Secret
Lark & Felicity
Part 46


با سر و صدایی که از داخل آشپزخونه شنید، حتی نفهمید چطور خودش رو به اونجا رسوند. تمام پلهها رو با بیاحتیاطی رد کرد و در حالیکه نفس نفس میزد به صورت خیس از اشک همسرش که از عصبانیت میلرزید، خیره شد.
کنارش روی زمین زانو زد و شونههاش رو تکون داد اما بیفایده بود. یه دستش از خون خودش سرخ بود و دست دیگهش موبایلش.
+ چی کار کردی با خودت عزیزدلم؟!
تهیونگ دستش رو پس زد و بیتوجه به خون ریزیش از ویلا خارج شد. باد سرد زمستونی به صورت خیس از اشکش سیلی میزد اما حتی این سرمای استخوان سوز هم نتونست از التهاب درونیش کم کنه.
روی سنگ فرشهای سرد نشست و به ماه ناقصی که تو اون نیمه شب جهنمی میدرخشید، خیره شد.
چرا تا میومد طعم خوشبختی و آرامش رو لمس کنه، همیشه یک اتفاق لعنتی همهی رؤیاهاش رو نقش بر آب میکرد.
جونگکوک با عجله پشت سرش دوید و کنارش نشست.
+ تهیونگا چیشده؟ چرا دستت خون ریزی داره؟
تهیونگ فقط اشک میریخت و صداش در نمیومد. جونگکوک از جا بلند شد و خودش رو به انبار ته باغ رسوند و با شدت در رو باز کرد. ویلیام و چند نفر از بادیگاردها که مشغول انجام کاری بودن با تعجب به صورت نگران جونگکوک نگاه کردن. ویلیام هدفون رو روی میز گذاشت و کلت کمریش رو برداشت و به سمت جونگکوک رفت.
- چیشده قربان؟ حالتون خوبه؟
جونگکوک دستهاش رو روی زانوهاش گذاشت تا بتونه نفس بگیره.
+ ت... تهیونگ حالش بده... مثل دیوونهها وسط باغ نشس... نشسته و داره گریه میکنه... دستش خون ریزی داره...
کنار در روی زمین فرود اومد و توی خودش جمع شد.
+ نمیدونم چش شده... حرف نمیزنه...
نگاه ملتمسش رو به ویلیام انداخت و از پایین کتش گرفت.
+ برو ببین چش شده... خواهش میکنم ویلیام... دارم دیوونه میشم که حرف نمیزنه.
ویلیام سرش رو تکون داد و کمکش کرد از روی زمین بلند بشه.
- قربان، همه چیز تحت کنترله. لطفاً برید داخل ویلا، در حال بررسی هستیم.
+ من هیجا نمیرم.
نگاهش رو از ویلیام گرفت و جلوتر ازش به راه افتاد تا خودش رو به تهیونگ برسونه. با دیدن مردش که روی سنگفرشها دراز کشیده بود به سمتش رفت. دستش رو روی موهاش گذاشت و نوازشش کرد. بیتوجه به هوای سرد، تک تیشرتی که تنش بود رو در آورد و دور دست تهیونگی که درحال خون ریزی بود و قصد بند اومدن هم نداشت بست و گرهی محکمی زد.
+ بلند شو تهیونگ، بگو چیشده؟
تهیونگ با دیدن جونگکوک که بدون هیچ لباس گرمی کنارش نشسته بود از روی زمین بلند شد و بغلش کرد.
خیلی وقت بود که آغوش همسرش، تنها پناهش شده بود.
شونهش رو بوسید و پالتویی که تنش بود روی شونههاش انداخت. همونطور که با وحشت به اطرافش نگاه میکرد و حتی سایهی درختها هم به دلش چنگ میانداختن از روی زمین بلندش کرد.
- بریم خونه نفسم.
جونگکوک به چهرهی نگران و صورت خیس تهیونگ خیره شده بود. مطمئن بود اتفاق بدی افتاده که تا این حد داغون شده بود. دستش رو روی گونهی همسرش گذاشت رد اشکهاش رو پاک کرد.
