Secrer

Secrer

Lark & Felicity

Part 38


تهیونگ دو دستی خریدها رو گرفته بود و تو صندوق عقب ماشینش جا میداد.

با بلند شدن صدای گریه از داخل ماشین فهمید که از همین الآن گاوش زاییده! رسماً هیچی از بچه داری حالیش نمیشد و اگه خواهرش همراهش نبود احتمالاً باید سر به کوه و بیابون میذاشت!

- تهیون، جون هر کی دوست داری آرومش کن!

چپ چپ نگاهش کرد و بچه رو تو بغلش تکون داد اما فایده ای نداشت.

- خودت بهتر بلدی بیا بگیرش!

با شدت گرفتن گریه‌ش دو دستی تو سرش کوبید و پشت فرمون نشست.

- جون بابا جونگکوکت گریه نکن! من چهارتا غولتشن و یه تنه حریفم ولی حریف یه الف بچه نمیشم... عجب دوره زمونه‌ای شده!

- کم غرغر کن! پوشک خریدی؟!

همون طور که به سمت فرودگاه می رفت سرشو تکون داد.

بچه بلأخره رضایت داد تو بغل تهیون بخوابه و از دیدن این منظره، لبخند روی لب‌های هر دوشون نشست.


ویلیام بعد از کلی گشتن دنبال جونگکوک، بالاخره از روی لوکیشن گوشیش پیداش کرده بود. می‌ترسید به تهیونگ زنگ بزنه و وقتی بفهمه مراقب امانتش نبوده حسابی داغ کنه. جونگکوک با بی حوصلگی سوار ماشین شد و بدون گفتن یه کلمه سرش رو به شیشه تکیه داد. وقتی به ویلا رسیدن، جیمین به سمتش رفت و با نگرانی گفت

- معلوم هست کدوم گوری بودی؟ اگه تهیونگ بفهمه سر موقع برنگشتی خونه می‌دونی چیکارت می‌کنه؟

+ ولم کن جیمین، برام مهم نیست چیکار می‌کنه.

کیفش رو کنار پله‌ها رها کرد و بالا رفت. وارد اتاق شد و برای آخرین بار گوشیش رو چک کرد. اما باز هم خبری از تهیونگ نبود. بدون اینکه لباس‌‌هاشو عوض کنه، روی تخت دراز کشید.

....


با یه دستش شیشه شیر رو گرفته بود و با دست دیگه‌ش با بسته‌ پوشک کشتی می گرفت! هیچ ایده‌ای نداشت مشکل اون کوچولوی پر سر و صدا چیه ولی وقتی جاش خشکه و شکمشم سیره، قاعدتاً نباید مشکل دیگه‌ای داشته باشه!

با جدیت به بچه کوچولوی تو بغلش خیره شد و انگار که داره با یکی از زیر دست‌هاش صحبت می‌کنه بهش توپید:

- منو ببین دردسرساز! تا کی می‌خوای برام آواز بخونی؟! بگیر بخواب دیگه... بذار منم دو دقیقه پلکامو رو هم بذارم.

با ونگ ونگی که بچه کرد ابروهاشو بالا انداخت و انگار که فهمیده منظورش از اون اصوات نامفهوم چیه، صورت تپلشو بین انگشت‌هاش گرفت.

- چشمم روشن! حالا دیگه رو حرف ددیت حرف میزنی؟!

لب‌های کوچولوشو جلو داد و دست تپلشو محکم رو صورت تهیونگ فرود آورد.

- دست بزنم که داری! چرا بچه‌های این دوره زمونه احترام سرشون نمیشه؟!

با شنیدن صدای مهمان‌دار که اعلام می‌کرد به مقصد رسیدن، بچه رو روی سینش گذاشت و از هواپیما پیاده شد.

دلش برای همسرش پر می‌کشید و امیدوار بود با وجود مهمون کوچولویی که براش آورده، دو روز دوریشون رو از دلش در بیاره.


ویلیام منتظرش بود و با دیدن تهیونگ که دو تا چمدون و یه بچه‌ بغل داشت، از ماشین پیاده شد و به سمتش رفت.

- سلام. قربان این بچه کیه؟

تهیونگ ابرویی بالا انداخت و جواب داد.

