Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.3
''ဟပ်ချိုး...အဟွတ်''
အသွင် ပါးစပ်လေးကိုလက်နဲ့ဖိပိတ်ရင်း ချောင်းတစ်ချက်ဆိုးလိုက်သည်။
''မမ...ရရဲ့လား ဖေဖေ့ကိုဖုန်းဆက်လိုက်ရမလား''
သူမကိုစိုးရိမ်စွာမေးလာသောမောင်ဖြစ်သူအား အသွင်လက်ကာပြရင်း...
''နေပါစေ ရတယ်...ဖေဖေလည်းအလုပ်ရှုပ်နေမှာ...ငါကရိုးရိုးအအေးမိရုံလေးပါ''
ထိုစဥ် တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ အနှိုင်းနဲ့အတာကသူမအခန်းထဲဝင်လာ၍ အသွင်အိပ်ရာကနေထထိုင်လိုက်လေသည်။
''ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲအသွင်ရယ် မနေ့ကထိအကောင်းကြီးပါ''
အတာက ကုတင်မှာဝင်ထိုင်ရင်းမေးလာ၏။
''ဒီလိုပဲ အအေးမိသွားတာပါ''
''နင်ဆေးသောက်ထားရဲ့လား''
အနှိုင်းကမေးလာတော့ အသွင့်ရင်ထဲမှာသိမ့်ခနဲကြည်နူးရသည်။
''သောက်ထားပါတယ်''
''နင်မပေါ့နဲ့နော်အသွင်...နင်ကဖျားရင်ရက်ကြာလွန်းလို့ လူကနဂိုကတည်းကချူချာရတဲ့အထဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဂရုမစိုက်ဘူး''
အနှိုင်းကသူမကိုစိုးရိမ်နေသည်တဲ့။အသွင် နေမကောင်းနေတာတောင်မှပျောက်ချင်သွားပြီ။
''ဒီမှာ နင်ကြိုက်တတ်တဲ့မုန့်တွေငါဝယ်လာပေးတယ်အသွင်''
အတာကမ်းပေးတဲ့မုန့်ထုပ်အား ကဗျည်းကပဲလှမ်းယူလိုက်လေ၏။
''ကျေးဇူးပါပဲအစ်မ''
''ရပါတယ်''
''နင်တို့ကငါ့ဆီတမင်လာတာလား''
''အေးပေါ့...နင်ကနေမကောင်းဖြစ်ရင်အကြာကြီးပဲ ပြီးရင်အိမ်ထဲကလည်းတော်တော်နဲ့မထွက်တော့ဘူးလေ အဲဒါငါတို့ကနင်အဆင်မှပြေရဲ့လားလို့''
''ပြေပါတယ်ဟာ...အေးဆေး''
''ပြောတာပဲ''
''တစ်ကယ်''
''ထားပါ...ခုနကအန်တီဖယောင်းကနင့်အတွက်မြူစွမ်လုပ်နေတယ်ပြောတယ် ငါသွားယူလာပေးမယ်...ကဗျည်း အစ်မတို့သွားရအောင်လေ...အဲ့မုန့်ထုပ်ပါယူခဲ့ မြူစွမ်ယူရင်းနဲ့ မုန့်လေးပါထည့်ပြီးယူခဲ့ရအောင်''
''ဟုတ်ကဲ့အစ်မ''
ကဗျည်းကသူ့အစ်မကိုစိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ အတာနဲ့အတူလိုက်သွားလေ၏။
ဘာလို့ဆို အနှိုင်းကသူ့အစ်မကိုစိတ်မဝင်စားတာကိုသိနေသည်ပဲလေ။
အတာကလည်းအနှိုင်းတို့ကိုတမင်ရှောင်ပေးခဲ့တာပါ။
အတာတို့မရှိတော့တာနဲ့ တုနှိုင်းမြတ်ကအသွင့်နဖူးလေးကိုလာစမ်းလေ၏။
''ကိုယ်ကတော့နည်းနည်းငွေ့နေတယ်...အဖျားတက်မလာခင် အခုကတည်းကဂရုစိုက်နော်''
''အင်းပါအနှိုင်းရဲ့''
''နင်အိပ်ချင်လား အိပ်ချင်ရင်အိပ်နော် နင်များများအနားယူမှဖြစ်မှာ''
''ဟင့်အင်း...ငါမအိပ်ချင်ပါဘူး''
''.......''
