Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.13[Warning]
အသွင် အိမ်ရဲ့ဧည့်ခန်းထဲမှာတစ်ယောက်တည်းဆော့နေတုန်း လူတစ်ယောက်ကအိမ်ထဲသို့ဝင်လာလေ၏။
အသွင်သူ့ကိုကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူကအသွင့်ပါးစပ်ကိုလက်နဲ့ဖိပိတ်ပြီး လူကိုပါဆွဲ'မ'ကာအိမ်ထဲကနေခေါ်ထုတ်လာပါတော့သည်။
အသွင်အတင်းရုန်းကန်ပြီးမေမေ့ကိုအော်ခေါ်နေပေမယ့် အသံကထွက်မလာပါ။
ပြီးတော့သူမကဘယ်ကနေဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဆေးရုံရဲ့ခေါင်မိုးပေါ်ရောက်လာသလဲမသိ။
ခုနကသူမကိုခေါ်လာတဲ့သူက အသွင့်ကိုတိုက်ပေါ်ကနေပစ်ချဖို့ချိန်ရွယ်လို့နေလေသည်။
''ဟင့်အင်း...ဖေဖေ...မေမေ...အသွင့်ကိုကယ်ပါဦး...အသွင်ကြောက်တယ်...ဖေဖေ''
တစ်ဖက်မှာအနှိုင်းတစ်ယောက် အသွင်သူ့ကိုပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကိုပြန်ကြားယောင်ရင်း လူကအိပ်မပျော်ဘဲရှိနေခဲ့၏။
''အနှိုင်း...ငါနင့်ကိုအရှုံးပေးပါတယ်...နင်ဒီမှာပဲရပ်ပေးပါတော့...ငါလေ နင်နဲ့ပတ်သက်သမျှကိုမေ့ပစ်ချင်တဲ့အထိ နင့်ကိုကြောက်နေပြီ...နင်ကငါ့ကိုအဲလောက်ထိနာကျင်စေတာ''
''ကျစ်!''
သူအိပ်ရာကနေထထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ပဲ ဆံပင်တွေကိုထိုးဖွပစ်လိုက်မိသည်။
ထိုစဥ် အသွင့်ရဲ့အော်သံကိုကြားလိုက်ရတာကြောင့် သူအခန်းထဲကနေဝရုန်းသုန်းကားထွက်လာစဥ် မအေးမွန်တို့လင်မယားကလည်းအခန်းထဲကထွက်လာသည်နှင့်လာဆုံ၏။
ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်လုံးအသွင့်အခန်းထဲသို့ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ အသွင်ကအိပ်ရာပေါ်မှာဒူးနှစ်ဖက်ပိုက်ကာထိုင်နေပြီး တစ်ခုခုကိုလည်းထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေပုံပင်။
''အသွင်''
သူကုတင်မှာဝင်ထိုင်ပြီးခေါ်လိုက်တော့ အသွင်ကသူ့ကိုလှည့်ကြည့်လာပြီး သူ့ကိုမြင်တာနဲ့လူကိုအတင်းဖက်လာပါတော့သည်။
''အနှိုင်း...ငါအိပ်မက်မက်တယ်''
သူကအသွင့်ရဲ့ခေါင်းလေးကိုခပ်ဖွဖွပွတ်ပေးရင်းမှ...
''မကြောက်နဲ့...ငါရှိတယ်''
ကိုစိုးနဲ့မအေးမွန်ကလည်းတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီးမှ အလိုက်တသိနဲ့ပဲအခန်းထဲကနေထွက်သွားပေးလေ၏။
''အနှိုင်း''
''အင်း''
''မသွားနဲ့''
''စိတ်ချ...ငါမသွားဘူး...ဘယ်မှမသွားဘူး''
''အဟင့်!''
