Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.19[Warning]
ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူကခြံထဲမှာနှင်းဆီပင်ပေါက်လေးတွေကိုစိုက်ပျိုးခဲ့ပြီး ခြံထောင့်တွေမှာတော့ပိတောက်ပင်တွေစိုက်ခဲ့သည်။
အသွင်ကတော့ဘာမှမတတ်၍ သူလုပ်သမျှကိုသာဘေးကနေငုပ်တုပ်ထိုင်ကြည့်နေခဲ့၏။
တုနှိုင်းမြတ်ကထင်ထားတာထက်ကိုလက်ကြောတင်းတဲ့သူပါ။
သူမလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာဘာမှမရှိလောက်တဲ့အထိ သူကအတော်လေးကိုတော်ပါတယ်။
အခုထိလည်းမနက်စာ နေ့လည်စာနဲ့ညစာတွေကိုသူပဲပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာပင်။
ဒါပေမယ့် မကြာခင်အချိန်အတွင်းမှာပဲ သူကအလုပ်လုပ်တော့မှာမို့ အိမ်အလုပ်တွေကိုအသွင်ပဲလုပ်ရတော့မယ်ထင်ပါတယ်။
နှစ်ဖက်လူကြီးတွေက သူမတို့အတွက်car showroomကိုစပ်တူဖွင့်ပေးမယ်တဲ့။
''အသွင်...ဘာတွေစဥ်းစားနေတာလဲ''
အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာကတန်းလျားလေးမှာထိုင်ပြီး ငေးမိငေးရာငေးရင်း တောင်တောင်အီအီတွေးနေသောသူမဘေးမှာ တုနှိုင်းမြတ်ကလာဝင်ထိုင်ပြီးမေးလေ၏။
''ဘာမှမစဥ်းစားဘူး...ပျင်းလို့''
''နင်ပျော်အောင်ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ''
''ဘာမှမလုပ်နဲ့''
''နင်ပဲပျင်းတယ်ဆို''
''အွန်း...ဒါပေမယ့်ဘာမှမလုပ်နဲ့...ဒါနဲ့ ရှင့်ပေါင်ခဏငှားပါလား''
''ဟမ်...ဘာကို...''
သူ့မေးခွန်းမဆုံးခင်မှာပဲ အသွင်ကသူ့ပေါင်ပေါ်လှဲအိပ်လာ၍ သူရုတ်တရက်မို့ကြောင်သွားပေမယ့် နောက်တော့ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမဆံပင်လေးတွေကိုနားကြားမှာညှပ်ပေးရင်း ပါးနုနုလေးကိုလက်မနဲ့အသာပွတ်လိုက်သည်။
''တုနှိုင်းမြတ်''
''အင်း''
''အတာပြောပြလို့ ကျွန်မလည်းသိသင့်သလောက်သိထားတယ် ကျွန်မကရှင့်ကိုပဲကွက်မေ့နေတော့သူပြောတာဟုတ်မဟုတ်မသေချာတာပဲရှိတာ...အတာနဲ့ပတ်သက်ပြီးရှင်နဲ့ကျွန်မပြဿနာတက်ကြရာကနေ ကျွန်မကပြင်ဦးလွင်ကိုထွက်သွားတာတဲ့...အဲမှာရှင်ကကျွန်မနောက်ကလိုက်လာတယ်တဲ့...ပြင်ဦးလွင်မှာဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲပြောပြပါလား''
''နင်သိချင်ရင်ငါအစအဆုံးပြောပြမယ်...ပြီးရင် ငါ့ကိုမေတ္တာမပို့နဲ့နော်''
''အင်းပါ...ပြော''
အနှိုင်းလည်းခြံထဲကိုလှမ်းကြည့်ကာ သူမဆံပင်လေးတွေကိုကစားရင်း ပြင်ဦးလွင်ကအကြောင်းတွေကိုပြောပြခဲ့ပါတော့သည်။
''ငါကနင်ငါ့အနားမှာကြောင်လေးတစ်ကောင်လိုကပ်ပြီး လိုက်ချော့တာကိုလိုချင်ခဲ့တာ...နင်ကငါအနိုင်ကျင့်သမျှကိုအကုန်လုံးမငြီးမငြူလိုက်လုပ်ပေးခဲ့တယ် ဒါပေမယ့်နင်တုန့်ပြန်ပုံကအေးတိအေးစက်ကြီး ငါကလည်းအဲဒါကိုပဲမကြိုက်တာ...ထားပါလေ အဲဒါတွေပြီးပါပြီ...အခုနင်ငါ့ကိုမှတ်မိဖို့မကြိုးစားပါနဲ့တော့...ငါလည်းမမျှော်လင့်တော့ဘူး...အခုကစပြီး ငါတို့နောက်ထပ်အမှတ်တရတွေကိုဖန်တီးလို့ရတယ်လေ...ပြီးတော့နင်ကငါ့ရဲ့ထာဝရဇနီးဖြစ်နေပြီ...ငါ့အတွက်ဘာမှမလိုတော့ဘူး''
သူအသွင့်ကိုငုံ့ကြည့်တော့ သူမကသူ့ကိုမျက်ရည်ကြည်လေးတွေလဲ့နေသောမျက်ဝန်းတွေနဲ့ခပ်ငေးငေးကြည့်လာလေသည်။
''ချစ်တယ်အသွင်''
အသွင်သူ့ကိုကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူကအသွင့်နှုတ်ခမ်းလေးကိုငုံ့နမ်းလာလေ၏။
အသွင်လည်းသူ့လည်ပင်းကိုပြန်ဖက်ပြီး သူ့ကိုတုန့်ပြန်ကာနမ်းလိုက်သည်။
