Season 2, chapter 17
𝘉𝘦𝘯𝘣𝘪,,بومگیو با صورت آشفته وارد کافه ای شد که پاتوقشون بود. با خستگی بدنشو کنار سوبین روی صندلی پرت کرد و سرشو روی میز گذاشت.
سوبین: اتفاقی افتاده؟
بومگیو چیزی نگفت و فقط با قیافه نالان به سوبین نگاه کرد. کلی اتفاق افتاده بود شاید هم اتفاقی نیفتاده بود ولی همین که یونجون ناراحت و افسرده براش این معنیو میداد که کل دنیا بهم ریخته.
مینگی: نه چیزی خاصی نشده فقط برادر یونجون بهش چاقو زدن و به کلیش آسیب زدن و بیمه قبولش نکرده و یونجون موتورشو برای جراحی برادرش فروخته
سوبین با دهن باز به مینگی نگاه کرد.
سوبین: آره داداش چیز خاصی نشده، پستی های زندگیه.
بومگیو: نمی‌دونم چیکار کنم که کمی حالش بهتره شه، بیشتر توی خودشه و باهام کم حرف می‌زنه حتی نمیذاره باهاش بیام بیمارستان
مینگی: حق هم داره، برادرش از یه ناشناس صدمه دیده و موتوری که با کلی جون کندن خریده بود رو فروخت، همه جوره ناراحته
بومگیو دست به سینه نشست و لباشو غنچه کرد. حال بد یونجون باعث میشد حال خودش هم بد باشه و استرس داشته باشه. سوبین بزور توی دهن بومگیو ماکارون توت فرنگی گذاشت.
سوبین: یکمی شیرینی بخور شاید یه چیزی به مغزت رسید چیکار کنی
همینطور که بومگیو از مزه ماکارون توی دهنش لذت میبرد، پسری با موهای رزگلد بهشون نزدیک شد.
×: سفارش جدیدی دارین؟
بومگیو هیچوقت این گارسونو ندیده بود البته اینکه خیلی وقت بود اونجا نیومده بی تاثیر نبود.
بومگیو: یه آیس آمریکانو و اگه از این طعم ماکارون هم دارین میخوام
پسر با لبخند کمرنگی درخواست بومگیو رو روی کاغذ نوشت و از جمعشون دور شد.
بومگیو: از کی اینجا کار میکنه؟
سوبین: اگه بیشتر با ما بچرخی میفهمی از پاییز داره اینجا کار میکنه تازه سال پایینی کای هم محسوب میشه
بومگیو: پس بگو چرا صورتش انقدر آشناست
سوبین: این مدت خیلی دانشکده موسیقی میری، خبریه؟
بومگیو: خب... به کای دارم کمک میکنم که هی آهنگیو درست کنن. آخر این ترم قراره توی یه جشنواره اجراش کنن
سونگهوا آروم وارد رستوران شد و با قدمای لرزون به میز بچه ها نزدیک شد. سوبین با دیدن سونگهوا، لبخندش محو شد و چشماشو توی کاسه چرخوند.
مینگی: اتفاقی بینتون افتاده؟
سونگهوا برگه ای رو روی میز گذاشت و مینگی و بومگیو روی میز خم شدن تا برگه رو بخونن.
بومگیو:تو...
سونگهوا: بالاخره از کامپیوتر انصراف دادم
سوبین: و منو تنها گذاشت!
بومگیو چند بار پلک زد و گفت: برای همین از سونگهوا ناراحتی؟
سوبین: قرار بود با هم فارغ‌التحصیل شیم
سونگهوا: تو یه نگاه بهم بنداز! من فوقش بتونم توی کامپیوتر شکل نون درست کنم!
مینگی: بعید بدونم بتو-
همون موقع یونهو با سینی سفارشا نزدیک شد. اول سفارش بومگیو رو روی میز گذاشت و با دیدن برگه انصراف از رشته سونگهوا تعجب کرد.