+ نمیخوای بگی چیشده؟
- یونگی... برای اینکه منو بکشونه کره خواهرمو گرفته.
جونگکوک از تعجب چشمهاش گرد و شد و با صدای بلندی گفت:
+ چی؟؟ تهیونو گرفته؟
تهیونگ سرش رو تکون داد و پشت در اتاق وین ایستاد تا پسرش رو چک کنه.
با دیدن وین که در آرامش کامله و احتمالاً داره خواب هفت پادشاه و میبینه، لبخند غمگینی زد و دست جونگکوک رو محکم گرفت و روی قلبش گذاشت.
جونگکوک نگاهی به تهیونگ انداخت. روی پنجه پا بلند شد و لبش رو بوسید.
+ چرا داری با خودت اینجوری میکنی؟ خودت میدونی نمیتونم بدون تو زنده باشم. اون مرتیکهی عوضی حرومزاده هم هیچ غلطی نمیتونه بکنه.
- شاید به خاطر همینه که آدمایی مثل من هیچوقت تشکیل خانواده نمیدن... هر شب دارم کابوس میبینم اما تا از خواب میپرم و صورت خوشگلتو میبینم که کنارم نفس میکشی آروم میشم. باید تهیونم به زور با خودم میآوردم؛ من برادر به درد نخوری هستم.
+ برای همینه که همیشه سر درد داری؟ میخوام وین امشب پیش خودمون بخوابه... راستش منم میترسم... نمیتونم تنهاش بذارم.
گوشهی لبش رو گزید و گفت:
+ من به اون پیتر اعتمادی ندارم تهیونگ... چند روز پیش وین مسموم شده بود یادته؟ قبلش هیچی نخورده بود و خب پیش ویلیام بود. بعدش که اومد خونه دیدم حالش بده و کلی بالا آورد. ازش پرسیدم چی خورده گفت عمو پیتر بهم خوراکی داد... این چه معنی میده؟ هنوزم حالش خوب نیست و زیاد اشتها نداره.
- بهش گفته بودم که نتیجهی خیانت به من چیه... اما انگار جدی نگرفته!
پوزخند ترسناکی زد و از بین دندونهای کلید شدهش غرید:
- وقتی ویلای چند هکتاریشو با وجود نحس خودش فرستادم رو هوا متوجه اشتباهش میشه!
جونگکوک به سمت اتاق وین رفت و گفت:
+ یعنی زورش به یه بچه سه سالهی بیدفاع رسیده؟
- هیچی از اون خوک کثیف بعید نیست. نباید بچه رو باهاش تنها میذاشتی!
وارد اتاق شد و کنار تختش ایستاد. صورت تپل و نازش لاغرتر شده بود و رنگ پریده به نظر میرسید. دستهاش رو زیر بدنش برد و از روی تخت بلندش کرد.
وین توی خواب غرغری کرد و جونگکوک برای اینکه بیدارش نکنه توی آغوشش گرفتش و تکونش داد. هنوز هم مثل بچگیهاش عادت داشت توی خواب انگشت شصتش رو بمکه.
- یکم بخواب؛ چند ساعت دیگه راه میفتیم. فقط وسایل ضروری خودتو و وین رو بردار.
****
جونگکوک روی تخت نشست و دستش رو روی سرش گذاشت که از درد زیاد رو به انفجار بود. دستی روی تخت کشید و با ندیدن وین مثل جن زدهها از جا بلند شد و از اتاق بیرون رفت.
+ وین؟ وین کجایی پسرم؟
از پلهها پایین و تهیونگ رو دید که مشغول صحبت کردن با گوشیش بود. به سمتش رفت و با نگرانی گفت:
+ وین کجاست ته؟ تو ندیدیش؟
تهیونگ هنوز مکالمهش رو تموم نکرده بود اما با نگرانی موبایلش و روی مبل پرت کرد و از ویلا بیرون دوید.
- وین!
تمام بدنش میلرزید و قلبش تو دهنش میزد.
جونگکوک خودش رو به تهیونگ رسوند و کنارش ایستاد.