- بچه‌ی خودمه. چیه؟

مرد سرش رو تکون داد و چیزی نگفت. وسایل دست تهیونگ رو گرفت و توی صندوق گذاشت.

به محض اینکه سوار ماشین شدن، بچه توی آغوش تهیونگ به خواب رفت. صورت تپل و سفیدش حسابی خوردنی به نظر میومد. خیلی راحت توی آغوش ددی تهیونگش به خواب رفته بود. تهیونگ دست کوچولوش رو توی دستش گرفت و پوست لطیفش رو نوازش کرد‌

- مواظب جونگکوک بودی؟


ویلیام مکثی کرد و بعد از اینکه با خودش یه مجادله‌ی فکری رو پیش برد جواب داد: قربان، امروز همسرتون یکی از کلاس هاشون رو نرفتن... خیلی طول کشید تا پیداشون کنم.

تهیونگ نگاه خشنی بهش انداخت اما به خاطر بچه نتونست عربده بزنه.

- بهت گفتم مثل چشم‌هات مراقبش باش! نگفتم؟!

ویلیام سرشو تکون داد و پشت چراغ قرمز ایستاد.

- متأسفم قربان، حق با شماست. ایشون حالشون خوبه و الآن خونه هستن، مشکلی پیش نیومد.

- اگه پیش میومد چی؟! اونوقت با یه کارد کُند شده سرتو می بریدم و مینداختم جلوی سگای شکاریم عوضی!

- شرمنده‌م قربان، هر مجازاتی بهم بدید با کمال میل قبولش می کنم.

ماشین دوباره به حرکت در اومد و بچه تو بغلش تکون خورد اما دست‌های کوچولوشو دور گردن پدرش حلقه کرد و هم چنان به خواب شیرینش ادامه داد.


با حرف‌هایی که از ویلیام شنیده بود، دلش می‌خواست اون مسیر لعنتی زودتر تموم بشه و خودش رو به خونه برسونه. این اخلاقای جونگکوک بدجور روی مخش بود. باید بهش می‌فهموند وقتی که پیشش نیست نمی‌تونه هر غلطی که دلش می‌خواد بکنه.


دلش طاقت نیاورد. موبایلشو برداشت و شماره‌ی جونگکوک رو گرفت اما خاموش بود.


رو به ویلیام گفت:

- این پسر چرا گوشیش خاموشه؟ مطمئنی اتفاقی براش نیفتاده؟


- به نظر می‌رسید از چیزی ناراحت بود... اما در جریان نیستم قربان.


زیر لب غرغری کرد و نگاهش رو به بیرون انداخت.

ویلیام که عصبانیت‌ رو توی‌ چهره‌ی تهیونگ دید، سرعتش رو بیشتر کرد. با ترمز کردن ماشین جلوی عمارتش، با عجله پیاده شد. در رو باز کرد و ویلیام با چمدون‌هایی که بدست داشت پشت سر تهیونگ وارد ویلا شد.

جیمین و هوسوک با شنیدن صدای در از توی آشپزخونه بیرون اومدن.

- هی مستر...

جیمین که چشمش به اون بچه‌ی تپلی و ناز که به آرومی توی آغوش تهیونگ خواب بود افتاده، به سمتش رفت‌.

- این بچه کیه مستر؟ چقدر خوشگل و تپله.


نگاهش دور تا دور خونه چرخید اما با ندیدن جونگکوک اخم‌هاش تو هم رفت.

- جونگکوک کدوم گوریه؟!


- بالاس توی اتاق. چیشده تهیونگ باز چرا عصبی؟


- چیزی نیست... ببخشید جیمین، بعداً بهم معرفیتون می‌کنم.

ضربه‌ای رو شونه‌ش زد و به سمت اتاق مشترکشون رفت.

چند ضربه به در اتاق زد و وقتی جوابی نگرفت با نگرانی در و باز کرد.

- جونگکوک!


پسر توی خواب تکونی خورد و به پهلوی دیگه چرخید. همونطور که غرغری می‌کرد پتو رو روی سرش کشید‌.


کنارش نشست و موهاشو نوازش کرد. حالا که جلوی روش بود می فهمید که دلتنگی برای یه لحظه‌ش بود!

- بیبی... پاشو ببین کی اومده!