''မငိုနဲ့တော့...ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး''
အသွင် သူ့ကိုမော့ကြည့်တော့အနှိုင်းကသူမမျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးလာသည်။
ပြီးတော့ သူမမျက်နှာကိုသေချာစူးစိုက်ကာကြည့်လာလေ၏။
''အသွင်...လူနှစ်ယောက်ကရည်းစားမဖြစ်ဘဲနမ်းလို့ရလား''
''အမ်!''
''ငါအခုနင့်ကိုအရမ်းနမ်းချင်နေလို့''
''မရ...အွန့်''
အနှိုင်းကသူမရဲ့ပါးစောင်နှစ်ဖက်ကိုဖိညှစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုအတင်းဖိကပ်နမ်းလာပါတော့သည်။
''အွန်း...''
အသွင်ကသူ့ဆီကဇွတ်ရုန်းတော့ အနှိုင်းကဇွတ်ပိုပြီးနမ်းလာ၏။
''ဟင့်''
အသွင်ရုန်းလေသူကပိုနမ်းလေမို့ အသွင်လည်းအသာငြိမ်နေလိုက်ရာ သူကအခွင့်အရေးပိုယူလာပြီး သူမကိုအိပ်ရာပေါ်လှဲချ၍ နှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့်လည်တိုင်ကိုတိုးဝှေ့နမ်းလာပါတော့သည်။
''အနှိုင်း...ရပ်လိုက်တော့...ငါတို့မဖြစ်သင့်ဘူး''
အနှိုင်းကသူ့လှုပ်ရှားမှုတွေကိုရပ်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်လာလေ၏။
''ငါအလိုရှိနေရင် မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာမရှိဘူး...ငါနင့်ကိုနမ်းချင်နေတာကိုတောင်မှဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့သေးတာပဲ...ငါအခုနင်နဲ့အိပ်ချင်တယ်...နင်ငါနဲ့အိပ်ပေးရမယ်''
''နင်စကားပြောတာရင့်သီးလိုက်တာ ဒါကငါ့အတွက်ပထမဆုံး...ငါ့တစ်ဘဝလုံးနဲ့ဆိုင်နေတဲ့ကိစ္စလေ''
''အဲဒါကြောင့်မို့လို့ပိုလိုချင်တာ...နင့်ရဲ့အပျိုရည်ကို ငါ့ကိုပေးဖျက်လိုက်စမ်းပါ''
''ဘာ!...အာ့!''
သူ့ရဲ့လက်တွေကသူမရင်သားတွေထဲမညှာမတာနစ်ဝင်သွားသည်နှင့် အသွင်တစ်ချက်အော်လိုက်မိသည်။
''အနှိုင်း...နင်တော်လိုက်တော့ ငါနင့်ကိုမုန်းလိုက်မှာ''
''တိုးတိုးနေ...မအေးမွန်တို့ကိုကြားသွားစေချင်လို့လား''
သူကအသွင့်ရဲ့ညဝတ်အင်္ကျီလေးကိုဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး လစ်ဟာလာတဲ့ရင်သားလေးတွေအား ဘရာပေါ်ကနေဆုပ်နယ်လာပြန်သည်။
''အဟင့်...အနှိုင်း ငါတောင်းပန်ပါတယ်''
''တိုးတိုးနေကွာ...ငါဒီ့ထက်ပိုကြမ်းပစ်လိုက်မှာနော်''
အသွင် အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုဖိကိုက်ပြီး မျက်နှာတွေကိုမှိတ်ချကာ မျက်နှာကိုတစ်ဖက်လွှဲထားလိုက်တော့သည်။
အနှိုင်းလည်း သူမရဲ့အဖြူရောင်ဘရာလေးအားဆွဲချွတ်၍ လုံးဝန်းကာအိစက်နေသောသူမရင်သားလေးတွေကိုဆုပ်နယ်ပစ်လိုက်၏။
ပန်းရောင်ထိပ်ကလေးတွေကလည်း သူ့ကိုဆွဲဆောင်နေသည်ဖြစ်ရာ သူလည်းထိုချစ်စဖွယ်လေးတွေအားငုံစုပ်လိုက်ပါတော့သည်။
''အာ့!''
