Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 2

هر چقدر که تا اون زمان جلوی خودش رو گرفته بود تا لب به مشروب نزنه، الآن به شدت بهش احساس نیاز می‌کرد.

نگاهی به زن و مردهای سرخوشی که تو آغوش هم پیچ و تاب می خوردن انداخت و اولین گیلاس مشروبشو یک نفس بالا رفت.

وقتی سرشو برگردوند، نگاهش به میز گوشه‌ی سالن افتاد.

پسر خوش لباسی که بی‌شباهت به یک مدل افسانه‌ای وسط فشن شوی پاریس نبود؛ به تنهایی روی صندلی لم داده بود و مشخصاً بیش از ظرفیتش می‌نوشید. با صدای ظریفی که پسر و خطاب قرار داد زیر نظر گرفتش.

پسر کدوم یکی از اون حروم زاده‌های عالی رتبه بود؟! احتمالاً عزیز کرده‌ی یکی از مقامات سیاسی؟!

- جونگ کوکا...

اون پسر چه نسبتی با دوست پسر هوسوک داشت؟ به نظر صمیمی می اومدن!

خواست بیخیالش بشه اما وقتی از جلوی چشم‌هاش گذشت انگار مسخ شده بود!

موهای پر پشت و تیره‌اش، روی پیشونیش تا قسمتی از چشم‌هاشو پوشونده بودن اما...تو یک کلمه، اون نفس گیر بود!

شبیه پرنس‌های دلشکسته بود، انگار که دوست دخترش با پاشنه‌ی کفش رو شورلت عزیزش که کادوی تولد باباجونش بوده خراش انداخته باشه...به تصوراتش خندید اما مگه همچین پسرهایی درد ناعلاجشون چی می‌تونست باشه که با بی‌احتیاطی تمام تا خِر خِره مست کنن؟! جونگکوک با خوردن آخرین گیلاس مشروب، اون رو روی میز گذاشت. از جا بلند شد و با چشم‌های خمارش تمام سالن رو برای پیدا کردن جیمین از نظر گذروند. با دیدن جیمین که کنار شخصی ایستاده بود، به سمتش قدم برداشت، چندین بار در طی راهی که از نظر خودش طولانی به نظر می‌رسید تعادلش رو از دست داد و تا مرز افتادن پیش رفته بود. دستش رو روی شونه‌ی جیمین گذاشت و با لحن کشداری گفت

+ یاااا پارک جیمین کجا بودی؟

پسر نگاهش رو از هوسوک گرفت و به جونگکوکی که تا خِرخِره نوشیده بود انداخت.

- هی کوک...چرا انقدر زیاده روی کردی؟

جونگکوک چندین بار جلوی هوسوک خم و راست شد و دستش رو به طرفش دراز کرد

+ عاممم...من جئون پارک...یعنی جئون جونگکوک هستم.

هوسوک با دیدن گونه‌های رنگ‌ باخته‌ی پسر و طبیعی نبودن حالش، به سر تکون دادنی بسنده کرد و عقب کشید. به نشونه‌ی تاسف سری تکون داد و خطاب به جیمین با صدای آرومی گفت

- این کیه با خودت آوردی؟

جیمین دستش رو دور شونه‌ی جونگکوک گذاشت و جواب داد.

- دوستمه، همون همکلاسی دانشگاهم. همونی که همیشه ازش حرف میزنم.

هوسوک پوزخندی زد.

- نگو که این لباس‌‌هارو هم تو براش خریدی.

- مگه چه اشکالی داره؟

پسر بزرگتر خیره‌ به چشم‌های تیره‌ی جیمین زمزمه کرد.

- فکر نمی‌کنم این پسر در حد تو باشه.

جونگکوک مست بود، اما تمام مکالمه‌ای که بین هوسوک و جیمین رد و بدل شده بود رو شنید. سرش رو پایین انداخت و با قدم‌هایی کوتاه از جیمین فاصله گرفت. شاید هوسوک درست می‌گفت، شاید جونگکوک در حد پسر شایسته و پولداری مثل جیمین نبود. با همون حالت مستی از جیمین دور شد و به سمت دیگه‌ای از سالن رفت. جیمین با دیدن چهره‌ی ناراحت ‌کوک، چشم‌ غره‌ای به هوسوک رفت و خودش رو به جونگکوک رسوند. پسر با حس عجیبی که توی معده‌ش احساس می‌کرد دستش رو جلوی دهنش گذاشت. جیمین کنارش ایستاد و گفت

- کوک از دست هوسوک ناراحت نشو...

+ سرویس بهداشتی کجاست؟

جیمین با بُهت به جونگکوک نگاه انداخت و بعد از نشون دادن مسیر سرویس بهداشتی زمزمه کرد

- حالت خوبه؟

جونگکوک بدون اینکه بخواد جوابی بده با عجله ازش دور شد و خودش رو به سرویس بهداشتی رسوند. روی خم زانو‌هاش نشست و تمام محتویات معده‌ش رو خالی کرد.




