Secret

Secret

Lark & Felicity

Part 45


تهیونگ دست وین رو گرفت و از پله‌ها بالا رفتن. جونگکوک روی زمین نشسته بود و با همون‌ لباس‌های خیس از خستگی خوابش برده بود.

- ددی کوک خوابش برده عسلم.

دست وین رو رها کرد و همسرش رو به آغوش گرفت. تمام لباس‌هاش خیس بودن و به بدنش چسبیده بودن.

زیر لب غرغری کرد و لباسش رو عوض کرد.

- هیچوقت حواسش به خودش نیست!

موهاش رو از صورتش کنار زد و پتو رو روی بدنش مرتب کرد.

- وین وین، پنکیک می‌خوری؟

لباس‌های وین رو از توی کمد برداشت و پسرش رو بغل کرد. وین دست‌هاش رو دور گردن تهیونگ حلقه کرد و گونه‌ی ددیش رو بوسید.

- پنکیک با یه عالمهههه ملبای تمکش می‌خوام.

تهیونگ از تلفظ با نمکش خندید و بوسه‌ای روی گردنش گذاشت.

- انقدر که پیش ددی جونگکوکی بودی، بوی عطر تن اونو میدی وروجک.

- عطل تنش دیگه شیه بابایی؟ اونم میشه خولد؟ مشل ملبای تمکش خومشژه‌اش؟

- نمیشه خوردش ولی خیلی خوشبوئه، انگار از بهشت اومده. بریم یه عالمهههه پنکیک با مربای تمکش درست کنیم که ددی کوک از خواب بیدار شد با وین وین بخوره.

همون‌طور که لباس‌هاش رو تو تنش مرتب می‌کرد، موهای پنبه‌ایش رو شونه زد و با هم تا آشپزخونه مسابقه گذاشتن.

- هر کی برد امروز ددی کوکی مال اونه... باشه؟

وین با خوشحالی کنار تهیونگ ایستاد و منتظر بود تا ددیش علامت بده. تهیونگ که می‌دونست وین چقدر فرزه و قطعا ازش میبره، سعی کرد جور دیگه‌ای متقاعدش کنه. چون بیشتر از این نمی‌تونست دوریش رو تحمل کنه و حسابی دلش برای جونگکوک تنگ شده بود. روی خم زانوهاش مقابل پسرش نشست و گفت:

- ببین نفس من، اگه امروز به حرفم گوش بدی و پسر خوبی باشی و بدون نق زدن و گریه توی اتاقت بازی کنی، منم قول میدم برات یه دستگاه بازی جدید بگیرم باشه؟

وین دست کوچولوشو زیر چونه‌ش زد و ادای فکر کردن درآورد.

- ددی... میژالی اون باژی بنگ بنگیه لو نشب تونم؟!

تهیونگ چشم‌هاش رو تو حدقه چرخوند و لب‌هاش رو جلو فرستاد.

حالا کارش به جایی رسیده بود که باید به یه الف بچه رشوه میداد!

- باشه... ولی قول بده زیاد بازی نکنیا، چشمات درد می گیره.

وین با خوشحالی سرش رو تکون داد و همراه تهیونگ وارد آشپزخونه شد. تهیونگ وین رو پشت صندلی مخصوصش نشوند و خودش هم مشغول کارش شد. بسته‌ی پودر پنکیک رو از کابینت کنار یخچال بیرون کشید و ماهیتابه‌ی سایز متوسطی که روی دیوار آویزون بود رو برداشت‌.

وین که روی صندلی بود و مشغول ریختن مربای تمشک توی ظرف و هر از گاهی دست‌های مربایش رو توی دهنش می‌کرد و لیس میزد گفت:

- ددی ته ته! دوشت شیه؟

انگشت‌های کوچیکش رو دوباره توی دهنش فرو برد و لیس زد.

تهیونگ لبشو گزید و به این فکر کرد که با بزرگ شدنش، رفته‌رفته سؤالاش هم قراره بیشتر به چالش بکشتش.

- خب... بهترین دوست برای تو ددی کوکی و ددی تهیونگه... چون تو رو همون جوری که هستی بی هیچ چشم داشتی دوست داریم و خوشحالی تو، خوشحالی ماست. یا مثلاً کتابایی که ددی کوک برات می‌خونه، اونام دوستای خوبین چون چیزای خوب یادت میدن و باعث میشن وقتی بزرگ شدی یه مرد قوی بار بیای که به علم و دانش خودش متکیه.

- ولی دوشت که اینا نیشتن. توی کالتونایی که ددی کوک بلام میژاله، دوشتاشون کوشون... ولی من که دوشت کوشولویی ندالم... تاژه مهدتودکم نلفتم.