အသွင်မျက်လုံးမှိတ်ထားပေမယ့်လည်း သူမခန္ဓာကိုယ်ကအဝတ်မဲ့သွားပြီဆိုတာကိုသိနေ၏။
''အနှိုင်း...နင်ရပ်လိုက်တော့...အာ့!''
ပူနွေးနွေးအရာတစ်ခုကသူမထဲအနည်းငယ်တိုးဝင်လာ၍ အသွင်အော်မယ်လုပ်တော့အနှိုင်းကသူမပါးစပ်လေးကိုဖိပိတ်လာသည်။
''ခဏသည်းခံ...ပြီးရင်ကောင်းလာမှာ''
အသွင့်ကမျက်ရည်တွေပြည့်အိုင်နေတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လာလေ၏။
သူမမျက်ဝန်းတွေကသူ့ကို'ရက်စက်တယ်'လို့ပြောချင်နေတာကိုသိပေမယ့်လည်း သူမရပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူအသွင့်ကိုတမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိယုတ်မာခဲ့တာမဟုတ်ဘဲအထိအတွေ့ကိုမလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့တာပါ။
အခုလိုစကားလုံးကြမ်းတွေသုံးခဲ့တာကလည်း သူအသွင့်ဆီမှာသူပျော်ဝင်သွားတာကို အသွင်မသိအောင်ဖုံးကွယ်ချင်ခဲ့တာကြောင့်ဆိုလည်းမမှားပေ။
အသွင့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ အနှိုင်းကသူမကိုမုန်းနေလို့ အခုလိုရက်ရက်စက်စက်နင်းခြေခဲ့တာဟု။
<<<
နောက်နေ့မနက်ရောက်တော့ အသွင်ကသူ့ဘေးမှာမရှိတော့ဘဲ အနီရောင်သွေးကွက်လေးတစ်ခုကသာ အိပ်ရာထက်မှာသူ့ကိုကြိုဆိုနေသည်ပင်။
သူလည်းအိပ်ရာကထပြီး အဝတ်အစားတွေကောက်ဝတ်ကာအခန်းထဲကနေထွက်လာခဲ့လိုက်၏။
သူအပြင်ကိုရောက်တော့ လူရိပ်တစ်ခုမှမတွေ့ရ။
''အသွင်...အသွင်''
သူအသံပေးရင်းနဲ့အိမ်အပြင်ထွက်လာတော့ အသွင်ကပန်းခင်းထဲမှာပန်းတွေခူးနေတာကိုတွေ့လိုက်၍ သူစိတ်အေးသွားရသည်။
ဆံပင်လေးကိုတစ်လွှာခွဲစီးပြီး ပန်းရောင်ဂါဝန်ပါးလေးကိုဝတ်ထားကာ ပုခုံးပေါ်မှာပုဝါတဘက်လေးလွှားခြုံ၍ပန်းတွေပွေ့ပိုက်ထားသောသူမပုံစံလေးက သူ့ရဲ့စိတ်ကိုအေးချမ်းစေ၏။
သူ့ရဲ့တစ်နေ့တာကလည်းကျက်သရေရှိသွားသလိုမျိုး။
''အသွင်''
သူ့အသံကြားတော့ အသွင်ကသူ့ကိုလှမ်းကြည့်လာသည်။
သူလည်းအသွင့်ထံသို့တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမရှေ့တစ်ပေအကွာလောက်မှာရပ်လိုက်၏။
''အဲလောက်ပန်းတွေအများကြီးကိုဘာလုပ်ဖို့လဲ''
''အိမ်မှာဘုရားပန်းကပ်ပြီး အလှပန်းအိုးလည်းထိုးမယ်...ပြီးတော့ ကိုပိုင်စိုးရဲ့အမေကိုလည်းလက်ဆောင်ပေးမလို့ပါ''
''ဘာ!...အဲ့ကောင်ရဲ့အမေကိုဘာလို့လဲ''
''ကိုပိုင်စိုးကငါ့ကိုအများကြီးကူညီထားလို့လေ...ဒီနေ့တောင်မှ သူကငါ့ကိုဒီဇင်ဘာခြံကိုလိုက်ပို့ပေးမယ်တဲ့...အဲမှာငါ့ကိုဓာတ်ပုံလှလှလေးတွေရိုက်ပေးမယ်တဲ့...သူကဓာတ်ပုံရိုက်တာသိပ်တော်တာ''
''တော်လိုက်တော့...အဲ့ကောင်ကိုအဲလောက်သဘောကျလား...ဟမ်!''
