Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.2
🎶တိတ်တိတ်လေးငေးကြည့်ပြီးကျွန်မရင်ခွင်ထဲ🎶တိတ်တိတ်လေးတွေးကြည့်ပြီးလှိုက်ရင်ဖိုခဲ့🎶သူ့တစ်ယောက်အတွက် မြတ်နိုးနှောင်တွယ် ပွင့်ဝေခဲ့ပြီမေတ္တာတွေ သူမသိလည်း🎶
ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာလာချင်း ကြားလိုက်ရတဲ့ဖုန်းသံကြောင့် အသွင်,ဖုန်းလေးရှိရာအိပ်ရာဆီသို့သွားပြီး ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်၏။
''အတာပဲ''
အသွင်ချက်ချင်းပဲဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
''ဟဲလိုအတာ''
''အသွင်...ငါ့ကိုကူပါဦး''
''ဘာကိုလဲ''
''မောင်ပေါ့...ငါနဲ့တွေ့ချင်လို့တဲ့ ငါ့ကိုအိမ်ကအပြင်ကိုတစ်ယောက်တည်းပေးမထွက်တာနင်လည်းသိတာပဲ...အဲဒါနင်ငါ့ကိုလာခေါ်ပေးပါလား''
''ဟဲ့...ဖြစ်ပါ့မလား...ငါပါစက်ကွင်းမလွတ်နေမယ်နော်''
''ဖြစ်ပါတယ်...ငါ့ကိုကူညီပါဟာ နော်''
အသွင်ခဏတော့တွေဝေသွားရသည်။
အကယ်၍အတာ့အိမ်ကသာ အတာနဲ့ဉာဏ်လင်းအကြောင်းသိသွားရင် သူမပါပြဿနာရှာခံရမှာ။
အန်ကယ်သက်နောင်နဲ့အန်တီခင်ဦးကလွယ်တာမှမဟုတ်တာ။
''အသွင်...အသွင်''
''ဟင်...အေးအေး ငါလိုက်ခဲ့မယ်''
''အဲဒါကြောင့်ငါ့သူငယ်ချင်းလေးကိုချစ်နေရတာ...အာဘွား''
''မိန်းမ...အပိုတွေလုပ်ပြနေပြန်ပြီ''
''ဟီးးး...မြန်မြန်လာနော်''
''အေးပါ...အခုချက်ချင်းထွက်ခဲ့မယ်''
''okok''
အတာဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် အသွင်လည်းလက်ထဲကဖုန်းကိုချကာ ဗီရိုထဲကအဆင်ပြေရာဝတ်စုံတစ်စုံကိုယူဝတ်၍ မျက်နှာကိုလည်းနည်းနည်းပါးပါးလိမ်းခြယ်ပြီး အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။
သူမအောက်ထပ်ရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာဘယ်သူ့မှမတွေ့ရတာကြောင့် နံရံကကားသော့ကိုယူပြီးခြံထဲဆင်းခဲ့လိုက်ရာ သူမအဖေနဲ့အမေကို ခြံထဲကနားနေဆောင်မှာချစ်ကြည်နူးတစ်တီတူးနေတာကိုတွေ့လိုက်ရလေ၏။
''အံမယ်...ဘယ်ကအချစ်ငှက်ကလေးတွေလဲနော်''
သမီးဖြစ်သူကိုမြင်တော့ မော်ကွန်း,ဖယောင်းရဲ့ပုခုံးလေးကိုဖက်ထားရာမှခွာလိုက်သည်။
''သမီး...ဘယ်လဲ''
''အတာနဲ့အပြင်သွားမလို့ဖေဖေ''
''စောစောပြန်ခဲ့ဦးနော်...သမီးမောင်သာကျောင်းကပြန်လာလို့သမီးကိုမတွေ့ရင်သိတယ်မလား''
''သိပါတယ်ဖေဖေရယ်...ဖေဖေ့သားကဖေဖေ့ထက်တောင်ဆိုးသေးတယ်..အသွင့်ကိုအရမ်းချုပ်ချယ်တာပဲ''
''သားကသူ့အစ်မကိုချစ်ရှာတာပါ''
''သိပါတယ်...ဒါပေမယ့်သူ့ကြောင့်နဲ့အသွင့်နားဘယ်သူမှမကပ်ရဲတော့ဘူး...ဒါကိုဘယ်လိုများဆရာဝန်လုပ်မလဲမသိဘူး...ကဲပါ အဲဒါနဲ့နောက်ကျနေတော့မယ်...သွားပြီနော်ဖေဖေနဲ့မေမေ''
''ကားကိုဂရုစိုက်မောင်းနော်ငါ့သမီး''
''yes! daddy''
သူတို့ရှေ့ကနေခုန်ပေါက်ပြီးထွက်သွားသောသမီးအား သူတို့ဂရုဏာသက်စွာဖြင့်လိုက်ကြည့်မိသည်။
ငယ်ငယ်ကစိတ်ဒဏ်ရာတွေကြောင့် သမီးကအခုထိအနီရောင်ကိုမုန်းတုန်းဖြစ်ပြီး အမြင့်လည်းကြောက်တုန်းပါပဲ။
ငယ်ငယ်ကတော့လှေကားပေါ်ကနေပါမဆင်းရဲခဲ့ပေမယ့် အခုတော့အဲ့လောက်ထိမကြောက်တော့သော်လည်း ဝရန်တာနားကိုလုံးဝမသွားသလို အထပ်မြင့်တိုက်တွေပေါ်လည်းလုံးဝမတက်ပေ။
''မောင်...သားနဲ့သမီးတောင်မှအရွယ်ရောက်လာကြပြီနော်...အရာအားလုံးကမနေ့တနေ့ကလိုပဲ''
''ဟုတ်ပါရဲ့...မောင်တော့သမီးကိုဘယ်သူ့မှမပေးချင်ဘူး''
''သားကိုကရော''
''အဲ့ကောင်ကိုတော့ သူ့ကိုယူသွားတဲ့မိန်းကလေးကိုအခါတစ်ရာလောက်ကျေးဇူးတင်လိုက်မယ်''
''မောင်ကတော့လေ...''
