Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.14
အသွင့်ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ယောက်သောသူရဲ့ပုံရိပ်တွေနဲ့အမှတ်တရတွေက တစ်ခုချင်းပြန်ပေါ်လာလေ၏။
ပြီးတော့ထိုပုံရိပ်တွေက ခဲဖျက်နဲ့ဖျက်ပစ်လိုက်သလိုမျိုး သူမအတွေးအာရုံထဲကနေတစ်ခုချင်းပျောက်ပျက်သွားခဲ့ပါတော့သည်။
''သမီး...သမီးလေး''
''မမ''
နားထဲမှာပဲ့တင်ထပ်ကာကြားယောင်နေတဲ့အသံတွေကြောင့် အသွင်မျက်လုံးလေးကိုခပ်ဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမမြင်လိုက်ရတာက သူမမိဘတွေရယ် ပြီးတော့သူမမောင်ရယ် မအေးမွန်တို့လင်မယားရယ် အမည်မသိအမျိုးသားတစ်ယောက်ရယ်။
''ဖေဖေ...မေမေ''
''သမီးသတိရလာပြီ...မေမေအရမ်းစိတ်ပူလိုက်ရတာသမီးရယ်...သမီးသတိမေ့နေတာတစ်ရက်ကျော်ပြီ''
''နင်ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲမမရာ...အိမ်ပြန်ချင်တာကိုငါ့ကိုခေါ်ပေါ့...ဘာလို့အခုလိုကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ်ပြန်လာရတာလဲ''
''ငါတောင်းပန်ပါတယ်...ဒါနဲ့ ကိုပိုင်စိုးဘာဖြစ်သွားသေးလဲ''
''သူဘာမှမဖြစ်ဘူးသမီး...သူကသတိတောင်ရနေပြီ''
''တော်ပါသေးရဲ့''
အနှိုင်း,အသွင့်ဘေးမှာသွားရပ်လိုက်ပြီးမှ...
''ငါနင့်ကိုအရမ်းစိုးရိမ်နေခဲ့တာအသွင်ရဲ့...နင်ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတော့တော်သေးတာပေါ့''
ဟု သူမကလက်ဖမိုးလေးကိုဆုပ်ကိုင်ကာပြောတော့ အသွင်ကသူ့ကိုစူးစမ်းသလိုကြည့်ပြီမှ သူမလက်ကလေးကိုပြန်ရုတ်ပစ်လိုက်လေ၏။
''ရှင်က ဘယ်သူလဲ''
''ဟမ်!...နင်ဘာတွေနောက်နေတာလဲအသွင်''
''ဘာကိုနောက်ရမှာလဲ ကျွန်မရှင့်ကိုတစ်ကယ်မသိဘူး...ရှင်ဘယ်သူလဲ...ဖေဖေ သူကဘယ်သူလဲ ဖေဖေ့အသိလား''
မော်ကွန်းနဲ့ဖယောင်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
အနှိုင်းကလည်း တစ်ခုခုကိုစိုးရိမ်နေပုံနဲ့ သူဘယ်သူပါဆိုတာကိုအသွင့်အားအတင်းရှင်းပြလာပါတော့သည်။
''အသွင်...ငါလေ ငါအနှိုင်းလေ...တုနှိုင်းမြတ်လေဟာ...နင်နဲ့ဆယ်နှစ်ကျော်ခင်လာတဲ့ငါ့ကိုမမှတ်မိဘူးဆိုတာမဖြစ်နိုင်ဘူး...တွေ့တာတစ်လတောင်မကြာသေးတဲ့ကောင်ကိုတောင်မှမှတ်မိသေးတာပဲ...နင်ငါ့ကိုလာစမနေပါနဲ့အသွင်ရာ...နင်ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးပြီး အခုလိုနောက်နေတာမလား''
''ကျွန်မရှင့်ကိုမနောက်ပါဘူး...ကျွန်မရှင့်ကိုတစ်ကယ်မသိတာပါကိုတုနှိုင်းမြတ်...လူရောနာမည်ရော အခုမှမြင်ဖူးကြားဖူးတာ''
မအေးမွန်က...
