• Russian Vodka
𝗲𝗹𝗮;
Chapter¹⁰
Ritsar POV:
- رئیس.
دختر آلفا با قدم‌های فرز از ماشین پیاده شد و در رو برای ریتسار باز کرد.
آلفای شراب، با چهره‌ای جدی و متمرکز، از ماشین پیاده شد و نگاهی ارزیابانه به سر درد مجتمع اداری "تجارت توکیو" انداخت. بارون گرم و شدید غروب، با حرص روی صورت خودش و سه نفر همراهش خالی می‌شد. نورهای نئونی برخاسته از مجتمع کهنه ساخت، روی پوستش بازتاب می‌شد و خودنمایی می‌کرد.
هانسن بهش گفته بود اسلحه‌ها رو به دو شریک فروخته و احتمالا اون دو نفر می‌تونن اطلاعاتی درمورد جایزه بگیرها یا اگر خوش شانس باشه، درمورد شن بهش بدن.
انگشت‌های سردش رو از زیر کت روی اسلحه‌اش نشوند و قبل ازاینکه سمت در راه بیفته، رو به دختر آلفا لب زد:
«حواست به اطراف باشه، ساکورا.»
دقیقه‌ای بعد، ریتسار، ساکورا و دو بتای مسلح وارد پاساژ شدن. طبقه‌ی اول به طرز مشکوکی خالی بود و بوی خاک، نم و چیز گندیده‌ای راه پله رو پر کرده بود.
ساکورا بی‌سروصدا از پله‌ها بالا رفت و چند لحظه بعد زمزمه کرد:
«کسی نیست، رئیس.»
- می‌ریم جلو.
ریتسار غرید و جلوتر از بتاهای قوی هیکل بالا خزید. فقط یک در ته راهروی مزین به نور زرد قرار داشت. چهار نفر با قدم‌های محتاط خودشون روبه انتهای راهرو رسوندن. هانسن براش توضیح داده بود که اون دو شریک هیچوقت زیادی آفتابی نمیشن؛ اما نبود حتی یک نفر توی سالن، اصلا به مزاقش خوش نیومده بود.
- رئیس...
ساکورا هشداردهنده زمزمه و بعد با سر به در قرمز رنگ و قدیمی اشاره کرد. لای در کمی باز بود و این فقط یک معنی داشت.
- لعنتی...
یونگی زیرلب غرید. به تندی اسلحه‌اش رو بیرون کشید و با یک شماره خودش رو داخل دفتر نمور و تاریک انداخت. بوی گند ترشیدگی چیز شیرینی، به همراه بوی تند جسد به مشامش خورد. سرش گیج رفت و حالت تهوع به پهلوهاش فشار آورد.
یکی از بتاهای همراهش به وضوح عق زد و تا کمر خم شد تا بتونه خودش رو کنترل کنه. مردی که روی زمین تاریک، جلوی قفسه پرونده‌ها دراز کشیده بود، سنجو بود. اون مرده بود.
- دیر رسیدیم.
ساکورا با خشم گفت و همونطور که سعی می‌کرد نفس‌های عمیقی نکشه، خودش رو به جسد رسوند تا بررسیش کنه.
- حداقل دو سه روزی هست که مرده.
اما حواس یونگی پرت بود...
درست کنار جسد سوراخ‌سوراخ سنجو، روی رد خونابه‌های خشک شده، کیک تولد گندیده‌ای قرار داشت که حشرات ازش تغذیه می‌کردن و خنجری بی‌اندازه آشنا، عمدا تا دسته داخلش فرورفته بود.
یونگی پلک زد و دنبال هوا گشت، سوزش وحشتناکی به چشم‌هاش نشسته بود که هیچ ربطی به بارون اسیدی و کثیف توکیو نداشت.
یکی از افرادش با تعجب پرسید:
«کیک... تولد؟»
نگاهش به کیک گندیده قفل بود و دندون‌هاش رو وحشیانه به‌هم می‌فشرد. فقط یک نگاه کوتاه کافی بود تا هر بیست‌ونُه شمع روی کیک رو بشماره و درد مثل یک تیر توی سرش خالی بشه. تلاش کرد بزاقش رو فرو بده؛ اما چیزی مثل سنگ توی گلوش گیر کرده بود.
