت.
+ باید بالا بیاره تا سم از بدنش خارج بشه. نگران نباش طبیعیه.
جونگکوک با حرص مشتی به دیوار کوبید و از شدت درد روی زمین نشست. هر بلایی سر خودش میومد مهم نبود اما دیگه طاقت اینو نداشت بلایی سر وین بیاد.
+ میدونم چیکار کنم حرومزاده رو.
تهیون برادر زادهش رو که حالا آروم گرفته بود، روی تخت خوابوند و با جعبه کمکهای اولیه پیش کوک نشست.
صورت خودش هم دست کمی از تهیونگ نداشت و پر از زخم و کبودی بود.
موهای جونگکوک رو با دستهاش نگه داشت تا زخمش رو چک کنه.
یکم از پماد تو دستش رو روش مالید و بانداژی که آماده کرده بود دور سرش بست.
- ازت ناامید شدم ته. فکر نمیکردم بعد از بلاهایی که پدر سرمون آورد، توام قدم تو راه اون بذاری.
- تو از هیچی خبر نداری! اون موقع که من داشتم تو جهنم اون عوضی دست و پا میزدم، تو یه نیم وجبی بودی!
- بلند شو کوک، کارم تموم شد.
جونگکوک بی توجه به حرف تهیون، همونجا نشست و نگاهش روی پسرش که خواب بود زوم شد. بغضش رو فرو داد و گفت:
+ تهیونگ بیا دوباره از اینجا بریم... بریم یه کشور دیگه.
نگاه ملتمسش رو به همسرش انداخت و گفت:
+ نمیشه دست از این کار بکشی؟ نمیشه فقط یه شغل معمولی داشته باشی؟ باور کن من هیچی ازت نمیخوام. نه خونهی بزرگ میخوام، نه لباس گرون قیمت نه ماشین خوب. همین که تو وین سالم کنارم باشین برام کافیه. دیگه نمیذارم وین هرچی دلش خواست براش بگیری، خودمم میرم کار میکنم مثل قبلا که توی بار و کافی شاپ کار میکردم، فقط از اینجا بریم.
- تا آخر عمرمون که نمیتونیم فرار کنیم. بازم میخوای مثل زندانیا باشیم؟! حتی تو خونهی خودمون از سایهی درختا هم وحشت کنیم؟ این داستان به همین سادگی ختم به خیر نمیشه عزیزم... اما بهت قول میدم همه چیز درست میشه. نمیذارم اتفاقی براتون بیفته.
جونگکوک با عصبانیت از جاش بلند شد و به سمت وین رفت.
+ من با وین از اینجا میرم... تو هم بمون و مشغول همین کارت باش.
تهیونگ دستی به زخم گوشهی لبش کشید و به تهیون اشاره کرد تنهاشون بذاره.
- فکر میکنی نخواستم که از این باتلاق لعنتی بکشم بیرون؟!
جواب نداد... حالا باید جنگیدن رو امتحان کنم. میخوای سرباز سر شکستتو وسط این جنگ تن به تن تنها بذاری؟! آره عشقم؟ من هر کاری میکنم به خاطر تو و وینه، حاضرم بمیرم و آرامش بهتون برگرده اما اون لعنتی زندهی منو میخواد که زجر کشم کنه!
+ چی از جونمون میخواد؟ من دیگه خسته شدم ته... طاقت ندارم ببینم زندگیم داره جلوی چشمهام نابود میشه. اگه بلایی سر وین میومد چی؟ اگه دیگه چشمهاشو باز نمیکرد من باید چیکار میکردم؟
چونهش لرزید و نتونست جلوی اشکهای لجبازش رو بگیره.
- گریه نکن نفسم!
صورت خیس از اشکش رو بوسید و به آغوش کشیدش.
- اون میخواد ما رو از هم جدا کنه... میخواد تنها دلیل زندگیمو ازم بگیره. دستمو رها نکن جونگکوک، بدون تو میمیرم.
