Room 307
Lindaهوای آخرهای تابستون هنوز حسابی گرم بود؛ نه از اون گرماهایی که نفس آدم رو بگیره، ولی اونقدری بود که بند کوله روی شونه سنگین‌تر به نظر برسه و کف دست بعد از چند دقیقه گرفتن دسته چمدون، عرق کنه. هر از گاهی یه باد ملایم بین درخت‌های محوطه میپیچید، چند ثانیه‌ای گرما رو قابل‌تحمل‌تر میکرد، بعد دوباره همه‌چی برمیگشت سر جای اولش.
جونگین چند قدم مونده به ورودی ایستاد. چمدونش رو گذاشت زمین، دسته‌ش رو ول کرد و با همون دستی که تا چند ثانیه پیش گرفته بودش، موهای ریخته رو پیشونیش رو مرتب کرد.
نگاهش بین رفت و آمد دانشجوها میچرخید. آخرش رسید به تابلوی بزرگ ورودی.
«دانشگاه هان‌سونگ»
این اسم رو اونقدر توی سایت دانشگاه و دفترچه پذیرش دیده بود که کلا حفظ بود. ولی از نزدیک یه حس دیگه‌ای داشت.
یه جور عجیبی، انگار تا همین چند ثانیه پیش فقط یه اسم بود که توی یه فایل پی‌دی‌اف افتاده بود جلوش و حالا یهو داشت واقعی میشد. جونگین از این حس‌ها خوشش نمیومد، چیزی که نتونه از قبل حدس بزنه یا برنامه‌ریزی کنه، همیشه یه‌کم معذبش میکرد.
محوطه شلوغ بود. یه دختر وسط پیاده‌رو ایستاده بود و مادرش برای چندمین بار یقه لباسش رو صاف میکرد. چند نفر کنار فواره وسط محوطه با هیجان عکس میگرفتن و یکیشون هر بار میگفت:
ـ صبر کن، این یکی تار شد.
چند تا دانشجوی سال‌بالایی با صدای بلند مسیر دانشکده‌ها رو برای ورودی‌های جدید توضیح میدادن و یه نفر همون وسط با دو تا چمدون بزرگ غر میزد.
جونگین ناخودآگاه گاز کوچیکی به لب پایینش زد، اونقدر کوچیک که خودش هم متوجهش نشد. یه نفس آروم اما یه کم لرزون کشید.
ـ خب... شروع شد.
بلند نگفتش. بیشتر شبیه این بود که داشت خودش رو قانع میکرد همه‌چی واقعا از همین لحظه شروع شده. دیگه خبری از دبیرستان نبود، از کلاس همیشگی، از مسیر تکراری هر روز، از اتاقی که سال‌ها توش زندگی کرده بود. از امروز به بعد همه‌چی قرار بود اسم «اولین بار» داشته باشه.
برگه ثبت نام رو از پوشه بیرون آورد، مسیر خوابگاه رو دوباره چک کرد، با اینکه از همون ورودی تابلوها مسیر رو نشون میدادن، باز هم دلش میخواست مطمئن شه. بعد دسته چمدونش رو گرفت و راه افتاد.
چند دقیقه بعد، ساختمون خوابگاه رو پیدا کرد. برخلاف چیزی که فکر میکرد، ساختمون نه قدیمی بود، نه دلگیر؛ نمای روشن و مدرنش زیر نور عصر برق میزد، پنجره‌های قدی تقریبا تموم طبقه‌ها رو پوشونده بودن و درهای شیشه‌ای ورودی رفت و آمد بی‌وقفه دانشجوها رو نشون میدادن. بیشتر شبیه یه مجتمع دانشجویی تمیز و شیک بود تا خوابگاه‌هایی که توی فیلم‌ها دیده بود.
کنار ورودی، چند تا دانشجوی سال‌بالایی با کارت‌های آبی‌رنگ دور گردنشون ایستاده بودن که برای کمک داوطلب شده بودن. یکیشون همین که جونگین از کنارش رد شد صداش زد.
ـ دانشجوی جدیدی؟
جونگین سرش رو از روی برگه بالا آورد.
ـ بله.
پسر یه نگاه به برگه و چمدونش انداخت، بعد لبخند مهربونی زد.
ـ خوابگاه؟
ـ آره.
ـ خب... اتاقت کدوم طبقه‌ست؟
ـ سوم.
