Samir

Samir

ₜₑᵣₘₑₕ

نگاهی به دورتادور ان مکان انداخت

کافه ای سرشار از ادم هایی با ظاهر متفاوت

برای اولین باری بود که به ایران میامد و ان کافه را دوستانش در ایران معرفی کرده بودند

کلاهی که بر سرش بود را در اورد و روی میز خلوتی نشست

با صدای مردونه ای سرش را بالا اورد و با چشمان قهوه ای رنگ گارسون ایستاده کنار میز مواجه شد

اولین باری بود که بر چشمان پسری نگاه میکرد و اینگونه خیره میشد

با تکان دادن دستی جلوی صورتش از فکر و خیال بیرون امد حتی خودش هم نمیدانست چه مدتی است که بر ان چشمان تیره خیره شده بود

- خوبید شما؟ چیزی میل دارید براتون بیارم

+I want a coffee.

-شما از خارج کشور اومدین؟ فارسی رو میفهمید؟

+اره کلمات بسیار کمی رو میفهمم

-خیلی خوش اومدید

لبخندی زد و از میز فاصله گرفت ,سامان رفتن اورا مشاهده کرد

اولین باری بود که این حس عجیب را در دلش احساس کرده بود مانند احساسی بود که قلبش محکم خودش را به قفسه سینش میزد و مغزش با صبوری سعی در ارام کردن قلب بی تاب ان پسر بود

پس ان روز هر روز قلبش اورا به سمت کافه نزدیک میدان شهر میبرد

روز آخرش بود آخرین روزی که میتوانست پسرکی که در ان کافه کار میکرد را ببیند

تمام وسایلش را جمع کرد

با هزاران کلنجاری که با خود رفت تصمیمش را گرفت اعتراف عشقی که تا به حال یک طرفه بود

روی همان میز همیشگی نشست و منتظر ماند اینبارهم آن گارسون به استقبال او بیاید اما نیامد

چشمانش به آن طرف صندوق خشک شد اما معشوقش را ندید

اینبار هم شکست خورده بود در عشقی که حتی خود آنرا ایجاد نکرده بود

با احساس سنگینی که بر روی دلش کرد کافه را ترک کرد و به سمت فرودگاه رفت

در کنار رودخانه ای رفت و برای عشق خودش داد زد

با چهره ای اشکی به سمت فرودگاه رفت و ایران را برای همیشه ترک کرد

Report Page