''အနှိုင်း...ငါမေးစရာရှိတယ်''
''မေးလေ...ဘာမေးမှာလဲ''
''ဟို...အကယ်၍ အတာ့မှာချစ်သူရှိနေရင် နင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...သူ့ကိုဆက်ချစ်မှာလား''
''ဘာလဲ...သူ့မှာချစ်သူရှိနေလို့လား''
''ငါကစကားအဖြစ်ပြောတာလေဟာ''
အနှိုင်းကတစ်ခုခုကိုစဥ်းစားနေဟန်ဖြင့်...
''အင်းးး...ဆက်ချစ်မချစ်ကမသေချာဘူး...ဒါပေမယ့် သေချာတာတစ်ခုကတော့ ငါသူ့ဆီကအချစ်ကိုတောင်းဆိုမှာမဟုတ်တော့ဘူး''
''တစ်ကယ်လား''
''တစ်ကယ်ပေါ့...ချစ်သူရှိနေတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတွယ်ကပ်နေရလောက်တဲ့အထိတော့ ငါမိုက်ရူးရဲမဆန်သေးပါဘူး''
ထိုစကားကအသွင့်ကိုစိတ်အေးစေသည်။
ဒါပေမယ့်လည်း အတာ့မှာချစ်သူရှိနေတဲ့အကြောင်းကိုတော့ အသွင့်နှုတ်ကနေဘယ်တော့မှပြောမှာမဟုတ်ပေ။
အနှိုင်း သူ့ဘာသာပဲသိပါစေ။
အသွင်ကတော့ သူအတာ့ကိုလက်လွှတ်ပါစေဆိုတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဘယ်သောအခါမှဂုန်းတိုက်မှာမဟုတ်ပေ။
<<<
လက်ကနာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ချိန်းထားတဲ့အချိန်ထက်ကျော်လွန်နေ၍ ဉာဏ်လင်းတစ်ယောက်ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေရသည်။
''ဘာလို့ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲတွယ်တာရယ်...''
ခဏကြာတော့ သူရှိနေတဲ့တံတားပေါ်သို့ပြေးလာတဲ့အပြာရောင်အရိပ်ကလေးကြောင့် သူ့ရင်ထဲကအလုံးကြီးကဘုတ်ခနဲပြုတ်ကျသွားခဲ့ရတော့၏။
''မောင်''
တွယ်တာ ချစ်ရသူကိုတွေ့သည်နှင့်နှစ်ရှည်လများဝေးကွာနေသူလိုမျိုးဖက်တွယ်ထားလိုက်မိသည်။
''ဘာလို့အဲလောက်နောက်ကျနေရတာလဲတွယ်တာရယ်...မောင်အရမ်းစိတ်ပူနေတာ''
''တွယ်တာ့သူငယ်ချင်းကနေမကောင်းဖြစ်နေတော့ သူ့အကူအညီကိုယူလို့မရဘူးဖြစ်နေတာမောင်ရဲ့...အိမ်ကတွယ်တာ့ကိုအိမ်ထဲကနေတစ်ယောက်တည်းပေးမထွက်ဘူးလေ...အခုတောင်မှ တွယ်တာ့သူငယ်ချင်းကနေမကောင်းနေလို့လူနာသတင်းသွားမေးမယ်ဆိုပြီးထွက်လာတာ...အရေးထဲမှငှားလာတဲ့တက္ကစီသမားကလည်းမောင်းတာနှေးနေသေးတယ်''
''မောင့်ချစ်သူလေး အရမ်းကိုစွန့်စားခဲ့ရတာပဲ''
''ဒါပေါ့ မောင်နဲ့တွေ့ချင်တာကို''
''မောင်လည်းတွယ်တာနဲ့အချိန်တိုင်းအတူရှိချင်နေပြီ''
''တွယ်တာလည်းအတူတူပါပဲမောင်ရယ်''
မောင်ကသူမအားသူ့ရင်ခွင်ထဲမှာထွေးပွေ့လိုက်သည်နှင့် အတာလည်းမောင့်အားအလိုက်သင့်လေးပြန်ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။
ထိုစဥ်...