+ انبار تهیونگ... نکنه باز رفته پیش ویلیام.
- انبار تخلیه شده کوک! کسی اونجا نیست.
روی زانوهاش فرود اومد و اشکهاش روی صورتش سر خورد.
+ پسکجاست؟ توی خونه نیست... تهیونگ اگه بلایی سرش اومده باشه من چیکار کنم؟
تهیونگ دستهاش رو روی سرش گرفت و روی زانوهاش سقوط کرد.
- بدبخت شدیم جونگکوک. پسرمون...
جونگکوک که نفسش بند اومده بود و نمیدونست باید چیکار کنه، از روی زمین بلند شد و از پلهها پایین رفت.
+ ویلیام؟ جورج؟ کجایین؟
پلکی زد تا دیدش واضحتر بشه. صدای وین که شب قبل با غرغر توی بغلش به خواب رفته بود توی گوشش پیچید و اشکهاش شدت گرفت.
+ وین کجایی؟
تهیونگ دستش رو روی قلبش گرفت و به سختی از روی زمین بلند شد.
- آروم باش جونگکوکم. برش میگردونم!
همسرش رو در آغوش گرفت تا جلوی آسیب زدن به خودش رو بگیره و دست از زدن خودش بکشه.
- نکن عشقم! مرگ من آروم باش!
ویلیام و جرج با سر و صدای جونگکوک و تهیونگ به سمتشون اومدن.
- چیشده قربان؟ حال همسرتون خوبه؟
- همین الآن راه میفتیم. هواپیما رو آماده کن ویل.
دست جونگکوک رو گرفت و خیره به چشمهاش با اطمینان گفت:
- گریه نکن کوک، من نمی ذارم بلایی سر پسرمون بیاد. بهت قول میدم! تا فردا وین دوباره تو بغلته جونگکوکم.
جونگکوک دست تهیونگ رو گرفت و سرجاش ایستاد.
+ کجا میخوایم بریم؟ من بدون وین هیجا نمیام ته.
- احتمالاً پسرمونم همون جاییه که تهیون گیر افتاده. آروم باش کوک، بهم اعتماد کن. حتی اگه بمیرمم نمی ذارم وین چیزیش بشه.
روی زمین نشست و صورتش رو بین دستهاش پنهون کرد. تا حالا یک روز هم نبود که از وین دور باشه و حالا داشت از دوریش دیوونه میشد.
+ خودم میکشم اون حرومزادهی عوضی رو، با همین دستای خودم خفهش میکنم.
تهیونگ داخل خونه رفت و وسایل ضروریشون رو با سرعت جمع کرد. موبایلش رو برداشت و با نامجون تماس گرفت. دیگه نیازی به احتیاط کردن نبود.
بعد از اینکه بهش خبر داد چه اتفاقی افتاده به سمت کوک رفت و کمکش کرد از روی زمین بلند بشه.
- بریم عشقم، بریم پسرمون و پس بگیریم عزیزترینم.
تهیونگ دستهاش رو روی شونهی همسرش گذاشت و همراش سوار ماشین شد. قبل از اینکه ماشین راه بیفته، نگاه آخرش رو به ویلایی که این سه سال رو توش زندگی کرده بود انداخت. وسایل بازی که توی محوطه بود و وین هر روز با سر و صدا مشغول بازی بود و صداش توی کل محوطه میپیچید... حالا باید از اینجا هم دل میکند درست مثل روزی که از کره به اینجا اومده بودن. براش سخت بود جایی که با وین اومده بود و حالا بدون اون باید ترکش میکرد.
سرش رو روی شونهی تهیونگ گذاشت و چشمهاش رو بست تا بلکه بتونه تصویر پسر کوچولوی شیطونش رو پشت پلکهاش ببینه.
تهیونگ با نزدیک شدنشون به فرودگاه بغضش رو فرو خورد و بطری نوشیدنی که از قبل تهیه کرده بود جلوی همسرش گرفت.
