Right here 30

جی قدمی به عقب رفت و با چهره ی جمع شده ای به جیک خیره شد، جیک آهی کشید و تا خواست در رو ببنده و نذاره این بحث ادامه پیدا کنه جی در رو نگه داشت و پوزخندی زد

-وقتی مستم؟

مکث کرد و چهره ی جدی ای به خودش گرفت، در رو محکم تر گرفت و کمی جلو رفت

-درسته.. چون وقتی مستم میتونم حسم رو بهت بگم، وقتی مستم هیچ درکی از کارای خودم ندارم و بدون منطقم جلو میرم

جیک در رو رها کرد و در ادامه داخل خونه شد، جی داخل نشد، ممکن بود باز جیک بهش متلک بندازه و در نهایت از خونه بیرونش کنه

-نمیخوای باهام حرف بزنی؟ من انقدر منزجر کننده ام که حاضر نیستی به حرفام‌ گوش بدی؟

جیک مسیری که رفته بود رو برگشت و با گرفتن دست جی اون رو داخل خونه کشید

-اوه فکر میکردم رو اعصابتم

+من توضیح بیشتری میخوام

جیک بلافاصله گفت و دست به سینه مقابلش ایستاد، چهره ی پسر کوچکتر حالت گنگی به خودش گرفت و با صدای آرومی حرف هاش رو به زبون آورد

-نمیشه منو دوست داشته باشی؟

جیک اخمی کرد و چشم هاش رو ریز کرد، دوست داشتن؟ جی پسر دوست داشتنی ای بود و دلیلی نداشت که جیک دوستش نداشته باشه

+من همین الانش هم دوستت دارم

-نه اون دوست داشتن..

جی مکث کرد و نگاهش رو به چشم های جیک داد، نفسش رو بیرون داد و نگاهش رو سمت دیگه ای چرخوند

-نه به عنوان یه برادر بزرگتر، به عنوان یه عاشق، به عنوان یکی که..

از ادامه دادن حرف هاش منصرف شد و دستش رو مشت کرد و به پاش ضربه ی آرومی زد

-نمیخوای چیزی بگی؟

جیک با حرف های جی و در نهایت سوالی که ازش پرسیده شد ناباور‌ تکخنده ای کرد و سرش رو به تاسف تکون داد، حالت چهره اش عوض شد و دست هاش رو کنار بدنش انداخت

+چیزی هم میتونم‌ بگم؟

حق با جیک بود، نمیتونست چیزی بگه و احتمالا تا حالا که بیرونش نکرده‌ بود بخاطر این بود که قلبش نشکنه، اما این براش مهم بود؟

+خودت رو بذار جای من، یکی که تا دیروز فکر میکردی میتونی به عنوان یه برادر بزرگتر مراقبش باشی بیاد و بهت اعتراف کنه..

صداش برای کلمات آخر تحلیل رفت و نیم نگاهی به چهره ی جی انداخت، جی هومی کشید و سرش رو به تفهیم تکون داد

-متوجه ام

آروم گفت و سمت دیگه ای چرخید تا بیرون بره، جیک خسته بود و احتمالا حالا باید استراحت میکرد پس موندنش در اونجا فقط باعث اذیت شدن جیک میشد

-استراحت کن

جیک نفسش رو بیرون داد و تا لحظه ی بیرون رفتن جی صبر کرد، به محض اینکه جی از خونه خارج شد جیک سمت کاناپه رفت و با ناباوری تمام مشتی به کاناپه زد و خودش رو روش پرت کرد

نمیدونست چه واکنشی نشون بده، نه در خلوتش و نه پیش جی، واقعا چطور ممکن بود جی بهش علاقمند باشه؟ و حالا چه دلیل کوفتی ای وجود داشت که به دیشب فکر کنه؟

درست موقعی که جی داخل شد و روی همین کاناپه بوسیدش آهی کشید و در حالی که سعی میکرد هیجاناتش رو کنترل کنه از روی کاناپه بلند شد و سمت اتاقش حرکت کرد تا اول لباس هاش رو عوض کنه و حواسش رو پرت کنه بوسه ای که دیشب داشت مدام در ذهنش نقش میبست و جیک رو از خودش متعجب میکرد