صدای نق نق کردن وین توی خواب باعث شد از آغوش تهیونگ جدا بشه. روی زمین کنار تخت نشست و دستش رو روی موهای نرمش کشید.
+ جانم پسرم!
وین چشمهاش رو باز کرد، صورتش رنگ پریده بود و با بیحالی به جونگکوک نگاه میکرد.
- باژم ددی تهونگی لفته؟
تهیونگ کنارش نشست و دستهای کوچولوش رو گرفت.
- من اینجام پسر قشنگم. اینجام نفس من.
- دیگه اژ پیشمون نمیلی ددی؟ پشل خوبی میشم باشه؟ دیگه اژیتتون نمیتونم.
اشکهاش روی صورتش سُر خورد.
- اون آجوشی... اون به من گوفت تو پشل بدی بودی که ددی تهونگیت لفته... گوفت من اژیتت کلدم تو هم دیگه دوشم ندالی.
- تو پسر خوبی هستی وین وین، ددی بهت افتخار میکنه. من با تمام وجودم دوستت دارم عزیزدلم... تو امید زندگی منی، تو میوهی عشق من و ددی کوکی هستی، مگه میشه عاشقت نباشیم کوچولوی من؟
اشکهاش رو با ملایمت پاک کرد و سرش رو روی قلب پسرش گذاشت تا به موسیقی آرامش بخش و زیباش گوش کنه.
- تو نفس منی پسرم، هیچکس نمیتونه تو رو از من بگیره.
وین دستش رو روی صورت پدرش گذاشت و گفت:
- ددی به شی گوش میتونی؟
- به موسیقی بی نظیر قلبت که با هر تپش به وجودم عمر دوباره میده قهرمان من.
- ددی؟
به چشمهای درشت و معصومش نگاه کرد و پشت دستشو بوسید.
- جان ددی؟
وین آب دهانش رو قورت و گفت:
- منم یه دوشت کوشولو پیدا کلدم ددی. اشمش هی....
لبهاش رو جلو داد و با ناراحتی گفت:
- اشمشو فلاموش کلدم.
تهیونگ به لحن بانمکش خندید و موهاشو ناز کرد.
- اسمش هیونیه، دختر کوچولوی عمو نامجون.
- هینونی... هینویی.
زیر لب تکرار کرد و لبخند شیرینی زد.
- ددی هینویی میله مهد تودک... منم میتونم باهاش بلم اونژا؟ بهم گوفت اونژا یه عالمههه دوشت کوشولو داله...تاژه اونجا کلی باژی میتونه... نگاشی میتشه... با کاگژ لنگی باتونگ دلشت میتونه... منم میتونم بلم ددی؟
- آره توام میتونی بری پسرم. حالا چشمهای قشنگتو ببند و یکم دیگه استراحت کن تا زودتر خوب شی و با هیونی بازی کنی. باشه پسرم؟
وین سرش رو تکون داد و با مهربونی گفت:
- چشم ددی.
چشمهاش رو بست و دست تهیونگ رو محکم گرفت.
- اژ پیشم نلیا...
- من هیجا نمیرم پسر قشنگم... تو بخواب.
با دست آزادش، دست جونگکوک رو گرفت و با لبخند بهش خیره شد.
- یادته اون موقع که تو بار خودمون بودیم، وقتی حالم بد بود برام یه آهنگ خوندی؟
+ میخوای بخونم؟
- آره... بذار پسرمونم صدای قشنگتو بشنوه عزیزم.
جونگکوک سرش رو روی شونهی تهیونگ گذاشت و با صدای آرومی شروع کرد به خوندن.
صدای آرامش بخش جونگکوک به تک تک سلولهای تهیونگ نفوذ میکرد و با هر کلمهش لبخندی میزد.
با دیدن چهرهی غرق در خواب وین، پتو رو روی بدنش مرتب کرد و سرش رو روی شونهی همسرش گذاشت.