پسر با یه حالت دلسوزانه خندید و دستش رو سمت راه‌پله داخل گرفت.
ـ اوه... خب، از الان به بعد با پله‌ها دوست صمیمی میشی.
جونگین نگاه کوتاهی به راه‌پله انداخت و ابروهاش رو بالا داد.
ـ آسانسور نداره؟
ـ داره، ولی فقط برای وسایل خدماتی و مواقع ضروری. دانشجوها حق استفاده ندارن.
ـ منطقیه...
جونگین این رو گفت، ولی از لحنش کاملا معلوم بود اصلا همچین چیزی رو منطقی نمیدونه.
پسر که انگار متوجه منظور جونگین شده بود، گفت:
ـ نگران نباش، یکی دو هفته دیگه احتمالا حتی حواست نیست سه طبقه بالا اومدی. کم‌کم به همه‌چی عادت میکنی، حتی به این.
جونگین توی دلش گفت بعید میدونه، ولی فقط سر تکون داد.
ـ ممنون.
ـ موفق باشی.
وارد لابی شد. در شیشه‌ای با صدای آرومی پشت سرش بسته شد و هوای خنک داخل، جای گرمای بیرون رو گرفت. کف اونجا برق میزد، بوی شوینده ملایمی توی فضا پیچیده بود و دستگاه تهویه بی‌صدا کار میکرد. سمت راست چند دست مبل خاکستری چیده بودن که دو نفر روشون نشسته بودن و فرم پر میکردن؛ سمت چپ چند تا دستگاه فروش نوشیدنی بود که یه پسر با حوصله بین دکمه‌هاش دنبال چیزی میگشت. صدای باز و بسته شدن درها و حرف زدن آدم‌ها قاطی میشد، ولی عجیب این بود که هیچکدوم آزاردهنده نبود. انگار همه یه هدف مشترک داشتن: شروع کردن.
جونگین رفت سمت دفتر پذیرش. صف کوتاهی بود. یکی دنبال کارت اتاقش میگشت و هر پنج ثانیه یه بار جیب‌هاش رو چک میکرد، یکی دیگه با مسئول خوابگاه سر عوض کردن اتاقش بحث میکرد و یه دختر پشت تلفن میگفت:
- مامان... گفتم که رسیدم. نه، هنوز هم‌اتاقیم رو ندیدم.
نوبتش که شد، زن میانسالی که پشت میز نشسته بود عینکش رو بالاتر داد و مدارکش رو گرفت.
- یانگ جونگین؟
- بله.
- سال اول، دانشکده روانشناسی؟
- بله.
زن چند تا برگه از پوشه کنار دستش بیرون آورد و جلوش گذاشت.
- این فرم تحویل اتاقه، این هم قوانین خوابگاه. اینجا، اینجا و اینجا رو امضا کن.
جونگین بی‌حرف امضا زد. زن موقع جمع کردن برگه‌ها گفت:
- راستی، قرار بود یه دانشجوی دیگه این اتاق رو تحویل بگیره، ولی قبل از شروع ترم انصراف داد. امروز اسم تو جاش ثبت شده.
جونگین فقط سر تکون داد؛ نه سوالی پرسید، نه کنجکاو شد بدونه اون یکی کی بوده. در نهایت فرقی به حالش نمیکرد، اتاق همون اتاق بود.
زن یه کارت سفید از کشو درآورد.
- اتاق سیصد و هفت. امیدوارم با هم‌اتاقیت کنار بیای.
- ممنون.
جونگین این رو با خم کردن سرش به نشونه احترام گفت.
- قوانین ساعت سکوت رو هم بعدا بخون.
- حتما.
از دفتر که خارج شد، یکی از برگه‌ها از دستش لیز خورد و افتاد روی زمین. خم شد تا برداره، ولی یه دست دیگه زودتر رسید.
- فکر کنم این مال توئه.
جونگین سرش رو بالا آورد. همون پسری بود که چند دقیقه پیش کنار ورودی دیده بودش؛ موهای بلوند روشن، هدفونی دور گردنش و یه لیوان قهوه یخی که نصف یخش آب شده بود دستش بود.
با صدایی که یه کم از زمزمه بالاتر بود ممنونی گفت و برگه رو گرفت.
- قابلی نداشت.
