Rose
Ro seသူ့အချစ်မှလွဲလို့
Chapter.5
ဒီနေ့အသွင်တို့ဖိုးဖိုးဆုံးတာငါးနှစ်ပြည့်နှစ်ပတ်လည်ပါ။
ဒါကြောင့်အသွင်တို့အိမ်မှာဧည့်သည်တစ်ချို့နဲ့ခြေချင်းလိမ်နေသည်။
သူမအဖေဘက်ကအဖိုးနဲ့ အမေ့ရဲ့မွေးစားအမေက နှစ်နှစ်ခြားပြီးဆုံးပါးသွားခဲ့တာပင်။
ပန်းနုရောင်မြန်မာဝမ်းဆက်လေးနဲ့ ပန်းနုရောင်နှင်းဆီပန်းလေးပန်ထားသောအသွင်က နူးနူးညံ့ညံ့လေးနဲ့လှလွန်းနေသည်။
ထို့ကြောင့် ကဗျည်းကသူမအနားကမခွာ။
အိမ်ကိုလာတဲ့ဧည့်သည်တွေထဲမှာ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ချို့လည်းပါတာမို့ သူ့အစ်မကိုငမ်းကြောထကြမှာစိုးလို့တဲ့လေ။
''အသွင်''
သူမဧည့်သည်တွေကိုဧည့်ခံနေတုန်း အတာ့အသံကြားလိုက်၍ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်၏။
''အတာတို့ လာကြလေ...ကြွပါအန်ကယ်နဲ့အန်တီ''
အသွင်ကအတာတို့မိသားစုကိုအိမ်ထဲခေါ်လာပြီး စားပွဲတစ်ဝိုင်းမှာထိုင်စေ၏။
ထိုအချိန် သူမမိဘတွေရောက်လာပြီး အတာ့မိဘတွေနဲ့စကားလက်ဆုံကျနေတာမို့ အသွင်နဲ့အတာကလည်း မိဘတွေဆီကနေလစ်ထွက်လာခဲ့လိုက်ကြလေသည်။
''အသွင်...အနှိုင်းမလာသေးဘူးလား''
''မလာသေးဘူး...ငါဖုန်းဆက်ထားတယ် ဘာလို့လဲ''
''သူလာရင် ငါ့မိဘတွေဆီမှာသူနဲ့အပြင်ထွက်လည်ဖို့ခွင့်တောင်းမလို့...အဲဒါ ငါမောင့်ကိုလှမ်းခေါ်ချင်တာ...ငါ့ကိုမောင့်ဆီဖုန်းပေးဆက်စမ်းပါ''
''ဘယ်လို...နင်ကအနှိုင်းနဲ့ထွက်လည်ရင်း ဉာဏ်လင်းနဲ့တွေ့မလို့လား...ဖြစ်ပါ့မလားဟဲ့ ဘယ်လိုတွေ့မှာလဲ''
''အဲဒါငါကြံပါ့မယ်...ငါ့ကိုသာဖုန်းပေးဆက်စမ်းပါ''
''အေးအေး''
အသွင်လည်း စင်ပေါ်မှာတင်ထားတဲ့သူမဖုန်းလေးကိုယူပြီး အတာ့ကိုပေးလိုက်သည်။
အတာကလည်းအလွတ်ရပြီးသားဖြစ်သောမောင့်ရဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကိုနှိပ်လိုက်လေ၏။
မောင်ကလည်းချက်ချင်းပဲဖုန်းကိုင်သည်။
''ဟဲလို...မောင်လား...တွယ်တာပါ''
''တွယ်တာ...ဘယ်ကနေဆက်နေတာလဲ''
''အတာ့သူငယ်ချင်းရဲ့ဖုန်းနဲ့...မောင်အခုတွယ်တာ့ကိုမျှော်စင်ကျွန်းကတွေ့နေကျနေရာမှာစောင့်နေနော်...တွယ်တာအခုပဲထွက်ခဲ့မယ်''
''ဟုတ်ပြီဟုတ်ပြီ...မောင်စောင့်နေမယ်နော်''
''ဪ မောင်...ပိုက်ဆံအလုံအလောက်နဲ့မှတ်ပုံတင်ယူခဲ့ဦး''
ထိုစကားကြောင့် အသွင့်မျက်လုံးလေးတွေဝိုင်းစက်သွားရလေသည်။
ဒီစကားကမဟုတ်မှ...
''တွယ်တာပြောသလိုဖြစ်စေရမယ်''
''အင်းပါမောင်...ဒါပဲနော်''
အတာဖုန်းချပြီးသည်နှင့် အသွင်က...