- صدات از صدتا مُسکنم بهتره کوک. احساس میکنم طلسمم کردی فرشتهی من.
+ اما من هنوز ازت عصبیم تهیونگ... تو منو با چی آروم میکنی؟ توی ماشین منو بیهوش کردی و خودتو توی دردسر انداختی... تمام این یکی دو هفته که نبودی، شبا با بدبختی میخوابوندمش. همهش گریه میکرد و تو رو میخواست. وقتی میدید هیونی تو بغل نامجون هیونگه بهونهی تو رو میگرفت... تو خودخواهی تهیونگ خیلی خودخواهی.
- نمیخواستم اتفاقی برای تو بیفته جونگکوکم، مرد گناهکارتو ببخش... من پدر بدی هستم، همسر افتضاحیم. میدونم... میدونم که لیاقتت رو ندارم.
بیاختیار اشکهاش روی گونههاش سُر خورد و زمزمه کرد.
+ تو میدونی من بدون تو نمیتونم زندگی کنم... میدونی بدون تو دیوونه میشم... اما بازم تنهام گذاشتی.
- اگه تنها موندنت تنها راه نجاتت باشه... بازم ترجیح میدی تو جهنم من بسوزی؟! باید قوی باشی عشق شیرینم، به خاطر پسرمون... مهم نیست چی پیش بیاد؛ نمیذارم اتفاقی براتون بیفته.
صورتش رو با دستهاش قاب گرفت و روی اشکهاش بوسه زد.
- تو قوی هستی، برای زندگی به من نیازی نداری. تو از پس هر چیزی بر میای، قول بده اگه اتفاقی افتاد مراقب خودت و وین باشی... بهم قول بده هم نفسم!
+ تهیونگ داری با حرفات منو میترسونی... حرفات بوی رفتن میدن... میخوام کنارت باشم... هر اتفاقیم که قراره برام بیفته بازم میخوام کنارت باشم... حق نداری منو اینجا تنها بذاری.
- تا وقتی زندهم تنهات نمیذارم. فقط مرگ میتونه ما رو از هم جدا کنه.
+ بس کن تهیونگ... حرف از جدایی نزن... من دیگه طاقت یه ثانیه دوریتو هم ندارم.
از روی زمین بلند شد و از اتاق بیرون رفت.
خودش رو به بالکن رسوند و هوای تازه رو وارد ریههاش کرد. سخت بود براش تهیونگ حرف از نبودن و جدایی بزنه.
میتونست حس کنه که پشت سرش ایستاده و مثل همیشه در حال تماشا کردنشه، چیزی که کیم تهیونگ هیچ وقت ازش خسته نمیشد!
وقتی دستهای مردش روی شکمش حلقه شد و تو آغوش گرمش فرو رفت، اولین قطرهی اشک، لجوجانه روی گونهش سُر خورد.
بوسهی داغش روی گردنش نشست و لبهاش بدون اینکه کوچکترین فاصلهای بگیرن، در حال پرستش پوست بی نقص پسر بودن.
- حتی اگه فصل عاشقانههامون به سر رسیده، دوست دارم بین بازوهای تو تموم بشم.
جونگکوک دستش رو روی دست تهیونگ گذاشت و با دلخوری گفت:
+ میشه این بحثو تموم کنی ته؟ حتی اگه قراره یه روز با مرگ از هم جدا شیم، ترجیح میدم اول من نباشم. من بدون تو میمیرم ته... بدون تو نابود میشم.
دستش رو گرفت و به حلقههاشون خیره شد؛ حلقههایی که هیچوقت از خودشون جدا نمیکردن.
- تو باید یه عمر طولانی داشته باشی... وین بهت نیاز داره، دنیا برای ادامهی حیاتش به وجود پاک تو وابسته ست همسر زیبای من.
سر چرخوند و بدون اینکه جوابی بده، لبهاش رو روی لبهای تهیونگ گذاشت. دلتنگش بود، دلتنگ مردی که یک هفته ازش دور بود. مردی که توی این چهار سال، شده بود تمام زندگی جونگکوک.