ဖယောင်း ရယ်ပဲရယ်နေလိုက်သည်။
သားကသူ့အစ်မနဲ့ပတ်သက်လာရင် တစ်လောကလုံးကိုသည်းမခံတတ်တာကလွဲလို့ လူယဥ်ကျေးပါ။
အစ်မနဲ့ပတ်သက်လာရင် လူရို.က်ဖို့လည်းဝန်မလေးတဲ့ဆေးကျောင်းသားပေါက်စလေးပေါ့။
<<<
အသွင်,အတာ့ဆီရောက်တော့ မယ်မင်းကြီးမကလေးကအသွင့်ကို'နောက်ကျလိုက်တာ'ဆိုတဲ့သဘောနဲ့မျက်စောင်းလေးမသိမသာထိုးလာသည်။
''သမီးအသွင်...လာပြီလား''
အတာ့အမေ အန်တီခင်ဦးကမေးလာ၏။
''ဟုတ် အန်တီခင်ဦး''
''သူငယ်ချင်းတွေ စောစောပြန်လာကြနော်...နောက်မကျကြစေနဲ့''
''ဟုတ်ကဲ့ပါမေမေ...အဲဒါဆိုအတာတို့သွားလိုက်ဦးမယ်''
''အေးအေး''
''လာအသွင်''
အတာကသူမလက်ကိုဆွဲပြီးအိမ်ထဲကနေခေါ်ထုတ်လာခဲ့လေသည်။
''အတာ...နင့်အမေကိုဘယ်လိုပြောခဲ့တာလဲ''
''နင်အင်္ကျီဝယ်မှာကိုငါ့ကိုကူရွေးခိုင်းဖို့လို့ပြောလိုက်တာပေါ့''
''ဪ...ကောင်းလိုက်တာ လိုက်လည်းပို့ရသေး ရောလည်းလိမ်ပေးရသေး အသုံးချကခံရသေး''
''ဟီးးး...သူငယ်ချင်းလေးကလည်း သူများအချစ်ရေးကိုကူညီရတာကုသိုလ်ရပါတယ်ဟ...နင်လည်းပြန်ပြီးအချစ်ရေးကံကောင်းမှာပါ''
အသွင်ဘာမှဆက်မပြောဘဲကားပေါ်သို့တက်လိုက်တော့၏။
အတာပြောသလိုသာဖြစ်ရင်ကောင်းသား။
အခုတော့သူမကအချစ်ရေးမှာunluckyဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။
<<<
အတာခေါ်လာတဲ့ဆိုင်ကိုရောက်တော့ အတွဲစောင့်တွေရဲ့ထုံးစံအတိုင်း အသွင်တစ်ယောက်တည်းချောင်ကျကျစားပွဲမှာထိုင်ပြီးဖုန်းကြည့်နေရသည်။
ဟိုနှစ်ယောက်ကတော့အချင်းချင်းစကားတွေတီးတိုးပြောပြီးသာယာလို့။
''တွယ်တာ...မောင်ကတွယ်တာ့ကိုအရမ်းချစ်တာနော်...ဟိုးကလေးဘဝကတည်းကချစ်ခဲ့ရတာ အဲတုန်းကငယ်သေးတော့ မိဘတွေကိုကြောက်လို့သာရှေ့မတိုးခဲ့တာ အခုတော့မောင့်မှာသတ္တိတွေရှိနေပြီ...တွယ်တာနဲ့အတူဘဝတစ်ခုကိုထူထောင်ဖို့အရည်အချင်းတွေလည်းရှိနေပြီ...အဲဒါကြောင့် တွယ်တာ့ဘက်ကလည်းမောင့်လက်ကိုမလွှတ်နဲ့နော်''
''စိတ်ချပါမောင်ရယ်...ဘာတွေဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တွယ်တာကမောင့်အနားမှာပဲရှိနေမှာ မောင့်ကိုပဲတစ်သက်လုံးချစ်မှာ''
ဉာဏ်လင်းကအတာ့လက်ဖမိုးလေးကိုခပ်ဖွဖွနမ်းလိုက်လေသည်။
မိဘချင်းကစီးပွားပြိုင်ဖက်တွေဖြစ်ပြီးအချင်းချင်းလည်းမတည့်ကြပေမယ့် သူတို့လူငယ်ချင်းကတော့နှလုံးသားချင်းထပ်တူကျခဲ့ကြ၏။