جونگکوک برای اینکه دستش رو رد نکنه کمی ازش نوشید و دوباره سرش رو روی شونهش گذاشت. حالا وقتش رسیده بود با پسری که چهار سال پیش وارد زندگیش شد و تمام قلبش رو تصاحب کرده، خداحافظی کنه... پسری که حاضر بود جونش رو بده اما یه خار تو چشمش نره.
صورتش رو با دستهاش قاب گرفت و لبهاش رو طولانی و عمیق بوسید.
پیشونیشون رو بهم چسبوند و اشکهاش روی صورتش سقوط کردن.
- عاشقتم جونگکوک، هیچ وقت فراموش نکن چقدر دوستت دارم. تا روزی که نفس میکشم، این قلب به عشق تو میزنه.
جونگکوک که صورت تهیونگ رو تار میدید، سرش رو تکون داد و چندین بار پلک زد تا دیدش واضح بشه.
پلکهاش سنگین شده بودن، دستش رو روی صورت تهیونگ گذاشت و به آرومی زمزمه کرد:
+ من چم شده؟ نمی... نمیتونم واضح ببینمت.
دوباره پلک زد و به چشمهای خیس از اشک تهیونگ نگاه کرد، اما قبل از اینکه بخواد چیزی بگه سرش روی شونهی تهیونگ افتاد و چشمهاش بسته شد.
...
تهیونگ همسرش رو در آغوش گرفت تا از افتادنش جلوگیری کنه.
اشکهاش رو پس زد و سعی کرد تو آخرین لحظاتی که کنارشه یک ثانیه رو هم برای پرستیدن چهرهی بینقصش هدر نده.
- دوستت دارم عشق من... منو ببخش!
***
وقتی سطل آب یخ تو صورتش خالی شد با وحشت چشمهاش رو از هم باز کرد. پیراهن سفیدش با خون خودش نقاشی شده بود.
نگاه سرگردونش تو زیرزمین تاریک و نمور چرخ خورد و تو یک جفت چشم آشنا گره خورد.
سر جاش تکونی خورد و با دردی که تو دست راستش پیچید نالهی دردمندی از بین لبهای خونیش بیرون پرید.
- بلأخره بیدار شدی عشقم؟ دیگه داشتم ناامید میشدم!
نفس عمیقی کشید و سعی کرد با دستهاش، صورتش رو پاک کنه اما سردی فلز دور دستش بهش فهموند اوضاع از چه قراره.
بعد از اینکه وین و خواهرش رو با کمک نامجون از اون خراب شده آزاد کرده بود وقتی نبود تا برای آخرین بار با همسرش خداحافظی کنه. در واقع اون خبر نداشت که تهیونگ چه تصمیمی گرفته وگرنه نمیذاشت تنهایی دست به همچین کاری بزنه.
همین که پسرش الآن پیش جونگکوک بود آرومش میکرد.
نفس عمیقی کشید و لبهاش رو از هم فاصله داد و گفت:
- فکر کردی با این کارات میتونی منو مال خودت کنی؟
پوزخندی زد و آب دهانش رو که مزهی خون میداد رو روی زمین انداخت.
- حالم ازت بهم میخوره.
یونگی، دورش چرخید و ناگهانی موهاش رو توی دستش گرفت و سرش رو به عقب کشید.
- مثل اینکه هنوز آدم نشدی نه؟ چطوره همسرت رو هم بیارم اینجا تا در کنار هم یه مرگ عاشقونه رو تجربه کنین هوم؟ نظرت چیه؟
تهیونگ با حرص بهش نگاه کرد و دندونهاش رو روی هم فشرد.
- تو... توی حرومزاده جرات داری یک بار دیگه به جونگکوک دست بزن... اونوقت ببین باهات چیکار میکنم.
یونگی پوزخندی زد و سرش رو محکم به جلو هل داد.
- خفه شو مردک... فعلا که تو اسیر منی و هیچ غلطی نمیتونی بکنی جناب رئیس.
مقابلش نشست و چونهش رو توی دستش فشرد و سرش رو بالا آورد.
- چی برات کم گذاشتم که رفتی؟ اون پسرهی عوضی بی همه چیز که حتی اندازهی پِهن گاو هم ارزش نداره چی داشت که عاشقش شدی؟ چی داشت که الان داری به خاطرش جونت رو هم فدا میکنی؟
صداش رو بالاتر برد و توی صورتش غرید
- جواب بده تهیونگ... چی داشت که من نداشتم؟!