دستی به موهاش کشید و لای پلک‌هاش رو باز کرد. با دیدن تهیونگ، نگاهش رو ازش گرفت:

+ برو می‌خوام بخوابم.


- نمی‌خوای پسرمونو بغل کنی؟!


چند بار پلک زد و روی تخت نشست.

+ چی؟ چی داری میگی؟

هنوز هم گیج خواب بود. خودش رو روی تهیونگ انداخت و چشم‌هاشو بست.


بچه تو بغل تهیونگ تکونی خورد و دست‌های کوچولوشو دور گردنش حلقه کرد.

احساسی که اون لحظه داشت قابل توصیف نبود... حالا یه خانواده‌ی کامل بودن... هردوشون بهش تکیه کرده بودن و تو خواب و بیداری پرسه میزدن اما تهیونگ از همیشه هشیارتر بود و چشم‌هاش از اشک پر شده بود.

با یه دستش جونگکوکو تو بغلش نگه داشت و با دست دیگه‌ش، پسر کوچولوشون رو.


کش و قوسی به بدنش داد و سرش رو بلند کرد.

+ کی اومد...

نگاهش به موجود کوچولویی که توی بغل تهیونگ بود افتاد و به سرعت روی تخت نشست.

+ این کیه؟


آروم روی سینه‌ی جونگکوک گذاشتش و صورت تپلشو ناز کرد.

- پسرمونه دیگه!


با تعجب بهش نگاه کرد و گفت:

+ چی پسرمون؟ از کجا آوردیش؟


- این دو روز که نبودم، رفته بودم دنبال کارای حضانتش... دوستش داری؟!


جونگکوک نگاه عصبیش رو به همسرش انداخت:

+ پس به خاطر همین زحمت ندادی به خودت که بهم زنگ بزنی آره؟

بچه رو به تهیونگ پس داد و از روی تخت بلند شد.

+ نه دوستش ندارم بهتره بری پسش بدی.


- هی!

با بلند شدن صدای گریه‌ش تو بغلش تکونش داد و به اشک‌های درشتی که روی صورتش سر می خوردن خیره شد.

- ببین چی کار کردی... بچه ترسید. جانم... آروم باش عزیزم!


+ به من ربطی نداره که ترسیده یا نه. من ازش خوشم نمیاد.


- ولی اون دوستت داره... می‌دونی چقدر منتظر بود بیاد پیشت؟!


مقابلش ایستاد و با گفت:

+ می‌دونی تو این دو روز چی کشیدم؟ حتی یه پیام خشک و خالی هم ندادی. بعد توقع داری با دیدن این بچه خوشحال بشم؟ نه آقای کیم، اصلا برام مهم نیست فهمیدی؟


- اما خودت گفته بودی که دوست داری بچه داشته باشیم! تو دیگه چه آدم خودخواهی هستی! فکر می‌کنی من از قصد بهت زنگ نزدم؟ اگه ردمو می گرفتن و می فهمیدن با چه شماره‌ای تماس گرفتم، سه سوته جاتو پیدا می کردن و میومدن سراغت! من به خاطر امنیت خودت این کارو کردم. فکر می‌کنی من دلم تنگ نشد؟! حالا بگو این بچه‌ی کوچولو چه گناهی داره که تو نمی‌خوایش؟


جونگکوک توی سکوت به حرف‌های تهیونگ گوش میداد و هیچی نمی‌گفت.

همونجا روی زمین نشست و پاهاش رو توی بدنش جمع کرد.

+ دلم واست تنگ شده بود. واسه همین امروز کلاسمو پیچوندم و به ویلیام چیزی نگفتم و تنهایی تا دریاچه‌ای که قبلا منو بردی بودی رفتم. واسمم مهم نبود چه بلایی سرم میاد.


- اگه می دونستم انقدر ناراحت میشی نمی‌رفتم. من فقط می‌خواستم خوشحالت کنم. حالا که تو نمی‌خوای اشکالی نداره، بهشون میگم نمی‌تونیم نگهش داریم.


+ صبر کن.

سر چرخوند و دوباره نگاهی به چهره‌ی معصومش که داشت توی خواب انگشت شصتش رو می‌میکد انداخت. خیلی خوشگل و تپل بود و قطعا دوست داشتنی. جونگکوک فقط از تهیونگ ناراحت بود.


