Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 1

چاقوی ضامن داری که آغشته به خون اون خائن بود با لباس پاره شده‌ش تمیز کرد و صدای خنده‌های بلند و شیطانیش، سکوت انبار سرد و نمور رو در هم شکست.

مرد زخمی که دست و پاهای غل و زنجیر شده‌ش، اجازه‌ی کوچکترین حرکت رو ازش گرفته بود، به خودش لرزید و اصوات نامفهومی از بین لب‌های خونیش بیرون پرید.

چشم‌های وحشی تهیونگ، مثل گرگی که به شکار لذیذش خیره شده، مردی که از ترس خودشو خیس کرده بود رو از نظر گذروند.

صدای بهم خوردن دندون‌هاش روی هم باعث شد پوزخند روی لب‌هاش رنگ بگیره.

قدرت چیز خوبیه، به خصوص وقتی تو دست‌های صاحب برازنده‌ای مثل کیم تهیونگ، حاکم باشه!

هر کس تو این حرفه بود می دونست این مرد جنتلمن و باهوش که همه رو مات و مبهوت استعداد خارق‌العاده‌ش کرده، تا چه حد می‌تونه خطرناک باشه...

وفاداری و عدالت، دوتا از خط قرمزهایی بودن که اگر زیر سؤال می رفتن، خودشو ملزم می دونست که به طور شخصی با فرد خاطی برخورد کنه...و حالا، اون مرد هر دو خط قرمزش‌ رو زیر پا گذاشته بود!

چاقو رو با مهارت بین انگشت‌های کشیده‌ش چرخوند و وقتی به فاصله‌ی دلخواهش رسید، چرخی به دستش داد و اونو به سمت مقصد دلخواهش پرتاب کرد.

صدای فریاد گوش‌خراش مرد یک لحظه هم قطع نمیشد.

چشم‌هاشو تو حدقه چرخوند و به شلوار مرد که از شدت خونریزی عضوش، غرق در خون بود خیره شد.

- صداتو ببر حرومزاده! شب طولانی در پیش داریم، بهتر نیست انرژیتو ذخیره کنی برای ادامش؟!

+ ازت...متنفرم کیم تهیونگ!

- عاااا...قلبم شکست!

همون طور که بهش نزدیکتر میشد صدای خنده‌های مردونش بلند شد.

همه‌ی افرادش به حدی ازش حساب می بردن که جرات اعتراض کردن هم نداشتن؛ حتی نامجون هم پلکش از ترس می پرید.

+ تو...تو هیچی نیستی...جز یه آشغال حرومزاده! تو...بهت قول میدم که تاوانشو پس میدی! فکر کردی ارباب مین ازت می گذره؟!

لگد محکمی به پایین تنه‌ی غرق در خونش زد که نفس مرد از شدت درد تو سینش حبس شد.

- نگران نباش! به زودی اون ارباب یاغیتم می‌فرستم وسط جهنمی که توش دست و پا میزنی.

و این آخرین مکالمه‌ی بینشون بود چون تهیونگ با همون چاقویی که از مردونگی انداخته بودش، زبونش رو از حلقش بیرون کشید...

                                       ***

« سر تیتر خبرها:

[کشف محموله‌ی هروئین]

گزارش دقیقی که از قاچاق مواد مخدر، در جزیره‌ی ایچئونگدو، توسط یکی از تجار عالی رتبه و مشهور کره ی جنوبی، به نام مین یونگی، به اطلاع یگان ویژه رسیده بود، با موفقیت ثبت و ضبط گردید...»

کنترل و با عصبانیت به سمت تلویزیون پرت کرد که باعث شد با صدای وحشتناکی روی زمین برخورد کنه.

با خفه شدن صدای گوینده‌ی خبر، سکوت ناخوشایندی بینشون حاکم شد.

صدای نفس‌های بلند تهیونگ که حاکی از خشم بی حد و مرزش بود باعث شد نامجون با نگرانی قدمی سمتش برداره و با احتیاط چکش کنه.

- مین یونگی! اون کثافت بی همه چیز...

- ته، میشه لطفاً آروم باشی؟! من حلش می کنم...

- خفه!