قدم‌های سستش رو جلو برد و ناخودآگاه خنجر زیبای حکاکی شده‌ی خودش رو از جیب بیرون کشید و بالا گرفت. با خنجری که به قصد دریدن، وحشیانه به تن کیک تولد فرو رفته بود، مو نمی‌زد.
- اون دقیقا شبیه چاقوی شماست.
نیازی نداشت تا اون حقیقت رو از زبون ساکورا بشنوه که حالا محتاطانه ازش فاصله گرفته بود. خشم مثل گدازه توی وجودش جوشید و رایحه‌ی سوخته‌ی شراب با بوی گند جسد ترکیب شد.
صورتش داغ شده بود و بی‌اینکه بدونه، تیغه‌ی خنجر خودش رو با شدت مرگباری توی دست فشار می‌داد؛ بااین‌حال خونسرد و ساکن لب زد:
«دارم می‌بینم.»
- خیلی از مرگش نگذشته. شاید سه چهار روز؟
کلمات توی سرش اکو می‌شدن و به قدری سخت نفس می‌کشید که انگار دستی نامرئی، محکم گلوش رو فشار می‌داد. خوب می‌دونست اون پیغام چه معنایی داره.
دهن باز کرد تا فریاد بزنه، یا بهتر سند زنده‌ی بی‌عرضگیش برای جشن گرفتن بیست و نهمین سال روز تولد عزیزترین کسش رو لگدمال کنه؛ اما فقط دم لرزونی گرفت و سرش رو پایین انداخت تا بیشتر نبینه. حلقه‌ی اشک توی چشم‌هاش به سرعت خشک می‌شد و خنجرِ توی کیک انگار توی قلبش فرو می‌رفت.
ساکورا با نگرانی صدا زد:
«رئیس...»
به خودش اومد و دید خون قطره‌قطره از مچ دستش پایین می‌چکه و خنجر درحال تیکه پاره کردن پوست دستشه .
با صدایی دورگه که ماهرانه بغض رو پنهان کرده بود، اعلام کرد:
«هیچکس به چیزی دست نزنه، همه چیز رو جمع کنید. باید دنبال اثرانگشت یا هر ردی از اون حروم‌زاده بگردیم.»
- رئیس، شما حالتو-
به تندی وسط حرف ساکورا دوید:
«خوبم.»
غرید و با خشونت دستمالی از جیبش درآورد تا دور زخم دستش بپیچه، هرچند علاجی به خون ریزی قلبش نبود.
بتایی که همچنان به کیک تولد نگاه می‌کرد، بعد از خروج یونگی، با حرص غریده بود:
«حیوون‌های کثافت...»
به قدری تندتند از پله‌ها پایین می‌رفت، که ساکورا مجبور شد بدوه تا خودش رو بهش برسونه. بوی شیرینی گندیده هنوز مشامش رو رها نکرده بود، تصویر اون بیست و نُه شمع هم همینطور.
دختر آلفا با لحن نرمی که سعی در مخفی کردنش داشت، رو به یونگی پرسیده بود:
«شن می‌دونست داریم رد اسلحه‌ها رو می‌زنیم؟ اما چطور؟»
نمی‌دونست، نمی‌فهمید چرا اون لعنتی همیشه یک قدم جلوتره.
- هانسن گفت سنجو و شریکش باهمن. تایجو تنها سرنخ باقی مونده‌است دنبالش بگردین!»
خشک و دستوری غریده بود.
- اطاعت.
هر چهار نفر دوباره به فضای بارونی شب قدم گذاشتن و یونگی چرخید تا برای آخرین بار نگاهی سنگین و معترض به ساختمون لعنتی بندازه، ای کاش درد سینه‌اش متوقف می شد. لب زد:
«تا جواب تست اثر انگشت و ردی از شریک این حرومی رو پیدا نکردین، حق ندارین بخوابین!»
- اطاعت.
- ساکورا.
وقتی ساکورا جلو اومد، لب‌هاش رو جمع کرد و با نفرت پرسید:
«خارجی‌ها کجان؟»
- چوی سوبین ژاپن رو ترک کرده، رئیس. جئون‌‌ها از دو روز پیش توی یکی از متل‌های خودمون مستقرن.