نرم بوسیدش و سرانگشتهاش تو موهای لختش رقصیدن.
ازش جدا شد و به چشمهای همسرش نگاه کرد. نمیخواست حتی ثانیهای چشم ازش برداره.
+ تهیونگ؟
- جانم نفسم؟
+ هیچوقت تنهام نذار... بهم قول بده همیشه پیشم میمونی.
- تنهات نمیذارم... مگه آدم بدون قلبش زنده میمونه؟!
سرش رو روی سینهی تهیونگ گذاشت و دستهاش رو دور کمرش حلقه کرد.
+ تا آخرش باهات میمونم حتی اگه یه روز منو نخوای و ازم خسته بشی.
- خسته بشم؟! حرفای خنده دار نزن بیبی!
کمی خم شد و پاهاش رو از زمین کند و روی طاقچه گذاشتش.
- هر روز که میگذره فقط بیشتر دیوونهت میشم.
لبهاشو به لبهای سرخ پسر کوبید و به نحوی بوسیدش که انگار مدتها تشنه بوده و حالا به چشمهی حیاتش رسیده.
زبونش رو وارد دهان جونگکوک کرد و جای جایش رو مزه کرد. دستش رو روی رون پاش کشید و ازش جدا شد. خیره به چشمهای تیلهایش زمزمه کرد.
- میدونستی زیادی داری جذاب میشی؟ توی این چهارسال هر روز داری بیشتر برام دلبری میکنی و اونوقت میگی ازت خسته بشم؟
دست تهیونگ رو گرفت و از زیر لباسش روی سیکس پکاش کشید. همونطور که سرانگشتهای سرد مردش رو تنش میرقصیدن لبشو گزید و از بین چشمهای خمارش نگاهش کرد.
+ دوستشون داری؟!
- تموم وجودتو دوست دارم.
سرش رو توی گردنش فرو برد و عطر تنش رو نفس کشید.
لبخندی زد و فاصلهی بینشون رو کمتر کرد.
- یاد وقتهایی میفتم که سر تو با وین مسابقه میذاشتم... اما اون همیشه زیادی فِرز بود.
جونگکوک لبخندی زد و خودش رو به آغوش مردش سپرد. به خاطر سردی هوا، لرزی کرد و بیشتر تو آغوش تهیونگ فرو رفت.
+ چقدر دلم تنگ شده واسه اون سه سالی که سه نفرمون با هم بودیم... فقط من بودم و تو اون فسقلی که تازه راه رفتن یاد گرفته بود.
- چقدر زود گذشت... پسرمون دیگه داره بزرگ میشه بیبی.
+ بزرگ میشه و بیشتر دلش میخواد با تو باشه.
همونطور که سویشرتش رو روی شونههای همسرش میانداخت، خندید و گفت:
- هردومون میدونیم که تو رو بیشتر دوست داره. الکی با حرفات خامم نکن خوشگله.
+ ولی این چند وقت تو رو میخواست... بهونهی تو رو میگرفت... ندیدی میگفت پیشش بمونی؟ همیشه هرکاری میخواد انجام بده از تو اجازه میگیره نه من.
- دوست دارم زودتر حالش خوب بشه و با هم وقت بگذرونیم. تو و وین تنها دارایی باارزشی هستین که دارم. هر چقدرم بزرگ بشه برای من همون فسقلی وروجکیه که اون روز تو بغلم گرفتم و تا فرانسه آوردمش تا ددی جونگکوکیش رو ببینه.
با یاد آوری اون روزها، بی اختیار اشکهاش روی صورتش جاری شد، صدای هق هقش بلند شد و سرش رو توی آغوش تهیونگ فرو برد.