تهیونگ وقتی نگاه همسرشو روی اون کوچولوی خواستنی دید لبخند زد.

می‌دونست مهربون‌تر از اونیه که بذاره بچه رو برگردونه.

- تو خیلی مهربونی جونگکوکا، این بچه با عشق تو می‌تونه یه مرد بی نقص، بار بیاد. اون بهت نیاز داره، همون‌طور که من برای نفس کشیدنم نیازت دارم.


از روی زمین بلند شد و بچه رو ازش گرفت.

+ اسمش چیه؟ چند ماهشه؟


- اسمشو تو باید انتخاب کنی عزیزم... شیش ماهشه.


+ من انتخاب کنم؟ 

کمی فکر کرد و گفت:

+ وین چطوره؟ به معنی تکمیل کننده.


- خیلی قشنگه... درست مثل خودت.


بالاخره لبخند روی لب‌های جونگکوک نشست.

+ شاید این بچه تکمیل کننده‌ی ما باشه.

شونه‌ای بالا انداخت.

+ بازم نمی‌دونم


با حسادت به وین کوچولو خیره شد و از پشت جونگکوک رو بغل کرد.

- امیدوارم جای منو نگیره از همین الآن بغلتو تصاحب کرده!


سر چرخوند و طبق معمول لب‌هاشو جلو داد.

+ نمی‌خوای منو ببوسی؟


بدون اینکه چیزی بگه لب‌هاشونو بهم کوبید و تلافی اون دو روز دلتنگی رو سر لب‌هاش در آورد.

زیر چونه‌ش رو گرفت و بوسه رو عمیق‌تر کرد. لب‌های جونگ‌کوک اعتیاد آور بودن و فقط عطششو بیشتر می‌کردن.

- عاشقتم...


با صدای گریه‌ی وین از هم جدا شدن و با چشم‌های گرد شده به اون کوچولوی فسقلی که با چشم‌های درشتش بهشون خیره شده بود نگاه کردن. جونگکوک لبخندی زد و آروم گفت؛

+ این چیزا رو از ددی تهیونگ یاد نگیریا. اون یه خورده بی ادبه که نمی‌دونه نباید جلوی بچه ددی جونگکوکی رو ببوسه.


- یاااا! من بی ادبم که عشقمو بوسیدم؟!

دوباره جلوی چشم‌های گرد شده‌ی وین، لب‌هاشو بوسید.


جونگکوک بین بوسه لبخندی زد و ازش جدا شد.

+ برو اونور بس کن.


- می‌بینم پدر و پسر خوب باهم جور شدن! لابد از امروزم باید برم رو کاناپه بخوابم!


جونگکوک ابرویی بالا انداخت و با شیطنت گفت.

+ اگه بری که خوب میشه، چون جا برای منو پسرم کمه.

ریز خندید و به وین گفت:

+ خیلی حال میده ددیتو اذیت می‌کنم.


- چرا بغل تو اومده گریه نمی‌کنه؟! وروجک فینگیلی تو هواپیما بدون وقفه آواز خوند برام، تازه رو کراوات مورد علاقه‌مم کار خرابی کرد!


+ آره؟

وین دست‌های کوچولوشو بالا آورد و روی صورت جونگکوک گذاشت و با چشم‌های درشتش بهش خیره شد.

+ اشکال نداره ددی تهیونگ، انقدر به پسرم سخت نگیر... از این به بعد جرات نداری باهاش یه کلمه بد حرف بزنی چون...

نگاهش رو به تهیونگ داد و گفت:

+ چون اون وقت با من طرفی و می‌دونی چی میشه؟ تا یه ماه از رابطه خبری نیست.


لبخند تهیونگ روی صورتش یخ بست و آب شد...

- چی؟! ولی این خیلی بی رحمیه!


+ پس سعی کن رفتارت رو درست کنی چون اصلا دوست ندارم پسر کوچولومون به خاطر حرف‌های تو اشکش در بیاد. فهمیدی؟


- اگه تمارض کرد چی؟! هنوز نمیدونی چه شیطون بدذاتی پشت قیافه‌ی کیوتشه!


