Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.16[Warning]
အသွင့်ခေါင်းထဲကရီဝေဝေဖြစ်နေပေမယ့် အသိစိတ်တော့ရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ သူမကိုတုနှိုင်းမြတ်ကကားပေါ်ကနေပွေ့ချီလာပြီး အိမ်တစ်အိမ်ထဲဝင်လာတာကိုသိနေပေမယ့် သူမလုံးဝရုန်းကန်လို့မရခဲ့ပေ။
အနှိုင်း သူမကိုသူကြိုတင်စီစဥ်ထားတဲ့အိမ်ပုလေးတစ်လုံးဆီခေါ်လာပြီး အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် သူမအားအခန်းထဲဆက်ခေါ်လာကာ အိပ်ရာပေါ်သို့အသာတင်လိုက်လေ၏။
''ဟင့်...''
အသွင့်ထံမှအသံလေးကတိုးညင်းစွာထွက်လာသည်နှင့် သူ့အသွင့်ပေါ်အုပ်မိုးလိုက်ပြီး သူမလက်ချောင်းလေးတွေကိုဆုပ်ကိုင်ကာ မွေ့ယာနဲ့ဖိကပ်လိုက်သည်။
''လွှတ်...လွှတ်ပေး...ပါ...ဟင့်''
''ဆောရီးပဲအသွင်...ငါအခုလိုမလုပ်ရင် နင်ကဟိုကောင့်ကိုပြန်ကြိုက်တော့မှာမလား...ငါအဲလိုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး နင့်ကိုငါပဲပိုင်ရမယ်...နင်ကအစကတည်းကငါအတွက်ပဲ''
''ဟင့်အင်း''
သူအစကသူမကိုဒီအတိုင်းခိုးပြေးလာတာပေမယ့် အခုတော့အဲလိုမဟုတ်တော့ပေ။
မီးရောင်မှိန်ပျပျအောက်က ညဝတ်ဂါဝန်လေးနဲ့သူမအလှကသူ့စိတ်ကိုအရိုင်းဆန်စေ၏။
သွယ်လျနေတဲ့ခြေတံလေးတွေနဲ့ အသက်ရှူလိုက်တိုင်းနိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေတဲ့သူမရဲ့ရင်အစုံကလည်း သူ့စိတ်ကိုအတင်းလှုံ့ဆော်လို့နေလေသည်။
ထို့ကြောင့်သူအသွင့်လက်တွေကိုလွှတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ဂါဝန်လေးကိုဆွဲလှန်ချွတ်ကာ ကိုယ်ပေါ်ကရှပ်အင်္ကျီကိုလည်းတစ်ပါတည်းချွတ်၍ သူမလက်ကလေးတွေကိုအပေါ်မြှောက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်လေးတွေကိုစုချီလိုက်လေ၏။
ထို့နောက် ပေါင်တံလေးတွေကိုဖွဖွပွတ်ရင်းအတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုပါဆွဲချွတ်လိုက်တော့သည်။
ဖြူဖွေးသွယ်လျနေတဲ့ သူမခြေထောက်လေးတွေကိုဆွဲကားလိုက်တော့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါသာလိင်ဆက်ဆံဖူးတဲ့သူမရဲ့ပန်းပွင့်လေးက စေ့ပိတ်နေတုန်းပင်။
သူလည်းအသွင့်ခြေထောက်လေးတွေအားသူ့ပုခုံးပေါ်ဖြတ်တင်ပြီး ကျောပေါ်သို့ယှက်တင်စေကာ သူ့မျက်နှာကိုသူမရဲ့ပန်းပွင့်လေးဆီမှာမျက်နှာအပ်လိုက်တော့သည်။
''ဟင့်~~~အား~~~မ...မလုပ်...အား~~~''