အနှိုင်းကလည်းအခြေအနေကောင်းပြီဆိုတာသိလိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်တည်း အသွင့်ကိုယ်လေးကိုဆွေ့ခနဲပွေ့ချီကာ အိမ်ထဲသို့ဝင်လာပြီး သူ့အခန်းဆီသို့ဦးတည်လိုက်တော့၏။
အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် သူမကိုအိပ်ရာပေါ်အသာတင်၍ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကတီရှပ်ကိုဆွဲချွတ်ကာ ခပ်ဝေးဝေးသို့လွှင့်ပစ်ပြီး အသွင့်ရဲ့အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကိုပါတစ်လုံးချင်းဖြုတ်လိုက်သည်။
အသွင်ကလည်းသူပြုသမျှနုဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီထင်ပါရဲ့။
သူ့ကိုဘာမှမငြင်းရှာဘူး။
ထို့နောက် သူအသားရောင်ဘရာလေးထက်ကလျှံထွက်နေသောအသားစိုင်လေးတွေအားပွတ်တိုက်တိုးဝှေ့နမ်းရင်း ကျောအောက်ကိုလက်လျှိုကာဘရာချိတ်ကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်၏။
ထိုအခါသူမရဲ့ရင်နှစ်မြွှာကအထိန်းအကွပ်မဲ့စွာလျှံကျလာပါတော့သည်။
''နို့စို့ပေးတာကြိုက်လား''
''အင်း...အယ်''
အသွင် ယောင်ပြီးခေါင်းညိတ်လိုက်မိတာမို့ အတော်လေးရှက်ရွံ့သွားရ၏။
''နင့်ရင်သားလေးတွေကအရမ်းနူးညံ့တာသိလား''
''သိတယ်''
''ငါအရမ်းကြိုက်တယ်''
''ပြွတ်စ်''
''အား~~''
သူမရဲ့ရင်ဘတ်မှာမျက်နှာအပ်ရင်း ကလေးလိုမျိုးတပြွတ်ပြွတ်မြည်အောင်စို့နေသောသူ့ကြောင့် အသွင်အရမ်းနေရခက်လာရသည်။
''တုနှိုင်းမြတ်''
သူမကရင်ဘတ်လေးကိုအတင်းကော့ပေးထားတော့ အနှိုင်းအတွက်ပိုပြီးအဆင်ပြေနေတာပင်။
''တော်တော့...ကျွန်မမနေနိုင်တော့ဘူး...ကျွန်မနေရခက်လွန်းလို့ရူးတော့မယ်''
''လိုချင်နေပြီလား''
''အင်း''
အခုချိန်မှာအသွင့်အတွက်အရှက်ဆိုတာဘာမှန်းပင်မသိတော့ပေ။
အခုနေမှာသူနဲ့သာအတူမနေရဘူးဆိုရင် အသွင်ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲပင်မသိ။
အနှိုင်းကလည်းအချိန်တွေအကြာကြီးဆွဲမနေဘဲ သူမရဲ့အိမ်နေရင်းဘောင်းဘီနဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကိုတစ်ခါတည်းဆွဲချွတ်ကာ သူမပေါင်နှစ်ဖက်ကိုဆွဲကားပြီး သူကတော့သူမခြေထောက်ကြားမှာနေရာယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမအပေါက်လေးမှာတေ့ကာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ထိုးသွင်းလိုက်တော့၏။
''အား~~~~~''
သူပစ္စည်းကထောင်ချောက်ထဲမှာဝါးမြိုခံလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်တည်း သူ့အသွေးအသားတွေကဆူပွက်သွားရပြီး အသွင့်ထံမှ ချစ်စဖွယ်ညီးသံစွဲလေးပါထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်။
''ဟား...အခုထိအသစ်လေးအတိုင်းပဲကွာ...စီးပိုင်နေတာပဲ...တစ်နေကုန်စိမ်ထားလိုက်ချင်သေး''
''အား~~မြန် မြန်မြန်လုပ်...အားပိုထည့်...အင့် ဟင့်~~အား~~''
သူအဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားရင်း သူမရဲ့ထောင်ချောက်လေးထဲကိုစွဲလမ်းစွာနဲ့ပဲတိုးဝင်နေလိုက်၏။
သူမကလည်းသူ့ဟာကိုအတင်းဆွဲညှစ်ရင်းနဲ့ သူ့ကိုမနေနိုင်အောင်ဝါးမြိုလို့နေခဲ့လေသည်။
<<<
အသွင်စိတ်ကိုအလိုလိုက်တုန်းကလိုက်ပြီးမှ အခုကျတော့ရှက်နေမိ၏။
သူမအနေနဲ့တုနှိုင်းမြတ်ရှေ့မှာအရှက်မကုန်ခဲ့သင့်ဘူး။
အသွင်သူ့ကိုကျောပေးထားရင်းအတွေးများနေတုန်း သူကအသွင့်ခါးလေးကိုလာကိုင်ပြီး နားနားကပ်ကာ...