''!!!''
''တောက်!''
သူလက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကာ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး တောက်တစ်ချက်ခေါက်ကာအသွင့်ကိုကျောပေးလိုက်စဥ်...
''အနှိုင်း...ခဏလေးပါ...နင်နဲ့ငါ့ကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲဟင်''
''ဘာကိုဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ...ဒီအတိုင်းပဲပေါ့''
''ဒါဆို...နင်ကငါ့ကိုတစ်ညတာအတွက်ပဲသဘောထားခဲ့တာပေါ့''
''အဲဒါဆိုဘာလဲ...နင့်ကိုလက်ထပ်ဖို့တောင်းဆိုချင်နေတာလား...အဲဒါဆိုငါ့ကိုတောင်းပန်လေ...ငါ့ကိုလက်ထပ်ပါလို့ နင်တောင်းတောင်းပန်ပန်ပြော''
အသွင်လက်ထဲကပန်းညှပ်ကပ်ကြေးလေးကိုလွှတ်ချလိုက်မိသည်။
''တောင်းဆိုမှရမယ့်အရာမျိုးကို ငါမလိုဘူးအနှိုင်း...တစ်ကြိမ်လေးမှားခဲ့မိတာက ငါ့အတွက်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...နင်ငါ့အတွက်ဘာမှမလုပ်ပေးချင်လည်းရတယ်အနှိုင်း...ငါတို့ကြားထဲမှာဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုသဘောထားလိုက်ပါမယ်''
အသွင့်ရဲ့စကားဆုံးသည်နှင့် သူကအသွင့်ရှေ့ကနေထွက်ခွာသွားပါတော့သည်။
အသွင့်အတွက်ဒီအခြေအနေကဘာမှမပြောပလောက်တော့ပါဘူး။
သူမနှလုံးသားကနာကျင်ရပါများလွန်းလို့ထုံကျင်နေပြီပဲလေ။
<<<
အနှိုင်း မနက်ကအသွင်နဲ့ကတောက်ကဆဖြစ်ပြီးကတည်းက ကန်တော်ကြီးမှာလာထိုင်နေမိတာနေ့လည်နှစ်နာရီရောက်သည်ထိပါပဲ။
အသွင့်ကိုသူကလွဲပြီးဘယ်သူနဲ့ပဲမပတ်သက်စေချင်သလို ဘယ်သူ့အကြောင်းကိုမှလည်းမတွေးစေချင်။
အသွင်တစ်ခြားတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အရောဝင်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူအရမ်းစိတ်တိုသည်။
ထိုစဥ် သူ့ဖုန်းထဲမက်ဆေ့ချ်ဝင်လာသံကြား၍ သူဖုန်းထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ အသွင်ကသူ့ကိုစာပို့လာသည်ပင်။
''ငါပြင်ဦးလွင်ကနေပြန်သွားပြီအနှိုင်း...နင့်အပေါ်မှာငါမှားခဲ့ဖူးတာတွေကို ငါ့ဘဝနဲ့ရင်းပြီးဆပ်ပြီးပြီလို့သတ်မှတ်လိုက်ပါ ငါတို့ထပ်မပတ်သက်ဘဲနေကြရအောင်နော်''
''ဟင်!''
