Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.1
''မြန်မြန်လာစမ်းနင်''
''နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ''
သူမလက်ကိုပြုတ်ထွက်မတတ်ဆွဲခေါ်နေသောမောင်ဖြစ်သူအား သူမနောက်ကနေမျက်စောင်းလေးထိုးပစ်လိုက်၏။
''နင့်ကိုငါဘာမှာထားလဲ...လမ်းထိပ်ကိုမထွက်နဲ့လို့''
''နင်ကအကြီးလားငါကအကြီးလား''
''နင်ကအကြီးဖြစ်နေလို့ပေါ့...ငါသာအကြီးဆုံးဆိုလို့ကတော့နင့်ကိုအခန်းထဲမှာသော့ပိတ်ထားမယ်''
အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမမောင်ကသူမအားဧည့်ခန်းထဲကဆိုဖာပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်လေသည်။
''ကဗျည်းတင်!...နင်ကိုယ့်အစ်မကိုအခုလိုလုပ်စရာလား...ငရဲအိုးဂျိုးကပ်ချင်လို့လား''
''နင့်ပါးစပ်ကိုပိတ်ထားနော်မမ ငါလူသ.တ်ချင်နေတာ''
ထိုစဥ်...
''ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ''
ဆိုသောအသံနဲ့အတူ သူတို့အမေကအနားသို့ရောက်လာလေသည်။
မေမေကအသက်40ကျော်သာရှိသေးပြီး အခုထိ20ကျော်လေးလိုနုပျိုနေတုန်းပါပဲ။
''မေမေ...မေမေ့သားကိုမပြောတော့ဘူးလား...အသွင့်ကိုလိုက်ပြီးရန်ရှာနေတယ်''
''ဟ!...ငါရန်ရှာတာမဟုတ်ဘူး...နင့်ကိုငါပြောထားတယ်လေ...လမ်းထိပ်ကိုမထွက်နဲ့လို့...''
''ငါဝယ်စရာရှိလို့ကုန်စုံဆိုင်ကိုသွားတာလေ တမင်လမ်းရှာတာမှမဟုတ်တာ''
တစ်ယောက်တစ်ခွန်းစကားနိုင်လုနေကြသောသားနဲ့သမီးကိုကြည့်ပြီး ဖယောင်းစိတ်ရှုပ်သွားရသည်။
''ကဲပါ...ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲဆိုတာမေမေ့ကိုသေချာပြောကြစမ်းပါ''
''ဘာဖြစ်ရမှာလဲ...မေမေ့သမီးပေါ့ ကုန်စုံဆိုင်မှာယောကျ်ားလေးတွေထိကပါးရိကပါးလုပ်တာခံရတယ်လေ''
သားတော်မောင်ကရှူးရှူးရှားရှားနဲ့ရှင်းပြလာ၏။
''အယ်...ဟုတ်လားသမီး''
''ဒီအတိုင်းစနောက်ကြတဲ့သဘောပါ ကိုယ်ထိလက်ရောက်မဟုတ်ပါဘူးမေမေရယ်...မေမေ့သားလည်းသူတို့ကိုတစ်ယောက်တစ်ချက်ထိုးခဲ့တယ်''
ထိုအခါ ဖယောင်းရဲ့အကြည့်ကသားထံသို့ရောက်သွားရပြန်သည်။
''အဲဒါတစ်ကယ်ပဲလားသား...မင်းကိုမေမေဘာပြောထားလဲ ထစ်ခနဲရှိလက်ပါခြေပါတွေမကြိုက်ဘူးလို့''
''မေမေကလည်း...သူတို့ကမမကိုလာပြီးထိပါးနေတာလေ ကျွန်တော်မကြိုက်ဘူး...အဲလိုနဲ့သူကပါစိတ်ပါပြီးရည်းစားထားချင်သွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ''
''ဟဲ့...မင်းအစ်မကကလေးမဟုတ်ဘူး 24နှစ်ရှိနေပြီ...သူ့အရွယ်ကရည်းစားထားရုံမကလို့အိမ်ထောင်ပြုရင်တောင်မှတားဆီးလို့မရတော့တဲ့အရွယ်လေ''
''မေမေ့...အဲ့စကားမပြောနဲ့ဗျာ...မမအိမ်ထောင်မပြုရဘူး...ကျွန်တော်လည်းမိန်းမမယူဘူး မမလည်းယောကျ်ားမယူရဘူး...သူရည်းစားထားတာနဲ့ သူ့ကောင်အသေပဲ''
ပြောပြီးသည်နှင့်သားတော်မောင်ကနေရာကနေခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ထွက်သွားပါတော့သည်။
''မေမေတွေ့လား...မေမေ့သားကအသွင့်ကိုသူ့ထက်အငယ်ကျနေတာပဲ''
''သမီးကလည်း သမီးမောင်ကသမီးကိုအရမ်းချစ်ပြီးအရမ်းအူတိုတာသမီးလည်းသိသားပဲ...နားလည်ပေးလိုက်ပါ''
''နားလည်ပေးပါတယ်...နားလည်ပေးလွန်းလို့လူလည်းအပျိုကြီးဖြစ်တော့မယ်''
အသွင်လည်းနှုတ်ခမ်းတစူစူနဲ့ပဲနေရာကနေထထွက်လာခဲ့လိုက်တော့၏။
အသွင့်ရဲ့မောင်က အသွင်နဲ့ပတ်သက်လာရင်သွေးဆူလွယ်သူပါ။
အသွင့်နားမှာလာကပ်တဲ့ယောကျ်ားမှန်သမျှ ရိုးသားသူဖြစ်စေ မရိုးသားသူဖြစ်စေ သူမမောင်ရဲ့လက်သီးစာမိတာချည်းပါပဲ။
သူသည်းခံတဲ့ယောကျ်ားကတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။
အဲဒါက သူမတို့တွေအနှိုင်းလို့ခေါ်ကြတဲ့ သူမရဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်သူတုနှိုင်းမြတ်ပါပဲ။
အဲဒါကလည်းတစ်ခြားကြောင့်တော့မဟုတ်...