''မိန်းမ''
ဟုခပ်တိုးတိုးခေါ်လိုက်၍ အသွင်မျက်လုံးကိုအမြန်ပြန်မှိတ်လိုက်မိသည်။
''မိန်းမလို့...အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်မနေနဲ့ကွာ''
''......''
မျက်ခွံလေးလှုပ်ရွလှုပ်ရွ နှုတ်ခမ်းလေးလှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ဖြစ်နေသောသူမအား အနှိုင်းအသည်းယားစွာနဲ့ပဲ ပါးလေးကိုမနာအောင်ကိုက်လိုက်မှ အသွင်တစ်ယောက်မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လာတော့သည်။
''ဘာလို့လူကိုလာကိုက်တာလဲ''
''ချစ်လို့...အသည်းယားလို့''
''အဲဒါနဲ့ပဲကိုက်ရလား...မုန်းစရာ''
''လေသံကတော့တစ်ကယ်မမုန်းဆိုတဲ့လေသံပါ...ဒါနဲ့ ငါလုပ်ပေးတာကောင်းလား''
သူ့မေးခွန်းကြောင့် အသွင့်ရဲ့မျက်နှာကရေနွေးပူနဲ့ပက်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
''ရှင်နော်...ဘာတွေမေးနေတာလဲ''
''သိချင်လို့လေ''
''ရှင်သိချင်ပေမယ့်ကျွန်မမဖြေချင်ဘူး...ဖယ်''
အသွင်ကကိုယ်ပေါ်ကစောင်ကိုမြဲမြံစွာပတ်၍ အိပ်ရာကနေထလိုက်တော့အနှိုင်းလည်းသူမနဲ့အတူအိပ်ရာကထလိုက်သည်။
''အဆင်ပြေရဲ့လား...နာနေသေးလား''
''နည်းနည်းတော့စပ်တယ်''
''ကျင့်သားမရသေးလို့ပါ...ငါနင့်ကိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးမယ်''
''နေပါစေ...ကိုယ့်အခန်းကိုပြန်ပြီးတော့ပဲရေချိုးလိုက်မယ်''
ပြောပြီးအသွင်ကုတင်ပေါ်ကဆင်းမယ်လုပ်တော့ သူကအသွင့်ကိုယ်လေးကိုနောက်ကနေအမိအရသိုင်းဖက်လာလေ၏။
''မသွားပါနဲ့ဦး...ခဏလောက်ဖက်ပါရစေ''
''.......''