بی توجه به پارگی لبش پوزخندی زد و تو صورتش غرید:
- میخوام بدونی که از لحظه لحظهش متنفر بودم یونگ! حسی که به جونگکوک دارم حتی با حسم به تو قابل مقایسه هم نیست... من هیچ وقت عاشقت نبودم.
سیلی محکمی توی صورتش کوبید و با پاش توی قفسهی سینهش زد که باعث شد با سر روی زمین بیفته.
قدمی بهش نزدیک شد و پاش رو روی قفسهی سینهش گذاشت و فشار داد
- هه... خیلی شجاع شدی تهیونگ... قبلا انقدر گستاخ نبودی.
تهیونگ سرفهای کرد و چشمهاش رو از شدت درد بست. قلبش تیر میکشید و اکسیژن رو پس میزد.
حتی تو اون لحظات هم به جونگکوک فکر میکرد. به این فکر میکرد که کاش بیشتر می بوسیدش... بیشتر تماشاش میکرد اما... اون همیشه تو قلبش میپرستیدش. مهم نبود که حالا از هم دور افتادن. مهم نبود که شاید فصل عاشقانههاشون به سر رسیده!
خونی که تو دهانش نشسته بود رو به بیرون تُف کرد و به چشمهای پر کینهی شکنجه گرش خیره شد.
- ازم... چی میخوای؟ چرا دست از سر من و خانوادهم بر نمیداری حرومزاده؟!
یونگی لبهاش رو جلو داد و گفت:
- ازت چی میخوام؟ خب باید بگم ازت میخوام رئیس بازیتو تموم کنی. یعنی در واقع من نمیخوام... ما میخوایم... من و پدرت.
- هه... پدرم؟!
نفس دردمندش رو بیرون فرستاد و لبخند رو اعصابش رو تو چشمهای یونگی فرو کرد.
- باید حدس میزدم دستت با اون عوضی تو یه کاسهست! با اون بیشرف همدست شدی و بعد دم از عشق من زدی؟! پست فطرتِ لاشی!
- یا از تخت پادشاهیت میای پایین، یا جلوی چشمهات همسر و پسر عزیزت رو میفرستم اون دنیا... خودت میدونی شوخی ندارم.
چشمهاش رو محکم بست و دستهای زخم خوردهش مشت شدن.
جای جونگکوک و وین امن بود. میدونست خطری تهدیدشون نمیکنه و نامجون و هوسوک هواشونو دارن.
- می خوای منو به پدرم بفروشی؟ فکر کردم عاشقمی!
- من عاشقت بودم و تو نخواستی قبول کنی.
کنارش نشست و گفت:
- میخوای چیکار کنی؟ تصمیم با خودته... فقط بهت بگم پسرت و همسرتو پیش نامجون گذاشتی و با این خیال که جاشون امنه؟ تو هنوز منو نشناختی تهیونگ... هنوز نفهمیدی چقدر راحت بین افرادت نفوذی دارم. اونوقت اسم خودتو میذاری رئیس مافیا؟ هه...
- باشه... باشه قبوله. هر چی دارم مال تو. فقط دست از سرمون بردار. دیگه نمیخوام تو این قضایا باشم، همه چیزمو بگیر فقط کاری به اونا نداشته باش... به حرمت گذشتهای که با هم داشتیم. من اونقدرام باهات بد نبودم یونگ!
پوزخندی گوشهی لبش نشست.
- ولی باید بگم بهت قول نمیدم پسر کوچولوت چیزیش نشه... خب امروز که ناهار رفته بود بیرون... بذار فکر کنم...
دستش رو زیر چونهش زد و گفت:
- آهان... فکر کنم همون غذایی که حساسیت داره رو خورد... خب البته اینکه الان بیمارستانه و وضعیت وخیمی داره هم باید اشاره کنم و آهان....
بشکنی رو هوا زد و اضافه کرد.