فقط سر تکون داد. غروب سرخ و کدر بود، بارون مثل دوش آب روی صورتش می‌ریخت؛ اما خوشحال بود که موهای خیسش چتر غوغای چشم‌هاش شدن.
ساکورا کمی تعلل کرد و بالاخره بعد از باز کردن در ماشین، احساساتش رو بیرون ریخت:
«رئیس... می دونم اون صحنه...»
- به کارت برس، ساکورا.
به‌سردی غرید و قبل از اینکه پتک سنگین بی‌لیاقتیش برای حفاظت از ارزشمندترین داشته‌هاش دوباره توی صورتش بخوره، خودش رو داخل ماشین انداخت.
چطور تونسته بود بین خواستن یا نخواستن انتقامی که حقش بود تعلل کنه؟
- می‌سوزی، شن. هیزم آتیشی که بپا کردی می‌شی.
***
صدای بم انیگما به نرمی توی فضای حمام اکو می شد که زیرلب آواز مورد علاقه‌اش رو به زبان روسی زمزمه می‌کرد. بعد از اینکه فقط با یک دست و مشقت دوش گرفته بود، حالا جلوی روشویی ایستاده بود و از داخل آینه به انعکاس بالا تنه‌ی برهنه‌اش نگاه می‌کرد.
جئون تلاش کرد بازوی چپش رو تکون بده؛ اما چهره‌اش از درد درهم رفت. به عنوان یک مرد چپ دست، بخش زیادی از ظرافت حرکاتش رو از دست داده بود، مخصوصا موقع پخش کردن خمیر ریش روی صورتش.
دست دراز کرد و تیغ اصلاح رو بین انگشت های ناشی دست راستش گرفت، نفس عمیقی کشید و سعی کرد با تمرکز خطای دستش رو پایین پاره؛ اما هنوز درست و حسابی تیغ رو حرکت نداده بود که سوزش خفیفی متوجه خط فکش شد و خون بیرون زد.
انیگما تیغ رو عقب کشید و آهش رو خفه کرد، خمیر سفید ذره‌ذره سرخ می شد. مشغول تماشای نتیجه‌ی تلاش ناکامش بود که از داخل آینه، متوجه صورت تهیونگ شد.
- چند دقیقه است اونجا ایستادی؟
تهیونگ با نگاهی خیره، دست به سینه به جدار در تکیه زده بود و تقلاهاش رو تماشا می‌کرد. چشم هاش برقی زدن و جلو اومد.
- چند دقیقه‌ای میشه.
گفت و بعد از اینکه بهش رسید، به روشویی تکیه زد و رو به انیگما دست دراز کرد تا کمکش کنه:
«بده‌اش به من.»
جئون برای آخرین بار تلاش کرد بازوی چپش رو بالا بیاره؛ اما درد مثل صاعقه تنش رو فرا گرفت، پس نفس سنگینی کشید و تیغ اصلاح رو به دست تهیونگ داد.
انگشت‌های تهیونگ به نرمی روی چونه‌اش نشستن و صدای زبری از پایین کشیده شدن تیغ به گوش رسید. عطر ودکای وانیل بوی تند و زننده‌ی خون رو محو کرده بود.
«یه راه عالی که کلکم رو بکنی.»
سرگی گفت و بی‌صدا خندید.
- روانی! تیغ توی دستمه.
آلفا که خودش هم لبخند محوی به لبش آورده بود، گفت و سعی کرد عبور تیغ رو با تکون‌های ناشی از خنده‌ی انیگما هماهنگ کنه؛ اما جئون که محو لبخند پسر شده بود، ادامه داد:
- "عالیه همون چیزی که میخواستم!" نه؟
و بعد با دست سالمش ادای بریدن درآورد.
تهیونگ قهقهه زد و چشم‌هاش رو توی حدقه چرخوند.
- انقدر من رو نخندون و بی‌حرکت باش!
رئیس مآبانه گفت و باعث شد انیگما دستش رو به منظور اطاعت روی چشمش بذاره.
لحظات در سکوت گذشتن و فقط صدای کشیده شدن تیغ و نفس هاشون شنیده می‌شد. تهیونگ گه گاهی سربلند می‌کرد و بی‌اختیار به صورت آروم مردی که ساکن و بی دفاع گلوش رو در اختیارش قرار داده بود نگاه می‌کرد، تا اینکه طاقت انیگما طاق شد.