یونهو: پس جدی اینکارو کردی؟
یونهو ته دلش خوشحال بود از اینکه سونگهوا بالاخره کاری که میخواست رو انجام داد. ظرف غذا رو جلوی مینگی گذاشت و دست به سینه نگاش کرد.
مینگی: این چیه؟
یونهو: همون‌طور که سفارش دادی مخصوص سرآشپز
مینگی: این پوست سیب زمینیه!
--
یونجون جلوی آینه دستشویی، ته ریشاشو بی حوصله تمیز میکرد. برادرش بالاخره از بیمارستان مرخص شد و توی خونه استراحت میکرد و یونجون هم چند شب توی خونه پیشش مونده بود.
الان شب ولنتاین بود و با بومگیو قرار داشت. ذهنش بهم ریخته بود و حقیقتا میخواست توی اتاقش خودشو زندونی کنه اما خیلی وقت بود بومگیو رو ندیده بود و دلش براش تنگ شده بود. نگاهی به خودش توی آینه کرد و به قیافه بهم ریختش فحش داده بود. امیدوار بود که بومگیو از این قیافش بدش نیاد و بهش انرژی بده.
یونگ‌جون: کادو براش چیزی گرفتی؟
یونجون محکم به کله خودش زد و گفت: انقدر درگیر بودم یادم رفت
حالا بیشتر حالش گرفته بود و دوست نداشت که بره. یونجون تا قسمتی از مسیرو با اتوبوس رفت. قرارشون یه رستوران توی هتل پنج ستاره بود و یونجون از همین الان حس میکرد که به اونجا تعلق نداره. سرشو به شیشه پنجره اتوبوس چسبونده بود و به این فکر میکرد که اصلا الان اون همه پول داره که خرج رستورانو بده؟ شاید به بومگیو باید میگفت یه جای دیگه برن ولی غرورش اجازه این کارو نداد.
از ایستگاه اتوبوس پیاده تا هتل پنج دقیقه پیاده روی داشت ولی یونجون انقدر آروم قدم میزد که ده دقیقه طول کشید. با دیدن بومگیو جلوی در هتل کمی احساس آرامش کرد. دوست پسر عزیزش بین اون اورکت و شالگردن سفیدش قایم شده بود. چه خواستنی! بومگیو با دیدن یونجون به سمتش دوید و محکم بغلش کرد.
بومگیو: یونجونییییی دلم برات تنگ شده بود!
البته که یونجون هم خیلی دلش براش تنگ شده بود اما خودش هم نفهمید چرا بومگیو رو به جای اینکه محکم تر بغل کنه، اونو از خودش دور کرد.
یونجون: اینجا بغل نکن، مردم بد نگاه میکنن
بومگیو با تعجب از یونجون جدا شد و یه قدم عقب رفت. نمیدونست چرا استرس گرفته بود و هول کرده بود. چشمای یونجون بی روح بود و این بیشتر بومگیو رو میترسوند. یونجون از حرفش پشیمون بود و اگه بومگیو دوباره بغلش میکرد، انقدر به خودش می‌فشرد تا بومگیو جزئی از خودش بشه اما از چهره ترسیده بومگیو فهمید دیگه خبری از بغل نیست.
بومگیو: س... سردت نیست؟
سعی کرد استرسشو قایم کنه و شالگردنشو درآورد و دور یونجون پیچیدتش.
بومگیو: هنوز هوا خیلی سرده هیونگ، باید مراقب باشی.
یونجون: ممنون
و بینشون سکوت بود. بومگیو نمیدونست دقیقا چی بگه که هیونگش باهاش صحبت کنه پس فقط دستشو گرفت.
بومگیو: قراره کلی غذای خوشمزه بخوریمممم!
یونجون کلافه به منوی رستوران خیره شد. ناخودآگاه چشماش به سمت قیمت ها میرفت و بیشتر کلافش میکرد. این ماه، ماهی نبود که بتونه کلی خرج کنه.