''အသွင်...အစ်မကိုမှတ်မိလား''
ဟုသိလိုစောနဲ့မေးလာ၏။
''မှတ်မိတာပေါ့အစ်မရယ်...အစ်မကိုရော ကိုစိုးကိုရောမှတ်မိတယ်''
''ဒါဆိုသမီး...အတာ့ကိုရော''
''သူ့ကိုရောဉာဏ်လင်းကိုရောမှတ်မိတယ်...မေမေတို့ကအသွင်အတိတ်မေ့သွားပြီထင်နေတာလား...အသွင်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...အကောင်းအတိုင်းပဲ အားလုံးမှတ်မိတယ်''
အနှိုင်း မယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
အသွင်ကသူ့ကိုမမှတ်မိဘူးတဲ့။သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲမမှတ်မိတာတဲ့။
သူမမျက်လုံးတွေကလည်း ညာနေတဲ့အရိပ်အယောင်မတွေ့ရတော့ သူမတစ်ကယ်ပဲသူ့ကိုမေ့ပစ်လိုက်ပြီထင်တယ်။
သူ့ကြောင့်နာကျင်ခဲ့တာတွေကို မသိစိတ်ထဲကနေစိတ်နာသွားပြီး သူ့ကိုမေ့ပစ်လိုက်တာ။
အသွင်ကသူ့ကိုအရမ်းနာကျည်းသွားရှာတာပဲ။
<<<
''လာသမီး...ဖြည်းဖြည်းထိုင်''
မေမေကသူမကိုအိမ်ထဲထိတွဲခေါ်လာပြီး ဆိုဖာမှာထိုင်စေလေ၏။
သူမဆေးရုံကဆင်းသည်နှင့် ရန်ကုန်ကိုချက်ချင်းပဲပြန်လာခဲ့ကြတာပင်။
''မမ...နင်အခန်းထဲသွားနားမလား''
''ရပါတယ်...ငါဘာမှမဖြစ်တော့ပါဘူး''
''ဒါနဲ့သမီး...သမီးတစ်ကယ်ပဲအနှိုင်းကိုမမှတ်မိဘူးလား''
''ဟုတ်မေမေ...အသွင်သူ့ကိုမသိဘူး''
ဖယောင်းဘာမှဆက်မပြောသာတော့ပေ။
''ကဲပါ...အဲဒါတွေမပြောနဲ့တော့...သမီးဒီမှာနေခဲ့ဦး...မေမေသမီးအတွက်စားစရာတစ်ခုခုသွားစီစဥ်လိုက်ဦးမယ်''
''ဟုတ်ကဲ့''
တစ်ဖက်မှာတော့အနှိုင်းတစ်ယောက် သူ့အိမ်ကိုပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ့အမေဆီမပြေးရုံတမယ်သွားကာ ဖက်ငိုမိပါတော့သည်။
''မေမေ...အသွင်ကလေ...အသွင်ကကျွန်တော့်ကိုမမှတ်မိဘူးတဲ့...ကျွန်တော့်ကိုပဲမမှတ်မိတော့တာမေမေ''
''မေမေသိသင့်သလောက်သိပြီးပါပြီ...ဒါခဏလေးပဲနေမှာပါ...မကြာခင်မှာသမီးအသွင်လည်းသားကိုပြန်မှတ်မိလာမှာပါ''
သူ့အမေဘယ်လိုပဲနှစ်သိမ့်နေပါစေ။သူလုံးဝစိတ်မပြေနိုင်ခဲ့ပါ။
သူ့ရင်ထဲမှာအရမ်းနာနေတယ်။
အသွင့်ကိုသူဆုံးရှုံးလိုက်ရသလိုခံစားနေရတယ်။
ပြီးတော့ သူအခုမှရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသွားတာက သူအသွင့်ကိုချစ်မိနေခဲ့တယ်။
သူသိတဲ့အချိန်မှာအရာအားလုံးကနောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
<<<
အသွင့်ရဲ့သတင်းကိုကြားတော့ အတာနဲ့ဉာဏ်လင်းတို့ အသွင့်ဆီသို့ရောက်လာလေ၏။
''မသေကောင်းမပျောက်ကောင်းပဲအသွင်ရယ်...ငါကဖြင့်ပြင်ဦးလွင်ကိုလိုက်လာတော့မလို့''
''ဘာအတွက်လဲ''
''နင့်ကိုတောင်းပန်မလို့လေ''
''အမ်!...ဘာလို့တောင်းပန်မှာလဲဟဲ့''
အသွင်ကထိုသို့မေးတော့ အတာပါကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားရသည်။
ထိုစဥ် အန်တီဖယောင်းကအနားရောက်လာပြီးမှ...
''သမီးကအနှိုင်းကိုမသိတော့ဘူးအတာ''
''ရှင်...တစ်ကယ်လားအသွင်''
အသွင်ကခေါင်းညိတ်ပြလာ၏။
''နင်နဲ့ဉာဏ်လင်းတို့ခိုးပြေးသွားတာတော့သိတယ်...အဲဒါ ဘယ်ကနေဘယ်လိုခိုးပြေးသွားတာလဲဟင်''
အတာ အန်တီဖယောင်းကိုကြည့်လိုက်တော့ အန်တီကအလိုက်တသိနဲ့ပဲနေရာကနေရှောင်ထွက်သွားပေးလေသည်။
''နင်တစ်ကယ်အနှိုင်းကိုမမှတ်မိတာလားအသွင်...ဒါမှမဟုတ် နင်တမင်ဉာဏ်ဆင်ထားတာလား''
''ငါတစ်ကယ်မမှတ်မိတာ...ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ ငါတို့ခင်မင်မှုကြားမှာလစ်ဟာနေတာတစ်ခုခုတော့ရှိနေသလိုပဲ...ပြီးတော့ငါဘယ်လိုအတွေး ဘယ်လိုစိတ်ကူးနဲ့များပြင်ဦးလွင်ကိုသွားလိုက်တာလဲ အဲ့ကနေပြန်လာချင်စိတ်ကရောဘာကြောင့်ဖြစ်လာသလဲဆိုတာတစ်ကယ်မသိဘူး...ငါအဲဲဒါကိုတွေးလိုက်ရင် ခေါင်းထဲမှာတဆစ်ဆစ်နဲ့ပဲအတာ''
အတာကသူမလက်ကိုလာကိုင်ပြီးမှ...