သူအသွင့်အားအချိန်အကြာပြီးအပီအပြင်ပြုစုအပြီးမှာပဲ အသွင့်ကိုယ်လေးကတုန်တက်သွားပြီး သူမတစ်ချီပြီးသွားလေ၏။
ထို့နောက် သူဘရာလေးကိုချွတ်ပြီးရင်သားတစ်ဖက်ကိုဆုပ်နယ်ကာ တစ်ဖက်ကိုတော့ငုံစို့ပစ်လိုက်သည်။
နို့သီးခေါင်းအောက်ခြေကအနီရောင်အဝိုင်းလေးအားလျှာနဲ့ဖိပြီးယက်ပေးတော့ အသွင့်ရဲ့ရင်ဘတ်လေးကကော့တက်လို့လာလေ၏။
''တော် တော့...ရပ်လိုက်''
အသွင်ငြင်းနေပေမယ့် သူမအောက်ပိုင်းကအရည်ကြည်လေးတွေကသူ့ကိုတောင့်တနေပြီဆိုတာသိလိုက်သည်ဖြစ်ရာ သူလည်းရှည်ရှည်ဝေးဝေးစဥ်းစားမနေတော့ဘဲ သူမပေါင်လေးကိုဆွဲကား၍ ဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့တစ်ဆုံးထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။
''အားး~~~နာတယ်''
သူအသွင့်ရဲ့ပွိုင့်လေးကိုဖိချေပေးတော့ အသွင့်မျက်နှာလေးကရှုံ့မဲ့ရင်း ညီးသံလေးတွေထွက်လာပြန်၏။
သူမအဆင်ပြေပြီဆိုမှ သူလည်းတရစပ်ဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်လေတော့သည်။
သူမရဲ့ညီးသံလေးတွေကလည်း အခန်းထဲမှာညံညံစီလျက်ရှိလေ၏။
<<<
အသွင် လေးပင်နေတဲ့မျက်ခွံတွေကိုအားယူကာဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမကအခန်းကျဥ်းလေးတစ်ခုထဲကိုရောက်နေလေ၏။
သူမဘေးဘီကိုဝေ့ဝဲကြည့်ပြီးမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပြန်ငုံ့ကြည့်မိတော့ သူမကိုယ်ပေါ်မှာစောင်ပါးလေးတစ်ထည်သာရှိသည်။
ထိုစောင်အောက်ကသူမခန္ဓာကိုယ်က ဝတ်လစ်စားလစ်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ စောင်ကိုလှန်မကြည့်လည်းသိပါတယ်။
အသွင်ခေါင်းအေးအေးထားပြီးစဥ်းစားကြည့်တော့ ပုံရိပ်တစ်ချို့ကသူမခေါင်းထဲမှာတစ်ခုချင်းနေရာပြန်ယူလာခဲ့လေ၏။
''ဟင်!...ငါ ငါနဲ့...''
ထိုစဥ် အခန်းတံခါးပွင့်သွား၍အသွင်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ တုနှိုင်းမြတ်ကအခန်းထဲဝင်လာတာကိုမြင်လိုက်ရတာကြောင့် သူမအိပ်ရာကနေထထိုင်လိုက်မိလေသည်။
''ရှင်...ရှင်ကျွန်မကိုယုတ်မာတယ်...လူယုတ်မာ!''
''ငါယုတ်မာတာမဟုတ်ဘူး...နင့်ကိုဘယ်သူ့လက်ထဲမှထည့်မပေးနိုင်လို့...ငါနင့်ကိုယူမှာ လူကြီးတွေကိုလည်းအသိပေးပြီးပြီ''
အသွင် ကိုယ်ပေါ်ကစောင်အားသေချာပတ်ပြီး ထိုင်ရာကနေထကာ သူ့ကိုအားကုန်သုံးကာထုရိုက်ပစ်လိုက်သည်။
''လူယုတ်မာကောင်!...ကျွန်မရှင့်ကိုအရမ်းမုန်းတယ်...အရမ်းမုန်းတယ်!!...ရှင့်ကိုလည်းတစ်သက်လုံးလက်မထပ်ဘူး...ရှင့်ကိုတရားစွဲပြီးထောင်ချပစ်မယ် အောက်တန်းစားကောင်!''