+ دلم تنگ شده تهیونگااا... میخوام برگردم به همونجا... به همون شب که از دستت ناراحت بودم و کلاسمو پیچوندم. وقتی برگشتم تو با یه بچه اومدی توی اتاق... دلم میخواد برگردم خونهی خودمون... وقتی ازم خواستگاری کردی، وقتی...
از شدت بغض دیگه نتونست ادامه بده. صدای گریهش بلندتر شد.
تهیونگ سر همسرش به سینه فشرد و روی موهاش بوسه زد. خودش هم دلتنگ اون روزا بود... روزهایی که خیلی دور به نظر میرسیدن.
با تمام فراز و نشیبی که از سر گذروندن، باز هم اون خونه جایی بود که برای اولین بار خانوادهشون کامل شد. یاد تمام اولینهاش با جونگکوک افتاد و میون بغض، خندید.
- هنوز روزای خوبمون موندن کوکی من. روزای قشنگمون تو راهن... فقط باید یکم صبور باشیم.
در بالکن باز شد و نامجون جلوی در ایستاد. نگاهی به جونگکوک که توی آغوش تهیونگ بود انداخت و گفت:
- کوک میشه بیای؟ وین دوباره حالش بد شده.
جونگکوک با شنیدن حرف نامجون، از آغوش تهیونگ جدا شد و بدون اینکه منتظر تهیونگ بمونه از بالکن بیرون رفت. تهیونگ نگاهی به نامجون انداخت و خواست به سمت اتاق وین بره که مچ دستش توسط نامجون گرفته شد.
- تهیونگ؟ چه بلایی سر این بچه اومده؟
تهیونگ چنگی به موهاش زد و با نگاهش جونگکوک رو بدرقه کرد.
- اون یونگی بیشرف! هیچ جا از دستش در امان نیستیم، اگه اینجا بمونیم برای تو و هیونیم خطر ایجاد میکنیم... نمیدونم چه غلطی کنم. بهم گفته دوباره باید برگردم پیشش، اونم با پسرم! اون حرومزادهی عوضی...
نامجون ابروهاش توی هم گره شد و گفت:
- منظورت چیه با پسرت؟ پس جونگکوک چی میشه؟
- فقط میخواد عذابم بده... میدونه حالا نقطه ضعف من جونگکوکه! این چه عشقیه که با عذاب دادنم ارضا میشه؟! اون فقط یه روانیه که با پدرم دست به یکی کرده منو زمین بزنه. هیونگ، اگه از اون فایل استفاده کنیم قضیه سیاسی میشه... اون وقت کل کره کمر به کشتن ما میبندن. چی کار کنم؟!
نامجون دستش رو روی شونهی تهیونگ گذاشت.
- فعلا به این چیزا فکر نکن، باید بشینیم یه نقشهی درست و حسابی بکشیم تا بتونیم اون حرومزاده رو از روی زمین محوش کنیم... درضمن تهیونگ زیر زمین اینجا درست به بزرگی همین بالاست. اونجا رو برای فرار از دست اون عوضیایی درست کردم که میخواستن هیونی رو از من بگیرن هیچکس از اونجا خبر نداره... یه در مخفی داره که درست همرنگ دیوار و پشت یه کتابخونهس. تمام تجهیزات برای یه زندگی رو داره هرچی که بخوای... تمام دیوارهاش عایق بندی شدهست و راحت میتونی یه مدت رو با جونگکوک و وین اونجا زندگی کنین تا بتونیم یه نقشه درست و حسابی بکشیم. نظرت چیه؟
از یه زندان به زندان دیگه... این چیزی بود که تهیونگ داشت بهش فکر می کرد اما چارهای نبود.
- جونگکوک و وین بمونن... اما من باید به یونگی نزدیک بشم تا کارامون بهتر پیش بره. اگه جونگکوک بفهمه به هیچ وجه منو نمیبخشه...اما چارهای ندارم.
- اگه دوباره بری مطمئن باش جونگکوک داغون میشه... فکر میکنه بهش خیانت کردی و این وضعیت رو بدتر میکنه.