- اینجوری نگاهم نکن.
- چجوری؟
سرگی مکثی کرد و نگاه نرم پسر رو بلعید. با لحنی که اصلا بیچارگیش رو پنهان نمی‌کرد، زمزمه کرده بود:
«اگه از اون نگاه مطمئن نیستی، بد عادتم نکن، دورمان.»
تیغ رو روی گلوی انیگما نگه داشت و بی اینکه نگاهش کنه، پوزخند زد:
«اما تو از تصمیمت مطمئن بودی، وقتی توی برف ولم کردی تا بمیرم.»
- دورمان.
انگشت‌های تهیونگ دور دسته‌ی فلزی تیغ فشرده شد و نفس‌هاش سرعت گرفتن، سرش رو بالا گرفت تا مستقیم به صورتش خیره بشه و بگه:
«تو بودی که رهام کردی. انتخابم کردی و بعد از کرده‌ات پشیمون شدی.»
انتظار داشت جئون مثل همیشه با منطق لعنتی خودش پیش بیاد و براش دلایلی ردیف کنه که هیچ اهمیتی براش نداشت، انتظار داشت عقب بکشه یا با احتیاط تیغ رو از دستش بگیره؛ اما در کمال تعجب، جئون فقط سرش رو پایین انداخت و زیرلب تایید کرد:
«من بودم.»
خشم و غرض‌ورزی دوباره چشم‌های آلفا رو پر کرد؛ هرچند زبون به دهن گرفت و با حرص و بی‌دقتی تیغ رو روی گلوی جئون پایین کشید. جئون قدمی بهش نزدیک‌تر شد و آهسته گفت:
«باید می‌موندی تا مجازاتم کنی، دورمان. باید می‌ذاشتی برات بمیرم.»
کج خند بی‌رحمانه ای به لب نشوند:
«مگه نمردی؟»
- اون شب چشمم و نور چشمم رو باهم از دست دادم.
تیغ اصلاح با حالت تهدیدآمیزی روی پوست گردن مرد لغزید و تهیونگ با سرانگشت‌هاش به سینه ی سرگی تلنگر زد:
«گفتی من بچه طوفانم، از من حریص تر به عمرت ندیدی. اگه مجازات ریتسار چشمت بود، چرا من به کمتر راضی می‌شدم؟»
لب زد و از دست دراز شده‌ی انیگما فاصله گرفت. اون نگاه رو می‌شناخت، نگاه کسی بود که در تب خواستن می‌سوخت اما نداشت، هرکاری می‌کرد تا فقط دوباره داشته باشه.
- چه قدر بخوامت، دورمان؟ چطور بخوامت؟
تهیونگ لرزید، چی می‌تونست دردش رو تسکین بده؟ جواب فاصله گرفتن نبود، دوسال براش تلاش کرده بود اما فایده نداشت، چی می‌نونست حرصش رو از مردی که بهش معتاد بود خالی کنه؟
تیغ تکون شدیدی خورد، شکافته نشدن پوست جئون معجزه بود. نگاه تندی به گردنبند صلیب کهنه دور هیکل خیس مرد انداخت و لب زد:
«ازت شاکی‌ام، ازت مثل مرگ شاکی‌ام و تو مدام به درگاه کسی توبه می‌کنی که قرار بود من رو جاش بذاری، جئون سرگی!»
جئون برای لحظاتی همونطور ایستاد، نه چیزی گفت و نه حرکتی کرد، فقط با نگاهی پر از عطش به لب‌های تهیونگ زل زد و بعد جوری پلک روی هم فشرد، انگار داشت خودش رو برای انجام کاری آماده می‌کرد.
بعد به لب‌هاش زبون زد و شروع به زمزمه کرد؛ اما این بار جای صلیب دور گردنش به نرمی چونه ی تهیونگ رو لمس کرد و بعد خم شد و کلماتش رو روی پوست تهیونگ لب زد:
«محرابی جز تو ندارم، بر من گناهکارت رحم کن.»
تهیونگ قصد نداشت تیغ رو از گلوی مرد دور کنه، هرچند می‌دونست برای جئون سرگی مهم نیست اگر گلوش برای بوسیدن پوستش پاره بشه.