- پرستاری که قراره دارو هاشو بهش بده... خیلی راحت میتونم کاری کنم پسرت یه خواب راحت و آروم رو داشته باشه... نظرت چیه؟ هیجان انگیز نیست؟
تهیونگ فریادی زد و سرش رو به صندلی کوبید.
- عوضی! بهت گفتم هر چی بخوای بهت میدم لعنتی!
دستهای دستبند زدهش رو از هم فاصله داد اما بیفایده بود.
- منو بکش... اگه اینجوری غرور فاکیت ترمیم میشه کارمو تموم کن!
- کشتن تو رو نمیخوام... با مردن تو چیزی عوض نمیشه... چطوره با جونگکوک شروع کنم؟
- یونگ... لعنتی دوباره بر میگردم پیشت. از کوک جدا میشم. کاری به اونا نداشته باش!
بغضش شکست و صدای فریادش تو سکوت مرگبار نیمه شب، طنین انداز شد.
- این کار و نکن... هر کاری بگی میکنم!
- واقعا؟ هرکاری بخوام انجام میدی؟
صورت خیس از اشکش رو تکون داد و با صدایی که میلرزید گفت:
- آره، هر کاری!
یونگی لبخند پیروز مندانهای زد و گفت:
- ازش جدا شو پسرت رو هم ازش بگیر... اوه راستی باید مثل یه آشغال از زندگیت پرتش کنی بیرون درست جلوی چشمهای من.
- درد فاکیت چیه؟!
از شدت فریادی که از ته حنجرهش زد، گلوش سوخت.
- چرا انقدر عقدهای هستی؟! گفتم دوباره بر میگردم پیشت... گفتم همهی زندگیمو بگیر فقط کاری به اون دوتا نداشته باش! لعنتی دیگه از جونم چی میخوای؟!
- اگه خواستهم رو قبول کنی کاری بهشون ندارم. تو بر میگردی پیش من و البته با پسرت... و اون حرومزاده رو از زندگیت میندازی بیرون.
- در مورد جونگکوک من درست صحبت کن! حرومزاده تویی و اون رئیس بیشرفت... که حتی به دختر خودش هم رحم نداره. خودِ عوضیش کدوم گوری قایم شده؟ بگو بیاد ببینه همون که از گی بودن پسرش، عارش میومد حالا زیر دستش بهش چشم داره!
یونگی نگاهی بهش انداخت و نوچی گفت.
- مثل اینکه باید جور دیگهای وادارت کنم... خب دو تا گزینه داری... یک اینکه برگردی پیش منو همراه پسرت با من زندگی کنی و دیگه اسمی از عشقت نیاری... دو میتونی به لجبازیات ادامه بدی و پسرت و اون عوضی رو از دست بدی... انتخاب با خودته عزیزم... اما اگه منو انتخاب کنی قول میدم بهش کاری نداشته باشم.
تهیونگ احساس میکرد داره ذره ذره نابود میشه. زنده بود و نفس میکشید اما مرگ، خیلی بهش نزدیک بود.
چطور بدون جونگکوک دوام میآورد؟! اون پسر همهی زندگیش بود.
قلبش تو سینهش برای ذرهای اکسیژن دست و پا میزد و خودش... داشت به یک جفت چشم درشت فکر میکرد که بارها خودش رو از تو قاب زیباش تماشا کرده بود.
هر چی بیشتر بهش فکر میکرد دلتنگتر میشد.
قطرههای اشک بیاراده از بین چشمهای نیمه بازش فرار میکردن و همه چیز رو تار میدید.
با صدای ضعیفی زمزمه کرد:
- باشه. قبوله.
یونگی پوزخندی زد و به مردی که جلوی در بود اشاره کرد.
در اتاق باز شد و جونگکوک با شدت روی زمین افتاد و با دیدن تهیونگ که صورتش غرق خون بود به سمتش رفت.
+ تهیونگااا... خوبی؟
اشکهاش روی صورتش میریخت و قلبش برای مردش به شدت به سینهش کوبیده میشد.
به محض باز شدن دستهاش بیتوجه به نگاه هشدار دهندهی یونگی، جونگکوک رو در آغوش گرفت.