''တစ်ခန်းတည်းအတူအိပ်ရအောင်ဟာ...နင်နဲ့နံရံလေးခြားနေတာက ငါ့အတွက်ဆယ်ကမ္ဘာလောက်ခြားနေသလိုခံစားရတယ်...အတူနေရအောင်...နော်အသွင်''
အသွင့်သူ့ကိုဇက်လည်ကြည့်တော့ သူကလည်းအသွင့်ကိုပြန်ကြည့်နေတာမို့ နှာခေါင်းချင်းကပွတ်တိုက်သွားကြပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းထိလုမတတ်ဖြစ်သွားလေသည်။
ဆန်စေ့တစ်ထောက်စာတောင်မရှိတော့သောအကွာအဝေးကို နှုတ်ခမ်းချင်းထိသွားသည်ထိနီးကပ်လိုက်သူကအသွင်ဖြစ်နေခဲ့၏။
အသွင်ဘာလို့သူ့ကိုသွားနမ်းမိတာလဲကိုယ့်ကိုယ်ကိုနားမလည်နိုင်ပေ။
သူ့ကိုမုန်းတယ်လို့ကြွေးကြော်ခဲ့တာအသွင်ပဲဖြစ်ပြီး သူနဲ့အတူရှိနေရရင်ပျော်နေတာကလည်းအသွင်ပါပဲ။
လက်မထပ်ချင်ဘူးလို့အတွင်တွင်ငြင်းရင်း သူ့အထိအတွေ့တွေကိုသာယာမိသွားတာလည်းသူမပါပဲ။
အတာပြောသလို သူကတစ်ကယ်ပဲအသွင့်ရဲ့crushများလား။
ဒါကြောင့်သူ့ကိုပါးစပ်ကပဲမုန်းပြီး မသိစိတ်ထဲမှာနေရာပေးထားမိတာလား။
အသွင်တစ်ကယ်ပဲကိုယ့်စိတ်ကိုနားမလည်နိုင်တော့ပါဘူး။
<<<
''မိန်းမ...ယောကျ်ားအလုပ်သွားတော့မယ်...အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းဖြစ်ရဲ့လား''
မိန်းမတွေယောကျ်ားတွေမိုးမွှန်နေသောသူ့အား အသွင်ပေစောင်းစောင်းလေးကြည့်လိုက်သည်။
ကိုယ်တော်ချောကလိမ္မော်နီရောင်တီရှပ်ပြောင်လေးကိုအနက်ရောင်စတိုင်လ်ပန်နဲ့ရိုးရိုးရှင်းရှင်းသာတွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားပေမယ့်လည်း ကြည့်ရတာခန့်လို့သန့်လို့နေတာပင်။
သူအခုလိုကြည့်ကောင်းနေတာကိုအသွင်မကြိုက်ဘူး။
ဘာလို့မကြိုက်တာလဲလို့မေးရင်အသွင်မဖြေတတ်။
''အဝတ်အစားကဒီ့ထက်ကြည့်ကောင်းအောင်ဝတ်လို့မရတော့ဘူးလား''
''အခုကကြည့်ရအဆင်မပြေဘူးလား...အဲဒါဆိုတစ်ခြားကောင်းတာနဲ့သွားလဲလိုက်မယ်''
''ရွဲ့နေတာ...ဘယ်သူကြည့်မှာမို့အဲလောက်ပြင်ထားတာလဲ''
ထိုအခါမှအနှိုင်းလည်းသူမလေးသဝန်တိုနေတယ်ဆိုတာသိပြီး ရင်ထဲမှာကြည်နူးစွာနဲ့ပြုံးလိုက်မိတော့တာပင်။
''ဘာလဲ...ငါ့ကိုကောင်မလေးတွေလာကြိုက်မှာစိုးလို့လား''
သူထိုသို့မေးတော့အသွင့်မှာမလုံမလဲရယ်။
''ဟုတ်နေမှာ...စိတ်ကိုမဝင်စားတာ''
''ဟုတ်လို့လား...မညာနဲ့နော်ကောင်မလေး''
အသွင်ကမျက်နှာကိုစူပုပ်ကောက်ချိတ်၍ လက်နှစ်ဖက်ပိုက်ပြီးသူ့ကိုကျောပေးသွားလေ၏။
''ကဲပါမိန်းမရယ်...ကိုယ့်ယောကျ်ားကြည့်ကောင်းတာကိုဂုဏ်ယူစမ်းပါ...မိန်းမစိတ်ပူနေတာကိုလည်းတစ်ကယ်မဖြစ်စေရဘူးသိလား...ယောကျ်ားကမိန်းမတစ်ယောက်ကလွဲရင်ဘယ်သူ့မှမြင်တာမဟုတ်ဘူး...အဲဒါကြောင့်မစိုးရိမ်နဲ့နော်''
''......''
''နော်လို့မိန်းမ''
''ပြီးရော...မြန်မြန်သွားတော့...စောစောပြန်ခဲ့''
''ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ''
သူကအသွင့်ပါးလေးကိုဖိကပ်နမ်းပြီးသည်နှင့် အိမ်ထဲကနေထွက်သွားပါတော့သည်။
အသွင်ကတော့သူနမ်းသွားတဲ့ပါးလေးကိုကိုင်ရင်း ရင်ထဲမှာတသိမ့်သိမ့်လှိုက်ခုန်ရင်းကျန်ခဲ့ရလေ၏။
သူနဲ့အနီးကပ်နေရတာများတော့ အသွင်သူ့ကိုသဘောကျလာမိသလိုပဲ။
အဲဒါချစ်မိခြင်းရဲ့အဓိပ္ပါယ်များလား။
<<<
C.20ဆက်ရန်။