بومگیو: انتخاب کردی؟
یونجون سرشو بالا آورد و تازه متوجه آرایش چشم بومگیو شده بود که باعث شده بود چشماش بزرگتر و گرد تر دیده بشن. به لباش برق لب زده بود و موهاشو دم اسبی بالا بسته بود. یقه اسکی سفید و وست مشکیش استایلشو کامل کرده بود. مثل همیشه، بومگیو با ظرافتی که داشت ولی مردونگیش بیشتر به چشم میزد.
برعکس بومگیو که برای ولنتاین به خودش رسیده بود، یونجون وضعیت داغونی داشت. همین که به جای هودی، پیرهن با دورس پوشیده بود خیلی از مغزش کار کشیده بود. از نظرش بومگیو می‌درخشید و او شبیه آشغال به نظر میومد.
یونجون: همین غذا دو خیابون پایین تر با همین کیفیت، ارزون تره. لازم بود بیایم اینجا؟
بومگیو: ولی اینجا رو برای ولنتاین دیزاین کردن و کلی دسر خوشمزه دارن! بعدشم امشب میخوام من حساب کنم!
یونجون چشماشو توی کاسه چرخوند و گفت: ربطی به اینکه کی پرداخ-
بومگیو: همیشه تو حساب کردی حالا یه بارم من!
یونجون کلافه نفسشو بیرون داد و فقط سرشو به معنی موافقت تکون داد. بعد از سفارش دادناشون دوباره بینشون سکوت سنگینی برقرار شد. بومگیو از استرس کمی پاهاشو میلرزوند و کمی روی میز به سمت یونجون خم شد.
بومگیو: حال برادرت خوبه؟
یونجون کمی از شراب برای خودش ریخت و گفت: بهتره.
جواب کوتاه و یه کلمه‌ای. بومگیو حس کرد که استرسش همینطوری داره بیشتر میشه. مغزش قفل کرده بود که چطوری حال یونجونو خوب کنه.
بومگیو: برای منم شراب بریز
یونجون بدون اینکه چیزی بگه برای بومگیو شراب ریخت. بومگیو با ذوق لیوانشو جلو آورد تا به لیوان یونجون بزنه اما یونجون بدون توجه بهش لیوانشو خورد. لبخند بومگیو کم کم محو شد و لیوانشو عقب گرفت و یونجون از این حواس پرتیش به خودش فحش داد ولی دیگه دیر بود.
بومگیو: سونگهوا از رشتش انصراف داد
یونجون: جدی؟
بومگیو: آره میخواد روی شیرینی پزیش تمرکز کنه
یونجون: خوش به حالش که می‌تونه بر دنبال آرزوش
همون موقع غذاشونو آوردن و توی سکوت شروع به خوردنش کردن. چند بار بومگیو سعی کرد که بحثی راه بندازه اما یونجون خیلی کوتاه و یا فقط با سر جوابشو میداد. بومگیو حس کرد که واقعا با زور یونجونو اینجا نگه داشته بود.
بعد از چند دقیقه، گارسون سمت بومگیو اومد و آروم کنار گوشش چیزی گفت که باعث شد بومگیو لبخند بزنه.
بومگیو به با ذوق گفت: هیونگ میخوام یه چیزی بهت نشون بدم!
یونجون کنجکاو بود چیه که انقدر بومگیو براش ذوق کرده. از میزشون بلند شدن و گارسون بهشون کتاشونو داد و اونا رو تا آسانسور همراهی کرد. وقتی سوار آسانسور شدن، بومگیو گوشیشو درآورد.
بومگیو: هیونگ عکس بگیریم
با لبخند از توی گوشی به آینه آسانسور زل زده بود ولی یونجون بدون هیچ حسی به گوشی خیره شد.
