"Ride Or Die"

"Ride Or Die"

teexio

حالت تهوع دیگر قابلِ تحمل نبود. اسیدِ معده‌اش با شدتِ بیشتری بالا می‌آمد و اتاق دورِ سرش شروع به چرخیدن کرد. جونگوون چشمانش را محکم بست و نفسِ عمیق و لرزانی کشید تا بلکه این حسِ وحشتناک را کنترل کند، اما فایده‌ای نداشت.

دستش را روی معده‌اش فشرد و با صدایی که حالا از زورِ تهوع و فشار، ضعیف و بریده‌بریده شده بود، زمزمه کرد: — «هیونگ... بهتره بری.»

جی که هنوز در حال و هوای بحثِ قبلی بود و انتظارِ این تغییرِ لحنِ ناگهانی را نداشت، ابرویی بالا انداخت. با لحنی نیمه‌شوخی و نیمه‌جدی، در حالی که کمی به سمتِ جونگوون متمایل می‌شد، گفت: — «یاا... داری بیرونم می‌کنی؟ همین الان داشتی می‌گفتی دلت می‌خواد...»

اما قبل از اینکه جمله‌ی جی تمام شود، رنگِ صورتِ جونگوون کاملاً پرید. دستش را محکم روی دهانش گذاشت و چشمانِ گربه‌ای‌اش از شدتِ وحشت گرد شد. از روی تخت پرید و بدونِ اینکه منتظرِ واکنشِ دیگری از طرفِ جی بماند، با قدم‌هایی تند، نامتعادل و هراسان از اتاق بیرون دوید و خودش را با تمامِ سرعت به سمتِ دستشوییِ داخلِ راهرو پرت کرد.

جی بلافاصله از روی تخت پرید و به دنبالش رفت. وقتی به راهرو رسید، جونگوون درِ دستشویی را از پشت بسته بود. صدای عوق زدن‌های دردناک و سرفه‌های خفه‌اش از پشت درِ چوبی به وضوح شنیده می‌شد. جی دستش را روی در گذاشت، کلافه نفسش را بیرون داد و زمزمه کرد: «بهت گفتم معده‌ت رو سوراخ کردی...»

می‌دانست الان ایستادن پشت در کمکی نمی‌کند، بنابراین به سرعت به سمت آشپزخانه رفت تا چند وسیله برایش آماده کند.

آشپزخانه حالا کاملاً از شیشه‌های سوجو و کاسه‌های نودل پاکسازی شده بود. جیک روی میزِ تمیزشده نشسته بود و همراه با نیکی داشتند شامِ دیروقتشان را می‌خوردند. نیکی با گونه‌های پر از غذا، نگاهی به چهره‌ی نگرانِ جی انداخت و با دهانِ پر پرسید: — «اون صدای جونگوون بود؟»

جی در حالی که یک بطری آبِ هم‌دما با محیط و یک لیوان از کابینت برمی‌داشت، با کلافگی دستش را لای موهایش کشید: — «آره... هر دوشون امشب رکورد زدن. سونگهون که بیهوش شد، این یکی هم داره کلِ محتویاتِ معده‌اش رو بالا میاره. اصلاً نمی‌دونم چقدر خوردن.»

جیک لقمه‌اش را قورت داد، با تأسف سر تکان داد و با لحنی دلسوزانه گفت: — «بهشون گفتم ترکیبِ اون نودل با سوجو کشنده‌ست. فردا صبح قراره تو خوابگاه راه بریم و فقط ناله‌ی سردرد بشنویم.»

جی موافق سر تکان داد. حوله‌ی تمیزی را از روی قفسه برداشت و از آشپزخانه خارج شد: «شام‌تونو بخورین زودتر بخوابین، من حواسم بهش هست.»

صدای عق زدن‌ها حالا جای خودش را به صدای شرشرِ شیرِ آب داده بود. جی به دیوارِ کنارِ چارچوب تکیه داد و در حالی که صبورانه منتظر بود، با پشتِ انگشتانش ضربه‌ی آرامی به در زد:

— «جونگوونا... عجله نکن، هر وقت کارت تموم شد درو باز کن.»

صدای آب قطع شد و چند دقیقه بعد، در با صدای کلیکِ ضعیفی باز شد. جونگوون با چهره‌ای کاملاً رنگ‌پریده، چشمانِ بی‌فروغ و موهایی که از شستنِ صورتش خیسِ آب شده بود، از چارچوب بیرون آمد. جی بدون هیچ حرفِ اضافه‌ای، حوله را دورِ گردنِ او انداخت و شانه‌به‌شانه، او را تا اتاقش همراهی کرد.

