Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.22[Final]
''အနှိုင်း''
နေ့လည်စာအတွက်ပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်နေသောအနှိုင်းဆီသို့ အသွင်တိုးကပ်သွားလိုက်ပြီး ခါးကိုနောက်ကနေသိုင်းဖက်လိုက်၏။
အနှိုင်းလည်းရုတ်တရက်မို့ကြောင်အ,သွားရသည်။
''ထူးထူးဆန်းဆန်းပါလား''
''ဘာလဲ...ငါကကိုယ့်ယောကျ်ားကိုဖက်ခွင့်မရှိဘူးလား''
သူမဆီကအသုံးအနှုန်းတွေကြောင့် အနှိုင်းသူမလက်လေးကိုအသာဆွဲဖြုတ်ပြီး သူမနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာရပ်လိုက်သည်။
''ဘယ်လိုအသွင်''
''ငါနင့်ကိုမေ့သွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အိပ်မက်တွေခဏတိုင်းမက်တယ်...နင်လည်းသိမှာပါ''
''......''
''အဲ့အိပ်မက်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့အိပ်မက်သပ်သပ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာငါသိလာတယ်...ပြီးတော့ ငါလည်းနင့်ကိုပြန်မှတ်မိလာပြီ''
''တ တစ်ကယ်လားအသွင် နင်ငါ့ကိုပြန်မှတ်မိပြီပေါ့ဟုတ်လား''
''အင်း''
''ဟာ...အသွင်ရာ''
သူဝမ်းသာအားရနဲ့ပဲ သူမအားဖက်တွယ်လိုက်တော့၏။
''ငါဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင်မသိတော့ဘူးဟာ...နင်ငါ့ကိုမမှတ်မိတော့ဘူးလို့ထင်နေတာ''
''ငါကနင့်ကိုချစ်ခဲ့ရတဲ့သူပဲ...ငါနင့်ကိုမမှတ်မိလာစရာအကြောင်းမရှိပါဘူး''
အနှိုင်း သူမကိုဖက်ထားရာမှခွာလိုက်ပြီး သူမမျက်နှာလေးကိုစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
''ငါ့ကိုနောက်တစ်ခေါက်ထပ်ပြောစမ်းပါဦး''
''ငါနင့်ကိုချစ်တယ်အနှိုင်း...အရင်ကတည်းကချစ်လာရတာ...နင်ကမမြင်ခဲ့ပေမယ့်ပေါ့လေ''
''ဟုတ်ပါတယ်...ငါကငတုံးကောင်ပါ နင့်ကိုတစ်ချိန်လုံးနာကျင်အောင်လုပ်ခဲ့မိတယ်...ငါတောင်းပန်ပါတယ်အသွင်ရယ်''
''ဟင့်အင်း...နင်ငါ့ကိုချစ်တယ်မလားဟင်''
''ချစ်တာပေါ့...ငါသိပ်ချစ်တာပေါ့''
''အဲဒါဆိုရပြီ...အရင်ကအကြောင်းတွေမေ့လိုက်တော့နော်...ငါတို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အမြဲချစ်သွားကြမယ်''
သူအသွင့်အားနောက်တစ်ကြိမ်ဖက်ထားလိုက်တော့၏။
အခုသူတို့ကြားမှာဘယ်လိုစိတ်ဒုက္ခမှမရှိတော့ပါဘူး။
<<<
''တီတောင်...တီတောင်''
အခန်းရှေ့ကဘဲလ်သံကြောင့် ဉာဏ်လင်းတံခါးလာဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ယောက္ခမတွေဖြစ်နေ၍သူတအံ့တသြဖြစ်နေတုန်း အတာကလည်းအခန်းထဲကထွက်လာပြီး...
''မောင်...ဘယ်သူလာတာလဲ''
သူမအခန်းသံတံခါးကြားကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမမိဘတွေဖြစ်နေတာကြောင့် အတာ့ရင်ထဲမှာဝမ်းသာမှုတွေလှိုက်တက်သွားခဲ့တော့သည်။
''ဖေဖေနဲ့မေမေ''
''တံခါးကမဖွင့်တော့ဘူးလား''
ဉာဏ်လင်းကပြာကယာနဲ့ပဲ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ဦးသက်နောင်နဲ့ဒေါ်ခင်ဦးတို့ကအခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာသွားဝင်ထိုင်လိုက်ကြလေ၏။
အတာလည်းမိဘတွေနောက်ကလိုက်သွားပြီး ဆက်တီခုံမှာဝင်ထိုင်ရင်း...
