Rohie Bakhsh
دادرسرشتوی روحیه بخش!
سایت پیشبینی-فروشی در مسائل ژئوپولتیک معتبر استرتفور، که به دقت، بیطرفی و محافظه کاری معروفه، بالاخره اعلام کرد نه تنها حمله به نفتکشها کار ایرانه، بلکه این نشون میده ایران در صدد شروع یه جنگه.
ولی چرا ایران باید بخواد دنبال جنگ باشه؟ جواب این سوال رو در واقع نه این مقاله، بلکه مقالهی قبلی استرفوردر تاریخ 14 ژوئن میده: به خاطر اینکه درآینده نزدیک قراره سیستم مالی ایران فرو بریزه، و تظاهرات خیابانی شکل بگیره و به تغییرات بنیادی در ساختار سیاسی منجر شه.
توجه کنید تا حالا هرگز استرتفورِ محافظهکار احتمال تظاهرات و تغییر توی ساختار قدرت رو نداده بود، و در ملتهبترین روزهای بازار ارز فقط به احتمال تجمعات پراکنده اشاره میکرد که نمیتونن تغییر خاصی به وجود بیارن.
در ادامه این مقاله نویسنده یه شرح از سیاستهای مالی "از این ستون به اون ستون فرجه" میده. اینکه همیشه دولت کمبود بودجه داره و مجبوره از بانک مرکزی قرض کنه. اینکه تا میاد نرخ ارز رو شناور کنه یه بحران تازه درست میشه ومجبورن به جای درست کردن ساختار سیاستهای کوتاه مدت رو دنبال کنن
بعد یه توضیحی میده چطور مردمو با مسکنهای مقطعی آروم کردن، از جمله یارانه و مسکن مهر و ارز به کالاهای اساسی. و از هر کدومش هم یه شبکه پولشویی و فساد تازه متولد شده. مشکلات روحانی برای گرفتن اف.ای.تی.اف هم که معرف حضوره.
در این بین قیمت جهانی نفتم اساسی افت کرد و دولت روحانی نتونست پولی که فک میکرد با رشد فروش نفت به خزانه میریزه رو به دست میاره. یعنی اگرچه فروش نفت رشد 1.5 میلیون بشکهای داشت، ولی خیلی بیشتر از زمان احمدینژادم نشد. بعدم که تحریما شروع شد و فوقع ما وقع!
حالا این وسط یه اتفاقی داره میفته که تازهس. اگر تا حالا حکومت داشت بحرانای اقتصادی رو "مثل یه قوطی شوت میکرد" اینور اونور، به نظر میاد "دیگه وقتش سر اومده."
بر حسب دو استاندار مالی بین المللی (آی.ام.آف و بازل) بانکهای دولتی ایران دیگه نمیتونن به این روند ادامه بدن. در حالی که کف قابل قبول برای شاخص "نسبت کفایت سرمایه" باید 8 باشه، این عدد در مورد بانکهای ایرانی 4.9 هستش.
بعدش چی میشه؟ نویسنده وضعیت رو بسان ارّه ای به ماتحت رژیم توصیف میکنه: اگراین سیاست پول بی پشتوانه دادن و بازی با بانکها ادامه پیدا کنه، گرداب ابرتورم رکودی پیش روست، اگرم نکنه مردم دیگه نمیکشن. که به قول استرتفور میره دنبال یه قمار تازه، که همانا بازی با جنگ باشه.
اگر آمریکا همیشه گزینه نظامی حمله محدودش بالاسر رژیمه و اعتراضات مردمی هم قریبالوقوع، چرا خودش یه جنگ محدود پیشدستانه شروع نکنه که بازی پنجاه-پنجاه باشه؟
" بیایید مفروضاتمان را مرور کنیم: کاخ سفید فکر میکرد فشار ضربتی و خشن تحریمها تهران را ضعیف میکند و پای میز مذاکره میکشد. ولی اشتباه کرده بود و دست رهبری ایران را نخوانده بود. ایران تا هنوز به نقطه ابر تورم سه رقمی و اعتراضات خیابانی گسترده نرسیده،تصمیم گرفته است واکنش پیشدستانه/
نشان دهد،با علم به اینکه محتمل است تحرکهای تلافیجویانه اش ریسک حمله نظامی در پی داشته باشد.اگرحمله های محدود نظامی همیشه روی میز آمریکا بوده،به نظر تهران رسیده که بهتر است مادامی که در موضع قدرت هستند چند سرباز آمریکایی دیگر از آب بگیرد و حول آن روحیه ملی را در داخل تقویت کنند."
البته حواسشون بوده جوری پروپاگاندا کنن که مردم داخل فک کنن پاپوشه، اما در عین حال غربیا رو مطمئن کنن که خودمون بودیم. حالا این فرار به جلو چه معنی ای میده؟
اعتماد به نفس کاذب! حتی یه حمله محدود آمریکا موشکای بالستیک و نیروی دریایی ایرانو جوری از کار میندازه که هرگز نتونن ترافیک هرمز رو قطع کنن. به علاوه هیچ تضمینی نیست که محاسباتشون درست در بیاد و کار به یه جنگ تمام عیار نرسه.
حالا چرا من این مقالهها رو انتخاب کردم؟ برای اینکه دیدم جو بدی تو بچههای مبارز افتاده. همه از تحرک مردمی و نتیجهش ناامید شدن. والبته پروپاگاندای رژیمم بی تاثیر نیست. چند وقت یه بار یه "استاد دانشگاه تهران" یا "پژوهشگر انیستیتو واشنگتن" پیدا میشه که بگه انقلابی نمیشه و خبری نیس
ولی ای مردم! متخصصای واقعی دارن میگن: 1- روند فروپاشی مالی رژیم شروع شده. 2- این فروپاشی به اعتراضات گسترده منتهی میشه. 2- اعتراضات نتیجه شون تغییر ساختاری رژیمه. 3- این تغییر انقدر بزرگه که ریسکش از یه حمله نظامی محدود برای رژیم بیشتره. 4- رژیم داره با دست خودش دست به یه قمار/
پنجاه پنجاه میزنه، به امید اینکه اگر حمله محدود بمونه رژیم مقداری از توان نظامیشو از دست میده اما تنش رو مدیریت کرده و از گردنه رد شده، چون در شرایط جنگی سرکوب مخالفان رو با خیال راحت انجام میده. اما قدرت مردم اونقدر بزرگه که نشه روش ریسکی کرد. خودتونو دست کم نگیرید.
لینک مقاله ها:
https://t.co/JF2X0ScNO1