جونگوون با بی‌رمقی روی لبه‌ی تخت نشست و ساعدهایش را روی زانوهایش ستون کرد. جی دقیقاً کنارش جا گرفت. وقتی کمی به او نزدیک شد، حرارتِ غیرعادیِ بدنِ لیدرِ جوان از زیرِ لباس به پوستش رسید؛ جونگوون تب کرده بود. نگاهِ جی پایین‌تر رفت و متوجه شد تیشرتِ جونگوون، بر اثرِ ترکیبِ عرقِ سرد و آبی که در دستشویی به سر و صورتش پاشیده بود، کاملاً خیس شده و به تنِ داغش چسبیده است.

بدونِ اینکه منتظرِ درخواستی بماند، دستش را جلو آورد تا لبه‌ی تیشرت را بگیرد و به درآوردنش کمک کند. اما جونگوون، با دستانی لرزان، مچِ دستِ جی را گرفت و آرام پس زد. نگاهِ خسته و نیمه‌بازش را بالا آورد و با صدایی که از شدتِ ضعف به زحمت شنیده می‌شد، زمزمه کرد: — «هیونگ... برو بخواب. من خوبم... خودم انجامش می‌دم.»

جی دستش را پس نکشید. نگاهِ تیز اما دلسوزش را به چشم‌های بی‌حالِ جونگوون دوخت و با لحنی که همزمان قاطع و بی‌نهایت مهربان بود، گفت: — «ساکت باش بچه.»

این جمله‌ی کوتاه، تمامِ مقاومتِ جونگوون را در هم شکست. او دستانش را بی‌رمق پایین انداخت و تسلیم شد. جی با احتیاط و ملایمتی که از مردی با آن ظاهرِ محکم بعید به نظر می‌رسید، لبه‌های تیشرت را گرفت و آن را به آرامی از تنِ داغ و تب‌دارِ جونگوون بیرون کشید. جونگوون با برخوردِ هوای اتاق به پوستِ برهنه‌اش لرزِ خفیفی کرد. جی تیشرتِ خیس و مچاله را مستقیماً داخلِ سبدِ لباس‌های کثیفِ گوشه‌ی اتاق پرت کرد.

احساسِ آسیب‌پذیری و شرم، در کنارِ بوی گنگِ الکل و معده‌ی خالی‌اش، جونگوون را کلافه کرده بود. با صدایی گرفته، خجالت‌زده و پر از غرغرِ بچگانه نالید: — «آیشش... حتماً خیلی بوی بدی می‌دم. مگه مجبوری تحملم کنی...»

جی حرکتِ دستانش را متوقف کرد. نگاهش را به شانه‌های افتاده، پوستِ ملتهب و صورتِ درهم‌رفته‌ی جونگوون دوخت. این بار، هیچ اثری از شوخی، سرزنش یا طعنه‌های همیشگی در چهره‌اش نبود. نگاهش سرشار از یک شفقتِ خالص و محافظت‌کننده‌ی عمیق شد.

جی کمی به جلو خم شد و با صدایی بی‌نهایت نرم، جدی و آرام، سکوتِ اتاق را پر کرد: — «نه... اصلاً بو نمی‌دی.»

حوله را از دورِ گردنِ جونگوون بالا آورد و با نرمی روی موهای نمدارِ او کشید. چشمانش در نورِ ضعیفِ آباژور برقی از محبت زد و ادامه داد: — «بوی یه بچه رو می‌دی که شیر بالا آورده... همون‌قدر ناز و تمیز.»

حرارتِ تب شبیهِ آتشی کند و زیرپوستی، تمامِ بدنش را می‌سوزاند. قفسه‌ی سینه‌اش با ریتمی تند و نامنظم بالا و پایین می‌رفت و ضربانِ قلبش—کوبنده، سنگین و بی‌رحم—در پشتِ پرده‌ی گوش‌هایش صدا می‌کرد. اثرِ سوجو هنوز در رگ‌هایش جریان داشت و حسِ بی‌وزنیِ معلق و توهم‌آلودی به سرش می‌داد.