''ဖေဖေနဲ့မေမေ...အတာ့ဆီလာတာလားဟင်''
''အင်း''
''အတာဝမ်းသာလိုက်တာ...အတာလေ ဖေဖေနဲ့မေမေ့ကိုလွမ်းနေတာ''
ဉာဏ်လင်းကလည်းအတာ့ဘေးမှာလာကပ်ထိုင်လိုက်သည်။
''ဘာလို့တိုက်ခန်းလဲ...ပြီးတော့နေတာကလည်းအပေါ်ဆုံးအလွှာမှာ...အဲလိုနဲ့အတက်အဆင်းလုပ်ရင်း လှေကားပေါ်ကချော်ကျရင်ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ''
မေမေ့စကားကြားတော့ အတာဝမ်းသာမျက်ရည်လေးတွေကျလာရ၏။
''ဖေဖေတို့အတာ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပြီလား''
ဦးသက်နောင်ကသမီးကိုစိတ်မကောင်းသလိုကြည့်ရင်း သမီးဘေးမှာလာဝင်ထိုင်ကာ ပုခုံးလေးကိုဖက်ပြီးသူ့ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းလိုက်လေသည်။
''သမီးကဖေဖေတို့သွေးကနေဖြစ်လာတဲ့ကလေးလေ...ဖေဖေတို့ကဘာလို့ခွင့်မလွှတ်ဘဲနေရမှာလဲ...အခုကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီမှာမနေနဲ့တော့...ဖေဖေတို့ကသမီးတို့နေဖို့အတွက်အိမ်စီစဥ်ပေးမယ်...အဲ့မှာနေကြ ဟုတ်ပြီလား''
''ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဖေဖေရယ်...ဖေဖေတို့အတာကိုခွင့်လွှတ်တယ်ဆိုရုံနဲ့တင် အတာ့အတွက်လုံလောက်နေပါပြီ''
အတာ အမေဖြစ်သူကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမမေမေကသူမကိုပြုံးပြလာ၍ အတာ,မေမေ့ဆီသွားပြီး ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်ကာငိုမိပြန်သည်။
''မေမေ...အတာ့ကိုခွင့်လွှတ်ပါနော်''
''သမီးဖေဖေပြောသလိုပဲလေ...သမီးကမေမေတို့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေး...အဲတော့ ကြာကြာစိတ်မဆိုးနိုင်ပါဘူး''
ဒေါ်ခင်ဦး သမီးရဲ့မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးလိုက်၏။
ထို့နောက်မှာတော့ ဉာဏ်လင်းနဲ့အတာတို့ သူတို့မိဘတွေကိုကန်တော့ခဲ့ကြပြီး မိဘတွေဆီကဆုမွန်ကောင်းတွေကိုခံယူခဲ့ကြတော့သည်။
အတာ့အတွက်တော့ဒီနေ့လေးကဘဝမှာအပျော်ရဆုံးနေ့တွေထဲကတစ်နေ့ပါပဲ။
<<<
''တစ်ကယ်လားအတာ...ငါအရမ်းဝမ်းသာတာပဲဟယ်...အဲဒါဆိုနင်တော့အတော်ပျော်နေပြီပေါ့''
အတာကသူမကိုဖုန်းဆက်ပြီး မိဘတွေဆီကခွင့်လွှတ်မှုကိုရပြီဖြစ်ကြောင်းပြောပြလာ၍ အသွင်ပါသူမနဲ့အတူဝမ်းသာခဲ့ရသည်။
''ဒါပေါ့ဟာ...အခုအပျော်ကဘာနဲ့မှမတူဘူး...ငါလည်းကလေးရလာမှပဲ မိဘမေတ္တာကိုနားလည်တော့တယ်...ဒါနဲ့ နင့်ကလေးနဲ့ငါ့ကလေးကရွယ်တူနော်''
''ငါလည်းအဲဒါပဲတွေးနေတာ...ငါတို့ကလေးတွေလည်းငါတို့လိုမျိုးအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေဖြစ်လာမှာသိလား''
''အင်းနော်...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနင့်ကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်အသွင်...ငါ့ဘက်မှာအမြဲရပ်တည်ပေးခဲ့လို့ပါ...နင်ချစ်တဲ့သူထက်ငါ့ကိုရွေးပေးခဲ့တာနဲ့တင် နင်ငါ့အပေါ်မှာဘယ်လောက်သံယောဇဥ်ကြီးလဲဆိုတာငါသိခဲ့ရပါတယ်...အဲ့အတွက်ငါလည်းနင့်ကိုချစ်တယ်နော်''