جونگکوک با اعتراض گفت:

+ یاااا کیم تهیونگ گفتم حق نداری حرف بدی بهش بزنی... اوکی خودت خواستی اون یه ماه از الان شروع میشه.


- باشه باشه قبول عزیزم! لطفاً همسر خطا کارتو ببخش دیگه تکرار نمیشه!


ریز خندید و دوباره جدی شد.

+ نه دیگه باید به اخطارم گوش میدادی... فرصتت رو از دادی رئیس کیم.


- بلأخره که خودت دلتنگم میشی و با پای خودت میای بیبی... همیشه در برابر جذابیت من کم میاری، اعتراف کن!


از روی تخت بلند شد و بوسه‌ای به گونه‌ی تپل و سفید پسرش زد.

+ شاید.

نگاهی به اطراف انداخت و گفت:

+ اینجا یه چیزی کمه تهیونگ.


- چی؟!


+ این فسقلی تخت نداره. وسایل، هیچی نداره. نمیشه همه‌ش تو بغل ما بخوابه که.


- امروز میریم براش می‌خریم. نظرت چیه عشقم؟! راستی... تو بلدی شیر درست کنی؟ اونی که من درست کردم غلیظ بود، یه لحظه نفسش رفت بچه!

با ناراحتی به کوچولوشون نگاه کرد و منتظر جواب همسرش شد.


به تهیونگ نگاه کرد و گفت:

+ نه من چیزی سرم نمیشه. اما جیمین زیاد اینکارو انجام داده چون برادرش بچه کوچیک داره.


- پس نظرت چیه بچه رو بدی بهش، یکم باهم خلوت کنیم؟!


لبخندی زد و گفت:

+ فکر بدی نیست. ولی رابطه رو از سرت بیرون کن ددی کیم.


لبشو گزید و اسپنکی به باسن خوش تراشش کوبید.

- چه غلطا!


+ فراموش کردی یه ماه معافی از رابطه؟


- از همین الآن کلاهم با این فینگیل رفت تو هم!


زد زیر خنده و گونه‌ی تهیونگو بوسید.

+ تو حسودترین ددی دنیایی


- فدای خنده هات بشم!

لپ بچه رو بین انگشت‌هاش گرفت و صداشو در آورد.

- بسه دیگه، بیا پایین نوبت منه!


+ خودت برو بچه رو بده جیمین من باید دوش بگیرم.


لبخند شیطونی زد و بچه رو از بغلش گرفت.

- بیام پشتتو لیف بکشم؟!


لب‌هاساشو در آورد و به سمت حموم رفت.

+ نیازی نیست از لیف کشیدن به کارای دیگه میرسی.


- حالا که اینطور شد منم تحریمت می‌کنم! بیا ببینیم کی میبازه!


جونگکوک با تعجب گفت:

+ از چی تحریمم می‌کنی؟

تهیونگ خندید و از اتاق بیرون رفت.

+ یااا کیم تهیونگ با تو بودم.

نفسشو بیرون داد و وارد حموم شد.

....

- هی پارک جیمین! شنیدم مامان خوبی هستی...

بی توجه به صورت متعجبش بچه رو تو بغلش جا کرد و همون‌طور که روی کاناپه لم میداد، گازی به سیب تو دستش زد.


+ چی؟ من مامان خوبیم؟ چی میگی مستر؟


- جونگکوک گفت میونت با بچه‌ها خوبه. حالا به جای حرف زدن پاشو از بچه‌ی دوستت مراقبت کن.

نگاهی به هوسوک انداخت که از بالای عینکش، چپ چپ بهش خیره شده بود.

- چیه؟!


- احساس نمی‌کنی داری زیادی به جیمین دستور میدی؟


- خب... منظورم این بود که لطف می‌کنی مراقبش باشی تا کوک از حموم بیاد؟


جیمین وین رو توی بغلش گرفت و لپ‌هاشو چلوند. بوسه‌ای پشت دستش زد و رو به تهیونگ گفت

- خب کوک رفته حموم خودت چرا مواظبش نیستی؟


- چون انقدر تو هواپیما ونگ زد اعصاب برام نذاشت.


- وقتی ما رفتیم می‌خوای چیکار کنی؟

هوسوک نیشخندی زد و گفت:

- میندازنش به الیزا و خودشون دوتایی با هم حال می‌کنن.