- تو خوبی؟!
با دقت وارسیش کرد و دستهاش رو قاب صورتش کرد.
- چطور اومدی اینجا؟ وین کجاست؟
+ همهش بهونهی تو رو میگرفت، بردمش رستوران تا حواسشو پرت کنم. داشت غذاشو میخورد یهو حالش بد شد...
نیم نگاهش به یونگی انداخت و دوباره گفت:
+ بردمش دستشویی که صورتشو بشورم یهو یکی از پشت سر زد تو سرم و وقتی بیدار شدم دیدم اینجام. نمیدونم وین کجاست.
نگاه بیحسش به یونگی که با پوزخند نگاهشون میکرد، دوخت.
- به آدمات بگو شر درست نکنن، ما داریم میریم!
یونگی نگاه پر نفرتی به جونگکوک انداخت و به سختی جلوی خودش رو گرفت تا یک گلوله تو صورت بینقصش خالی نکنه.
- البته عزیزم! هر چی تو بگی.
جونگکوک بی توجه به درد سرش از جا بلند شد و به تهیونگ کمک کرد تا اونم بلند بشه. دستش رو دور گردنش انداخت و قبل از اینکه بیرون برن خطاب به یونگی گفت:
- فقط کافیه یک تار مو از سر پسرم کم بشه اونوقت خودم نابودت میکنم.
- بیخود اون دهن کوچولوتو با تهدید کردن من خسته نکن خوشگله، مطمئناً کارای بهتری برای انجام دادن هست!
پوزخندی زد و ضربهای به باسنش زد که تهیونگ با عصبانیت مچ دستش رو گرفت و پیچ داد.
- دستت بهش نمیخوره عوضی!
- فقط یک هفته وقت داری عزیزم. بیصبرانه منتظر تو و پسرمونم سوییتی!
جونگکوک با شنیدن حرف یونگی نگاهی به تهیونگ انداخت.
+ این... این چی داره میگه ته؟
- چیزی نیست عزیزم، بیا بریم خونمون.
دست جونگکوک رو گرفت و با وجود دردی که داشت با قدمهای تند از اون دخمه خارج شدن.
نگاهش رو از بادیگاردهایی که اسلحهشون رو غلاف کرده بودن گرفت و با دیدن ماشین نامجون که درست روبه روشون پارک شده بود به اون سمت رفتن.
- به حرفاش گوش نده، فقط میخواد جنگ اعصاب راه بندازه.
+ تهیونگا! وین کجاست؟ حالش خوبه؟
جونگکوک اینو گفت و همراه تهیونگ سوار ماشین شد.
اشکهاش شدت گرفت و با التماس به نامجون گفت:
+ هیونگ خواهش میکنم بگو وین کجاست... بگو بلایی سرش نیومده... بگو سالمه.
-خونه پیش هیونیه. نگران نباش کوکی.
دستمالی جلوی تهیونگ گرفت تا صورت خونیش رو پاک کنه و بدون حرف اضافهای به سمت خونه راه افتاد.
جونگکوک دستمال رو از تهیونگ گرفت. موهای ریخته روی پیشونیش رو کنار زد و پیشونی خونیش رو تمیز کرد. نگاهی به چشمهاش کرد و با صدای لرزونی گفت:
+ اون عوضی میخواد وین و ازم بگیره؟
- مگه من میذارم نفسم؟!
دست همسرش رو تو دستهای سردش گرفت و با نگاهش بهش اطمینان خاطر داد.
- نترس، من مثل کوه پشتتم فرشته.
خودش رو به آغوش همسرش انداخت و با گریه گفت:
+ من بدون تو و وین نمیتونم زندگی کنم.
- قرار نیست این اتفاق بیفته. ما تا آخرش کنار همیم.
شونههاش توی آغوش تهیونگ میلرزید و تهیونگ برای آروم کردنش آغوشش رو تنگتر کرد. نامجون نگاهی از آینه به تهیونگ انداخت و دوباره به جاده نگاه کرد. چطوری باید به کوک میگفت حال وین خوب نیست، چطوری باید آرومش میکردن.