''အတာ...နင်မဟုတ်မှ...''
အတာကခေါင်းအသာညိတ်ပြလာသည်။
''နင်အခုလိုလုပ်လိုက်ရင်အနှိုင်းအရမ်းခံစားသွားရမယ်ထင်တယ်နော်''
''အဲဒါဆိုငါကအနှိုင်းနဲ့ပဲရိုးမြေကျအတူနေသွားရတော့မှာလား...နင်ဘာမှရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေလျှောက်တွေးမနေစမ်းပါနဲ့ဟာ ငါ့ဘာသာကြံမယ် ဟုတ်ပြီလား''
အသွင်သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်မိသည်။
သူမကအနှိုင်းနဲ့အတာ့ကြားမှာကောင်းကောင်းကြီးညပ်နေသည်ပဲ။
ထိုအခိုက် အနှိုင်းရဲ့ကားလေးကပေါ်တီကိုအောက်မှာထိုးရပ်သွားတာမြင်လိုက်၍ အသွင့်နှလုံးသားကအခုန်မြန်လာခဲ့ရလေ၏။
''ဟန်မပျက်နေနော်''
ပြောပြီးသည်နှင့်အတာကအနှိုင်းတို့ကိုသွားကြိုပြီး သူ့ကိုလည်းသူမမိဘတွေထံသို့ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
ခဏနေကျရင် သူမတို့ကြားမှာဘာတွေပြောင်းလဲသွားကြတော့မှာလဲ။
''အန်ကယ်မော်ကွန်း...အန်တီဖယောင်း အနှိုင်းနဲ့အတာကချစ်သူတွေဖြစ်နေကြပြီ''
''ဟုတ်လား''
''ဟုတ်အန်တီ''
အတာကအနှိုင်းရဲ့လက်မောင်းကိုချိတ်ဆွဲပြီး မျက်နှာမှာလည်းအပြုံးပန်းတွေဝေဆာကာ အသွင့်ရဲ့မိဘတွေကိုသူတို့အကြောင်းပြောပြလို့နေလေ၏။
''အတာတို့ချစ်သူဖြစ်တာမကြာသေးဘူးရယ်...သူငယ်ချင်းကနေချစ်သူဖြစ်သွားတာဆိုတော့ အချင်းချင်းကလည်းညှိစရာသိပ်မလိုဘူးလေ...ပြီးတော့ အနှိုင်းကလည်းအတာ့ကိုချစ်ခွင့်ပန်ထားတာကြာပြီ''
''ကောင်းပါတယ်...အနှိုင်းကလည်းလိမ္မာတဲ့ကလေးပဲကို''
အနှိုင်းရဲ့အမေက...
''အမလေး...သူကအုံ့ပုန်း ကျမမှာလေ မခင်ဦးပြောမှပဲသူတို့အကြောင်းသိရတယ်''
ဟု သားဖြစ်သူကိုမျက်စောင်းတထိုးထိုးနဲ့ဆို၏။
''မဟုတ်ပါဘူးမေမေရာ...ကျွန်တော်လည်းပြောဖို့စဥ်းစားထားပြီးသားပါ''
အသွင်လည်းလူကြီးတွေနားသို့ခပ်ရို့ရို့သွားထိုင်လိုက်သည်။
''အသွင်လေးကချစ်စရာကောင်းနေလိုက်တာ...လူတောင်မှားတယ်''
အနှိုင်းရဲ့အမေကပြေလာ၏။
''ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အန်တီနီလာ''
''ဒီလောက်လှနေလို့လည်းကဗျည်းကသူ့အစ်မကိုအူတိုပြီးအထိမခံတာပေါ့''
အန်တီခင်ဦးကပါပြောလာတော့ အသွင်နေလို့မတတ်စွာနဲ့ပဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိလေသည်။
''ဒါနဲ့မေမေ...အတာ အနှိုင်းနဲ့လျှောက်လည်ချင်တယ်...ချစ်သူဖြစ်ပြီးကတည်းကဘယ်မှမသွားရသေးဘူး''
ဒေါ်ခင်ဦး သမီးဖြစ်သူတောင်းဆိုတာကိုသိပ်လက်မခံချင်။
သူ့စိတ်ထဲမှာသမီးကိုသိပ်ပြီးစိတ်မချချင်သေးပေ။
''ဟုတ်တယ်အန်တီ...ကျွန်တော်တို့ကိုခွင့်ပြုပေးပါလား''
''မင်းကလည်းကွာ ခွင့်တောင်းရမယ့်သူတွေမှမဟုတ်တာ...ခေါ်သွားလိုက်''
ဘာမှမသိတဲ့ဦးသက်နောင်ကရှောရှောရှူရှူပဲခွင့်ပြုလာလေ၏။
''ဟုတ်ကဲ့အန်ကယ်...ကျေးဇူးပါပဲ''
''နင်လည်းလိုက်ခဲ့နော်အသွင်''
အတာကပြောလာတော့အနှိုင်းရောအတာပါလှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားလေ၏။
''အမ်!...ငါကဘာလိုက်လုပ်ရမှာလဲ...သူများအတွဲကြားထဲမှာကန့်လန့်ကန့်လန့်နဲ့မပါချင်ပါဘူး''
''ဟုတ်သားပဲအတာကလည်း...အသွင်ကဘယ်နေတတ်မှာလဲ''
''မရဘူး...ခေါ်မှာပဲ နင်လိုက်ရမယ်အသွင်''
''ဒါပေမယ့်...''
