Room 307
Lindaهیونجین یه نگاه به ساعتش انداخت و دوربینش رو از روی پاش برداشت و از کنار تخت سونگمین بلند شد. نگاهی به فلیکس که روی همون تخت نشسته بود انداخت و با یه حرکت کوچیک سر، به در اشاره کرد.
ـ من دیگه برم. فردا میبینمتون.
فلیکس هم بلند شد و دستی به موهاش کشید و یه لحظه به جونگین نگاه کرد.
ـ فردا میبینمتون.
ـ باشه، فعلا.
سونگمین این رو گفت و در رو براشون باز کرد. هیونجین و فلیکس از اتاق بیرون رفتن و سونگمین چند لحظه همونجا موند تا صدای قدم‌هاشون توی راهرو محو شد. بعد در رو بست.
•
•
•
جونگین آخرین کتابش رو گذاشت روی قفسه، دقیقا کنار بقیه، به ترتیب موضوع و بعد قد. یه قدم عقب رفت و نگاه کلی به میزش انداخت. لپ‌تاپ وسط، دفترها کنارش به ترتیب درس، خودکارها توی یه جاخودکاری کوچیک که از خونه آورده بود و یه ساعت رومیزی کوچیک که همیشه چند دقیقه جلوتر از واقعیت تنظیمش میکرد، عادتی که از دبیرستان باهاش مونده بود. لباس‌هاش رو هم قبلا توی کمد چیده بود. همه‌چی مرتب سر جاش بود، دقیقا همونطور که دوست داشت.
سونگمین روی تخت خودش دراز کشیده بود و گوشیش رو بالای سرش با یه دست گرفته بود. یه لحظه سرش رو چرخوند سمت جونگین. نگاهش رفت روی میز جونگین، بعد از اینکه متوجه چیزی شد نگاهش رو بالاتر آورد و با تعجب واقعی، نه شوخی، گفت:
- تو واقعا همه این کتاب‌ها رو به ترتیب قد چیدی؟
- نه به ترتیب قد. به ترتیب موضوع، بعد داخل هر موضوع، به ترتیب قد.
جونگین بدون اینکه برگرده جواب داد و سونگمین چند ثانیه فقط نگاهش کرد، بعد روی آرنجش نیم‌خیز شد تا بهتر ببینه، انگار میخواست مطمئن شه درست شنیده.
- این یه چیز جدیده که من اصلا بهش فکر نکرده بودم. یعنی تو الان برای چیدن کتاب‌هات دو مرحله داری؟
- پیدا کردنشون سریع‌تره.
- من فقط کتاب‌هام رو پرت میکنم یه گوشه، ولی خب هر کی روش خودش رو داره.
جونگین چیزی نگفت، ولی گوشه لبش یه کم بالا رفت. سرش رو به نشونه تاسف تکون داد و نشست لبه تخت خودش و برگه قوانین خوابگاهی که بهش داده بودن رو از توی پوشه بیرون کشید. یادش افتاد هنوز نخوندتش. فقط وقتش نرسیده بود؛ خیلی چیزها امروز اونطور که فکرش رو کرده بود پیش نرفته بود.
- راستی، ساعت سکوت از کی شروع میشه؟
- دوازده شب. تا اون موقع هر کاری میخوای بکن، بعدش فقط باید صدات رو بیاری پایین. آهنگ، حرف زدن، هر چی که فکرش رو میکنی. خاموشی اجباری هم نداریم، چون دانشگاهیم، نه دبیرستان.
جونگین بعد از تحلیل کردن حرف‌های سونگمین، سر تکون داد و برگه رو روی تخت گذاشت.
- خب چراغ چی؟ اگه بخوام تا دیروقت بیدار بمونم و چراغ روشن باشه، اذیت نمیشی؟
سونگمین گوشیش رو خاموش کرد و روی تخت به حالت نشسته دراومد و دستش رو گذاشت زیر چونه‌ش. چند ثانیه طول کشید تا جواب بده.
- نه فکر نکنم. من وقتی خوابم هیچی حالیم نیست. فقط... اگه صبح‌ها زود بیدار میشی، لطفا در رو یواش ببند.
جونگین دست‌هاش رو توی هم قفل کرد و نگاهش رو به برگه روی تخت داد. چشم‌هاش روی نوشته‌ها میچرخید، اما نمیخوند، فقط داشت به جواب سونگمین فکر میکرد.
- پاشو بریم بیرون.
تا حدی یهویی بود که جونگین از فکر کردن دست برداره و به سونگمین نگاه کنه.
- الان؟
- آره الان. چرا نه؟ هوا خوبه، این اطراف هم شلوغ نیست و تو هنوز هیچی ندیدی جز همین مسیری که تا اینجا اومدی. حیفه.
- میتونم فردا ببینم.