تهیونگ تای ابروشو بالا انداخت و گفت:

- مهدکودک؟

- اوهوم... اون لوباه کوشولو توی بلنامه تودک می‌لفت یه ژایی بعد بیهش می‌توفتن مهدتودک، یه عالمهههه دوشت کوشولو داشت. اونژا نگاشی می‌کلدن. تاژههه یه عالمهههه اشباب باژی هم داشتن. ددی منم می‌تونم بلم مهدتودک؟

کمی تو فکر فرو رفت و دسر شکلاتی که از یخچال آورده بود رو با یه قاشق کوچولو کنار پسرش گذاشت تا حواسش رو پرت خوراکی کنه.

- تا پنکیک حاضر بشه یکم شکلات بخور عسلم.

بعد موهای لختش رو از صورتش کنار زد و پیشش نشست.

- توام یه روز میری پیش بچه‌های هم سن و سالت، الآن از بودن کنار ددی کوک لذت ببر. می‌دونی اون خیلی طرفدار داره، یکیش خود من. طرفدار پر و پا قرص ددیتم ولی اون دوست داره بیشتر وقتشو با تو بگذرونه.

همون‌طور که موهاش رو ناز می کرد، لب‌های شکلاتیش رو با دستمال پاک کرد.

وین انگشتش رو توی ظرف دسر فرو برد و جلوی دهن تهیونگ گرفت. تهیونگ لیسی به انگشت کوچولوش زد و از کنارش بلند شد.

- ددی کوکی تو لو خیلی دوشت داله آپا مشل من که تولو خیلی خیلی ژیادی دوشت دالم.

- عزیزدلم، یه بوس بده به ددی.

صورتش رو نزدیک برد و همینکه لب‌های کوچولوی شکلاتیش رو به گونه‌ش چسبوند، بغلش کرد.

- تو و ددی جونگکوکیت نفس من هستین. خیلی دوست دارم پسر خوشگلم، ددی به وجودت افتخار می‌کنه.


جونگکوک با چشم‌های خمار و صورت آب آلودش وارد آشپزخونه شد. موهای لختش که به دلیل نم دار بودنش حالا حالت گرفته بود رو از روی صورتش کنار زد و خودش رو به تهیونگ تکیه داد.

+ چی دارین میگین؟ چرا انقدر حرف میزنین نذاشتین بخوابم.

خمیازه‌ای کشید و همونجا روی زمین نشست، به در یخچال تکیه داد و دوباره پلک‌های سنگینش روی هم افتادن.

- داشتم با پسرم اختلاط می کردم. بیا پشت میز بشین پنکیک بخوریم.

غرغری کرد و روی زمین سرامیک شده دراز کشید.

+ نمی‌خورم خوابم میاد.

بعضی وقتا انگار دو تا بچه داشت. به لجبازی همسرش خندید و از روی زمین بلندش کرد.

همون‌طور که یواشکی از لب‌هاش بوسه می‌دزدید پشت میز نشوندش.

- اونجا بدنت درد می گیره نفسم. بذار یکم قهوه برات بریزم خواب از سرت بپره.

جونگکوک سرش رو روی میز گذاشت و با تهدید خطاب به وین گفت:

+ وای به حالت امشب نق بزنی و نخوابی اونوقت من می‌دونم و تو. فهمیدی؟!

وین با همون دست‌های شکلاتیش آویزون پدرش شد و صورتش رو غرق بوسه کرد.

- باشه ددی... وین وینی قول ملدونه میده نگ نگ نتونه. حالا آشتی میشی؟!

+ برو کنار بچه صورتمو کثیف کردی.

سرش رو از روی میز بلند و نگاهی به وضعیت پسرش انداخت. اخمی به تهیونگ کرد و گفت:

+ چرا میذاری اینجوری خودشو کثیف کنه؟ مگه ندیدی تازه بردمش حموم؟ بعد سر من غر میزنی که برام وقت نمیذاری و وظایف همسریتو به جا نمیاری؟ شما دو نفر به من مهلت نفس کشیدن میدین اصلا؟

- عزیزم! چرا الکی خودتو عصبانی می‌کنی؟

پسرش رو بغل کرد و سمت سینک ظرفشویی رفت.

با ملایمت دست‌ها و صورتش رو شست و دوباره روی صندلی مخصوصش نشوند.

- بیا بابایی، پنکیکت حاضر شد.

ظرفش رو جلوش گذاشت و پیشبند خرگوشیش و دور گردنش بست تا دوباره مورد خشم کوک واقع نشن.

کنار همسرش نشست و همون‌طور که پنکیکش رو با چاقو براش برش میداد گفت:

- ویتامین‌هاتو سر وقت می‌خوری؟ به نظر بی‌حال میای عزیزم.

سرش رو روی شونه‌ی تهیونگ گذاشت و یه پاش رو روی پاش انداخت. تهیونگ به آرومی رون پای نیمه برهنه‌ش که فقط یه شلوار کوتاه به تن داشت رو نوازش می‌کرد.

+ شما دو تا منو حرص ندین من نیازی به ویتامین ندارم.