''ဒါပေမယ့်တွေဘာတွေလုပ်မနေပါနဲ့...လိုက်ခဲ့နော်...အနှိုင်း အသွင့်ကိုခေါ်လိုက်''
အနှိုင်းကလည်းချစ်သူလေးနဲ့နှစ်ယောက်တည်းတီတီတာတာနေချင်ပါဆိုမှ အသွင်ကဘေးမှာပါနေရင်ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလွတ်လပ်ပါတော့မလဲ။
အဲလိုမှမဟုတ်ရင်လည်း အတာကသူနဲ့လိုက်မှာမဟုတ်တော့သလို အသွင်ကလည်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ဦးမည်။
''အသွင်...နင်လိုက်ခဲ့လိုက်ပါ...မဟုတ်လည်းငါတို့ကသူငယ်ချင်းတွေပဲကို''
''......''
''လိုက်သွားလိုက်ပါသမီးအသွင်ရယ်...ခါတိုင်းလည်းသုံးယောက်အတူသွားနေကျပဲ''
အန်တီနီလာကပြောလာသည်။
ခါတိုင်းကသုံးယောက်လုံးကသူငယ်ချင်းအနေအထားနဲ့သွားကြတာလေ...
အခုက...
''ဟုတ်ကဲ့ပါအန်တီ...အဲဒါဆိုငါအဝတ်အစားသွားလဲလိုက်ဦးမယ်နော်အတာ...ခဏစောင့်ကြ''
အတာကခေါင်းညိတ်ပြလာသည်နှင့် အသွင်လည်းအိမ်ပေါ်တက်ခဲ့လိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲ၍ အောက်ထပ်ကိုပြန်ဆင်းလာခဲ့လိုက်၏။
သူမအောက်ထပ်ကိုရောက်တော့ အနှိုင်းတို့ကသူမကိုကားနားမှာအရန်သင့်ရပ်စောင့်နေတာမို့ အသွင်လူကြီးတွေကိုနှုတ်ဆက်ပြီး အနှိုင်းတို့ဆီကိုပဲတန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်လာလိုက်တော့သည်။
''သွားလို့ရပြီနော်''
အတာကတက်ကြွစွာနဲ့ပဲကားရှေ့ခန်းမှာဝင်ထိုင်သလို အနှိုင်းကလည်းကားမောင်းသူနေရာမှဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အသွင်ကတော့ကားနောက်ခန်းမှာဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကားလေးကနေရာနေထွက်ခွာလာပါတော့သည်။
အတာကတက်ကြွနေသလောက် အသွင်ကတော့ဧရာမကျောက်တုံးကြီးကိုရင်ခွင်ထဲမှာပွေ့ပိုက်ထားရသလိုပါပဲ။
စိတ်မသက်မသာနဲ့...
<<<
အတာက ဉာဏ်လင်းနဲ့ချိန်းထားတဲ့ဆီကိုရောက်သည်နှင့် အနှိုင်းနဲ့အသွင့်ကိုမလှိမ့်တပတ်နဲ့ထားခဲ့ပြီး သူမကတော့အပေါ့သွားမယ်ဟုအကြောင်းပြကာ ဉာဏ်လင်းနဲ့ချိန်းထားတဲ့နေရာဆီသို့ထွက်သွားလေ၏။
''အနှိုင်း...ငါပါဘာလို့စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်နေလား''
''မဖြစ်ပါဘူး''
''ဟုတ်လို့လား...နင့်မျက်နှာကိုကြည့်ရတာတော့ အတော်လေးစိတ်ညစ်နေပုံပါ''
အနှိုင်းကခဏနှုတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ...