''တွယ်တာကို!''
ဆိုသောအသံကျယ်ကျယ်ကြောင့် အတာအလန့်တကြားနဲ့ပဲနောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမအမေကသူမထံသို့ဒေါနဲ့မောနဲ့လျှောက်လာနေ၍ အတာ့ရင်ထဲမှာအေးခနဲဖြစ်သွားခဲ့ရပါတော့၏။
''မေ...မေမေ''
ဒေါ်ခင်ဦးကသမီးဖြစ်သူရှေ့ရောက်သည်နှင့်...
''အမိုက်မ''
ဟုဆိုကာ ပါးကိုပါလွှဲရို.က်ပစ်လိုက်တော့သည်။
''တွယ်တာ''
ဉာဏ်လင်းကစိုးရိမ်ကြီးစွာနဲ့တွယ်တာ့ပါးကိုလှမ်းကိုင်ဖို့လုပ်တော့ ဒေါ်ခင်ဦးကသူ့လက်ကိုဖယ်ချပစ်၏။
''ငါ့သမီးကိုမထိနဲ့''
ပြောပြီး ဒေါ်ခင်ဦးကသမီးဖြစ်သူကိုပြန်ကြည့်ကာ...
''ဒီမှာမိအတာ...ငါကနင့်ကိုမွေးထားတဲ့အမေဟဲ့ နင်ဘယ်ခြေလှမ်းလှမ်းနေလဲဆိုတာငါမသိဘူးမှတ်နေလား...နင့်မှာကြိုက်စရာအဲလောက်ရှားလို့ ဒီအကောင့်ကိုမှရွေးကြိုက်တာလားမိအတာ...နင်ငါ့ကိုပြောစမ်း!''
''နှလုံးသားကိုအမိန့်ပေးလို့မရသလို ထိန်းချုပ်လို့လည်းမရဘူးလေမေမေရယ်''
အတာကမျက်ရည်တွေကြားကနေပြန်ပြောလာ၏။
''နင်ငါ့ကိုအရည်မရအဖတ်မရတွေမပြောစမ်းနဲ့...ဒီမှာဉာဏ်လင်း နောက်ကိုငါ့သမီးနဲ့မပတ်သက်ပါနဲ့...မင်းတို့မိသားစုနဲ့ငါတို့မိသားစုကမတည့်ဘူးဆိုတာမင်းသိတာပဲ...အဲတော့မင်းရှေ့ဆက်မတိုးပါနဲ့...လာခဲ့အတာ''
အမေဆွဲခေါ်ရာကိုနောက်ကို အတာယက်ကန်ယက်ကန်နဲ့ပါသွားခဲ့ရသည်။
သူမနောက်မှာကျန်ခဲ့တဲ့မောင့်ကိုလှည့်ကြည့်တော့ မောင်ကသူမကိုဝမ်းနည်းနေတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့လှမ်းကြည့်လို့နေခဲ့လေ၏။
အတာ သူမအမေရဲ့ကားပေါ်သို့ရောက်တော့ မေမေက...