لبخند شیطونی زد و لاله‌ی گوشش رو به دندون گرفت.

- اما من بدجوری نیاز به ویتامین کوکی کوچولوم دارم.

وین با تعجب به هر دو پدرش نگاه کرد و گفت:

- آپا... چلا گوش ددی کوکی لو گاژ گلفتی؟

تهیونگ که تازه یادش اومده بود پسر کوچولوی کنجکاوش هم اونجا حضور داره لبخندش رو خورد و صاف نشست.

- چی؟! نه... گاز نگرفتم! يكم ديگه پنكيک می‌خوای عزیزم؟

وین سرش رو تکون داد و مشغول خوردن پنکیک‌هایی که تهیونگ توی ظرفش گذاشته بود شد. جونگکوک رو به تهیونگ گفت:

+ می‌خوای یه چند ساعت بذاریمش پیش ویلیام؟ می‌ترسم جلوی این بچه یه کاری کنیم که دیگه نتونیم کنار هم بشینیم.

- تقصیر خودته! اینجوری لباس می‌پوشی و جلوم کت واک میری توقع داری جلوی خودمم بگیرم؟ آههه! لعنتی خیلی دلم برات تنگ شده.

جونگکوک ابرویی بالا انداخت.

+ ولی تا جایی که من یادم میاد شلوارک پام نبودا.

- لباس‌هات خیس شده بودن...

نگاهی به چشم‌های محاکمه‌گر همسرش انداخت و دستش رو از زیر میز روی پایین تنه‌ش فشار داد.

- نگران بودم سرما بخوری... ولی خب انگار این لباس‌ها زیادی تنگ و‌ کوتاهن بیبی. حالا میشه بریم بالا؟ دیگه نمی‌تونم تحمل کنم، یه کاری دست جفتمون میدما!

+ آههه... تهیونگ محض رضای خدا جلوی وین بیخیال شو.

سرش رو پایین انداخت و بازوی مردش رو فشرد. وین با دیدن صورت جمع شده‌ی جونگکوک چنگالش رو روی میز انداخت

- ددی خوبی؟

تهیونگ لبخندی زد و جواب داد.

- ددی جونگکوک یه کوچولو دلش درد می‌کنه میبرمش بالا استراحت کنه، الان عمو ویلیام میاد پیشت باشه؟

گوشیش رو از روی میز برداشت و پیامی برای ویلیام فرستاد. جونگکوک رو براید استایل بغل کرد و به سمت طبقه‌ی بالا رفت. در حین بالا رفتن از پله‌ها لب‌های شیرین و دوست داشتنی جونگکوک رو می‌بوسید و اونو غرق لذت می‌کرد.

بدون اینکه بوسه‌ی خیسشون رو‌ متوقف کنه در اتاق و با پاشنه‌ی پاش بست و از پشت قفل کرد.

- تو قراره مرگ من باشی، نه؟!

خیره به چشم‌های خمارش روی تخت خوابوندش و انگشت‌هاشونو تو هم قفل کرد و‌ بالای سرش نگه داشت.

به چشم‌هایی که پر بود از نیاز زل زد و با صدای آرومی زمزمه کرد.

+ منو ببوس تهیونگاا...

دست‌هاشو آزاد كرد و صورت زیبای همسرش رو قاب گرفت.

- بی رحمانه زیبایی جونگکوک شی!

لب‌های تشنه‌ش رو به غنچه‌های سرخش رسوند و با ملایمت شروع به بوسیدنش کرد. با هر بوسه، دوست دارم رو تو دهنش زمزمه می‌کرد.


با کم آوردن نفس از هم جدا شدن. جونگکوک نیم خیز شد و با اغوا‌گری، همون‌طور که لبخند شیطنت آمیزی به لب داشت گفت:

+ دوست داری چطوری به فاکم بدی ددی؟

- می‌خوام باهات عشق بازی کنم جونگکوک...

زیپ سویشرتش رو پایین کشید و روی قفسه‌ی سینه‌ش بوسه زد.

- در حد مرگ دلتنگت شدم.

+ اما فقط یه هفته با هم رابطه نداشتیم... آهههه...

تهیونگ گاز ریزی از نیپلش گرفت و بین انگشت‌هاش فشار داد. جونگکوک دست‌هاش رو پایین لباس تهیونگ گذاشت و تا نیمه بالا کشید.

+ درش بیار.

روی زانوهاش ایستاد؛ هودیش رو از بالای سرش درآورد و‌ گوشه‌ای پرت کرد.

دستش رو زیر کمر جونگکوک گذاشت و زنجیره‌ی بوسه‌هاش رو‌ از روی شکمش پایین‌تر برد تا به شلوارکش رسید. از اونجایی که جز اون شلوارک چیزی تنش نبود می‌تونست برجستگی عضوش رو به راحتی حس کنه. پایین‌تر رفت و‌ لب‌هاش رو از روی اون پوشش مزاحم روی دیک تحریک شده‌ش مالید.