تراکمِ افکار در ذهنش شبیهِ حرکتِ جنون‌آمیزِ یک قطارِ از ریل‌خارج‌شده بود. کلماتِ امشب، اعتراف‌های تاریک و تلخِ سونگهون، آن نگاه‌های ازهم‌پاشیده زیرِ نورِ ضعیفِ آشپزخانه، و درکِ این حقیقت که آدم‌ها چطور زیرِ بارِ «دوست‌داشتن‌های ناگفته» خرد می‌شوند... همه و همه مثلِ هاله‌ای از دودِ غلیظ مغزش را پر کرده بودند.

اما حالا، تمامِ آن افکارِ پرالتهاب، پشتِ دیوارِ حضورِ جی متوقف شده بودند.

جونگوون همان‌طور بی‌حرکت نشسته بود و با چشمانی که از داغیِ تب و مستی برق می‌زد، به صورتِ جی که در فاصله‌ی چند سانتی‌متری‌اش قرار داشت، خیره ماند. ذهنِ خمار و متوهمش شروع به بافتنِ خیالاتِ عجیب کرد؛ رویایی شیرین، ممنوع و دست‌نیافتنی که فقط در منطقِ پرتردیدِ الکل و تب معنا پیدا می‌کرد.

«نکنه جی‌هیونگ هم دوستم داره؟ نکنه اونم مثلِ اون کسیه که سونگهون ازش حرف می‌زد؟»

قلبش یک دورِ دیگر دیوانه‌وار به سینه‌اش کوبید. تمنای عمیقی از اعماقِ وجودش زبانه کشید. نگاهش ناخودآگاه روی پهنای شانه‌ها و خطِ سینه جی سر خورد.

«الان می‌تونم بغلش کنم؟ فقط... فقط سرم رو بزارم روی شونه‌ش و چشام رو ببندم؟»

امواجِ تب بدنش را لرزاند. جونگوون دستش را کمی تکان داد، انگشتانش روی تشک خزیدند تا به لباسِ جی برسند، اما ناگهان صدایی ترسو در گوشه‌ی ذهنِ آشفته‌اش ترمز کشید:

«نه... نه، بغلش نکن. بو میدم... خرابش می‌کنی جونگوون...»

او دستش را همان‌جا روی تشک قفل کرد و تنها نگاهش را بالا کشید. جی کاملاً حواسش به او بود؛ با آن دقتِ وسواسی و دست‌های گرمش، حوله را نرم روی موهای نمدارِ جونگوون می‌کشید. جونگوون با ریزبینیِ بیمارگونه‌ای که از تب نشأت می‌گرفت، خطوطِ چهره‌ی جی را کاوید.

«چشاش چقدر جدیه... یکوچولو اخم کرده. بخاطرِ منه؟ از دستم کلافه‌ست؟»

نگاهِ جونگوون روی پوستِ صورتِ جی مکث کرد. نورِ زرد و کم‌رمقِ آباژور روی گونه‌های او سایه انداخته بود.

«رنگش پریده؟... یا از اول همین رنگی بود؟ چرا این‌قدر نگران به نظر می‌رسه؟»

جی که متوجهِ این نگاهِ طولانی، مات و بی‌حركتِ جونگوون شده بود، حوله را پایین آورد. دستِ پهن و گرمش را آرامی روی پیشانیِ داغِ جونگوون گذاشت تا تبش را اندازه‌گیری کند. تماسِ آن دستِ خنک و صلب روی پوستِ ملتهبِ جونگوون، شبیهِ شوکِ الکتریکیِ ضعیفی بود که از پیشانی‌اش تا تهِ ستونِ فقراتش دوید.

جونگوون ناخواسته پلک‌هایش را روی هم فشرد و آهِ بسیار کوتاهی از بینِ لب‌های خشکش بیرون پرید—آهی که تمامِ عطش، خستگی و رازِ سرکوب‌شده‌ی سینه‌اش را در خود داشت.

جی چند لحظه از کنارِ تخت بلند شد، دستمال‌های مرطوب را از روی میز برداشت و دوباره کنارِ جونگوون نشست. صدای خفه‌ی باز شدنِ بسته‌ی دستمال در سکوتِ سنگین و ملایمِ اتاق پیچید.

بدونِ اینکه حرفی بزند یا جوِ اتاق را با نصیحت‌های تکراری خراب کند، اولین دستمالِ خنک را روی پوستِ داغ و ملتهبِ گردنِ جونگوون گذاشت. خنکیِ ناگهانیِ دستمال باعث شد جونگوون ناخودآگاه مورمورش شود و شانه‌هایش را کمی جمع کند، اما دستِ بزرگ و گرمِ جی روی شانه‌ی برهنه‌ی او نشست تا آرام نگهش دارد.