دستشو با خشونت بین انگشت‌های قویش گرفت و با چشم‌های وحشیش به چشم‌های ترسیده‌ی نامجون خیره شد.

فشار انگشت‌هاش اونقدر زیاد بود که لیوان آب تو دستش شکست و شیشه‌ی تیزش تو دست‌های جفتشون فرو رفت اما از فشارش کم نکرد.

- تو به هیچ دردی نمی‌خوری، مگه نه؟! فقط داری اکسیژنو حروم میکنی؟!

- من...متأسفم ته! اون موش کثیف، درست لحظه‌ی آخر راپورتمونو به یونگی داد.

- خوب گوشاتو باز کن کیم نامجون!

لبشو به گوشش چسبوند و از بین دندون‌های کلید شده‌ش غرید:

- اگه به بی مصرف بودنت ادامه بدی...رفاقتمونو فراموش می‌کنم و طوری حذفت می‌کنم که حتی جنازت به دست خانوادت نرسه!

نامجون، خیره به خونی که از بین انگشت‌های هر دوشون، پارکت‌های کف زمین رو رنگ آمیزی می‌کرد، پلکش از ترس پرید.

هیچی از کیم تهیونگ بعید نبود!

- این همون چیزیه که یونگی دنبالشه...می‌خواد عصبیت کنه تا وقتی تو درگیر انتقامی، نتونی از قدم بعدیش با خبر بشی؛ من نمیذارم قسر در بره ته، لطفاً بهم اعتماد کن! امشب...امشب یه مهمونی برگزار کرده، ما هم دعوتیم...

دست خونیشو با خشونت پس زد و پوزخندی گوشه‌ی لبش نشست.

شبی که کیم تهیونگو فروخته بود، مهمونی میداد؟! و بعد... دعوتشون می‌کرد که گیلاس کوفتیشو به افتخار این پیروزی بالا بگیره و از تحقیر کردنش مستفیض بشه؟!

پوزخندش تبدیل به قهقهه شد. بی توجه به خونی که از دستش فوران میشد، سیگارشو گوشه‌ی لبش گذاشت و با فندک آتیشش زد.

- پس امشب، قراره حسابی خوش بگذرونیم هیونگ!

                                      ***

سرش رو روی میز گذاشته بود و خیره به آسمون آبی که به خوبی از پنجره‌ی بزرگ کلاس دیده میشد. پلکی زد و زیر لب زمزمه کرد

+ از این زندگی متنفرم.

جیمین با دیدن چهره‌ی گرفته و غمگین جونگکوک سر خم کرد و درست مقابل صورت پسر لب زد

- چیزی شده؟ چرا انقدر تو خودتی؟

کوک بدون توجه به نگرانی جیمین، از جا بلند شد و کیفش رو برداشت.

+ نه چیزی نیست...میرم سر کارم.

دستش رو توی جیب پالتوی مشکی رنگش فرو برد و با قدم‌های بلند از کلاس خارج شد. باد سرد زمستونی صورتش رو لمس کرد و لرزی به تنش انداخت. اون پالتو و لباس‌ها برای این موقع از سال زیادی نازک بودن، اما جونگکوک حتی پول خرید یه دست لباس مناسب رو هم نداشت. هرچقدر که کار می‌کرد اون پدر عوضی و قماربازش همه رو توی یه چشم بهم زدم به باد فنا میداد و بدون اینکه دلش به حال دست رنج پسرش بسوزه.

نفس عمیقی کشید و در امتداد خیابون قدم برداشت و خودش رو به کافی شاپی که توش کار می‌کرد رسوند. لباس‌هاش رو عوض کرد و مشغول سفارش گیری از مشتری های پر زرق و برق اون کافی شاپ شد. نمی‌دونست چش شده، حال خوبی نداشت و مدام توی ذهنش مرور می‌کرد که چرا زنده‌اس؟ اصلا زنده بودنش چه فایده‌ای داره؟ روی صندلی پشت پیشخوان نشست. با صدای گوشیش دست از افکار پوچش کشید و نگاهش رو به صفحه انداخت. با دیدن اسم جیمین لبخندی زد. اون پسر تنها دوست جونگکوک بود، تنها کسی که توی این دنیا می‌تونست کنارش خودش باشه و از اینکه چطور زندگی می‌کنه نترسه. جونگکوک می‌ترسید، می‌ترسید از قضاوت شدن های بیخود، اما جیمین با همه فرق داشت. با اینکه پسر رئیس دانشگاه بود اما هیچ‌وقت با جونگکوک مثل بقیه رفتار نمی‌کرد. انگشتش رو روی صفحه کشید و وارد صفحه‌ی چتشون شد...