- بیخیال پسر! من برای خود جیمین میگم که بعداً بچه دار شدید مثه خر تو گل نمونه... منو بگو به فکر شماهام! اصلاً بدش من پسرمو...

از جاش بلند شد و دست‌هاشو به سمت وین دراز کرد اما همون شکلک مسخره که با صورتش درآورد، کافی بود تا بچه زهره ترک بشه و زیر گریه بزنه.


- برو اونور بچه ترسید. برو به همسرت برس که این دو روز، نه خوابید و نه چیزی خورد. فقط مثل دیوونه‌ها توی بالکن بود و گریه می‌کرد.


- الآنم که همش میگه «جلو بیچه دیست نیزن بیهیم!»

با مسخرگی تمام، ادای جونگکوک رو درآورد و به هنرنماییش خندید.


جیمین و هوسوک هر دو زدن زیر خنده و وین با دیدن چهره‌ی جیمین خندید و اصوات نامفهومی از خودش درآورد.

- ببین حتی این بچه هم بهت خندید مستر.


- من میرم یکم استراحت کنم. کم کم باید یه فکری به حال پوشکش بکنی!

ابروشو بالا انداخت و در برابر کوسنی که جیمین به سمتش پرت کرد جاخالی داد.


از پله‌ها بالا رفت و پشت در حموم ایستاد. تقه‌ای به درد زد و گفت:

- جونگکوک؟ کارت تموم نشد؟

+ نه...نه صبر کن الان میام.


- چرا در و قفل کردی؟


+ هیچی نیست الان میام. تو برو استراحت کن الان میام.


دکمه‌های پیراهنش و باز کرد و فقط با یه باکسر روی تخت دراز کشید. این دو روز نتونسته بود خوب بخوابه و علاوه بر این غذای درست حسابی هم نخورده بود.

به پهلو برگشت و چشم‌هاشو روی هم گذاشت تا همسرش از حموم بیرون بیاد. به حد مرگ دلتنگش بود.


جونگکوک نگاهی به خودش توی آینه انداخت و لبخندی زد. خیلی وقت بود دلش می‌خواست همچین لباسی رو بپوشه. یه باکسر که فقط عضوش رو پوشونده بود و از پشت کاملا باز بود. در حموم رو باز کرد و خارج شد. به سمت تخت رفت و با دیدن تهیونگ که دراز کشیده بود و چشم‌هاش بسته بود کنارش دراز کشید. دستش رو روی قوس بینیش کشید و با صدای آرومی زمزمه کرد.

+ نمی‌دونی چقدر دلم برای آغوشت تنگ شده بود.


تهیونگ مچ دستشو گرفت و به چشم‌های خمار نگاهش کرد.

چشم‌هاش از موهای نمدارش که روی پیشونیش ریخته بود به بدن برهنه و خوش تراشش کشیده شد.

- میشه ببوسمت؟!


+ چرا اجازه می‌گیری؟


- انقدر زیبایی که می‌ترسم لمست کنم!

دست‌هاشو روی تخت تکیه داد و سر جاش نیم خیز شد.

مسخ شده به لب‌های سرخ و هوس انگیز پسر نگاه کرد و جلوتر رفت اونقدر که هُرم گرم نفس‌های خوشبوش روی صورتش به پرواز درومد.

فاصله رو به صفر رسوند.


جونگکوک که دیگه نمی‌تونست بیشتر از این منتظر بمونه، دست‌هاش رو دور گردن مردش حلقه کرد و لب پایینش رو بین دندون‌هاش گرفت.


تهیونگ به آرومی روی تخت کشیدش و روی بدن داغش خیمه زد.

لبش زخم شده بود اما اهمیتی نداد. دلتنگی پسرش کاملاً مشهود بود!

انگشت‌هاشونو تو هم پین کرد و بالای سرش نگه داشت.

لب‌هاشو به نرمی به بازی گرفته بود و گاز‌های ریزی ازش می گرفت.

کمی ازش فاصله گرفت و محو چشم‌های تبدارش شد.

- کاش خودتو از چشم من می دیدی...که چقدر پرستیدنی هستی.


ادامه دارد...


By: @VKookMin_Eternity

Report Page