اینکه جی حتی داخل بوسیدن ناشی بود و با این حال داشت میبوسیدش مدام به ذهنش میومد و دیوونه ترش میکرد

حتی نمیتونست به هیسونگ یا سونگهون زنگ بزنه چون مسئله ای نبود که بشه با هیچکدومشون در میون بذاره و حالا ذهنش هر لحظه درگیرتر میشد

با اینکه حالا از این که جی حسی فراتر از چیزی که توی ذهنشه داره اما نیاز به توضیحات بیشتری داشت، جی آدم گنگی بود و حالا که مستقیما بهش این منظور که بهش علاقمنده رو رسونده بود ذهن جیک رو درگیر این کرده بود که نکنه حسی متقابل بهش رو داره؟

با اینکه امکان نداشت علاقه ای بهش داشته باشه، چرا داشت بهش فکر میکرد؟ خیلی راحت میتونست هربار که جی نزدیکش میشه دورش کنه اما چرا اینکار رو نمیکرد؟ بخاطر دوست صمیمیش سونگهون بود یا چی؟ حتی این هم منطقی به نظر نمیومد و مدام ذهنش سمت طرف دیگه ای میچرخید

هیسونگ به محض اینکه از سرکار برگشت با سونگهون قرار شام گذاشت و حالا در حالی که داخل رستوران منتظر سونگهون بود به منوی غذاها نگاه میکرد و همچنان منتظر بود که سونگهون بیاد

اون حتی مینگی رو پیچونده بود تا با سونگهون شام بخوره و به اینکه مینگی قراره چه تلافی ای سرش در بیاره رو از سرش انداخته بود

+چطوری مو قشنگ

صدای سونگهون رو از فاصله ی دو متری شنید و سرش رو بالا آورد، لبخندی زد و از روی صندلیش بلند شد

-مو قشنگ؟

+موهات قشنگه دیگه.. چی بگم؟

هیسونگ تکخنده ای کرد و هردو روی صندلی نشستن، لبخند از روی لب های جفتشون محو نمیشد و هردو برای این قرارِ شام هیجان داشتن

+چی سفارش دادی؟

-منتظر تو بودم

سونگهون تنها ابروهاش رو بالا انداخت و هومی گفت، اما هرکاری از طرف اون پسر باعث ذوق زدگیش میشد، هرچیز کوچیکی و حالا برای اولین بار داشت این حس رو تجربه میکرد

هردو غذاهاشون رو سفارش دادن و با رفتن گارسون دوباره تنها شدن، سونگهون دست هاش رو روی میز گذاشت و کمی صندلیش رو جلو کشید

+به جیک چیزی گفتی؟

هیسونگ ناباور تکخنده ای کرد و با کمی مکث سرش رو به منظور منفی تکون داد، سونگهون لبخند دندون نمایی زد و همزمان با تکون دادن سرش هومی کشید

+حالا بهش میگیم

تنها یک روز از وقتی که وارد رابطه شده بودن میگذشت و وقت برای اینکه با جیک در میونش بذارن بود، سونگهون راجع به جی مطمئن نبود، با فکر به اینکه چند مدتی هست که جی رو نمیبینه و حتی جی بهش زنگ نمیزنه فکرش درگیر شد و لبخندش محو شد

سونگهون و جی هردو در سن حساسی بودن که مادرشون از دنیا رفت و از همون موقع بود که سونگهون با خودش گفت مراقب جی میمونه، جی همیشه عادت داشت با دوستش جونگوون وقت بگذرونه و سونگهون از وقتی این رو فهمید که جی بدون اون هم میتونه مراقب خودش باشه خودش رو مشغول زندگی خودش کرد

اونقدر مشغول زندگیش و مشغول کار پیدا کردن شد که جی تنها بخشی از ذهنش رو مشغول به خودش کرد، هربار که جی باهاش تماس میگرفت درگیر کاری بود یا از کاری اخراج شده بود که حتی دل این رو نداشت که باهاش صحبت کنه