''သမီးကိုရို.က်မိတာတောင်းပန်တယ်...ဒီကိစ္စကိုဒီမှာပဲထားခဲ့တော့...သမီးအဖေသိရင်ဒီ့ထက်ပိုဆိုးမှာသိတယ်နော်...ဒီနေ့ကစပြီးအိမ်ထဲကအိမ်ပြင်မထွက်ရဘူး ဖုန်းလည်းသိမ်းမယ်...အိမ်ဖုန်းသုံးခွင့်လည်းပိတ်မယ်''
''မေမေဒါတော့တရားလွန်တာပေါ့''
''သမီးလုပ်ပုံကရော မှန်တယ်ထင်နေလို့လား...ဘာလို့အဲ့မိသားစုနဲ့သွားပတ်သက်ချင်ရတာလဲ...မေမေတစ်ခါတည်းပြောထားမယ်...ဉာဏ်လင်းတော့လုံးဝမဖြစ်ဘူး...သူနဲ့ချစ်ခဲ့တာတွေ အခုပြဿနာဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုမေ့လိုက်တော့...သမီးအဖေသိရင်ပိုပြီးအကြောင်းဆိုးသွားမယ် ယောကျ်ားအတင်းပေးစားတာ ဒါမှမဟုတ်နိုင်ငံရပ်ခြားကိုပို့တာမခံချင်ရင် လိမ်လိမ်မာမာနေ...သမီးကိုအဲ့အခြေအနေထိရောက်မှာစိုးလို့တားနေတာ မေမေပြောတာသဘောပေါက်တယ်နော်''
အတာအော်မငိုမိအောင် နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကိုက်ပြီး ကိုယ့်လက်လေးကိုဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိတော့သည်။
သူမတို့ကျမှ ဘာလို့အခုလိုတွေလာကြုံနေရတာလဲ။
<<<
အသွင် လှေကားကနေခြေဖွနင်းကာဆင်းပြီး အောက်ထပ်ကိုရောက်သည်နှင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြွက်ချောင်းချောင်းကာ ခါးကိုကိုင်း၍ကုပ်ချောင်းကုပ်ချောင်းဖြင့်အိမ်ပေါက်ဝဆီသို့ဦးတည်လိုက်လေ၏။
''ဒါကဘယ်တုန်း''
နောက်ပါးဆီမှအသံကြောင့် အသွင်ခါးလေးကိုမတ်လိုက်ပြီး နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်၏။
''ကဗျည်း''
သူမမောင်ကသူမကိုခါးထောက်ကာကြည့်နေရင်းမှ အနားသို့လျှောက်လာလေသည်။
''ဘယ်လဲလို့''
''အတာ့ဆီ''
''မသွားရဘူး...နင်နေကောင်းပျောက်ထားတာမကြာသေးဘူးလေ...ဒါကိုလမ်းသလားချင်သေးတာလား''
''ငါသက်သာနေပါပြီဟ''
''ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်မသွားရဘူး''
''ဟဲ့...ငါကနင့်အစ်မနော်...နင်ငါ့ကိုအစ်ကိုကြီးပုံစံနဲ့လာမချုပ်ချယ်နဲ့''
''မမ...ငါကနင့်ကိုစိတ်ပူလို့လေဟာ''
''ငါကလေးမဟုတ်ဘူး ဘာမှစိတ်မပူနဲ့ အတာကလည်းငါနဲ့တိုင်ပင်စရာရှိတယ်တဲ့...ငါသွားပြီ''
ပြောပြီးတာနဲ့အသွင်လည်းအိမ်ထဲကနေထွက်ခဲ့လိုက်တော့သည်။
ဒီမောင်တစ်ယောက်နဲ့လည်းခက်တော့တာပဲ။
အတာ့ဆီရောက်တော့ နှစ်ယောက်သားခြံထဲမှာပဲစကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြ၏။
''အတာ...ငါနဲ့တိုင်ပင်စရာရှိတယ်ဆို''
''အင်း...ငါနဲ့မောင့်ကိစ္စကိုမေမေသိသွားပြီ''
''ဟင်!...အဲ အဲဒီတော့ရော''
''မေမေကငါတို့ကိုရှေ့ဆက်မတိုးရအောင်လုပ်ထားတယ်...ဖုန်းလည်းသိမ်းထားတယ် အိမ်ဖုန်းတောင်မှသုံးခွင့်မပေးဘူး...နင့်ကိုတောင်မှမေမေမသိခင်ဖုန်းအမြန်ခိုးဆက်ပြီးခေါ်ရတာ''
''နင်အခုဘာဆက်လုပ်မှာလဲ''
''ငါစဥ်းစားထားပြီးပြီ...ငါအခုလိုအကျယ်ချုပ်ချုပ်ခံထားရရင် ရှေ့လျှောက်ကိုမောင်နဲ့နီးစပ်ဖို့ဝေးသွားပြီ...အဲတော့ ငါအနှိုင်းကိုအသုံးချမှရမယ်''
''ဘာပြောတယ်!...နင်အခုဘာပြောလိုက်တယ်အတာ''
''ဟုတ်တယ်...ငါအနှိုင်းကိုအဖြေပေးပြီး လွတ်လပ်ခွင့်ပြန်ယူရမယ် ပြီးရင်မောင်နဲ့အတူထွက်ပြေးမယ် အဲဒါနင်ကူညီမှဖြစ်မှာ''
''ဟင့်အင်း...ငါလက်မခံနိုင်ဘူး အနှိုင်းကလည်းငါတန်ဖိုးထားရတဲ့သူတွေထဲကတစ်ဦးပါအတာရယ်...သူ့ကိုထိခိုက်စေမှာမျိုးကိုငါလက်မခံနိုင်ဘူး...နင်အဲလိုတော့မလုပ်ပါနဲ့ဟာ...ငါတောင်းပန်ပါတယ်''
အတာကသူမလက်ကိုဆုပ်ကိုင်လာပြီးမှ...