- میتونی، ولی امشب بهتره. ممکنه فردا سرت شلوغ شه... بیا.
ساکت نگاهش میکرد تا جوابی ازش بگیره. اینکه چیزی نبود بخواد فکر کردنش رو طول بده.
جونگین برگه رو از روی تخت برداشت و گذاشت توی پوشه‌ای که روی میز بود. یه گشت ساده چیزی نبود که بخواد زیاد بهش فکر کنه.
- باشه.
یه لحظه با تعجب نگاهش کرد، انگار انتظار شنیدن این رو نداشت، بعد لبخند زد.
- باشه؟ همینقدر راحت؟ فکر میکردم حداقل ده تا سوال قبل از موافقت بپرسی. مثلا چند دقیقه طول میکشه، دقیقا کجا میریم، چرا الان و نه بعدا، کی برمیگردیم.
- میخوای الان بپرسمشون؟
- نه، نه، لطفا نه. بیا بریم تا نظرت عوض نشده.
•
•
•
هوا خنک‌تر شده بود، اون گرمای اذیت‌کننده ظهر جاش رو به یه باد ملایم داده بود که بوی چمن تازه کوتاه شده محوطه رو با خودش میاورد.
سونگمین جلوتر راه میرفت، دست‌هاش هر از گاهی بالا میومد تا مسیرها رو نشون پسری که ساکت پشت سرش قدم برمیداشت بده.
- اون سمت راست، اون ساختمون بلنده، دانشکده روانشناسیه. باید بری اونجا، طبقه دوم معمولا... ولی بستگی به کلاست داره.
به یه ساختمون شیشه‌ای دیگه اشاره کرد.
- اون سالن ورزشیه، ولی راستش رو بخوای من تا حالا زیاد ازش استفاده نکردم.
- چرا؟
- چون ورزش کردن یعنی باید از تختم دل بکنم و این... خلاف باورهای اصلیم تو زندگیه.
لب‌هاش رو روی هم فشار داد تا خنده‌ای که گوشه لبش نشسته بود، معلوم نشه.
از کنار یه ساختمون قدیمی‌تر رد شدن که نورش کمتر از بقیه بود و توجه جونگین رو جلب کرد. بی‌توجه به اینکه سونگمین پشت بهش راه میرفت، با سر به ساختمون اشاره کرد.
- اونجا چی؟
پرسید و قدمش رو کند کرد. سونگمین حدس زد که جونگین احتمالا درباره همون ساختمون قدیمی پرسیده چون تا اون لحظه درباره هیچکدوم از ساختمون‌های جدید اطرافشون چیزی نپرسیده بود و فقط از کنارشون رد شده بود. برگشت و رد نگاه جونگین رو دنبال کرد تا چشمش به ساختمون افتاد.
ـ اونجا؟ کتابخونه قدیمی، فکر کنم. زیاد ازش سر در نیاوردم. همه از کنارش رد میشن بدون اینکه واقعا بهش نگاه کنن.
سونگمین شونه بالا انداخت و دوباره راه افتاد. جونگین یه لحظه دیگه هم به ساختمون نگاه کرد بدون اینکه بدونه چرا، بعد دنبال سونگمین راه افتاد.
هر چند قدم، یکی از بچه‌های دانشگاه که سونگمین میشناخت، از کنارشون رد میشد و اون سلام میکرد یا دست تکون میداد، بعد دوباره برمیگشت سراغ حرف زدن. جونگین بیشتر گوش میداد تا حرف بزنه؛ مسیرها رو توی ذهنش ثبت میکرد.
- اینجا رو کامل میشناسی.
خونسردی توی صداش معلوم بود و صدای آرومش به زور به گوش سونگمین رسید.
- سال دومم دیگه. آدم بعد یه سال، حتی اگه نخواد هم نصف دانشگاه رو میشناسه. تو هم تا آخر ترم میشناسی.
سونگمین سال دوم بود. یعنی از این به بعد باید به چشم هیونگ بهش نگاه میکرد، چیزی که تا چند دقیقه پیش اصلا بهش فکر نکرده بود.
- امیدوارم زودتر از یه ترم باشه.
- خب، بستگی داره چقدر مثل من گم شی. من هفته اول سه بار اشتباه رفتم، یه بارش هم وسط یه کلاس مهندسی نشستم و نیم ساعت طول کشید بفهمم اصلا کلاس خودم نیست.
جونگین پوزخند زد و سرش رو به نشونه تاسف تکون داد.
- چطور یه نفر نیم ساعت نمیفهمه کلاس اشتباهیه؟
- خب استادش خیلی با انرژی حرف میزد، فکر کردم شاید یه استاد جدید روانشناسیه که هنوز نشناختمش.