انیگما به رد تک تک کبودی ها بوسه زد و پایین تر رفت، تهیونگ لب گزید و با خشونت به موی جئون چنگ زد:
«آه...»
تپش قلبش، خیلی راحت تهیونگ رو لو داد. مشامش فقط با عطر تلخ و تند ودکا پر می‌شد و گرمای نم‌دار بوسه‌ها و مک‌های همسرش عطشش رو چندبرابر می‌کرد.
- سرور و خدای من، بر گناهکاری که تو را می‌پرستد رحم کن...
- سرگی...
نالید و بالاخره تیغ اصلاح رو عقب کشید. حالا دست سالم جئون روی کمرش می‌لغزید و صورتش جوری پوست تنش رو پرستش می‌کرد، انگار اگر دست می‌کشید همونجا می‌مرد.
نمی‌تونست بیشتر از اون صبر کنه. موهای خیس و آشفته ی جئون رو کشید تا لب هاش رو ببوسه، لب‌هاش رو اغواگر و شاکی روی لب‌های منتظر و اسیر مرد حرکت داد و نفس گرفت. به قدری نزدیک بود که می‌تونست باهاش یکی تلقی بشه.
خواست ببوسه؛ که درست همون لحظه در اتاق به هم کوفته شد و صدای آروم اما خشنی غرید:
«سرگی!»
این ریتسار بود که شق و رق، با توپی پر پا به فضای خصوصیشون گذاشته بود و مشتی برگه رو بین انگشت‌هاش فشار می داد.
تهیونگ به تندی مشغول اصلاح کردن آخرین تکه‌ی صورتش شد، اما جئون که حالا تمام حواسش رو به ریتسار داده بود، مچ دستش رو صاحب شد و متوقفش کرد.
- چه خبر شده؟
ریتسار برگه.ها رو به دستش داد و غرید:
«بیا، خودت ببین.»
نگاه سرگی و تهیونگ، تند تند روی خطوط گزارش مربوط به اثر انگشت چاقو پایین رفت و دهن تهیونگ از تعجب باز موند.
سرگی با گیجی گفت:
«یه چاقو؟ با اثر انگشت من... و تو روش؟»
- می‌دونستن قراره هانسن رو ببینم و رد اسلحه‌ها رو بگیرم، دیگه کی می‌دونه؟
انیگما خیلی ساده جوابش رو داد:
«هیچکس. فقط من، تو، ولکوف...»
نگاه ریتسار چرخید و خصمانه روی صورت تهیونگ ثابت موند.
- و اون!
جئون به تندی سر تکون داد و اخم‌هاش رو درهم کشید.
- نمی‌تونی همینطوری بهش شک کنی، اون هم وقتی-
ریتسار پوزخند اهانت آمیزی زد و ابرویی بالا انداخت.
- مگه بار اولشه؟
خون تهیونگ داشت کم‌کم به جوش می‌اومد، اگر می‌خواست دو نفر دیگه رو بفروشه اصلا اونجا نبود.
سرگی که به هیچ وجه از شک ریتسار خوشش نیومده بود، به سردی لب زد:
«افراد خودت چی؟ اوساکا قبلا به شن تعلق داشته، چه قدر احتمال داره که یکی توی این چند روز بند رو به آب داده باشه؟»
وقتی آلفای شراب با نگاه تیز جواب انیگمای ودکا رو داد، تهیونگ دخالت کرد و با سر به کاغذ‌ها اشاره زد:
«الان این چیزها مهم نیست، نه؟ اگه فقط این یارو و شریکش از هویت خریدار اسلحه‌ها خبر داشتن، نباید هرچه زودتر بریم دنبال شریکش؟»
جئون فکری کرد و بعد سر تکون داد.
- می‌تونیم بعد از اینکه تایجو رو پیدا کردیم دنبال موشمون بگردیم.
یونگی به تهیونگ چشم غره رفت و بعد موبایلش رو بیرون کشید تا نگاهی بهش بندازه و گفت:
«میکی سه تا لوکیشن رو انتخاب کرده که احتمالش بالاست مخفیگاه تایجو باشن، ما می‌ریم سراغ اولی. بقیه رو دنبال دوتای دیگه می فرستم.»