جونگکوک چنگی به ملحفه زد و چشم‌هاش رو بست.

+ همیشه عادت داری اینجوری... اینجوری عذابم بدی... آههه...

- این دفعه نه. هر چی که بخوای و بهت میدم... من خیلی بخشنده‌م مستر جونگکوک. برخلاف تو که یه هفته جهنمی، خودتو ازم گرفتی!

دو طرف شلوارکش و گرفت و‌ پایین کشید.

پاهاش رو خم کرد به نحوی که کف پاش، رو‌تختی رو لمس کردن و خودش بین پاهاش جا گرفت.

بوسه‌ای روی دیکش زد و تمام طولش رو وارد دهان داغش کرد.

چنگی به موهای تهیونگ زد و از شدت داغ بودن دهانش و حرکت زبونش روی عضو تحریک شده‌ش نفسش رو حبس کرد‌.

+ آهههه... تقصیر... تقصیر من نبود ته... آههه... نمیشد وین رو تنها بذارم که... شت‌!

تهیونگ حرکت سرش رو بیشتر کرد و همزمان انگشت‌های آغشته به لوبش رو آروم واردش کرد.

+ فاااک... آههههه...

حرکات تهیونگ اونقدر سریع بود که جونگکوک به اوج رسیده بود و تحمل کردن واسش سخت بود.

دستش رو روی سر تهیونگ گذاشت تا مانع ادامه‌ی کارش بشه.

+ ته... تهیونگ... آهههه... من دارم میام... شت... تمومش کن...

بدون اینکه سرش رو بلند کنه اینبار ‌ رون پاش رو تو دهنش کشید و مک عمیقی بهش زد که صدای ناله‌های سکسیش بلند شد.

با سه تا انگشت همزمان داخلش ضربه میزد ‌‌و به جنون می رسوندش.

بدون اینکه ضربه‌هاش رو متوقف کنه کمی خودش رو بالاتر کشید و لب‌هاش رو به دندون گرفت.

- می‌خوای پسر کوچولومون بشنوه که ددی کوکی داره به فاک میره؟!

+ لعنت بهت تهیونگ... صدای ناله‌های من... آههههه.... همه‌ش تقصیر توئه.

انگشت‌هاش رو آروم بیرون کشید و از روی تخت پایین اومد.

جونگکوک با چشم‌هایی که نم اشک توشون برق میزد بهش خیره شد.

+ چرا... چرا رفتی؟!

لحظه‌ای بعد بدون اینکه بفهمه چه هدفی داره روی دست‌های همسرش جا گرفت و پشتش به پنجره‌ی اتاق کوبیده شد.

+ داری... داری چیکار می‌کنی تهیونگ؟ اینجا کاملا به بیرون دید داره.

- پنجره ها رفلکسن، کسی از بیرون نمی‌تونه ببینه.

صدای اعتراض جونگکوک با وارد شدن ناگهانیش داخل سوراخ ملتهبش، خفه شد.

مشتی به بازوی تهیونگ کوبید و از شدت درد لب‌هاش رو روی هم فشرد.

+ دیگه... دیگه هیچوقت انقدر طولانی ازت دور نمیشم... آهههه...

با ناخن‌های کوتاهش روی شونه‌ش چنگ انداخت.

با هر ضربه‌ای که داخلش کوبیده میشد، بدنش به شیشه برخورد می‌کرد.

تضاد سردی پنجره با پوست داغش، دیوونه کننده بود.

تهیونگ دوباره مست اون تن بلوری همسرش شده بود و بی‌توجه به ناله‌ها و گریه‌هاش توی سوراخ ضربه میزد.

جونگکوک سرش رو به شیشه تکیه داد و بی‌اختیار اشک می‌ریخت.

+ تهیونگااا... آههه... درد... درد می‌کنه.

تهیونگ گازی از شونه‌ی برهنه‌ی همسرش گرفت و جاشو لیس زد.

- هیسسس بیبی بانی... زیادی داری سر و صدا می‌کنی.

همون‌طور که تو بغلش بود و هنوز داخل بدن همسرش ضربه میزد به سمت تخت رفت و روی تشک پرتش کرد.

- ببین باهام چی کار کردی خوشگله. حالا باید آرومم کنی!

دست‌هاش رو دو‌طرف سرش، روی تخت کوبید و دوباره واردش شد.

اینبار بدون اینکه براش صبر کنه حرکات ریتمیکشو شروع کرد.

آب دهانش رو به سختی فرو داد. هر‌کاری می‌کرد نمی‌تونست تهیونگ رو متوقف کنه. تهیونگ مثل یه شکارچی گرسنه‌ای بود به جون جونگکوک افتاده بود.