သူဖုန်းထဲကစာတွေကိုကြည့်ပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်သွားသလိုပါပဲ။
''အဲလိုဖြစ်လို့မရဘူးလေ''
သူချက်ချင်းပဲနေရာကနေပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်တော့၏။
သူအဲလိုအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။
အသွင် သူနဲ့ထပ်ပြီးမပတ်သက်တော့မှာကိုလက်မခံနိုင်ဘူး။
သူကန်တော်ကြီးကနေပြီး အိမ်ကိုဘယ်လိုပြန်ရောက်လာလဲတောင်မသိတော့ပါ။
''အသွင်...အသွင်!''
သူအိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် အသွင့်ကိုအော်ခေါ်ရင်း အိမ်ရဲ့နေရာအနှံ့မှာသူမကိုလိုက်ရှာမိသည်။
အသွင်မရှိတော့ဘူးဆိုတာသိပေမယ့်...
''အသွင်''
''အနှိုင်း''
မအေးမွန်ကခေါ်လိုက်ခြင်းပင်။
''မအေးမွန်...အသွင်ရော''
''မင်းအိမ်ကထွက်သွားပြီမကြာဘူး...သူကကောက်ခါငင်ခါကြီးအဝတ်အိတ်ဆွဲပြီး ပြန်တော့မယ်ပြောတာပဲ''
''ဒါဆိုတော်တော်ကြာပြီပေါ့''
''ကြာပြီလေ...ပိုင်စိုးကသူ့ကားနဲ့လိုက်ပို့တာဆိုတော့ သူတို့မန္တလေးတောင်မှရောက်လောက်ရောပေါ့...အသွင်ကမန္တလေးကိုဝင်ပြီးမှ အဲ့ကနေရန်ကုန်ကားစီးပြီးပြန်မယ်ပြောတယ်''
သူဘာကိုမှရှည်ရှည်ဝေးဝေးစဥ်းစားမနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့အခန်းထဲဝင်ပြီးအဝတ်တွေကိုကောက်ထည့်ကာအခန်းထဲကနေပြန်ထွက်လာစဥ်...
''အေးမွန်ရေ...အေးမွန်''
အိမ်ရှေ့ကအသံကြောင့် မအေးမွန်အိမ်ထဲကနေထွက်ကြည့်တော့ ပိုင်စိုးရဲ့အမေဖြစ်နေလေ၏။
''အန်တီကြူ...ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ''
''ငါ့သားလေး...ငါ့သားလေးတော့ကိုယ်ကျိုးနည်းပြီထင်တယ်အေ''
''ရှင်...ဘာဖြစ်လို့လဲအန်တီကြူရဲ့''
''ငါ့သားနဲ့ညည်းတို့ခြံပိုင်ရှင်ကလေးမလေးတို့ မန္တလေးမှာကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်တယ်တဲ့''
''ရှင်!!''
အနှိုင်း လက်ထဲကluggageကိုလွှတ်လိုက်မိတော့သည်။
အသွင်ကကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်တယ်တဲ့။
''မဟုတ်ဘူးအသွင်...နင်အဲလိုမဖြစ်ရဘူး''
သူ့ရင်ထဲမှာရုတ်ချည်းဆိုသလိုအောင့်မျက်နာကျင်သွားရပြီး မျက်လုံးတွေကပါမျက်ရည်ကြောင့်ဝေဝါးလာခဲ့ရလေ၏။
အသွင်အခုလိုဖြစ်ရတာသူ့ကြောင့်။
သူ့ရဲ့ပြင်းထန်လွန်းတဲ့စကားလုံးတွေကြောင့်။
အဓိကတရားခံကသူပဲ။
<<<
C.14ဆက်ရန်။