- باشه.
سرگی گفت و به سرعت حوله رو روی صورتش کشید تا باقی مونده‌ی فوم رو پاک کنه و بعد به سراغ لباس‌هاش رفت.
- دو دقیقه‌ی دیگه راه می‌افتیم.
وقتی ریتسار بعد از اعلام برنامه از در بیرون رفت، تهیونگ پا تند کرد تا سد راه انیگما بشه و راضیش کنه:
«باهات میام.»
- نه.
اخمی کرد و اصرار کرد:
«اگه واقعا اون رمز رو میخوای و توی سر منه، باید یجوری یادم بیاد و این ممکنه کمک کنه.»
- نه.
- قول دادی بهم بگی چه خبره! قول دادی بذاری بیشتر از یه تیکه گوشت باشم!
جئون کلافه نفس گرفت و جوری چهره‌اش رو درهم کشید انگار چیز تلخی رو قورت داده بود. بعد برخلاف میل باطنیش، با لحنی خشک و دستوری غرید:
«جلیقه‌ای که بهت می‌دم رو می پوشی و یک لحظه‌ام اسلحه‌ات رو از خودت دور نمی‌کنی، فهمیدی؟»
ساعتی بعد، تهیونگ، جئون و ریتسار، بی سر و صدا خودشون رو دخمه ای نمور و تاریک رسونده بودن که به عقیده میکی یکی از شانس‌هاشون برای پیدا کردن تایجو بود.
حالا که بیشتر افراد مورد اعتماد ریتسار به دو لوکیشن دیگه رفته بودن، خودش جلو می‌رفت چراکه اعتماد زیادی به بازوی زخمی سرگی نداشت.
درب آهنی کوچیک باز شد و تهیونگ با اضطراب به راه پله‌ی منتهی به زیر زمین زل زد. مطلقا تاریک بود و فقط سه پله ی اول مشخص بودن. اسلحه‌اش رو بین دست‌هاش فشار داد و بعد از اینکه ولکوف رو درحال کشیک دادن در ابتدای کوچه دید، پشت سر جئون وارد شد.
بعد از حدود پانزده پله، سه نفر به در دیگه‌ای رسیدن که هیچ دستگیره‌ای نداشت. ریتسار آهسته دستش رو بالا برد تا فشاری به سطح سرد و فلزیش وارد کنه، اما...
- گه بگیرن، دوباره نه!
این بار هم در با فشار آهسته ی دستش کاملا باز و صدای جیرجیر مرگباری بلند کرد.
سرگی با حرص داخل شد و اسلحه‌اش رو آماده ی شلیک کرد، هیچ خبری نشد.
تا اینکه صدای آروم سرفه و بعد پاشیدن چیزی از روی یکی از صندلی های رو به پنجره شد.
- تایجو! آهای!
- ر- رئیس مین...
مرد میانسال ژاپنی، با یک دست روی شکم خون آلودش دست گذاشته بود، با دست دیگه‌اش سست و بی‌حال اسلحه‌اش رو گرفته بود و سرفه می‌کرد.
جئون و ریتسار جلو دویدن، اما تهیونگ با صورتی وحشت زده همونجا موند.
- کی بود؟ کی بهت شلیک کرد؟
سرگی توی گوشی کوچیک طلایی رنگش فریاد زنان دستور می داد:
- ولکوف، یکی چند دقیقه‌ی قبل اینجا بوده! برو دنبالش!
تایجو با حال زاری سرفه می کرد، تهیونگ خیلی خوب می‌دونست که کارش تمومه قبلا آدم‌های درحال مرگ زیادی دیده بود؛ اما هیچوقت براش عادی نمی‌شد.
- لعنتی، خیلی هم خوب مخفی نشدم، نه؟
سرگی با صدای خشنی پرسید:
«اسلحه‌ها رو به کی دادی؟ به کی فروختی؟»
تایجو دوباره خون بالا آورد و با مشقت لب زد:
«همه‌اش بی‌فایده است... هیچ ردی از شن پیدا نمی.کنی. فقط...»
- حرف بزن!
ریتسار نعره زد و دستش رو روی زخم فشرد تا جریان خون رو کند کنه.