အနှိုင်းကသူမတို့ရဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ တွယ်တာကို,ခေါ် အတာ့ကိုကြိုက်နေလို့ပါ...
<<<
''အတာ''
သူတိုးတိုးလေးကပ်ခေါ်တော့ သူမကချည်ထိုးနေရင်းမှလှည့်ကြည့်လာ၏။
ပုခုံးထိရှည်သောဆံပင်အဖြောင့်လေးတွေကိုဖြန့်ချထားပြီး ပန်းနုရောင်ဆံကုပ်လေးတပ်ထားကာ ဆံမြိတ်ပါးပါးလေးအောက်ကမျက်ဝန်းတွေကကြယ်လေးတွေလိုတောက်ပလို့နေလေသည်။
''ပြောလေအနှိုင်း''
''ငါတောင်းထားတဲ့အဖြေကိုမပေးသေးဘူးလား''
သူမကချက်ချင်းဆိုသလိုပဲသူ့ဆီကနေအကြည့်လွှဲသွား၏။
''အတာ...ငါ့ကိုလက်ခံဖို့ဘာလို့တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ...ငါတို့ကဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကတည်းကခင်လာကြတဲ့အတွင်းသိအဆင်းသိတွေပါ...ငါ့အကြောင်းကိုနင်အသိဆုံးပဲလေ ဘာလို့လက်မခံသေးတာလဲ''
''သူငယ်ချင်းမို့လို့ပိုခက်နေတာပေါ့အနှိုင်းရယ်...သူငယ်ချင်းကနေချစ်သူအဆင့်ကိုတက်ရတာလွယ်ပေမယ့် ချစ်သူကနေသူငယ်ချင်းအဆင့်ကိုပြန်ဆင်းရတာတော့ခက်တယ်''
''ငါကချစ်သူကနေသူငယ်ချင်းအဆင့်ကိုပြန်ဆင်းမှာမဟုတ်ဘူး ငါကနင့်ကိုလက်ထပ်မှာအတာ...ငါလက်ထပ်ချင်တဲ့မိန်းကလေးကနင်ပဲ''
ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကြောင့် အိမ်ထဲဝင်ဖို့ပြင်နေတဲ့အသွင့်ခြေလှမ်းတွေကတုံ့ဆိုင်းသွားရသည်။
ထိုစကားတွေကအသွင့်အတွက်ဆိုဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်ပါမလဲ။
အခုတော့...