အခက်အခဲတွေကြားကနေပေါက်ဖွားလာတဲ့အချစ်မို့ အချိန်တွေအကြာကြီးရှင်သန်နေစေချင်မိပါသည်။
အသွင်ကတော့ လက်ထဲမှာဖုန်းသာကိုင်ထားပေမယ့် သူငယ်ချင်းအတွဲကိုပဲအားကျစိတ်နဲ့ရင်မောစိတ်တွေဒွန်တွဲစွာငေးကြည့်နေခဲ့မိ၏။
''အတာ အတာ...မဖြစ်နိုင်တဲ့လူကိုမှချစ်မိတဲ့နင့်သတ္တိကတော့လေ...''
ထိုစဥ် သူမဖုန်းလေးကထမြည်လာ၍အသွင်ဖုန်းဆီအကြည့်ပို့လိုက်တော့ အနှိုင်းဆက်လာတာဖြစ်နေတာမို့ခေါင်းနပန်းကြီးသွားခဲ့ရတော့သည်။
''ဟ...ဟဲလို''
''နင့်အသံကဘာဖြစ်နေတာလဲအသွင်...နင်နဲ့အတာတို့အပြင်သွားကြတယ်ဆို...ဘယ်သွားတာလဲ''
''shopping centerမှာ''
''နင့်ဘေးမှာအတာရှိလား''
''ရှိ...အဲ မရှိဘူး''
''မရှိရအောင်ဘယ်သွားလို့လဲ''
''ဟို...ဪ အိမ်သာ အိမ်သာထဲမှာ...''
''နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲအသွင်...စကားပြောတာအဆီအငေါ်ကိုမတည့်ဘူး''
''ငါလမ်းလျှောက်ရတာပင်ပန်းနေလို့ပါ''
အသွင်ပါးစပ်ထဲရှိရာကောက်ဖြေပစ်လိုက်တော့သည်။
အကယ်၍ အတာကသူ့ကောင်လေးနဲ့တွေ့တာကို အသွင်ကလိုက်ပို့ပါတယ်ဆိုရင် ပြဿနာကမသေးလောက်ဘူး။
''အတာကငါဖုန်းခေါ်တာလည်းမကိုင်ဘူး''
''ဪ...နင်ကသူ့ကိုဖုန်းအရင်ဆက်ပြီးသားလား''
''အေးပေါ့...သူဖုန်းမကိုင်လို့သူ့အိမ်ဖုန်းကိုဆက်လိုက်တော့ သူကနင်နဲ့အတူလိုက်သွားတယ်လို့အန်တီခင်ဦးကပြောတာ''
''ဪ''
''အဲဒါဆိုဒါပဲ...အတာ့ကိုငါဖုန်းခေါ်တာကိုပြောလိုက်ဦး''
''အေးပါ''
ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် အသွင်ငူငူငိုင်ငိုင်ဖြစ်သွားရသည်။
အသွင့်ရင်ထဲဆို့နစ်သွားရတာတော့အမှန်ပင်။
အသွင်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှအနှိုင်းရဲ့ဦးစားပေးမဖြစ်ခဲ့သူပါလေ။
အတာကသာလျှင်သူ့အတွက်ပထမ သူ့ရဲ့ဦးစားပေး။
ငယ်ငယ်ကသူမတို့အတွက် အနှိုင်းကမုန့်ဝယ်လာပေးရင် အတာကြိုက်တာကိုပဲအရင်ရွေးချယ်ခိုင်းပြီး အတာမကြိုက်တာကိုမှအသွင်ကယူရသည်။
တစ်ခြားအရာတွေမှာလည်းအတူတူပါပဲ။
အနှိုင်းကိုသိစေချင်တာက အတာကြိုက်တဲ့တစ်ချို့သောအရာလေးတွေကို သူမလည်းကြိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာပင်။
<<<
C.3ဆက်ရန်။