تایجو ناله‌ای از درد سر داد و جون کند تا چیزی به لب بیاره:
- تنها کسی که... ممکنه یه چیزی بدونه، معشوق... سابقشه. جیمین!
رنگ از رخسار سرگی و ریتسار پرید و نگاهی ناباور رد و بدل کردن.
- جیمین؟
سرگی سری به نشونه‌ی نفی تکون داد.
- اون مُرده، دوسال قبل.
تایجو روی صندلی لرزید و سعی کرد بخنده، اما نفسش بریده شد وقتی گفت:
- واقعا اینطور فکر می کنی؟... پس بهم بگو چرا یکی داره... همه ی امگاهای یاس رو سر به نیست می... می‌کنه...
چشم‌هاش گرد شدن، رایحه‌ی جیمین هم یاس بود. ریتسار که از وضع وخیم مرد احساس خطر کرده بود، تند تند پرسید:
«جیمین زنده‌است؟»
- اگه میخوای شن رو بگیری... جیمین رو پیدا کن.
تهیونگ قدمی جلوتر اومد و صورتش با نور ضعیف روشن شد، پرسید:
«این جیمین کیه؟»
- تو...
تایجو اسلحه‌اش رو آهسته بالا آورد و نگاهی عمیق و ترسناک به صورت گیج تهیونگ پاشید:
« تو هممون رو به کشتن میدی!»
سرگی به سرعت جنبید تا خودش رو سپر تهیونگ کنه؛ اما دیر بود. گلوله شلیک شد و اصابت کرد، همزمان صدای قرچ شکستن چیزی زیر صدای شلیک خفه شد و تهیونگ نعره زد:
«نه!»
تیر به سقف خورد و گرد و خاک پایین ریخت، تهیونگ پلک زد و ریتسار رو دید که مثل گچ سفید شده بود و جوری به مچ دست شکسته‌ی تایجو نگاه می‌کرد، که انگار خودش هم باورش نمی‌شد سعی کرده تهیونگ رو از مرگ نجات بده.
ریتسار نگاهی سرشار از نفرت به تهیونگ انداخت و بعد از مکثی سمت تایجو چرخید.
- مرده.
آلفای شراب گفت و لگد خشمگینش رو روی صندلی خالی کرد. باز هم به شن باخته بود. غرشی از روی حرص سر داد و بی‌اینکه نگاهی به دونفر دیگه بندازه، راهش رو کشید و زودتر خارج شد.
- من؟ من کی رو به کشتن می‌دم؟
هیچکس به سوالش جواب نداد، هیچ حرف دیگه‌ای بین اون سه نفر رد و بدل نشد، چراکه ذهن هرسه پر از سوالات بی‌جواب و حدس‌های نامفهوم بود.
تهیونگ قرار بود باعث مرگ افراد زیادی بشه؟ اون رمز همچین قدرتی داشت؟
تهیونگ می‌کشت؟ دوباره؟
- مگه من چیکار کردم؟
Flash Back - Moscow
شب سرد و ساکنی بود. سرگی صاف روی یکی از نیمکت‌های میانی کلیسای باشکوه نشسته بود و با نگاهی مسخ، به مجسمه‌ی زیبا و چشم نواز مریم مقدس نگاه می‌کرد. سوز خفیفی از درز پنجره‌های بسته داخل می اومد و شمع‌های روشن و طلایی، پت پت می‌کردن.
درست همون لحظه، درهای چوبی با پرخاش باز شدن و جسمی خیس، لرزان و سرخ وارد سالن کلیسا شد.
سرگی زودتر از انتظار رو گردوند، چراکه بوی وانیل، ودکا و خون خیلی زود به مشامش رسیده بود.
- س... سرگی...
با دیدن اون صحنه، چشم‌هاش گشاد شدن و وحشت گریبانش رو گرفت. آلفای جوان با تنی تماما سرخ و خونی، اسلحه‌ای بزرگ آویزون از شونه هاش و بدنی سرما زده، درست وسط فضای مقدس ایستاده بود و هق می زد.
-چیکار کردی، دورمان؟
- کشتم... همه‌اشون رو کشتم...
خب چیا فهمیدین؟ سوالاتون چیان؟ ریکت و کامنت فراموش نشه عشقای مامی. بوس💕✨️
•ELA•