جونگکوک اونقدر ناله‌ کرده بود که دیگه صداش در نمیومد و حساب کام شدنش هم از دستش در رفته بود. تهیونگ چند دقیقه پشت سر هم توی سوراخش کوبید و با حس نزدیک بودنش، ضربه‌ی آخرش رو محکم‌تر از قبل زد و داخلش به کام رسید. صدای نفس‌های مردونه‌ش گوش‌های جونگکوک رو نوازش می‌کرد اما اون حتی نا نداشت که بخواد واکنشی نشون بده.

تهیونگ انقدر خسته بود که حتی از روی بدن همسرش هم کنار نرفت. سرش رو روی سینه‌ی عرق کرده‌ش گذاشت و احساس کرد نفسش داره بند میاد.


سرفه‌ای کرد تا مجدداً اکسیژن رو به ریه‌های درموندش ببخشه اما بی فایده بود.

- کوک...

با درموندگی صداش کرد و‌ خودش رو از روش کنار کشید.

احساس می‌کرد دنیا داره پیش چشمش رنگ می‌بازه و صداها و تصاویر محو میشن.

دستش رو روی سینه‌ش فشار داد و صورتش از شدت درد تو‌ هم رفت.

جونگکوک با دیدن تهیونگ که حالش هر لحظه بدتر میشد روی تخت نشست. ضربه‌ای به صورتش زد و صداش کرد.

+ تهیونگ چشم‌هاتو باز کن خواهش می‌کنم.

چندین بار پشت سر هم صداش زد اما فایده نداشت و هیچ جوابی نگرفت. با عجله از روی تخت پایین اومد و لباس خوابش رو پوشید. قفل در رو باز کرد و از اتاق بیرون رفت.

+ ویلیام... ویلیام کجایی؟!

مرد مشکی پوش همون‌طور که وین رو‌ در آغوش گرفته بود از پله ها بالا اومد؛ رو به روی همسر رئیسش که رنگ به رو‌ نداشت ایستاد و بچه رو‌ روی زمین گذاشت.

- چیزی شده قربان؟!

جونگکوک دستش رو از نرده‌ها گرفت و تا از سقوطش جلوگیری کنه.

+ ته... تهیونگ حالش خوب نیست... انگار بیهوش شده.

روی زانوهاش فرود اومد.

+ خواهش می‌کنم برو ببین چش شده.

بدون تأمل وارد اتاق شد و جونگکوک رو با قلبی که بی‌وقفه تو سینه‌ش می‌کوبید تنها گذاشت.

لحظه‌ای بعد ویلیام با عجله از اتاق بیرون زد و شماره‌ای رو با موبایلش گرفت.

- رئیس حالش خوب نیست، به نظر میاد حمله‌ی قلبیه.

جونگکوک با شنیدن اون حرفی که از دهن ویلیام بیرون اومد، برای لحظه‌ای نفس کشیدن رو یادش رفت. وین کنارش نشسته بود و با گریه تکونش میداد.

- ددی کوکی... ددی...

حتی صدای پسرش رو که مدام اسمش رو صدا میزد رو نمی‌شنید.

دستش رو به نرده‌ها گرفت و ‌پسرش رو تو آغوشش فشرد.

دستگیره‌ی در رو باز کرد و با پاهایی که جون راه رفتن نداشتن، به سمت همسرش رفت.

لحظه‌ای پیش در حال بوسیدن هم بودن و حالا... انگار دنیا رو سرش خراب شده بود.

روی تخت نشست و با التماس صداش زد.

+ تهیونگااا... بیدارشو خواهش می‌کنم... خواهش می‌کنم چشماتو باز کن...

وین هم پای پدرش اشک می‌ریخت و با دست‌های کوچیکش دست تهیونگ رو گرفته بود و می‌بوسید.

- آپا بیدالشو... گول میدم دیگه اژ خونه نلم بیلون...

جونگکوک، وین رو بغل کرد و نگاهی بهش انداخت. با دست‌های لرزونش اشک‌هاش رو پاک کرد و کنار گوشش زمزمه کرد.

+ آروم باش پسر... ددی حالش خوب میشه.

- من اژیتش کلدم بلای همین اینژولی شده چشم‌هاشو بشته.

+ نه پسرم، ددی حالش خوبه فقط چشماشو بسته.

اشک‌هاش رو پاک کرد و بغض دردناکش رو به سختی قورت داد.

+ ددی تهیونگی ما رو تنها نمیذاره وین وین.

ویلیام وارد اتاق شد و کنار جونگکوک ایستاد. نگاه نگران جونگکوک روی ویلیام و گوشی که به دست داشت و مدام با شخصی که نمی‌دونست کیه تماس می‌گرفت در نوسان بود.

+ ویلیام حالش خوب میشه؟ می‌خوای به...

یهو از جا بلند شد و گفت:

+ به میونگسو زنگ بزن خواهش می‌کنم اون قابل اعتماد‌تره.