بعد از چند دقیقه دیگه راه رفتن، از کنار یه محوطه باز و پر از نیمکت رد شدن، جایی که وسطش یه فواره بزرگ بود و آب زیر نورهای زردرنگ برق میزد.
- اینجا محوطه اصلیه. تقریبا هر اتفاقی که تو دانشگاه بیوفته، یه جوری به اینجا ختم میشه. تجمع‌ها، جشن‌ها، حتی بعضی وقت‌ها کنسرت‌های کوچیک دانشجویی. پارسال یه گروه از دانشکده موسیقی همینجا اجرا کردن، هوا سرد بود، ولی همه موندن تا آخرش.
نزدیک فواره که رسیدن، جونگین ایستاد و چند لحظه فقط نگاهش کرد. چند تا سکه تهش برق میزدن و یه گروه دانشجو اون طرف، دورتر نشسته بودن روی نیمکت و آروم میخندیدن. گوشیش رو از جیبش درآورد تا یه عکس بگیره و برای مامانش بفرسته.
نگاهش رو از صفحه گوشی گرفت تا زاویه بهتری پیدا کنه. یه قدم عقب رفت و پاش به لبه سنگی دور فواره خورد.
فقط یه لحظه بود. تعادلش به هم خورد و دستش برای گرفتن چیزی توی هوا تکون خورد و همون لحظه گوشی از دست‌هاش لیز خورد.
جونگین خودش رو نگه داشت، ولی گوشی نه. یه صدای کوچیک شپلق توی سکوت اونجا پیچید. هر دوشون همونجا خشکشون زد و به آب خیره موندن. چند ثانیه هیچکدومشون حرفی نزدن.
جونگین به آب خیره موند. توی ذهنش، سریع داشت حساب میکرد که چقدر عمیقه، گوشی هنوز روشنه یا الان داره خراب میشه. بدون اینکه چیزی بگه، آستینش رو بالا زد و تا کمر خم شد و کنار فواره، روی زانوهاش نشست.
- چیکار میکنی؟
نگاه سریعی به سونگمین که پشت سرش ایستاده بود و دوباره به آب انداخت.
- میرم توش.
- با دستت؟ الان؟
- چاره دیگه‌ای هست؟
سونگمین یه نگاه به اطراف انداخت، ولی هیچی به ذهنش نرسید، پس خم شد و روی یه زانوش نشست.
- باشه، ولی منم کمک میکنم.
هر دوشون کنار هم زانو زدن و دستشون رو بردن توی آب. سردتر از چیزی بود که جونگین فکر میکرد؛ انگشت‌هاش تا مچ بی‌حس شدن. تهش بین چند تا سکه، جونگین تونست شکل گوشی رو تشخیص بده.
- اونجاست.
- کجا؟
- جلوت، همونجا که سکه‌ها جمع شدن.
سونگمین دستش رو یه کم دیگه جلوتر برد و بعد از چند ثانیه تلاش، انگشت‌هاش دور گوشی بسته شدن.
- گرفتمش! بیا، بیا.
دستش رو سریع از آب بیرون کشید و گوشی رو با عجله به جونگین داد.
جونگین آستینش رو پایین کشید و گوشی رو باهاش خشک کرد، بعد دکمه کنارش رو نگه داشت و هیچ اتفاقی نیوفتاد. دوباره امتحان کرد، اما هیچی به هیچی.
- روشن نمیشه؟
- نه.
یه نفس عمیق از سر کلافگی کشید و بلند شد. یه نگاه به سونگمین و بعد به گوشی توی دستش کرد.
- فکر کنم باید بیخیالش شم.
سونگمین هم با نگاه کردن به جونگین بلند شد و دست به پهلو ایستاد.
- شاید فقط خیسه. اگه بذاریمش توی برنج، بعضی وقت‌ها دوباره کار میکنه.
- برنج؟
- آره، برنج رطوبت رو میکشه. یه چیزی درباره همین شنیدم، شاید از مامانم؟ دقیق یادم نیست. ولی ضرری نداره امتحانش کنیم.
جونگین چند ثانیه به گوشی نگاه کرد، بعد سر تکون داد.
- باشه. امتحانش میکنیم.
سونگمین یه کم آروم‌تر از قبل راه افتاد. نگاهی به نیمرخ پسری که شونه به شونه‌ش قدم میزد انداخت. مرتب بودن موها و صورت آروم جونگین وقتی گوشیش خراب شده توجهش رو جلب کرد. قرار بود فقط یه نگاه کوتاه باشه، ولی چند ثانیه بیشتر طول کشید.
جونگین که متوجه نگاهش شده بود سرش رو سمتش برگردوند.
- چیه؟
سونگمین سریع نگاهش رو برگردوند و به جلو خیره شد.
- معذرت میخوام. اگه اصرار نکرده بودم بیایم بیرون، الان گوشیت خشک بود.