''မိန်းမ...ပိုကိုပိုတယ်''
''တစ်ကယ်ပြောတာပါကောင်မစုတ်လေးရဲ့''
''အေးပါ...ယုံပေးပါမယ်...ဒါပဲနော်အတာ''
''အေး...နောက်မှတွေ့မယ်''
''အင်း''
အသွင်ဖုန်းချပြီးသည်နှင့် အနှိုင်းကသူမဘေးမှာလာဝင်ထိုင်လေသည်။
''အတာလား''
''အင်း...သူ့မိဘတွေကသူ့ကိုခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီတဲ့''
''ငါထင်ပြီးသားပါ...ဘယ်မိဘကမှကိုယ့်သားသမီးကိုမစွန့်ပစ်နိုင်ဘူး...အခုသူအတော်ပျော်နေမှာပဲ''
''အင်း...သိပ်ပျော်နေတာ...နင်ရော သူ့ကိုခွင့်လွှတ်တယ်မလား''
''ခွင့်လွှတ်ပါတယ်...သူ့ကြောင့်ပဲငါကငါ့နှလုံးသားကိုသေချာနားလည်လာတာ...သူ့ကြောင့်ပဲငါကနင်နဲ့နီးစပ်ခဲ့တာ...ငါနင့်ကိုချစ်တယ်အသွင်...အဲဒါအမြဲတမ်းအတွက်ပဲသိလား''
''ငါလည်းအတူတူပါပဲ...နင်ကငါ့ရဲ့ပထမဆုံးနဲ့နောက်ဆုံးအချစ်ပါ''
သူအသွင့်ရဲ့နဖူးလေးထက်ကိုအနမ်းခြွေပြီး သူမအားရင်ခွင်ထဲမှာထွေးပွေ့ထားလိုက်တော့သည်။
<<<
နွေဦးရာသီမို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကတိတ်ဆိတ်နေပြီးလွမ်းမောဖွယ်ရာအတိနဲ့။
ခြံထောင့်ကပိတောက်ပင်တွေကလည်း ရွက်ဟောင်းတွေကြွေပြီးရွက်သစ်တွေဝေနေပါပြီ။
ခြံရှေ့ကခေါင်းလောင်းလေးလှုပ်ခတ်သွားသံကြောင့် အသွင်အိမ်ထဲကထွက်လာတော့ အနှိုင်းကသမီးကိုပွေ့ချီပြီး သမီးရဲ့ကျောပိုးအိတ်လေးကိုလက်ဖျံမှာချိတ်၍ အိမ်ဘက်သို့တရွေ့ရွေ့လျှောက်လာနေတာကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။
အခုချိန်ထိ အနှိုင်းကဒီမိသားစုအပေါ်မှာအချစ်ရောတာဝန်ပါမလျော့သေးပါဘူး။
အနှိုင်း အိမ်လေးဆီလျှောက်လာနေတုန်း အသွင်ကပန်းနုရောင်ဗိုက်ဖုံးအင်္ကျီလေးတကားကားနဲ့သူတို့ထံသို့လျှောက်လာလေ၏။
''ပြန်လာပြီလားသမီး...ကျောင်းမှာပျော်ခဲ့ရဲ့လား''
သူတို့နားရောက်သည်နှင့်အသွင်ကမေးသည်။
''ဟုတ်...ပျော်တယ်မေမေ...ကဗျာတွေလည်းဆိုရတယ်''
''ဟုတ်လား...ပြီးရင်ဖေဖေနဲ့မေမေကိုပြန်ဆိုပြနော်''
''ဟုတ်''
အသွင်က အနှိုင်းလက်မှာချိတ်ထားတဲ့သမီးရဲ့ကျောပိုးအိတ်လေးကိုဆွဲဖြုတ်ပြီး သူ့လက်ကိုသူမပုခုံးပေါ်သို့တင်ကာ သူ့ခါးကိုပါသိုင်းဖက်လာခဲ့လေသည်။
ပြီးတော့သူ့ကိုသွားတန်းလေးတွေပေါ်အောင်ရယ်ပြလာ၏။
''ငါ့မိန်းမကတော့အခုထိကြောင်လေးတစ်ကောင်လိုကပ်ချွဲနေတုန်းပဲ''
''နင်ပဲအရင်ကတော့ငါ့ကိုနင့်အနားမှာကြောင်လေးတစ်ကောင်လိုကပ်နေစေချင်တာဆို...အခုတော့အဲ့စကားတွေမေ့သွားပြီလား''
''မမေ့ရပါဘူး...နင်နဲ့ပတ်သက်လာရင် ငါဘာကိုမှမမေ့ဘူး...ပြီးတော့အမြဲတမ်းချစ်တယ်''
''ငါလည်းနင့်ကိုချစ်တယ်''
''ဖေဖေနဲ့မေမေ Let's go''
''ဟုတ်ပြီဟုတ်ပြီ...Let's go''
သူတို့တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီးရယ်လိုက်မိတော့သည်။
ခြံထဲကနှင်းဆီတွေက သူတို့မိသားစုနဲ့အတူထပ်တူပျော်ရွှင်ပြီး သူတို့အချစ်ကိုဂုဏ်ပြုနေသည့်သဖွယ် သူတို့ရဲ့ရနံ့လေးတွေကိုခြံဝန်းအတွင်းမှာဖြန့်ကျက်နေပြီး လေလာရာအတိုင်းယိမ်းနွဲ့လို့.....
<<<
ပြီးပါပြီ။