بازخوانی پرونده سعید زینالی در #روز_جهانی_ناپدیدشدگان

۲۳ تیر ۱۳۷۸. سعید زینالی ٢٢ سال داشت. به مادرش گفت زود برمیگردد و از خانه خارج شد. مادر نگران، به کوچه رفت و یک همسایه خبر داد که افرادی ناشناس سعید و دوستش را به زور سوار ماشین کرده و بردند.
احمد باطبی، یکی از دانشجویان بازداشت شده در وقایع تیر ماه ١٣٧٨، هنگامی که در یک سلول انفرادی در زندان توحید نگهداری میشد، صدای ماموران زندان را میشنیده که فردی به نام زینالی را برای بازجویی میبردند و به سلول انفرادی باز میگردادند. آقای باطبی نام کوچک او را نمیداند.
پس از بازداشت وی، والدین آقای زینالی به کلانتریها و بیمارستانهای مختلف رجوع کردند ولی خبری از وی نیافتند. آنها با خانواده چراغی زنجانی نیز تماس گرفتند و فهمیدند که آنها نیز از وضعیت پسرشان، آقای شهرام چراغی زنجانی، بیخبر هستند. آنها شماره پلاک ماشینی را که این دو جوان به وسیله آن ربوده شدند، در اختیار نیروی انتظامی گذاشتند.
روزی، حدود ٦ ماه پس از بازداشت آقای زینالی، ساعت ٢ بعد از ظهر، کسی به خانه خانواده زینالی تلفن کرد و درباره دوست او (آقای شهرام چراغی زنجانی) پرسید. او سئوال کرد آیا سعید به «رادیوهای بیگانه» گوش میکرده است و پرسید که آیا وی فعالیت سیاسی داشته است یا خیر. سپس گفت که از زندان اوین تماس میگیرد. در پاسخ به پرسشهای خانم زینالی درباره فرزندش، فقط اظهار داشت: «انشاالله خبری خواهد شد. من فقط میخواستم اطلاعات از شما بگیرم.
والدین آقای زینالی پروندهای در شعبه ١١ اداره پلیس آگاهی تهران برای رسیدگی به پرونده فرزندشان تشکیل دادند. پس از اینکه چهار مامور ناشناس به خانه آنها آمدند، آنجا را گشتند و وسایلی از سعید را توقیف کردند، خانواده زینالی به اداره آگاهی خبر دادند و پرسیدند که آیا این مامورها از آنجا آمدهاند؛ ولی جوابی نشنیدند.
هنگام بازدید نماینده ویژه سازمان ملل از ایران، خانم زینالی همراه دیگر اعضای خانواده زندانیان سیاسی در مقابل هتل لاله تهران تجمع کردند ولی نیروهای انتظامی آنها را پراکنده کردند.
خانم زینالی به دفتر نماینده تهران در مجلس، آقای علی اکبر موسوی خوئینی، مراجعه کرد و او از خانم زینالی وکالت گرفت و گفت که پیگیر پرونده سعید خواهد شد. ولی دفعه بعد که خانم زینالی به دفتر او رفت، جواب شنید که خود آقای موسوی خوئینی بازداشت شده است (٢٢ خرداد تا ٢٩ مهر ١٣٨٥).
در سال ١٣٨٦، معاون دادستان تهران به خانم زینالی گفت که سعید «وطن فروش» و «منافق» است.
خانم زینالی بارها به زندان اوین مراجعه کرد، حتی به گورستان خاوران هم رفت، ولی مسئولان جوابی ندادهاند که آیا پسرش در آنجا به خاک سپرده شده است یا نه. شخصی که خود را وابسته به وزارت اطلاعات معرفی کرده بود، یک اتومبیل پیکان برای پیدا کردن خبری از آقای زینالی از خانواده گرفت. این شخص به یکی از اقوام آنها گفته بود که به والدین آقای زینالی بگوید که منتظر ملاقات با فرزندشان نباشند. به گفته این فرد، آقای زینالی حافظه خود را در اثر شکنجه از دست داده بود. خانواده زینالی بارها به امید گرفتن خبری از فرزندشان، به اشخاص مختلف پول میدادند تا برای آنها خبری کسب کنند، ولی همۀ این تلاشها بینتیجه ماند.
@IranRights
سرگذشت کامل سعید زینالی را در لینک زیر بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/61156/said-zeinali