- اما قربان اون پزشک قلب نیست.

جونگکوک صداش رو بالا برد و فریاد زد.

+ به حرفی که بهت میگم گوش بده ویلیام.

- اطاعت میشه قربان.

شماره‌ی میونگسو رو‌ گرفت و از خونه خارج شد.

جونگکوک نگاهی به صورت خیس از عرق مَردش انداخت و موهاش رو نوازش کرد.

+ وین برو توی اتاق خودت و تا نگفتم نیا بیرون باشه؟

- می‌خوام اینژا باشم.

چشم‌ غره‌ای به وین رفت و نگاهش رو ازش گرفت.

+ بهت گفتم برو.

صدای گریه‌ش بلند شد و از اتاق بیرون رفت.

لباس خوابی که ویلیام تنش کرده بود رو کنار زد و روی بدنش نشست. انگشتش رو زیر بینیش گرفت، وقتی فهمید نفسش خیلی ضعیفه دست‌هاش رو روی هم قلاب کرد و روی سینه‌ش گذاشت. با ریتم منظم شروع کرد به ماساژ قلبی. سه بار شمرد و دست‌هاش رو حرکت داد، بلافاصله با یک دست بینیش رو گرفت و لبش رو روی لب تهیونگ گذاشت و نفسش رو توی دهنش خالی کرد و چندین بار این کار رو انجام داد.

تهیونگ یکباره نفس عمیقی کشید.‌ انگار که بهش شوک عظیمی وارد شده باشه روی تخت نیم خیز شد.

لحظاتی طول کشید تا بتونه اطرافش رو درک کنه و وقتی چشمش به همسرش افتاد با صدای ضعیفی اسمشو صدا کرد.

- ج... جونگکوکا...

سرفه‌ای کرد و دستش رو روی سینه‌ش گذاشت.

جونگکوک با چشم‌های اشکی بهش نگاه کرد و کمکش کرد تا دراز بکشه.

+ جانم؟ خوبی؟

- یه لحظه... نفهمیدم چی شد. گریه نکن عزیزدلم، چیزیم نیست.

صورت خیسش رو نوازش کرد و آغوشش رو براش باز کرد.

- هر وقت با همیم... از خود بیخود میشم. برای قلبم زیادی هستی مهربونم. خیلی دوست دارم، خیلی زیاد.

در اتاق باز شد و میونگسو و ویلیام جلوی در با بُهت بهشون نگاه کردن.

ویلیام جلو اومد و گفت:

- قربان خوبین؟

رو به جونگکوک کرد و گفت:


- صدای گریه از تو اتاق وین میاد چیزی شده؟

پتو رو روی بدن تهیونگ کشید و‌ گونه‌ش رو بوسید.

از روی تخت پایین اومد و رو به روی میونگسو ایستاد. درسته هنوزم دل خوشی ازش نداشت اما تو اون‌ چند سال بی چشم داشت بهشون کمک کرده بود.

حتی یه وقتایی وین رو‌ نگه می‌داشت و حسابی با هم دوست شده بودن.

دستش رو که به سمتش دراز شده بود تو دستش گرفت و دوستانه فشرد.

+ جدیداً وقتی فعالیتی داره یا وقتایی که حموم میره حالت سرگیجه و کمبود اکسیژن بهش دست میده... اما خودت میدونی که چقدر لجبازه!

میونگسو خندید و سرشو تکون داد.

- نگران نباش کوکی، بسپرش به خودم. برو به وین برس خونه رو‌ گذاشت رو سرش نیم وجبی.

+ ممنون.

از اتاق خارج شد و به سمت اتاق وین قدم برداشت.

میونگسو کنار تهیونگ روی تخت نشست و دستش رو گرفت تا نبضش رو بگیره.

- بهت نگفتم زیاد فعالیت نکن و هیجان برات بده؟ آخه تو چرا انقدر لجبازی مرد؟

- انقدر شلوغش نکن... حالم خوبه.

نگاهی به ویلیام انداخت و گفت:

- برو ببین جونگکوک حالش خوبه یا نه.

تعظیمی کرد و از اتاق خارج شد.

میونگسو آمپول آرام‌بخشی که آورده بود تو‌ دستش گرفت و روی تخت برش گردوند.

با دیدن اینکه کاملا برهنه ست و یه ربدوشامر که بود و نبودش توفیری نداشت تنش کرده بود خندید.

سوزن و تو باسنش فرو کرد و بی‌توجه به سر و صدایی که از خودش درآورد گفت:

- آخرشم عزرائیل وسط سکس یقتو می‌گیره تهیونگا! به خودت رحم نمی‌کنی به کوک رحم کن.

- ببند دهنتو... می‌دونی اون وروجک فسقلی یه هفته منو الاف خودش کرده. نصف شب بیدار میشه میاد خودشو بین ما جا میده و تا صبح نق میزنه و نمی‌خوابه. به منم حق بده بعد از چند روز که به کوک رسیدم هیجانی بشم.