پسر لبخند کوچیکی زد و همونجا ایستاد، انگار منتظر بود جونگین چیزی بگه. ولی جونگین فقط برگه رو گذاشت توی پوشه و سرش رو یه‌کم پایین آورد، در حد یه خداحافظی کوتاه و رفت سمت راه‌پله.
پشت سرش، فلیکس چند ثانیه به اسم روی برگه فکر کرد، یانگ جونگین و بعد شونه بالا انداخت. دانشگاه جای کوچیکی نبود، ولی اونقدر هم بزرگ نبود که آدم‌ها فقط یه بار از کنار هم رد شن.
جونگین جلوی راه‌پله، نگاهش برای یه لحظه روی یه برگه کوچیک افتاد که با رنگ قرمز روی دیوار کنار آسانسور چسبونده بودنش.
«استفاده از آسانسور فقط برای حمل بارهای خدماتی و شرایط ضروریه.»
"معلومه..." زیر لب گفت و چشم‌غره‌ای به برگه روی دیوار رفت. دسته چمدونش رو محکم‌تر گرفت و اولین پله رو بالا رفت.
طبقه اول، دیوارها مثل لابی روشن و تمیز بودن. دو نفر از کنارش پایین اومدن؛ یکیشون با خنده میگفت:
- اگه امروز همه وسایلت رو بالا آوردی، فردا دیگه نمیتونی راه بری.
اون یکی جواب داد "من الان هم نمیتونم." صدای خنده‌شون کم‌کم دور شد و جونگین بدون اینکه خودش بفهمه، یه لبخند خیلی کوچیک زد.
طبقه دوم، نفسش یه‌کم سنگین‌تر شده بود؛ نه از خستگی زیاد، بیشتر از وزن چمدونی که انگار هر طبقه چند کیلو بهش اضافه میشد. توی پاگرد چند لحظه ایستاد، دسته رو ول کرد و دستش رو تکون داد. کف دستش از فشار دسته فلزی، قرمز شده بود.
- فقط یه طبقه دیگه...
این بار بلند گفت، نه برای غر زدن، بیشتر برای اینکه خودش رو قانع کنه.
یه لحظه، همونجا وسط پاگرد، به این فکر کرد که چقدر بقیه آدم‌ها راحت میرن جلو بدون اینکه هزار بار سبک‌سنگینش کنن. اون یکی که چند دقیقه پیش با خنده از پله‌ها پایین اومد، اصلا به این فکر نکرده بود که چمدونش سنگینه یا نه؛ فقط رفته بود بالا و برگشته بود. جونگین همیشه همینجوری بود. قبل از هر قدم، اول باید میفهمید چقدر قراره سخت باشه، چقدر وقت میبره، چقدر انرژی میگیره و بعد تصمیم میگرفت ادامه بده یا نه. حتی برای یه چیز به این سادگی، مثل بالا رفتن از سه طبقه پله.
شاید همین بود که باعث میشد آدم‌های دیگه فکر کنن سرد و خشکه. ولی خودش اینجوری فکر نمیکرد؛ فقط دوست داشت قبل از اینکه وسط یه چیزی گیر بیوفته، بدونه داره وارد چی میشه.
طبقه سوم که رسید، اولین چیزی که توجهش رو جلب کرد سکوت بود. برخلاف پایین، اینجا رفت و آمد خیلی کمتر بود. راهروی بلندی بود با نور طبیعی خوب، پنجره‌های بزرگ آخر راهرو نور رو تا وسط سالن میکشیدن. کنار هر در یه پلاک نقره‌ای کوچیک بود با شماره اتاق و اسم ساکن‌ها و روی بعضی از درها آویزهای بامزه یا یادداشت‌های کوچیک دیده میشد. روی یکیشون حتی یه استیکر گربه چسبونده بودن. جونگین بی‌اراده اطراف رو با دقت نگاه میکرد. شاید چون میدونست از امروز این راهرو قراره بخشی از زندگی روزمره‌ش شه. صبح‌ها از همینجا رد شه، شب‌ها خسته برگرده، شاید حتی بعضی از مهم‌ترین آدم‌های زندگیش رو اولین بار همینجا ببینه.
301
303
305
بعد بالاخره 307.
قدم‌هاش خود به خود کند شدن. چند ثانیه فقط به پلاک روی در نگاه کرد. زیر شماره اتاق دو تا اسم بود.
«کیم سونگمین» و درست زیرش یه برچسب سفید تازه که روی اسم قبلی چسبونده بودن «یانگ جونگین».