''အင်း...ပြောရရင် ငါကချစ်သူနဲ့လျှောက်လည်တာလေ...နှစ်ယောက်တည်းလွတ်လွတ်လပ်လပ်သွားချင်တာပေါ့...အတာကဘာသဘောနဲ့နင့်ကိုခေါ်လာမှန်းမသိဘူး''
သူ့ဆီကထိုစကားကိုတစ်ကယ်ကြီးကြားရပြန်တော့လည်း အသွင်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ၏။
သူမကခေါင်းငုံ့ကျသွားတော့ အနှိုင်းအနေနဲ့မနေသာပြန်။
''ကဲပါ...အဲ့ရုပ်ကြီးဖြစ်မနေပါနဲ့...ငါကနင့်ကိုအရှုပ်ထုပ်လို့ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး...နင်ဝမ်းမနည်းပါနဲ့''
အသွင်ကဘာမှပြန်မပြော။
''အတာကလည်းကြာလိုက်တာဟာ''
သူဆိုင်ထဲကနေလည်ဆန့်ကြည့်ရင်းမှတီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
သူမသိလိုက်တာက အတာကအောင်မြင်စွာနဲ့ပဲသူ့ချစ်သူနောက်ကိုလိုက်သွားပြီဆိုတာပါပဲ။
တစ်ဖက်တွင်....
ဒေါ်ခင်ဦးတစ်ယောက် အသွင်တို့အိမ်ကနေပြန်ရောက်ကတည်းကအဝတ်အစားပင်မလဲနိုင်ဘဲ လူကတစ်ခုခုကိုစိုးရိမ်ကြောင့်ကြစွာနဲ့ပဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်ဖြင့် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေရသည်။
''ခင်ဦး...မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ အဝတ်အစားမလဲဘူးလား''
အဝတ်အစားလဲပြီးအိမ်ပေါ်ကနေဆင်းလာတဲ့ခင်ပွန်းသည်ရဲ့မေးခွန်းကိုလည်းမဖြေနိုင်။
''ခင်ဦး''
''ဘာလဲရှင်''
''မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ''
''စိတ်ပူနေတာ''
''ဘယ်သူ့ကိုလဲ...မဟုတ်မှ သမီးကိုလား''
''ဟုတ်တယ်''
''ဘာစိတ်ပူစရာရှိလို့လဲ...အနှိုင်းနဲ့ပါသွားတာပဲဟာ...ငါတို့ဆီကလည်းခွင့်တောင်းသွားတာပဲ''
''အေး...ယုံကြည်မှုကနေသတိတစ်ချက်လွတ်ပြီး ပြင်လို့မရတဲ့အရာကိုလုပ်သွားမှာစိုးလို့''
''မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲခင်ဦး''
''ရှင်မသိပါဘူး''
ပြောပြီးသည်နှင့်ဒေါ်ခင်ဦးက စားပွဲပေါ်ကသူ့ဖုန်းကိုကောက်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကိုနှိပ်လိုက်လေသည်။
အနှိုင်းသည်လည်း အတာထွက်သွားတာအရမ်းကြာနေပြီမို့ စိတ်ပူပြီးနောက်ကလိုက်ခေါ်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တုန်း သူ့ထံဖုန်းဝင်လာ၍သူစားပွဲပေါ်မှာမှောက်တင်ထားတဲ့ဖုန်းကိုလှန်ကြည့်လိုက်တော့...
''အန်တီခင်ဦးပဲ''
ထိုစကားကြားတော့ အသွင်က
''မကိုင်နဲ့''
ဟုဆိုကာ သူ့လက်ထဲကဖုန်းကိုဆွဲလုလာလေသည်။
''နင်ဘာလုပ်တာလဲအသွင်''
''ဟို...အဲဒါက...''
ထိုစဥ် အသွင့်ထံပါဖုန်းဝင်လာ၍ အသွင်ကသူ့ဖုန်းကိုလည်းပြန်မပေးဘဲ သူမဖုန်းကိုလည်းကိုင်လိုက်လေ၏။
''ဟဲလို''
သူမကထိုတစ်ခွန်းသာပြောပြီး သူ့ထံသို့ဖုန်းထိုးပေးလာ၍ အနှိုင်းကမျက်ခုံးအစုံစုကျုံ့နေရင်းမှ သူမဖုန်းကိုဆွဲယူကာနားမှာကပ်လိုက်လေသည်။
''ဟဲလို''
''ငါပါအနှိုင်း''
''အတာ...နင်ဘယ်ရောက်နေတာလဲ ပျောက်သွားတာအကြာကြီးပဲဟာ''
''ငါနင့်ကိုလှမ်းပြီးတောင်းပန်တာပါအနှိုင်း...တစ်ကယ်တော့ ငါနဲ့ဉာဏ်လင်းကချစ်သူတွေဖြစ်နေကြတာ''
''ဘာ!''