- اون هنوز کوچولوئه، این چیزی که میگی اقتضای سنشه. وقتی کنار شماست احساس امنیت می‌کنه. چند وقت دیگه بزرگ‌تر که بشه این عادت از سرش میفته. لطفاً وقتی جونگکوک کنارته آرامش خودتو حفظ کن. باور کن کسی نمی‌خواد همسرتو‌ از چنگت در بیاره، تماماً مال خودته! يكمم به فکر کوک باش، آخرش با این وحشی بازیات کارش به عمل جراحی می‌کشه.

ربدوشامرش رو تنش کشید و به پشتی تخت تکیه داد.

- امروز میگه من تفنگ واقعی می‌خوام. میگه می‌خوام باهاش آدم بدجسنا رو بکشم. دیگه نمی‌دونم از دست این بچه چیکار کنم. بیخیال تفنگ شد و گیر داد چرا من مهدکوک نمیرم. چرا هیچ دوست کوچولویی مثل خودم ندارم... واقعا رد دادم.

میونگسو یه لیوان آب دستش داد و با لبخند جوابشو داد:

- فکر نمی‌کنی اونم مثل بچه‌های دیگه حق داره یه زندگی نرمال داشته باشه؟ با هم سن و سالاش بازی کنه، آهنگ بخونه و شاد باشه؟! بهش حق بده، بیست ‌و چهار ساعته پیش ددی تهیونگی پیر پاتالاشه! بعدشم، وقتی به ویلیام اجازه میدی پای مسائل کاری رو تو‌ خونه‌ت باز کنه همین میشه. صد دفعه گفتم هر چقدر اون بچه رو‌ محدود کنی، باز هم چشم داره میبینه، گوش داره می شنوه! به خیال خودت چی؟ تازه بزرگ‌تر بشه با سؤالاش اجدادتو میاره جلوی چشمت جناب پدر!

- خب میگی الان چیکار کنم؟ بذارمش مهد؟ با این شرایطی که نمی‌دونم یک دقیقه بعد چی انتظارمونو می‌کشه؟ از وقتی جونگکوک چاقو خورد سه سال می‌گذره ولی تا الان نتونستم یه شب راحت بخوابم... تا وقتی این دوتا خوابشون می‌بره بالا سرشون دارم مثل روانیا رژه میرم. خودمم خسته شدم از این وضعیت و اصلا راضی نیستم که وین اینجوری بزرگ بشه. اما تنها تفریح این بچه شده بازی کامپیوتری و چندتا اسباب بازی که می‌دونم جای دوست واقعیشو براش نمی‌گیره. بچه حتی نمی‌دونه دوست چیه نمی‌دونه مهدکوک چیه.

نفسش رو بیرون داد و چشم‌هاش رو بست.

- اینجوری فقط زندگی رو به کام جونگکوک و وین زهر کردم.

دستش زو‌ روی شونه‌ش گذاشت و به ویوی پشت پنجره خیره شد.

- اونا درکت می کنن تهیونگ، انقدر خودت رو عذاب نده. تو‌ همسر و پدر خوبی هستی. مهم اینه که همه‌ی تلاشت رو می‌کنی. بلاخره این روزا هم تموم میشن. یکم دیگه تحمل کن.

- جونگکوک هیچ شکایتی نداره، همه‌ی نگرانی من برای وین... هر روز سوالاتش بیشتر میشه و می‌مونم چی جوابش رو بدم... امروزم که دست روش بلند کردم.

- هی! اون همه جلسات مشاوره که اومدی بی‌فایده بود؟! حالا دیگه رو پسر کوچولوت دست بلند می‌کنی؟

چنگی به موهاش زد و وقتی یاد صبح افتاد عصبی گفت:

- نمی‌خواستم اینکارو بکنم، جونگکوک دنبالش می‌گشت و وقتی دیدم صورتش مثل گچ سفید شده ترسیدم. اونم بیخیال پیش ویلیام بود و داشت بازی می‌کرد.

- با عصبانیت هیچی حل نمیشه. الآن زورت بهش میرسه میزنیش، پس فردا که قدش از تو بلندتر شد چی؟! جواب بدرفتاری‌هاتو چطوری می‌خوای بدی؟ دوباره باید جلساتتو بیای تهیونگ. با جونگکوکم بدرفتاری می‌کنی؟


- نگاهش رو ازش گرفت و با بیخیالی گفت:

- فقط یه کوچولو... اما نه همیشه.

- اینجا اگه بفهمن با بچه بدرفتاری می‌کنی حضانتشو ازت می‌گیرن. در مورد جونگکوکم من چیزی نگم بهتره، می‌دونی که گاهی به خاطر رفتارات اذیت میشه ولی چون دوست داره در مقابلت سکوت می‌کنه. بهتره تا دیر نشده خودت رو اصلاح کنی. یه سری دارو برات آوردم. سر ساعت بخور و از استرس و هیجان دوری کن. هر وقت مشکلی پیش اومد بهم خبر بده، سریع خودمو می رسونم.