یاد حرف مسئول خوابگاه افتاد. تا همین چند ساعت پیش، اسم یه نفر دیگه روی این در بود. حالا جاش رو اسم خودش گرفته بود.
نفس عمیقی کشید، کارت رو جلوی قفل در گرفت. چراغ سبز شد و صدای کوتاه باز شدن قفل توی سکوت راهرو پیچید. دستش روی دستگیره رفت، این اولین دری بود که قرار بود پشتش زندگی جدیدش شروع شه.
در که هنوز کامل باز نشده بود، صدایی از ته اتاق اومد.
- اگه مسئول خوابگاهی، قبل از هر چیزی باید بدونی اون لیوان تقصیر من نبود!
جونگین یه لحظه مکث کرد، بعد در رو کامل باز کرد.
اتاق روشن بود؛ نور از پنجره بزرگ کنار تخت‌ها میومد و نصف اتاق رو روشن کرده بود. اولین چیزی که دید هم‌اتاقیش نبود، شلوغی بود. روی یکی از میزها چند تا کتاب، جزوه و برگه یادداشت روی هم افتاده بودن، طوری که معلوم نبود آخرین بار کی مرتب شده. یه هودی افتاده بود روی پشتی صندلی، کنارش یه کیف نیمه‌باز که نصف وسایلش بیرون ریخته بود. چند تا جعبه کوچیک کنار تخت بودن با درهای باز که معلوم نبود دقیقا چی توشونه. حتی لبه پنجره هم خالی نمونده بود. یه لیوان قهوه خالی، یه گلدون کوچیک، دو تا خودکار.
جونگین چند ثانیه فقط نگاه کرد. داشت سعی میکرد بفهمه دقیقا کجای این اتاق قراره وسایل خودش رو بذاره.
پسری که روی تخت کنار پنجره نشسته بود، سرش رو از روی لپ‌تاپ بالا آورد. چشمش اول به چمدون کنار در افتاد، بعد به کارت اتاقی که هنوز توی دست جونگین بود و آخر سر خودش.
"اوه..." گفت و چند بار پشت سر هم پلک زد.
- تو...
چند ثانیه طول کشید تا قضیه رو کنار هم بذاره. بعد سریع لپ‌تاپش رو بست و از روی تخت پایین پرید.
- تو هم‌اتاقی جدیدمی؟
جونگین سری تکون داد. سونگمین دستی پشت گردنش کشید.
- راستش... فکر نمیکردم امروز برسی. یعنی میدونستم قراره یکی بیاد، ولی فکر کردم شاید فردا یا پس‌فردا، نمیدونم چرا، فکر میکردم وقت بیشتری دارم که اینجا رو یه کم جمع و جور کنم.
یه نگاه به دور و برش انداخت، انگار تازه از دید یه غریبه داشت اتاق خودش رو نگاه میکرد.
- ولی خب... انگار زمان از دستم در رفته.
جونگین نگاهش هنوز بین وسایل پخش‌شده میچرخید، یه لحظه به میز، یه لحظه به صندلی، یه لحظه به تخت خالی. بعد آروم گفت:
- فکر کنم...
و با انگشت اشاره دور اتاق رو نشون داد.
- فکر کنم نصف این اتاق مال منه.
سونگمین ناخودآگاه به اطراف نگاه کرد، انگار تازه فهمید منظورش چیه. چند ثانیه طول کشید تا خنده‌ش بگیره.
- حق با توئه. باشه باشه، یه دقیقه صبر کن.
دستش رو روی پیشونیش کشید. دیگه وقتش بود شلخته بودن رو کنار بذاره.
- همین الان یه کاریش میکنم، قول میدم تا آخر امروز مرتب میکنم... که انگار هیچوقت اینجا زندگی نکردم.
رفت سمت میز و با سرعت شروع کرد کتابها رو روی هم گذاشتن، جزوه‌ها رو جمع کرد، هودی رو از روی صندلی برداشت و پرت کرد روی تخت خودش، کیفش رو بست و با پا هلش داد زیر میز. با هر وسیله‌ای که برمیداشت، زیر لب یه چیزی میگفت.
- این چرا اینجاست؟... دیشب داشتم دنبالش میگشتم، باورت میشه؟
جونگین کنار در ایستاده بود و فقط نگاه میکرد. بعد از چند لحظه گفت:
- لازم نیست عجله کنی.