''ငါပြောပြမယ်သေချာနားထောင်''
ဟုအစချီကာ သူမတို့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်ကြားကအကြောင်းတွေကိုပြောပြလာပါတော့သည်။
''အဲလိုပြဿနာဖြစ်ပြီး နင်ကပြင်ဦးလွင်ကိုထွက်သွားလိုက်တာပဲ''
''ဟုတ်လို့လား...ငါမယုံပါဘူး''
''ဟော်တော်...တစ်ကယ်ပါဆို ပြီးတော့အနှိုင်းကနင့်crushလေ''
''အဲဒါပိုတောင်မဖြစ်နိုင်သေးတယ်...ငါကသူ့မျက်နှာကိုမြင်တောင်မမြင်ချင်တာကို...ငါသူ့ကိုcrushစရာအကြောင်းမရှိဘူး''
သိချင်လို့ပြောပြတော့လည်းလက်မခံတဲ့အသွင့်ကို အတာကိုင်ဆောင့်ပစ်ချင်စိတ်တွေတဖွားဖွားပေါ်လာရ၏။
ပြီးတော့အနှိုင်းကသူတန်ဖိုးထားရတဲ့သူတွေထဲကတစ်ယောက်လို့ပြောထားတာဘယ်တုန်းကမို့လို့ အခုမျက်နှာပါမမြင်ချင်တော့ဘူးပြောနေရတာလဲ။
အခုဆိုအနှိုင်းရောဘယ်လိုဖြစ်နေမှာပါလိမ့်။
<<<
အသွင့်ဆီကပြန်လာတော့ အတာလည်းအနှိုင်းဆီကိုရောက်လာ၏။
သူမကိုမြင်တော့ အနှိုင်းကအမြင်မကြည်တဲ့မျက်နှာနဲ့ပဲသူမဆီကနေအကြည့်လွှဲထားလေသည်။
အနှိုင်းကသူမကိုအရမ်းမုန်းနေရှာပုံပဲ။
''အနှိုင်း...ငါနင့်ကိုတောင်းပန်ပါတယ်...ငါ့ကိုခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်''
''အပိုတွေပြောမနေစမ်းပါနဲ့...နင်သွားတော့တွယ်တာကို''
''ငါသွားမှာပါ...ဒါပေမယ့်လည်း ငါနင့်ကိုမေးချင်တာတွေရှိသေးတယ်''
''......''
''နင်နဲ့အသွင့်ကြားမှာဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ...အသွင်ကနင့်ကိုအရမ်းချစ်တာ...သူနင့်ကိုမေ့ပစ်စရာအကြောင်းမရှိဘူး''
''ဘာ!...နင် နင်အခုဘာပြောလိုက်တယ်''
အနှိုင်းကသူမကိုတအံ့တသြနဲ့ပြန်မေးလာ၏။
''ဟုတ်တယ်...အသွင်ကနင့်ကိုချစ်နေခဲ့တာအနှိုင်း...နင်ကသူတန်ဖိုးထားရတဲ့သူတွေထဲကတစ်ယောက်တဲ့...ငါ့ကိုကူညီခဲ့တာကလည်း အသွင်ကနင့်ကိုထိခိုက်စေချင်တဲ့စိတ်နဲ့မဟုတ်ပါဘူး...သူကနင်ထိခိုက်မှာအရမ်းကြောက်ခဲ့တာ''
သူပြောစရာစကားတွေပျောက်ရှသွားခဲ့ရလေ၏။
ကိုယ်ချစ်တဲ့သူက ကိုယ့်ကိုနာကျင်အောင်အမျိုးမျိုးလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် အသွင့်အနေနဲ့အရမ်းစိတ်ထိခိုက်နာကျင်ခဲ့ရမှာပဲ။
သူ့ကိုချစ်နေလို့ သူအနိုင်ယူသမျှသည်းခံခဲ့တဲ့အသွင့်ကို သူကကောင်းကောင်းကြီးအနိုင်ကျင့်ခဲ့ပြီး စကားလုံးတွေနဲ့နှိပ်စက်ခဲ့မိတယ်။
အသွင်ကစိတ်နာတာတွေစုပြုံပြီး သူမအသိဉာဏ်ထဲကနေသူ့ကိုဖယ်ထုတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ။
<<<
C.15ဆက်ရန်။