- من دست بزن ندارم... این اولین بار بود.

از روی تخت پایین اومد و به سمت کمدش رفت. یه دست هودی و شلوار تمیز برداشت و جلوی چشم‌های میونگسو لباس‌هاشو عوض کرد.

- یااا... یخورده رعایت کنی بد نیست.

تهیونگ توجهی به غرغرهاش نکرد و به سمت بیرون اتاق رفت.

- راستی ممنون که اومدی.

میونگسو پشت سرش از اتاق خارج شد و پشت در اتاق وین ایستاد. تهیونگ وارد شد و با دیدن وین که هنوز هم اشک می‌ریخت به سمتش رفت و کنارش روی تخت نشست.

- چیشده پسرم؟ چرا داری گریه می‌کنی؟

وین با پشت دست اشک‌هاش رو پاک کرد و بین گریه گفت:

- تو... تو به خاطل اینکه من اژیتت کلدم ملیژ شودی و چشماتو بشته بودی ددی... معژلت می‌خوام.

- عزیزم!

بدن کوچولوش رو تو بغلش گرفت و پشتش رو نوازش کرد.

- من فقط یکم خسته بودم. ببین الآن حالم خوبه پسرم. بیا بریم فوتبال بازی کنیم.

- واقعاً دوست دارم تا جون داری کتکت بزنم!

جونگکوک برای تأیید حرف میونگسو اضافه کرد:

+ منم کمکت می‌کنم!

تهیونگ با بُهت نگاهشون کرد.

-  چیشده؟

- مگه من نگفتم از هیجان و تحرک زیاد دور باش. بعد میگی بریم فوتبال؟

نفسش رو کلافه بیرون داد و گفت:

- خیله خب بابا.

همون‌طور که وین رو بغل کرده بود از روی زمین بلند شد.

- میون، واسه شام بمون اینجا!

وین دست‌هاش رو دور گردن پدرش حلقه کرد و گفت:

- چلا بمونه؟ چلا می‌خواین خلوتمونو خلاب تونین؟

- عه، پسرم! نگفتم به بزرگترت احترام بذار؟!

وین سرش رو روی شونه‌ی تهیونگ گذاشت و چیزی نگفت.

جونگکوک از پله‌ها پایین رفت و گفت:

+ آره بمون میون. من میرم یه چیزی درست کنم.

تهیونگ و میونگسو به سمت پذیرایی رفتن و ویلیام بعد از تعظیم از خونه خارج شد.

وین کنار گوش تهیونگ گفت:

- ددی من اون دشتگاه باژی لو نمی‌خوام.

- چرا عزیزدلم؟!

لب‌هاش رو جلو داد و با ناراحتی گفت:

- شون من پشل خوبی نیشتم.

صورت تپلش رو بوسید و روی مبل نشست.

- وینی پسر خوبیه، می‌خوام براش یه عالمه چیزای خوشگل بخرم.

دستش رو روی موهاش کشید و گفت:

- حالا برو پیش ددی کوکی بهش کمک کن باشه؟

- چشم.

به سمت آشپزخونه دوید و خودش رو به جونگکوک رسوند.

- ددی؟ می‌تونم تمکت تونم؟

جونگکوک لبخندی به پسرش زد و روی اپن نشوندش.

+ بله که می‌تونی.

یه کاسه پر از تخم مرغ رو جلوش گذاشت و دست کوچولوش رو بوسید.

+ همشون بزن تا من به غذا اضافه کنم. باشه پسرم؟

وین سرش رو تکون داد و همون‌طور که به پدرش خیره شده بود چشم‌هاش پر از اشک شد و چونه‌ش لرزید.

با دست‌های کوچیکش ظرف تخم‌ مرغ رو گرفته بود و مشغول هم زدن شد و اشک‌هاش روی گونه‌ش سرازیر شدن. جونگکوک با شنیدن صدای گریه‌ سر چرخوند و نگاهش به وین افتاد.

+ چیشده وین؟ چرا گریه می‌کنی؟ جاییت درد می‌کنه؟

- ددی... من پشل بدی‌ام؟ دیگه شبا اژیتت نمی‌تونم ددی. دیگه بهونه نمی‌گیلم پیشم بمونی. دوشت دالم ددی.

صدای گریه‌ش بلند شد و دست‌هاش رو جلوی چشم‌هاش مشت کرد.

+ کی گفته تو پسر بدی؟

دست‌هاشو از روی صورتش برداشت و گونه‌ش رو بوسید.

+ تا هروقت بخوابی شبا پیشت می‌مونم نفس من... گریه نکن.


ادامه دارد...


By: @VKookMin_Eternity

Report Page