- من خواستم عکس بگیرم.
- ولی من بودم که آوردمت اینجا.
- اگه بخوایم اینطوری حساب کنیم، من بودم که خواستم عکس بگیرم و تو فقط آوردیم اینجا. مسئولیتش با هر دومونه یا با هیچکدوممون چون فقط یه اتفاق بود.
سونگمین چند ثانیه ساکت موند و بعد یه لبخند کوچیک اومد روی صورتش.
- تو واقعا همه‌چی رو همینطوری تحلیل میکنی؟
- همیشه که نه.
- همیشه، از همون موقع که رسیدی مشخصه.
- شاید. یا شاید فقط سعی میکنم بفهمم اوضاع چقدر بده.
دوباره نگاهش رو به جونگین داد و انگشت شست و اشاره‌ش رو همزمان روی چونه‌ش کشید.
- و الان چقدر بده؟
- یه گوشی جایگزینش میشه. بدتر از این‌ها هم پیش میاد.
•
•
•
توی آشپزخونه مشترک طبقه سوم، سونگمین یه ظرف کوچیک پیدا کرد و یه کم برنج خالی کرد توش و نصف دیگه برنج هم ریخت کف زمین.
- هیچکس نمیفهمه یه کم کمتر شده.
- یه کم؟ فقط یه کم برنج گذاشتی بمونه.
- فردا جبران میکنم، قول میدم.
برگشتن به اتاق، جونگین گوشی رو با احتیاط توی برنج فرو برد و ظرف رو گذاشت روی میزش، کنار بقیه وسایل مرتبش، تنها چیز نامرتب و عجیبی که الان روی اون میز قرار داشت، ظرف برنج بود.
سونگمین لباسی که آستینش خیس شده بود رو عوض کرد و یه تیشرت خشک پوشید، بعد روی تختش ولو شد.
- خب. حالا که رسما اولین روزت با یه فاجعه کوچیک تموم شد... چه حسی داری؟
- بستگی داره چطور حسابش کنی.
- تو چطور حسابش میکنی؟
جونگین چند ثانیه فکر کرد، درحالی که داشت لباس‌هایی که از چمدون بیرون آورده بود رو تا میکرد گفت:
- فکر کنم بیشتر یه چیزی که تو برنامه‌م نبود اتفاق افتاد، ولی ناراحت نیستم. باهاش کنار میام.
- کنار اومدن با یه گوشی خراب یا کنار اومدن با کل این روز؟
- هر دوشون.
سونگمین به پهلو دراز کشید، سرش رو به دستش تکیه داد و به جونگین نگاه کرد.
- کدومش سخت‌تره؟
جونگین انگار داشت واقعا به جوابش فکر میکرد، نه اینکه فقط یه چیزی بگه و مکالمه رو تموم کنه.
- اینکه هیچی طبق چیزی که فکرش رو میکردم پیش نرفت. البته... بد نیست، فقط یه کم متفاوته.
- حداقل امشب یادت میمونه.
چراغ رو که خاموش کردن، جونگین توی تاریکی به سقف خیره موند.
- جونگین؟ فکر میکنی زنده میمونه؟
اخم ریزی کرد و چند ثانیه طول کشید تا منظورش رو بفهمه. نگاهش ناخودآگاه رفت سمت گوشی‌ای که توی ظرف برنج روی میز بود.
- نمیدونم.
سونگمین خنده آرومی توی تاریکی کرد و سرش رو به چپ و راست تکون داد.
- باز همون جواب.
- جواب درستیه. وقتی نمیدونی، بهتره نگی میدونی.
- خب... اگه فردا صبح روشن نشد، بهم بگو. میبریم درستش کنن.
- لازم نیست خودت رو مسئول بدونی.
- نمیدونم... حالا با هم میریم دیگه. فکر کردم بهتره تنها نری.
جونگین لحظه‌ای جا خورد. نگاهش روی سونگمین موند که به یه نقطه نامعلوم چشم دوخته بود. ابروهاش خیلی کم بالا رفت و با تکون دادن سرش جواب داد، هر چند سونگمین متوجهش نمیشد.
- باشه.
پشت به جونگین دراز کشید و پتو رو تا زیر چونه‌ش بالا کشید. چند بار پاهاش رو تکون داد و با لگدهای کوچیک، پتو رو روی خودش صاف کرد.
- شب بخیر، جونگین و واقعا ببخشید، بابت گوشیت.
- شب بخیر. و گفتم که، تقصیر تو نبود.
جونگین هم به پهلو چرخید و به دیوار خیره شد. به این فکر افتاد که شاید از همون اول حق با خودش بود. زندگی توی این اتاق و دانشگاه قرار نبود طبق برنامه پیش بره.
ولی شاید... فقط شاید، قرار نبود بد هم باشه.