بومگیو: لبخند نمیزنی؟
یونجون: فقط عکستو بگیر
بومگیو سعی کرد لبخندشو حفظ کنه و چند تا عکس پشت هم گرفت. تا خواست به سمت یونجون برگرده، صدای زنگ در آسانسور اومد و یونجون سریع خارج شد. بومگیو در واقع متوجه نمیشد چرا یونجون اینکارو میکنه. بومگیو رو مخش بود؟
با ذوق توی پارکینگ قدم میزدن و بومگیو جلوی یه موتور ایستاد. یونجون با تعجب به موتور نگاه کرد و دهنش باز مونده بود. یه موتور از برند یاماها و همون مدلی که یونجون پوسترشو توی اتاقش داشت البته سری جدیدش. موتور ارزونی نبود و حتما بالای ۱۰ هزار یورو بود.
بومگیو: ولنتاین مبارک هیونگ!
سوییچ موتورو از توی جیبش درآورد و توی دست یونجون گذاشته.
بومگیو: قبلا پوسترشو داشتی الان خودشو!
بومگیو میخنده و منتظر ریکشن یونجون بود. یونجون احساس میکرد از درون آتیش گرفته. پول خرج کردن برای بومگیو آسون بود نه؟ بالاخره پدرش کلی شرکت و سهام داره، برعکس پدر خودش که یه حقوق کم و بی ارزش کارگری داشت که حتی نمی‌تونست پول بیمارستان پسرشو بده.
یونجون: کی گفته من این کادو رو میخوام؟
بومگیو: چ..چی؟
یونجون خودش نمیدونست اشکی که میریزه بخاطر عصبانیتشه یا دلش برای پدر خودش میسوخت. بلند سر بومگیو داد زد: کی گفته من همچین چیزی ازت میخوام؟!
بومگیو از داد یونجون جا خورده بود. چند نفر برگشتن و نگاهشون کردن و بومگیو سنگینی نگاهشونو حس میکرد ولی اهمیتی نداد. دستشو بالا آورد تا اشک یونجونو پاک کنه.
بومگیو: هیونگ معذرت میخوام، فکرشو نمیکردم ازش بدت بیاد
یونجون دست بومگیو رو پس زد.
یونجون: تو اصلا میدونی من چی میخوام و چه حسی دارم؟
بومگیو: هیونگ میفهمم الان سر برادرت حالت-
یونجون: الکی نگو میفهمی! تو هیچی نمیفهمی!
با پشت دستاش اشکاشو پاک کرد و گفت: برگرد خونه بومگیو
و سمت آسانسور رفت و دکمه همکفو زد. از اینکه بومگیو اون موتورو براش خرید متنفر نبود، از زندگی ای که داشت متنفر بود، از اینکه برای بومگیو کادویی نگرفته بود متنفر بود. از هتل بیرون زد و ذره ای براش اهمیت نداشت که زیر بارون به اون شدت خیس بشه.
نزدیک ایستگاه اتوبوس بود که دستش به عقب کشیده شد و با بومگیو آب کشیده مواجه شد.
بومگیو: هیونگگگ.. حق با توئه من چیزی نمیفهمم ولی اینطوری نرو! بیا صحبت کنیم
یونجون: چه صحبتی الان داریم ما؟
بومگیو: از ناراحتیت بهم بگو. من همه درداتو حمل میکنم تا تو زجر نکشی.
یونجون: کی گفته تو میتونی؟ تویی که لای پر قو بزرگ شدی و بچه پولداری چی از دردام میفهمی؟
بومگیو: ربطی نداره بازم می‌تونم باهات همراه باشم
یونجون: ربط داره بومگیو، چون تو همراه من نیستی همیشه ازم صد قدم فاصله داری!