با بی حوصلگی دختر لوندی که روی پاش نشسته بود و خودشو روی بدنش می مالید کنار زد. مین یونگی در حال تماشای کارخونه‌ی در حال دود شد‌ه‌اش بود اما مهمونی کذاییش هنوز ادامه داشت!

هوسوک ضربه‌ای به شونه‌اش زد تا از فکر و خیال درش بیاره.

- چته؟ چرا انقدر تو خودتی؟!

هنوز کلمه ی اول از دهنش در نیومده بود که سینی مشروبی که دست یکی از خدمه بود روی هیکلش خالی شد و لباسشو به گند کشید.

از شدت عصبانیت خون تو صورتش دوید.

- حواست کجاست احمق؟!

دست هوسوک و با حرص پس زد و دستمال‌هایی که جیمین روی لباسش می کشید و فقط گندی که بهشون خورده بود داغون‌تر می‌کرد، تو صورت خدمتکار پرت کرد.

جیمین با صدای آرومی رو به تهیونگ گفت

- هی مستر کیم، آروم باش. چیزی نشده که.

- چیزی نشده؟! یه نگاه به سر تا پام بنداز اونوقت دهنتو باز کن!

هوسوک که دیگه از کوره در اومده بود گفت

- بس کن دیگه کیم. جوری رفتار می‌کنی انگار چه اتفاق فاکی افتاده.

- همه‌ی لباس‌هام چسبیده به بدنم...لعنتی مگه کوری؟! اون سرویس بهداشتی خراب شده کدوم گوریه؟

جیمین با دست به سمت چپ در ورودی اشاره کرد و بدون هیچ حرفی کنار هوسوک ایستاد. تهیونگ با قدم‌های بلند ازشون دور شد و به سمت سرویس رفت.

- باز معلوم نیست مستر کیم از چی ناراحته.

هوسوک شونه‌ای بالا انداخت و دست‌هاش رو قاب صورت جیمین کرد. بوسه‌ای روی لب‌های برجسته و خوردنی جیمین زد و ازش جدا شد

- ولش کن. اون همیشه همینقدر روانیه.

تهیونگ همون‌طور که زیر لب غرغر می کرد به سمت سرویس بهداشتی رفت و دکمه‌های پیراهنشو تا نصفه باز کرد. عملاً هیچ کاری از دستش بر نمی‌‌اومد به جز اینکه تا رسیدن به خونه‌اش، اون لباس‌های چندش و خیس رو تحمل کنه!

مشتشو پر از آب کرد و روی صورتش پاشید تا بلکه کمی از التهاب درونیش کم بشه.

سر و صدایی که از سمت یکی از دستشویی‌ها می‌اومد نظرشو جلب کرد.

با صدای بعدی که شبیه افتادن جسمی روی زمین بود، با قدم‌های بلند خودشو به دستشویی رسوند و درو باز کرد.

همون پسری که سر شب دیده بود و چشمشو گرفته بود، با صورت رنگ پریده روی زمین افتاده بود و محتویات معدشو جوری بالا می آورد که حتی نفس گرفتن براش سخت به نظر می رسید.

با انزجار روی زمین زانو زد و پشتشو مالید.

- هی! رو به راهی بچه؟!

جونگکوک سرش رو بالا آورد و با پشت دست دهانش رو تمیز کرد. روی زمین نشست و سرش رو به دیوار تکیه داد. چشم‌هاش رو روی هم گذاشت و با صدای ضعیفی گفت

+ مگه برای کسی مهمه؟

تهیونگ که کوچیک‌ترین اعصابی واسه شنیدن درد دل های یک الف بچه نداشت چشم‌هاشو تو حدقه چرخوند.

از روی زمین بلند شد و با صورت جمع شده لباس‌های نازنینش که به گند کشیده شده بودن از نظر گذروند...و حالا به خاطر این بچه مجبور شد بیخیال وسواسش بشه و با شلوارش کف زمین و جارو بکشه!

دستشو جلو آورد تا کمکش کنه بلند بشه.

- بلند شو!

جونگکوک بدون اینکه توجهی به تهیونگ بکنه، دستش رو از دیوار گرفت و بلند شد. اما بلند شدنش مصادف شد با سرگیجه و بالا آوردن روی لباس‌های تهیونگ.

- لعنت بهت!!

با ناباوری به پیراهنش خیره شد و چهره‌اش، از بویی که زیر دماغش پیچید تو هم رفت.

- همین‌ رو می‌خواستی پسره ی لجباز؟!

جونگکوک سرش رو روی سینه‌ی تهیونگ گذاشت و با آخرین توانش زمزمه کرد.

+ دار...دارم می‌میرم.

ادامه دارد....



@NVHOME

Report Page