صفحه‌ی گوشی رو خاموش کرد و نگاهش رو به ساعت بزرگ روی دیوار انداخت.

مهمونی؟ چرا باید جیمین جونگکوک رو به اون مهمونی دعوت می‌کرد؟ بیخیال افکارش شد و از جا بلند شد. به سمت اتاق تعویض لباس رفت و مقابل آینه‌ی قدی که کنار کمد بود ایستاد. نگاهی به خودش انداخت و زیر لب زمزمه کرد

+ با این لباس‌ها باید برم؟

شونه‌ای بالا انداخت و دستی به موهای مشکی رنگش کشید و مرتبشون کرد.

****

جلوی در کافی شاپ منتظر جیمین بود، دست‌هاش رو توی جیب پالتوش فرو برد. سرما هر لحظه شدید تر میشد. با برخورد قطرات برف به پوستش سرش رو بالا آورد و نگاهی به آسمون سفید بالای سرش انداخت

+ فقط همینو کم داشتم.

با صدای بوق ماشین، نگاهش رو از آسمون گرفت، جیمین مثل همیشه با یه ماشین مدل جدید اومده بود، اینبار سوار پورشه قرمز رنگی بود که حسابی خودنمایی می‌کرد. جونگکوک با دیدن جیمین لبخندی زد و به سمتش قدم برداشت.

سوار ماشین شد و همونطور که مشغول بستن کمربند بود خطاب به جیمین گفت

+ تو اصلا عقل تو سرت هست؟

جیمین متعجب نگاهش رو به سمت جونگکوک کشید و جواب داد

- چرا؟ مگه چیکار کردم؟

+ منو می‌خوای ببری مهمونی که همه بچه پولدارا اونجان؟

- الان نگران اینی؟ غصه نخور، فکر همه جارو کردم.

بعد از حدود نیم ساعت، جلوی مرکز خرید بزرگی که توی یکی از خیابون‌های بالا شهر سئول بود ترمز کرد. بدون توجه به غرغر کردن‌های جونگکوک از ماشین پیاده شد، ماشین رو دور زد و در رو برای جونگکوک باز کرد

- بفرماین قربان.

جونگکوک از ماشین پیاده شد و مشتی حواله‌ی بازوی جیمین کرد

+ باز می‌خوای خرید کنی؟

جیمین بدون اینکه حرفی بزنه مچ دست پسر رو گرفت و دنبال خودش به سمت مرکز خرید کشوند.

****

جیمین روی صندلی نشسته بود. جونگکوک بعد از امتحان کردن چند دست لباس رسمی از اتاق پررو بیرون بیرون اومد و مقابل جیمین ایستاد. کت و شلوار سورمه‌ای تیره به همراه پیراهن سفیدی که به تن داشت اون رو از همیشه زیبا تر نشون میداد. جیمین از جا بلند شد و همونطور که دست‌هاش رو بهم میزد با لبخند گفت

- اووو جناب جئون، معرکه شدی.

از بین کروات‌هایی که دست یکی از خدمه‌ها بود، کرواتی جیگری رنگ که خال‌های ریز مشکی روش بود بیرون کشید و دور گردن جونگکوک انداخت

+ حالا این همه ریخت و پاش لازم بود؟

جیمین کروات رو محکم کرد و دستی به کت جونگکوک کشید.

- حتما لازم بوده دیگه. انقدر حرف نزن و دنبالم بیا.

+ جیمین لباسام...

پسر بین حرفش پرید و گفت

- دیگه به اونا نیازی نداری.

بلک کارتش رو از جیب کتش بیرون کشید و به سمت رِگال پالتو‌ها قدم برداشت. از بین چندین پالتویی که ردیف کنار هم قرار داشتن، پالتوی خز مشکی رنگی بیرون کشید و روی دوش جونگکوک انداخت

- حالا دیگه کاملا آماده‌ای.