بومگیو آروم اشک می‌ریخت و گفت: هیونگ اینطوری هم نیست-
یونجون: گریه نکن چوی بومگیو، چیه ناراحت شدی که نازتو الان نمیخرم و خودتو شبیه قربانیا نشون میدی الان؟
بومگیو: یونج-
یونجون: یه بار هم من حالم بده تو نمیتونی خوبم کنی به جای اینکه نمک رو زخمم بپاشی؟
بومگیو می‌ترسید حرفی بزنه و یونجون عصبانی تر بشه.
یونجون ادامه داد: همیشه فقط به خودت و حست اهمیت میدی بومگیو، یونجون هم فقط دورت میچرخه
خواست پشتشو به بومگیو کنه و بره ولی بومگیو دستشو گرفت و گفت: هیونگ نرو...
یونجون دستشو کشید بیرون و گفت: ولم کن میخوام برم خونه
و قدم های بلند سمت ایستگاه اتوبوس رفت و از شانسش همون موقع اتوبوس خطش رسید و سوار شد. از توی پنجره به بومگیو که هنوز زیر بارون بود نگاه کرد. از این متنفر بود که باعث گریه های بومگیو بود ولی باید به بومگیو اون حرفا رو میزد.
بومگیو همینطور که گریه میکرد به دور شدن اتوبوس نگاه میکرد. انقدر کارش اشتباه بود که یونجون ولش کرد؟ فقط میخواست هیونگشو خوشحال کنه. همون موقع یکی از پشت بهش نزدیک شد و دستشو گرفت و چتریو دست بومگیو داد.
بومگیو اول ترسیده بود که بلایی سرش بیاره ولی اون پسر با هودی مشکی و ماسکی که زده بود فقط بهش چترو داد و با سرعت ازش دور شد. بومگیو انقدر توی شک بود که نفهمید حتی پسر کجا رفت و تازه متوجه خیس آب بودنش شده بود.
هر چقدر که یونجون توی تنهاییش فکر میکرد، بیشتر پشیمون میشد که بومگیو رو اونطوری تنها گذاشت. کارش اشتباه بود مگه نه؟ ولی حالش بد بود. وقتی گریه بومگیو رو دیده بود میخواست خودشو بزنه. بومگیو باید یاد میگرفت کمتر گریه کنه. همینطور که با فکر خودشو داشت میخورد، از اتوبوسش پیاده شد و منتظر شماره اتوبوسی شد که مسیرش به خونه بومگیو میخورد.
بعد از بیست دقیقه، نزدیک خونه بومگیو رسیده بود. از اون طرف خیابون متوجه پسری با شونه های خم شده زیر چتر شد که به سمت در ورودی آپارتمان میرفت. گیوی خودش بود، غمگین و دلشکسته. حتما کلی فکر میکرد که یونجون ولش کرده و دیگه دوستش نداره. براش عجیب بود که بومگیو رو بهتر از خودش میدونست.
میخواست سمت بومگیو بره اما چشمش به پسری با هودی مشکی افتاد که حدود ۲۰ قدم عقب تر از بومگیو آروم راه میرفت. چیزی ازش معلوم نبود و فقط میتونست رنگ روشن موی پسرو زیر کلاه هودیش تشخیص بده.
" هر روز همین حسو دارم که یکی پشت سرمه... بعضی روزا بیشتر"
تا بومگیو پاشو داخل آپارتمان گذاشت، یونجون با سرعت جلوی پسره ایستاد. صورت یونجون به معنای واقعی خشم رو انتقال میداد و پسر آب دهنشو قورت داد و یه قدم عقب رفت.
یونجون: تو... کی هستی؟
پسر چیزی نگفت و تنها کاری که کرد فرار کردن بود. پشت سرش یونجون هم میدوید تا بفهمه کیه. از کوچه پس کوچه ها رد میشدن و پای پسر کم کم شروع کرد به درد گرفتن. ثانیه ای سرعتشو کم کرد و یونجون از یقش محکم گرفتتش.