- نه، لازمه. نمیخوام اولین تصویری که از من توی ذهنت میمونه، یه آدم شلخته باشه که حتی نمیتونه میز خودش رو جمع کنه.
سونگمین بدون اینکه سرش رو بلند کنه جواب داد. جونگین هم ناچار لبخند کوچیکی زد.
- برای اون یه کم دیر شده.
سونگمین سرش رو یهو بالا آورد، برای یه لحظه انگار میخواست اعتراض کنه، ولی بعد خودش هم خندید.
- خب حداقل صادقی. این رو دوست دارم.
- باشه، ولی از فردا قول میدم بهتر میشه. شاید.
در حالی که داشت کتابها رو برمیداشت گفت.
چند دقیقه بعد، ظاهر اتاق فرق کرده بود. نه اینکه کاملا مرتب شده باشه، نه، ولی حداقل میشد فهمید کدوم سمت اتاق مال کیه. سمت راست تختی با ملحفه صاف، کتاب‌هایی که به ترتیب اندازه کنار هم چیده شده بودن، میزی که فقط وسایل لازم روش بود. سمت چپ، میزی که هنوز معلوم نبود رنگ چوبش چیه، یه هدفون که معلوم نبود سالمه یا نه، چند تا خودکار بدون در و چند تا برگه که احتمالا یه روزی جزوه بودن. این‌ها یه کم جونگین رو اذیت میکردن.
جونگین یه نگاه به دو طرف اتاق انداخت. اختلافشون خنده‌دار بود، دو تا آدم کاملا متفاوت، توی یه اتاق.
همون موقع صدای در زدن اومد. سونگمین بدون اینکه بپرسه کیه، بلند گفت:
- بازه!
و همون لحظه هم برگشت سراغ لپ‌تاپش، انگار اصلا براش مهم نبود کی پشت دره. در باز شد و صدای فلیکس قبل از خودش اومد.
- سونگمین، گیتارم...
تازه وقتی پاش رو گذاشت توی اتاق، چشمش افتاد به جونگین و جمله‌ش نصفه موند. یه لحظه فقط نگاهش کرد، بعد یه لبخند نصفه اومد روی صورتش.
- اوه، تو.
هیونجین از پشت سرش، بدون اینکه حتی سرش رو کامل بیاره بالا چون داشت با یه دست دوربینش رو چک میکرد گفت:
- کی؟
- جونگین.
فلیکس گفت و هیونجین سرش رو بلند کرد، چشمش یه لحظه افتاد روی چمدون کنار در، بعد روی جونگین. نزدیک‌تر رفت و دوربین رو از این دست به اون دست داد. دستش رو سمت جونگینی که کنار تختش ایستاده بود و داشت نگاهشون میکرد گرفت. جونگین نگاهی به دست اون انداخت و بعد خیلی کوتاه باهاش دست داد و قبل از هیونجین، دستش رو با ملایمت عقب کشید.
فلیکس در رو با پاش هل داد که کامل بسته شه، هنوز همونجا وسط اتاق ایستاده بود.
- توی لابی یه برگه از پوشه‌ش افتاد، برداشتم دادم بهش. چند ثانیه بود، ولی خب... رسما من زودتر از سونگمین باهاش آشنا شدم.
سونگمین که تا اون لحظه سرش توی لپ‌تاپ بود، یهو سرش رو بلند کرد.
- صبر کن ببینم چی؟ من همین الان تازه فهمیدم اسمش چیه!
فلیکس شونه بالا انداخت. هیونجین همینطور که دوربینش رو مرتب میکرد، بی‌توجه به بحث اون دو تا، نگاهش روی اتاق چرخید. یه لحظه روی کتاب‌های ردیف‌شده سمت راست، بعد روی شلوغی سمت چپ. یه لبخند کوچیک زد.
- به به.
فقط همین رو گفت، بدون اینکه نگاهش رو از تخت‌ها بگیره.
- عجب تقسیم منصفانه‌ای. یکیشون انگار عکس از پینترسته، اون یکی هم انگار صحنه جرمه.
سونگمین با اخمی که از لحظه ورود فلیکس و هیونجین داشت داد زد:
- هوی!
جونگین برای اولین بار از وقتی وارد اتاق شده بود، یه لبخند واقعی زد، نه از اون لبخند‌های محو و کوتاه.