جی با دقت، صبوری و وسواسی، شروع کرد به پاک کردنِ عرقِ سرد و رطوبتِ نشسته‌روی گردن، گودیِ ترقوه و سینه‌ی جونگوون. تماسِ دستمالِ خنک روی پوستِ تب‌دار، حسِ عجیبی از سبکی به جونگوون می‌داد، اما هم‌زمان ضربانِ قلبش را تندتر می‌کرد.

جی در حالی که دستمال را با ملایمت روی خطِ فک و رگ‌های برجسته‌ی گردنِ او می‌کشید، با صدایی که به یک پچ‌پچِ بمِ شبانه شبیه بود، کوتاه پرسید: — «بهتری؟»

جونگوون که پلک‌هایش از فرطِ خستگی و تب سنگین شده بود، قدرتِ کلام نداشت. فقط سرش را به آرامی تکان داد.

جی دستمالِ تازه دیگری برداشت، آن را روی بازوی جونگوون سر داد و با همان لحنِ کم‌حرف و جدی زمزمه کرد: — «دستتو یکم بیار بالا...»

جونگوون بی‌چون‌وچرا اطاعت کرد. بازوی بی‌رمقش را کمی بالا کشید تا جی بتواند پهلوها و زیرِ بازوهایش را هم تمیز کند. لمس‌های جی آرام، منظم و بی‌نهایت محترمانه بود؛ طوری که انگار داشت از یک مجسمه‌ی چینیِ ترد و شکستنی مراقبت می‌کرد.

وقتی دستمالِ خنک روی پوستِ پهلوی جونگوون کشیده شد، لرزِ خفیفی از ستونِ فقراتش بالا رفت و پوستش مرغابی شد. جی بلافاصله دستش را متوقف کرد. نگاهِ جدی و نگرانش را روی چهره‌ی برافروخته و چشمانِ نیمه‌بازِ جونگوون چرخاند و با صدایی که از همیشه نرم‌تر بود، پرسید:

— «لرز داری؟»

لبخندِ نرم، خمار و بی‌رنگی روی لب‌های متورمِ جونگوون نشست. او با آرامشی عجیب به چشم‌های نگرانِ هیونگش نگاه کرد و با صدایی که از سبکی و رهاییِ بعد از تب پر بود، زمزمه کرد: — «نه... حالم خیلی خوبه.»

جی نفسِ عمیق و کلافه‌ای کشید، اما مخالفت نکرد. از کنارِ تخت بلند شد و درِ کمد را باز کرد. نگاهش بینِ لباس‌ها چرخید تا اینکه یکی از تیشرت‌های نخی، گشاد و مشکیِ خودش را که از چند روزِ پیش در اتاقِ جونگوون جا مانده بود، بیرون کشید. دوباره کنارِ او برگشت و با احتیاطِ تمام، تیشرت را از سر و بازوهای بی‌رمقِ لیدرِ جوان رد کرد. پارچه‌ی نرمِ لباس که هنوز بوی تلخ و آشنای جی را در تار و پودش داشت، مثلِ یک آغوشِ امن و نامرئی تنِ داغ و ملتهبِ جونگوون را دربرگرفت.

جی دستش را پشتِ کمرِ جونگوون گذاشت و با ملایمتی بی‌نظیر، او را به سمتِ عقب هدایت کرد تا سرش روی بالشتِ خنک قرار بگیرد. ملحفه را تا روی قفسه‌ی سینه‌اش بالا کشید و لبه‌هایش را مرتب کرد. بعد، همان‌جا روی لبه‌ی تخت، درست در فاصله‌ی چند سانتی‌متریِ او نشست. نگاهِ تاریک و محافظت‌کننده‌اش را در سکوت به چهره‌ی رنگ‌پریده و غرق در خواب‌آلودگیِ جونگوون دوخت و با لحنی که ترکیبی از دستورِ قاطع و یک خواهشِ نرم بود، گفت: — «دیگه هیچ‌وقت این‌قدر نخور.»