''ဟုတ်တယ်...အဲဒါကိုငါ့အမေသိသွားပြီး ငါ့ကိုအိမ်ထဲမှာအကျယ်ချုပ်ချခဲ့လို့ မေမေငါ့ကိုယုံအောင် နင်နဲ့တွဲပြခဲ့တာ''
''ဟာ...''
''ငါတောင်းပန်ပါတယ်အနှိုင်း...ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးပြီးမုန်းပစ်ချင်လည်းရပါတယ်...ငါမောင်နဲ့မခွဲနိုင်လို့အခုလိုလုပ်မိတာပါ...ငါ့ကိုနားလည်ပေးပါနော်''
ပြောပြီးသည်နှင့် အတာကဖုန်းချသွားပါတော့သည်။
ထိုအခါ အနှိုင်းရဲ့အကြည့်စူးစူးကသူမထံရောက်လာ၍ အသွင့်ကျောထဲမှာစိမ့်ခနဲဖြစ်သွားရလေ၏။
''အ...အနှိုင်း''
''နင်သိပြီးသားလားအသွင်''
''.......''
''နင်သိနေပြီးသားပဲအသွင်...နင်တို့ကငါ့ကိုပေါင်းလိမ်ကြတာပဲ''
''မဟုတ်ဘူးအနှိုင်း...ငါနင့်ကိုထိခိုက်စေချင်တဲ့စိတ်နဲ့အခုလိုလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး...အတာကအကူအညီတောင်းလို့ပါဟာ''
''တော်စမ်းပါ!''
သူဒေါသတကြီးနဲ့ပဲထိုင်ရာကထရပ်လိုက်လေသည်။
''တစ်ယောက်ကငါ့နှလုံးသားကိုလှည့်စားတယ်...တစ်ယောက်ကဘေးကနေကူညီတယ်...အဓိကတရားခံကနင်ပဲနှင်းဆီသွင်''
''ဟင်!''
''နင်သူ့ကိုကူညီတာဘာမှမဖြစ်ပေမယ့် ငါ့ကိုတော့သစ္စာမဖောက်သင့်ဘူး...တစ်ကယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုအမှန်အတိုင်းပြောပြီးအကူအညီတောင်းဖို့ အတာ့ကိုတိုက်တွန်းခဲ့သင့်တာ...အဲဒါဆိုအခုလိုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး''
အသွင်ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
အရာအားလုံးကအသွင့်အမှားပေါ့။
''နင်တို့လိုကလိမ်ကကျစ်ကျပြီး စိတ်ရင်းစိတ်ဓာတ်နိမ့်ကျနေတဲ့မိန်းမတွေနဲ့ပတ်သက်မိတာငါ့အမှားပဲ!...နင်တို့ကိုငါ့သူငယ်ချင်းစားရင်းထဲကထုတ်လိုက်ပြီ...နင့်ကိုငါပိုပြီးမုန်းတယ်အသွင်!...လူမိုက်အားပေးလုပ်ပြီး ငါ့ကိုသစ္စာဖောက်ခဲ့လို့ နင့်ကိုပိုမုန်းတာ''
အသွင် သူ့ကိုမျက်ရည်တွေဝေ့သီနေသောမျက်ဝန်းတွေနဲ့မော့ကြည့်လိုက်စဥ်မှာပဲ သူကအသွင့်လက်ထဲကသူ့ဖုန်းကိုဆွဲယူပြီး နေရာကနေထွက်သွားပါတော့သည်။
''နင့်ကိုငါပိုပြီးမုန်းတယ်အသွင်''
''နင့်ကိုငါပိုပြီးမုန်းတယ်အသွင်''
အထပ်ထပ်ကြားယောင်လာသောစကားသံနဲ့အတူ အသွင့်နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကြေမွသွားခဲ့ရလေ၏။
အဆုံးသတ်မှာအရာအားလုံးမှားခဲ့တာအသွင်ပဲဖြစ်ပြီး ပိုအမုန်းခံရတာလည်းအသွင်ပဲတဲ့...
ရယ်စရာတော့ကောင်းသား...ရင်တော့နာတာပေါ့လေ။
<<<
C.6ဆက်ရန်။