အသွင်ပျက်ယွင်းနေတဲ့မျက်နှာကိုဟန်လုပ်ပြုံးရင်း အိမ်ထဲသို့ဝင်ခဲ့လိုက်လေသည်။
''ဟိတ်''
''ဟာ...အသွင် လာလေ''
သူမ,အနှိုင်းနဲ့အတာတို့ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာဝင်ထိုင်လိုက်၏။
''နင်ရောက်နေတာကြာပြီလားအနှိုင်း''
''နာရီဝက်လောက်ရှိပြီ''
''အသွင်...ငါနင်တို့ကိုလက်ဖက်သုပ်ပေးမယ် ငါ့ကိုလာကူပါလား''
''အေး...ရတယ်လေ''
အသွင် ပိုက်ဆံအိတ်ကိုချထားခဲ့ပြီး အတာနဲ့အတူမီးဖိုခန်းထဲဝင်ခဲ့လိုက်လေသည်။
''အသွင်...ငါနင့်ကိုပြောစရာရှိတယ်''
မီးဖိုခန်းထဲရောက်သည်နှင့် အတာကစကားစလာ၏။
''ဘာလဲ...ပြောလေ''
''ငါနဲ့ဉာဏ်လင်းတို့ချစ်သူတွေဖြစ်သွားပြီ''
''ဟမ်!...ဟဲ့...နင်ရူးနေလား ဉာဏ်လင်းမိဘတွေနဲ့နင့်မိဘတွေကမတည့်ဘူးလေ''
''ငါသိပါတယ်...ဒါပေမယ့်ငါ့နှလုံးသားကိုမလွန်ဆန်နိုင်ဘူးဖြစ်သွားတယ်''
''အဲဒါဆိုအနှိုင်းကရော''
''ငါသူ့ကိုသူငယ်ချင်းလိုကလွဲပြီးပိုတွေးလို့မရဘူး...ချစ်လည်းမချစ်ဘူး...အကယ်၍ ငါသူ့ကိုချစ်မိမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါလက်မခံဘူး...ဘာလို့လဲသိလား''
''ဘာလို့လဲ''
''ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့နင့်ကို ငါမလဲနိုင်လို့ပေါ့''
အတာ့စကားက အသွင့်ရဲ့မျက်နှာကိုရေနွေးပူနဲ့ပက်လိုက်သလိုပင်။
''နင်...နင်သိနေတယ်''
''သိတာပေါ့ မိန်းကလေးချင်းပဲဟာ ပြီးတော့ငါတို့ခင်လာတဲ့သက်တမ်းကဆယ်နှစ်ကျော်ပြီလေ...နင်ကအနှိုင်းကိုချစ်နေတာမို့ အနှိုင်းဘေးမှာရှိနေတဲ့သူက ဘယ်တော့မှငါဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး...စိတ်ချထားနော်အသွင်''
အသွင်ကပြုံးစေ့စေ့နဲ့ပဲခေါင်းငုံ့သွားလေ၏။
''အံမယ်...ရှက်နေရသေးတယ်...ပြီးမှရှက် အခုလက်ဖက်အရင်သုပ်ရအောင်''
''အေး''
အတာ့ရဲ့စကားကအသွင့်ကိုအားတက်စေပေမယ့်လည်း အနှိုင်းရဲ့နှလုံးသားကိုရဖို့တော့အသွင်စိတ်ကူးမယဥ်ရဲသေးပါလေ။
<<<
သူမတို့အတာနဲ့စကားတွေပြောရင်း ညနေစောင်းလောက်မှပဲအိမ်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အတာ့ဆီကပြန်တော့ အနှိုင်းကသူမကိုအိမ်လိုက်ပို့ပေး၏။
''အသွင်''
''အင်း''
''အတာ့ကိုနားချပေးစမ်းပါဟာ...ငါ့ကိုလက်ခံဖို့သူကဘာတွေတွန့်ဆုတ်နေလဲမသိဘူး''
သူမနဲ့တွေ့တိုင်း ဆယ်ခါမှာငါးခါလောက်ကအနှိုင်းပြောနေကျစကားပါ။
''ဟဲ့...လူတစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသားကိုဟိုလိုလုပ်ပါဒီလိုလုပ်ပါနဲ့ သွားတိုက်တွန်းလို့ရမလား...သူကနင့်ကိုချစ်ချင်မှဖြစ်မှာပေါ့''
''ငါ့ကိုမချစ်ချင်စရာတော့မရှိလောက်ပါဘူး...ငါကရုပ်ချောတယ် အရပ်ရှည်ပြီးအသားဖြူတယ်...ပြီးတော့စော်ကြည်ဘဲလေ...ငါ့ကိုလိုချင်တဲ့မိန်းကလေးတွေများပုံလို့''
''ဖြစ်ရတယ်...အဲ့ထဲမှာငါနဲ့အတာတော့မပါခဲ့ပါဘူးနော်''
''သိပါတယ်...အဲဒါကြောင့်ငါလည်းအတာ့ကိုကြိုက်တာပေါ့...အတာကသိမ်မွေ့တယ် မိန်းကလေးဆန်တယ်...အရမ်းလှပြီးချစ်ဖို့လည်းကောင်းတယ်...စိတ်ထားလေးကလည်းအရမ်းနူးညံ့တာ''
သူအတာ့ကိုဘယ်လောက်ထိချစ်မြတ်နိုးလဲဆိုတာ သူ့မျက်လုံးတွေကနေတစ်ဆင့် အသွင်ခံစားနေရပါသည်။
''နင်ကသူ့ကိုတစ်ကယ်ချစ်တာလား''
''တစ်ကယ်ပေါ့ဟ...ငါ့ရဲ့အချစ်ဦးကအတာပဲ''
''ဪ''
အသွင် သူ့ဆီကနေအကြည့်လွှဲလိုက်တော့၏။
အသွင့်အနေနဲ့အနှိုင်းရဲ့နှလုံးသားကိုရဖို့ဆိုတာမဖြစ်နိုင်လောက်တော့ပါဘူး။
<<<
C.2ဆက်ရန်။