- بیا یکم آب بخور عزیزدلم.
بطری آب رو به سمتش گرفت که کوک با شک نگاهش کرد.
با شرمندگی نگاهش رو دزدید.
- بابت اینکه بیهوشت کردم معذرت میخوام. نمی خواستم تو دردسر بیفتی.
بطری رو پس زد و نگاهش رو ازش گرفت.
+ نمیخورم.
با دردی که توی سرش پیچید، صورتش جمع شد و دستش رو پشت سرش برد. نگاهش به انگشتهای خونیش افتاد، اما برای اینکه تهیونگ متوجه نشه، دستش رو مشت کرد و سرش رو به پشتی صندلی تکیه داد.
با توقف ماشین هر دو با کنجکاوی نگاهی به اطرافشون انداختن و پیاده شدن.
از اون زمانی که اینجا بودن خیلی میگذشت و تغییرات زیادی کرده بود. با یادآوری خاطرات اون روزها لبخند مهمون لبهای تهیونگ شد.
دست کوک رو گرفت و پشت سر نامجون وارد ویلا شدن.
هیونی با دیدن نامجون به سمتش دوید و گفت:
- آپا، وین دوباره حالش بد شد و بالا آورد.
جونگکوک چشمهاش گرد و با تعجب به نامجون نگاه کرد.
+ وین کجاست هیونگ؟
نامجون دخترش رو بغل کرد و به سمت طبقهی بالا رفت.
- بیا کوکی، بچهن دیگه مریض میشن. دکتر گفت سرمش تموم بشه حالش بهتر میشه.
در اتاقی که وین خوابیده بود باز کرد و کنار رفت.
تهیونگ بانگرانی پشت در ایستاده بود و از همون بیرون مشغول چک کردن وضعیت پسرش شد.
- جونگکوک، قیافهم خیلی داغونه. تو برو پیشش، پسرمون به تو بیشتر نیاز داره.
اشکهاش رو پس زد و به بدن کوچولوش که زیر پتو جمع شده بود خیره شد.
- نتونستم مراقبتون باشم... منو ببخش عزیزم.
جونگکوک نگاهی به صورتش انداخت و گفت:
+ اگه میتونی برو یه دوش بگیر بیا پیشش، امروز خیلی بهنونهت رو گرفت.
تهیونگ سرش رو تکون داد و جلوی در ایستاد. جونگکوک وارد اتاق شد و کنارش روی تخت نشست، دستی که آنژیوکت بهش وصل بود رو توی دستش گرفت و پوست لطیفش رو نوازش کرد.
+ وین، پسرم؟ حالت خوبه؟
وین با دیدن پدرش غلتی زد و دستش رو با تمام توانش گرفت و به صورتش چسبوند.
- ددی... میشه دیگه نلی؟ فکل کلدم دالم میلم پیش فلشتهها ولی من نمیخواشتم... من بگل ددی کوکی و میخواشتم.
اشکهای درشتش از روی صورت ظریف و کوچولوش سُر خورد و دل جونگکوک رو لرزوند.
- به فلشتهها گوفتم اول ددی بیاد پیشم بعد باهاتون میام تو آشمونا.
+ من نمیذارم تو از پیشم بری نفسم. آروم باش... ببین من پیشتم و هیچ جا نمیرم. حالا یکم بخواب باشه؟ اگه بخوابی، ددی تهیونگم میاد پیشت.
با شنیدن اسم تهیونگ احساس امنیت کرد. دست پدرش رو بوسید و چشمهای خیسش رو بست تا زودتر بتونه هر دوشونو کنار هم ببینه.
جونگکوک رد اشکهاش رو از روی گونههای سفیدش پاک کرد و بوسهای روشون زد. با حس سر درد و حالت تهوعی که خودش داشت سعی کرد کمی بخوابه، اما مدام اتفاقات این چندوقت اخیر به سراغش میومد. سرش رو روی تخت گذاشت و همونطور که دست وین رو گرفته بود چشمهاش رو بست.
ادامه دارد...
By: @VKookMin_Eternity