یونجون: عوضی جلوی خونش چیکار میکردی؟
پسر، یونجونو به سمت دیوار هل داد ولی یونجون محکم یقشو گرفته بود و با آرنجش به کمر پسر محکم ضربه میزد. یونجون خودش نفهمید چیشد که پسر ازش دو قدم فاصله گرفت و ثانیه بعد، پاشنه پای پسر به فکش خورده بود و از درد روی زمین.
ورزش رزمی؟ تا از جاش بلند شده بود، پسر دیگه ازش دور شده بود و از روی زمین انگشتر فلزی پسر که افتاده بود رو برداشت. همینطور که شماره مینگی رو میگرفت، خون رو از گوشه لبش پاک میکرد.
یونجون: کجایی؟
مینگی: توی کافه ای که سونگهوا کار میکنه
یونجون: باید ببینمت
مینگی: حقیقتا اینجا به یه مشکلی خوردیم نمیتونم بیام...
یونجون نفهمید چجوری با سرعت خودشو به اونجا رسوند. وقتی که رسیده بود، مینگی و کای رو دید که خرده شیشه ها از روی زمین جمع میکردن. کافه کوچیک بود و الان که بهم ریخته بود بدتر شده بود.
یونجون: اینجا چیشده؟
چشمش به وویونگ خورد که روی صندلی لم داده و سونگهوا سرشو داشت تمیز و پانسمان میکرد. وویونگ همون‌طور که چشماش بسته بود گفت: من داشتم مثل آدم کیکمو میخوردم یهو چند تا مادرجنده سنگ پرت کردن
کای: تو چیشدی؟
یونجون: یکیو دیدم که بومگیو رو استاک میکرد باهاش درگیر شدم
کای و مینگی با ترس بهم نگاه کردن که باعث شدن یونجون هم کمی بترسه.
یونجون: چیزیه من ازش خبر ندارم؟
کای: خب... ته ها آزاد شده و فکر می‌کنیم این همه اتفاق‌هایی که دورمون میوفته تقصیر اونه
یونجون: حتی چاقو خوردن برادرم؟
سونگهوا: اگه کار ته ها باشه؛ قصدش اینه که بومگیو رو توی فشار بذاره با اذیت کردن اطرافیانش. مثل کاری که توی دبیرستان کرد..
--
بومگیو روی تختش جمع شده بود و بی صدا گریه میکرد تا بورا چیزی نفهمه. با کش دور مچش بازی میکرد تا کمی استرسش کم شه ولی به درد جسمی بیشتری نیاز داشت مثل سوختن اما به یونجون قول داده بود کاری نکنه. با این حال بازم دستش ناخودآگاه سمت کشو رفت که گوشیش زنگ خورد.
یونجون: پس بیداری
بومگیو سعی کرد بدون بغض صحبت کنه: آره هنوز...
یونجون: بیا پایین
بومگیو نفهمید چجور هودیشو تنش کرد و پایین اومد ولی وقتی که کبودی و زخم یونجونو دید دوباره چشماش اشکی شد.
بومگیو: چیشده...؟
یونجون تکیشو از روی موتور برداشت. چقدر دردسر کشیده بود تا بتونه موتورو از هتل بگیره و بومگیو فقط متوجه زخم یونجون شد نه موتور.
یونجون: خب... با کله از پله های اتوبوس پرت شدم و مغزم به سنگ خورد و فهمیدم چه اشتباهی کردم برای همین بعدش رفتم کادوی دوست پسرمو بردارم.
بومگیو تک خنده ای کرد و گفت: دوستش نداشتی پس مهم نبود
یونجون: کی گفته مهم نیست؟! دوست پسرم برام خریده.. البته من چیزی نگرفتم و قلبشو شکوندم
بومگیو دستشو دور یونجون حلقه کرد و گفت: اشکال نداره الان اینجایی
یونجون: انقدر زود نباید ببخشی گیو
بومگیو: اگه باعث میشه پیشم بمونی همیشه زود میبخشمت
یونجون: احمق دوست داشتنی