သူ့ကိုထုရိုက်နေသောအသွင့်လက်လေးတွေအား သူဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်လေးကိုပါရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းကာဖက်ထားလိုက်လေ၏။
''နင်မုန်းလည်းငါချစ်တယ်...အရင်ကငါ့စိတ်ကိုငါမသိခဲ့ဘူး...အခုငါသိပြီ ငါနင့်ကိုအရမ်းချစ်တယ်အသွင်''
''မပြောနဲ့!...မကြားချင်ဘူး...ရှင့်ကိုကျွန်မမုန်းတယ်တုနှိုင်းမြတ်...မုန်းတယ်!!''
သူမဆီကမုန်းတယ်ဆိုတဲ့စကားက သူ့နှလုံးသားကိုအပြင်းထန်ဆုံးထိုးနှက်ပစ်လိုက်သလိုပင်။
အရင်ကသူ့ဆီကနေ'မုန်းတယ်'ဆိုတဲ့စကားကိုကြားခဲ့ရတုန်းက အသွင်လည်းအခုလိုခံစားရရှာမှာပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်သူကျေနပ်တယ်။
အခုအသွင့်ကိုသူပိုင်ပြီလေ။
<<<
အသွင် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့်ဖေဖေနဲ့မေမေကိုပြေးဖက်ပြီးငိုမိသည်။
အနှိုင်းရဲ့အမေဒေါ်နီလာကလည်းမျက်စိပျက်မျက်နှာပျက်နှင့်။
ပိုင်စိုးကဆိုရင်ခေါင်းကိုမဖော်တော့ပေ။
''ဖေဖေ...သူ့ကိုတရားစွဲပေးပါ...သူအသွင့်ကိုအလိုမတူဘဲခိုးပြေးတာဖေဖေ...အဟင့်''
ထိုစကားကြားတော့ မနည်းချုပ်တည်းထားရတဲ့ကဗျည်းရဲ့စိတ်တွေကလွတ်ထွက်ကုန်ပြီး အနှိုင်းကိုဆွဲထိုးပါတော့သည်။
''အောက်တန်းကျတဲ့ကောင်...ငါမင်းကိုသ.တ်မယ်!!...ငါ့အစ်မကိုများလာထိရဲသေးတယ်ဟုတ်လား...မင်းကိုဂျေးထဲထည့်ပစ်မယ်ဟေ့ကောင်!''
''တော်တော့သားငယ်...ရပ်လိုက်တော့''
ဖယောင်းကလည်းကိုယ့်သားကိုဆွဲလိုက်သလို အနှိုင်းကိုလည်းသူ့အမေကဆွဲထားလိုက်ရလေ၏။
''အန်တီပဲကြားထဲကတောင်းပန်ပါတယ်ကဗျည်းရယ်...ကိုမော်ကွန်း ကျွန်မတို့ဘက်ကအားလုံးလိုက်လျောပေးပါ့မယ်...သားကိုတော့တရားမစွဲပါနဲ့နော်...သမီးအသွင် အန်တီတောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်''
အနှိုင်းက...
''အန်ကယ်...ကျွန်တော်အသွင့်ကိုချစ်လို့ပါ...အဲဒါကြောင့်အခုလိုလုပ်မိတာ...ကျွန်တော်အသွင့်ကိုလက်ထပ်ပါရစေ''
''ဘာမှအပိုတွေမပြောနဲ့...ငါ့အစ်မကိုမင်းလက်ထပ်ခွင့်မရစေရဘူး''
''တော်တော့သားငယ်...ဒီကိစ္စကိုဖေဖေတို့လူကြီးတွေပဲပြောမယ်...ကဲ မနီလာနဲ့အနှိုင်း အရင်ဆုံးထိုင်ကြပါ''
သူတို့လည်းဆိုဖာမှာဝင်ထိုင်လိုက်ကြလေသည်။
''ကဲ...အခုသမီးရဲ့ဆန္ဒကိုအရင်နားထောင်ရအောင်''
''အသွင်သူနဲ့လက်မထပ်နိုင်ဘူးဖေဖေ''
သမီးဖြစ်သူရဲ့စကားကိုကြားတော့ဖယောင်းလည်းကြားထဲကနေမနေသာတော့ပေ။
''မရဘူးသမီး...သမီးသူ့ကိုလက်ထပ်ရမယ် မေမေ့အကြောင်းကိုသမီးလည်းသိတာပဲ...သမီးကိုမေမေ့လိုမျိုးလူတစ်ကာမေးငေါ့ခံရတဲ့ဘဝမျိုးမှာမနေစေချင်ဘူးသမီး...မောင် မောင်ပြောဦးလေ''
''စိတ်ကိုအေးအေးထားပါဖယောင်းရယ်...မောင်ပြောပါ့မယ်''
မော်ကွန်း သမီးဖြစ်သူဘက်ပြန်လှည့်ပြီးမှ...