+ جیمین...

هر دو به سمت صندوق رفتن و بعد از حساب کردن خرید‌هاشون از فروشگاه خارج شدن.

*****

سرو صدا تا چند خیابون اون طرف تر هم به گوش میرسید. جیمین فرمون رو چرخوند و وارد باغ بزرگ و مجللی شد، بعد از پارک کردن ماشینش توی جایگاه مخصوص پیاده شد، جونگکوک هم از ماشین پیاده شد و کنار جیمین ایستاد. نگاهی به خودش انداخت، کفش‌های اسپرت و ورنیش توی نور کم باغ برق میزد، جونگکوک که اولین بار بود همچین لباس‌هایی پوشیده بود و به چنین مهمونی میومد، لبخندی زد، سرش رو رو بالا گرفت و درست مثل یه جنتلمن کنار جیمین قدم برداشت. جیمین در سالن رو باز کرد و هر دو وارد شدن. تمام فضای سالن با نور‌های رنگی پر شده بود، زن و مرد‌هایی که تن هاشون کنار هم میرقصید گوشه‌گوشه‌ی سالن به چشم می‌خوردن. جیمین و جونگکوک به طرف میز خالی که گوشه‌ای از سالن قرار داشت رفتن. جیمین با دیدن هوسوک چشم‌هاش برقی زد و رو به جونگکوک گفت

- من الان بر می‌گردم.

جونگکوک جام گیلاسی رو از روی میز برداشت و مشغول نوشیدن شد.


صدای بلند موزیک سر دردش رو تشدید کرده بود.

گیلاس مشروبشو بدون اینکه چیزی ازش بنوشه روی میز برگردوند.

این همه ریخت و پاش فقط به خاطر این بود که عصبانیش کنه؟!

خب...به هر حال کیم تهیونگ عادت نداشت که مدت زیادی ساکت بمونه!

با ویبره رفتن موبایلش از پشت میز بلند شد و با احتیاط، نگاهی به اطرافش انداخت.

- شیری یا روباه؟!

صدای خنده‌های از روی غرور نامجون، از اون طرف خط به گوشش رسید.

- با وجود آتیش بازی امشب...سخت میشه که از مهمونیش لذت ببره!

تهیونگ پوزخندی زد و گوشی رو قطع کرد.

این فقط یه زهر چشم کوچیک بود...قرار نبود به همین سادگی ازش بگذره!

گره کراواتشو شل تر کرد و برشی از لیمو ترش رو به سمت دهانش برد.

یونگی با بادیگارد هاش به طرفش اومدن و با اشاره‌ی رئیسشون عقب ایستادن.

- کار تو بود، مگه نه؟!

تهیونگ از شدت ترشی لیمو، یکی از چشم‌هاشو بست و با تعجب به صورت برافروختش خیره شد.

- هیچ ایده ای ندارم در مورد چی حرف میزنی!

یونگی فاصله ی بینشونو با قدمی پر کرد و همون طور که به صورت نمادین یقشو مرتب می کرد و گرد و غبارهای فرضی رو از روی لباسش می تکوند، تلخندی زد.

- بهتره هیچ ربطی به این قضیه نداشته باشی ته...هیچ دوست ندارم صورت خوشگلتو زیر پاهام له کنم!

تهیونگ لبخند رو اعصاب دیگه‌ای تحویلش داد و دستشو پس زد.

- اینکه ردت کردم، به نظر غرورتو شکونده یونگ!

- یه روز با پای خودت میای و جلوم زانو میزنی...و اون روز خیلی نزدیکه بیبی!

با زنگ خوردن مکرر موبایلش ازش فاصله گرفت اما هنوز با چشماش براش خط و نشون می کشید...


ادامه دارد...


های رفقای من...امیدوارم از خوندن این ای یو جذاب لذت برده باشین. لطفا نظراتتون رو با ما به اشتراک بذارین و منتظر پارت بعد این ای یو باشین❤

دوستتون داریم ادمین لارک و ادمین فیلیسیتی🍻



@NVHOME

Report Page