- برای اینکه ازشون مراقبت کنم مجبورم هر چیزی رو امتحان کنم... حتی اگه قراره از من متنفر بشه من ترجیح میدم حالش خوب باشه و وین کنارش باشه.
- حالا نمیخواد به این چیزا فکر کنی. بهتره بریم پیش وین حال پسرت خوب نیست.
قبل از اینکه از بالکن بیرون برن نامجون گفت:
- شاید یه راه حل براش پیدا شد و نیازی نبودی جونگکوک رو ترک کنی.
تهیونگ مستقیم پیش پسر و همسرش رفت. چهرهی معصوم پسرش رنگ پریدهتر شده بود و بدن کوچولوش تو آغوش پدرش میلرزید.
وین گریه میکرد و با صدای لرزونش خطاب به تهیونگ گفت:
- ددی فلشتهها میخوان منو با خودشون ببلن؟ میخوان دیگه پیش شما نباشم؟
کاسهی چشمش پر شده بود و از پشت پردهی اشک به عزیزترینهاش نگاه میکرد.
کنار کوک نشست و پسرش رو به آغوش گرفت.
- مگه من میذارم بابایی؟! گریه نکن عزیزدلم حالت خوب میشه... جان دلم گریه نکن پسر خوشگلم!
دست تهیونگ رو گرفت و بهش تکیه داد.
- پش چلاحالم خوب نمیشه؟ تو گوفتی بخوابم تا حالم خوب بشه... ولی من دوباله حالم بد شد ددی.
صورت خیس از عرقش رو بوسید و رو به همسرش گفت:
- ببریمش بیمارستان؟ به هوسوک میگم با بادیگاردای ویژه اسکورتمون کنه.
+ من میترسم تهیونگ... نمیتونم به هیچکس اعتماد کنم. نه... نمیذارم جایی ببریش.
- نمیتونم تو این حال ببینمش لعنتی!
مشتش رو روی پاتختی کوبید و با فریاد بلندی خواهرش رو صدا زد.
میدونست که اونم یه زن جوانه و با چیزهایی که از سر گذرونده وقت میبره تا به خودش بیاد ولی پسرش داشت تو آغوشش جون میداد...
- تهیون! لعنت بهت پس اون مدرک پزشکیت به چه دردی میخوره بیمصرف؟!
- چرا سر من داد میزنی؟ این یه مسمومیت غذایی نیست تهیونگ. اگه مسمومیت غذایی میشد با این همه بالا آوردن حتما باید تا الان حالش خوب میشد.
جونگکوک با صدای لرزونی گفت:
+ ما فقط توی رستوران غذا خوردیم. پس این چه کوفیه که داره حالش بدتر میشه؟
- منو ببخش جونگکوک!
بچه رو تو بغلش فشرد و به سرعت از اتاق بیرون زد.
+ یااا تهیونگ کجا میری؟
جونگکوک از جاش بلند شد و پشت سر تهیونگ از اتاق بیرون رفت.
+ صبر کن ته...
تهیونگ ایستاد و بدون اینکه به پشت سرش نگاه کنه گفت:
- نمیتونم ببینم جلوی چشمهام از بین میره و هیچ کاری نکنم. حالا برگرد تو اتاقت و بیرونم نیا!
+ منم میخوام باهات بیام تهیونگ.
- گفتم برگرد تو اتاق جونگکوک!
تهیونگ بدون اینکه حرف دیگهای بزنه از پلهها پایین رفت و از خونه خارج شد. جونگکوک به سمت نامجون که توی اتاق بود برگشت و با صدای بلندی گفت:
+ منو ببر پیش اون حرومزاده هیونگ همین الان.
- نمیشه کوک، لطفا اوضاع رو از چیزی که هست خرابتر نکن! نمیخوام اتفاقی برات بیفته.
+ پسرم داره جون میده و برای هیچکدومتون مهم نیست.