''အနှိုင်းကဖေဖေတို့မျက်စိရှေ့မှာတင်ကြီးပြင်းလာတဲ့ကလေး...သမီးကမမှတ်မိပေမယ့်လည်း အနှိုင်းဆိုတာသမီးရဲ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း...သမီးနဲ့မိသားစုဝင်တွေနီးနီးရင်းနှီးခဲ့ကြတာ...သူသာလူကောင်းမဟုတ်ရင်တော့ ဖေဖေသမီးကိုသူ့လက်ထဲထည့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး...ဒါပေမယ့်အခုတော့သမီးကိုသူ့လက်ထဲထည့်ပေးရလိမ့်မယ်''
''ရှင်!...ဟင့်အင်းဖေဖေ...အသွင်သူ့ကိုမယူဘူး...လက်မထပ်နိုင်ဘူး''
''သမီး...ဖေဖေ့စကားကိုနားထောင်...သမီးမေမေကိုသမီးအတွက်နဲ့မျက်ရည်ကျစေချင်လား''
''.......''
''သမီးမေမေကို ဖေဖေဘယ်နှစ်ခါမျက်ရည်ကျအောင်လုပ်ဖူးလဲ...သမီးတို့မြင်ဖူးခဲ့လား''
အသွင်မျက်ရည်တွေကြားကနေခေါင်းရမ်းပြလိုက်မိသည်။
''သမီးလည်း သမီးမေမေကိုမျက်ရည်ကျအောင်လုပ်ခွင့်မရှိဘူး...ဖေဖေခွင့်မပြုနိုင်ဘူး''
အသွင်ဘာမှမပြောသာတော့ပေ။
ဖေဖေကမေမေ့အတွက်ဆိုရင် သားသမီးကိုသံယောဇဥ်ဖြတ်ဆိုရင်တောင်ဖြတ်မယ့်သူ။
ဖေဖေနဲ့မေမေ့ဇာတ်လမ်းကိုအစအဆုံးသိနေခဲ့တဲ့အသွင့်အဖို့ မေမေ့ကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်မလုပ်ရက်ပါဘူး။
အရင်ကအသွင်၄နှစ်သမီးအရွယ်ရောက်မှ ဖေဖေကအသွင်ရှိနေတာကိုသိခဲ့ပြီးမေမေနဲ့ပြန်ပေါင်းထုတ်ခဲ့ကြတာတဲ့။
အဲ့မတိုင်ခင်မှာမေမေကလင်ကောင်မပေါ်ဘဲကလေးမွေးထားသူ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ကလေးမွေးထားသူမို့အနေအထိုင်မတတ်သူဆိုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကိုခံခဲ့ရဖူးသည်တဲ့။
အခုအသွင်သာမရမကဆန့်ကျင်ရင်မေမေစိတ်ဆင်းရဲရလိမ့်မည်မို့ အသွင့်အနေနဲ့မေမေ့အတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် တုနှိုင်းမြတ်ကိုလက်ထပ်ရလိမ့်မည်။
ပိုင်စိုးကတော့ ချစ်ရသူရဲ့မင်္ဂလာစကားကိုရင်နာစွာနားထောင်ရင်းနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့နေရပ်ကိုပြန်ဖို့အတွက်ပါ တစ်ပါတည်းဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။
<<<
C.17ဆက်ရန်။