''နင်သူ့ကိုဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာငါသိပါတယ်အသွင်...ဒါပေမယ့်လည်း ငါမောင်နဲ့မခွဲနိုင်ဘူး အနှိုင်းမုန်းလည်းငါခံမယ်...ပြီးတော့ အနှိုင်းကငါ့ကိုတစ်ကယ်မချစ်ပါဘူး...သူကငါနဲ့အနေနီးပြီးသံယောဇဥ်တွယ်တာကိုအချစ်လို့အထင်မှားနေတာ...ပြောရရင် သူကငါ့ကိုချစ်တာမဟုတ်ဘဲကြိုက်တာ ငါ့အလှအပပေါ်မှာခုံမင်ယစ်မူးတာကိုအချစ်လို့ထင်နေတာ ငါသူ့ကိုလှည့်စားမိလည်းငါ့ကိုနာကျည်းရုံကလွဲလို့ဘာမှထူးထွေပြီးခံစားရမှာမဟုတ်ဘူး''
''အဲဒါနင့်အထင်လေ...ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အလှည့်စားခံလိုက်ရတဲ့သူတစ်ယောက်က အနည်းနဲ့အများတော့စိတ်ဒဏ်ရာရကြမှာပဲ...ငါအနှိုင်းကိုအဲလိုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး''
''နင်ကငါ့ဘက်မှာမရှိတော့ဘူးလားအသွင်...ငါ့ကိုမသနားတော့ဘူးလား''
အသွင်ဘာမှဆက်မပြောမိဘဲ အတာ့ဆီကနေအကြည့်လွှဲထားလိုက်မိလေသည်။
''ရတယ်လေ...မောင်နဲ့မနီးရမှတော့ ငါကိုယ့်ကိုယ်ကိုအဆုံးစီရင်ပစ်ရုံပဲ''
ထိုစကားကြားတော့ အသွင်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရလေ၏။
သူမအဖြစ်ကတစ်ကယ်ကိုကျဥ်းထဲကြပ်ထဲရောက်နေတာပင်။
တစ်ဖက်ကနှလုံးသားတစ်ခုလုံးပုံအောပြီးချစ်ရတဲ့သူ တစ်ဖက်ကအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း...
အသွင့်အနေနဲ့ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲ။
''အတာ...နင်အဲလိုတွေလျှောက်မလုပ်ပါနဲ့...ငါ ငါကူညီပါ့မယ်...ဒါပေမယ့် အနှိုင်းကိုတော့အချိန်အကြာကြီးအသုံးမချပါနဲ့ဟာ မဟုတ်ရင်သူ့ဘက်ကအနက်ရှိုင်းဆုံးတွယ်ငြိသွားပြီး ပြဿနာတွေပိုရှုပ်ကုန်မှာစိုးလို့''
''စိတ်ချနော်...နင့်ရဲ့အနှိုင်းကိုမထိခိုက်စေရပါဘူး''
အသွင် ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။
အသွင့်အနေနဲ့ အခုလိုကြားညပ်ခဲ့ရတဲ့အခြေအနေမှာ အတာ့ဘက်ကိုအားသာသွားခဲ့တာမှန်လားမှားလားမသိချေ။
ထိုရွေးချယ်မှုမှာ သူမရဲ့မသိစိတ်ထဲကနေဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အတာနဲ့သူ့ချစ်သူသာမဆုံစည်းခဲ့ရင် တစ်ချိန်ချိန်မှာအတာကအနှိုင်းကိုပြန်ချစ်သွားမှာဆိုသောစိတ်ကလေးကလည်းတစ်စွန်းတစ်စပါဝင်နေခဲ့သည်ထင်ပါရဲ့။
<<<
C.4ဆက်ရန်။