نگاهش رو از نامجون گرفت و چنگی به پالتوش که روی صندلی بود زد و از اتاق خارج شد. همونطور که از پلهها پایین میرفت زیر لب زمزمه کرد.
+ خودم میکشمت عوضی.
نامجون قفل مرکزی رو فعال کرد و پشت جونگکوک که از باز کردن در عاجز شده بود در اومد.
- نمیتونی جایی بری. متأسفم!
+ بازش کن هیونگ... وقتی شماها کاری نمیکنین خودم باید دست به کار بشم. این در لعنتیو باز کن هیونگ.
نامجون از پشت گرفتش و از در دورش کرد.
- متأسفم کوک... لطفا آروم باش.
جونگکوک توی بغل نامجون دست و پا میزد و سعی در خلاص شدنش داشت.
+ ولم کن هیونگ... گفتم ولم کن.
- بسه بچه! آروم بگیر...
به زور روی مبل نشوندش و رو به دخترش که به تهیون چسبیده بود و با کنجکاوی بهشون خیره شده بود توپید:
- برو تو اتاقت!
تهیون، هیونی رو همراه خودش به اتاق برد. نامجون مقابل جونگکوک ایستاد با خشم نگاهش کرد.
- دیوونه شدی؟ عقلتو از دست دادی؟ میدونی اگه دست اون حرومزاده بهت برسه زنده نمیمونی؟ نکنه یادت رفته چهار سال پیش چه بلایی سرت آورد؟ ببین هنوز هم جای اون چاقوی لعنتیش روی صورتت هست و تو باز هم با بیپروایی میخوای خودتو به دردسر بندازی... اگه بلایی سرت بیاد تهیونگ نابود میشه اینو بفهم کوک.
جونگکوک که با حرص دندونهاش رو بهم فشار میداد تا جلوی ترکیدن بغضش رو بگیره با صدای بلندی فریاد زد.
+ اگه بلایی سر تهیونگ و وین بیاد فکر کردی من چیزیم نمیشه؟ اونا تنها خانوادهای هستن که من دارم اینو بفهمین... من بدون اون لعنتی نمیتونم زنده بمونم... بدون تهیونگ نمیتونم آروم باشم... اون عوضی منو میخواد... اون حرومزاده میخواد من کنار تهیونگ نباشم میخواد پسرمو ازم بگیره... میخواد کاری کنه تهیونگ داغون بشه و من این اجازه رو نمیدم... حالا اون در کوفتی رو بازش کن هیونگ.
ارتباط چشمیشون رو قطع کرد و به آغوش گرفتش. جونگکوکم عضوی از خانوادهش بود و همسر تهیونگی که براش از یه برادر هم عزیزتر بود.
نمیتونست اجازه بده اتفاقی براش بیفته.
- من و ته همه چیز رو درست میکنیم. نگران نباش یونگی به وین و ته آسیبی نمیزنه، اون فقط دنبال توئه، اگه گیرت بیاره... لطفا آروم باش کوک! الآن جیمین میاد پیشت. توکه نمیخوای بعد از این همه وقت با این قیافه ببینتت؟!
چند ضربه به شونهش زد و ازش جدا شد.
- برو یه دوش بگیر یکم ریلکس کن تا منم برم ببینم تهیونگ داره چه غلطی میکنه.
بغضش رو فرو داد و با عصبانیت از کنار نامجون بلند شد و از پلهها بالا رفت. خودش رو توی حموم انداخت و در رو پشت سرش قفل کرد. روی زمین نشست و صدای هق هقش بلند شد. یه چیزی از درون داشت وجودش رو نابود میکرد. فکر اینکه اگه دیگه تهیونگ و وین رو نبینه داشت دیوونهش میکرد. استرس همهی وجودش رو گرفته بود و دست و پاهاش میلرزید. با صدای گرفته و چشمهایی خیس به در نگاه کرد و زمزمهکنان گفت:
+ تهیونگا برگرد پیشم...
ادامه دارد...
By: @VKookMin_Eternity