جونگوون جوابی نداد. نه سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد و نه کلمه‌ای برای مخالفت از بینِ لب‌هایش عبور کرد. فقط در یک حرکتِ کاملاً غریزی، بی‌دفاع و ناخودآگاه، دستش را از زیرِ ملحفه بیرون آورد، انگشتانِ تب‌دار و لرزانش را جلو کشید و دورِ دستِ بزرگ و گرمِ جی گره زد.

او نیازی به قول دادن نداشت؛ فقط می‌خواست آن لنگرِ آرامش را محکم نگه دارد. با همان لبخندِ محوی که حالا در خطوطِ صورتش حل شده بود، پلک‌های سنگینش را روی هم گذاشت و با لمسِ حضورِ محکمِ جی در کنارش، تسلیمِ خلسه‌ی الکل شد و به خوابی عمیق و تاریک فرو رفت.

سنگینیِ تاریک و بی‌رحمِ خواب، حدودِ یک ساعت بعد، شکاف برداشت. جونگوون با حسِ گنگ و اذیت‌کننده‌ای از خشکیِ مطلق در گلویش، از اعماقِ خلسه‌ی الکل بیرون کشیده شد. زبانش مثلِ تکه‌چوبی خشک به سقفِ دهانش چسبیده بود و نوزیدَنِ هیچ نسیمی در اتاق، هوای گرم و سنگین را کلافه‌کننده‌تر می‌کرد.

قبل از اینکه بدنش را تکان دهد، حس کرد سرش روی متکای همیشگی‌اش نیست؛ بلکه روی سطحِ گرم، پهن و استخوانیِ دستِ جی قرار گرفته است. جی در همان وضعیتِ ناراحت، روی لبه‌ی تخت و کنارِ او، با لباسی که هنوز بوی بیرونی می‌داد، بی‌صدا خوابش برده بود. یک دستش را زیرِ سرِ جونگوون ستون کرده بود تا مبادا در خواب تکان بخورد و حالش خراب شود. این حضورِ محکم و حمایتِ بی‌ادعا، برای ثانیه‌ای در دلِ جونگوون پیچید، اما عطشِ سوزانِ گلویش مجالِ مکث نداد.

او با غایب‌ترین حرکتِ ممکن، با نفس‌هایی حبس‌شده، سرش را میلی‌متر به میلی‌متر از روی دستِ جی سر داد و روی بالش هدایت کرد. جی تکانِ کوچکی خورد، ابروهایش در خواب در هم رفت، اما بیدار نشد. جونگوون ملحفه را کنار زد، پای لختش را روی پارکت‌های سردِ اتاق گذاشت و ایستاد.

سکوتِ خوابگاه شبیهِ یک پارچه‌ی مخملِ سیاه و ضخیم، روی تمامِ اشیا افتاده بود. فقط صدای شلنگِ خنک‌کننده‌ی یخچال و ریتمِ منظمِ نفس‌های جی در فضای تاریک راهرو شنیده می‌شد. جونگوون با قدم‌هایی بی‌صدا به سمتِ آشپزخانه رفت، لیوانی را پر از آبِ یخ کرد و حریصانه سر کشید. سرمای آب مثلِ جریانی از نور، رگ‌های سوزانِ گلو و معده‌اش را آرام کرد.

اما درست همان لحظه که می‌خواست لیوان را روی پیشخوان بگذارد، صدایی محو، نازک و شکسته در پیچِ راهرو پیچید.

جونگوون در جایش خشک شد. گوش‌هایش را تیز کرد. صدا از انتهای راهرو، از سمتِ اتاقِ سونگهون می‌آمد. زمزمه‌ای پیوسته و کشدار بود که با فواصلِ ناپیوسته قطع و وصل می‌شد. ذهنش بلافاصله به سمتِ تب، حالتِ تهوع و آن حجم از سوجویی رفت که سونگهون خورده بود—نکند حالش بهم خورده؟ نکند در تب هذیون می‌گوید و نیاز به کمک دارد؟

با دلشوره‌ای ناگهانی، لیوان را بی‌صدا گذاشت و با قدم‌هایی کشیده به سمتِ اتاقِ نیمه‌بازِ سونگهون رفت.

اتاق در تاریکیِ مطلق غرق بود و بوی غلیظِ عطرِ تلخِ سونگهون که با بوی سردِ الکل آمیخته شده بود، در هوا سنگینی می‌کرد. جونگوون با احتیاط در را بیشتر باز کرد و سرش را داخل کشید. نورِ ضعیفِ ماه که از میانِ کرکره‌ها به داخل می‌تپید، سایه‌روشن‌های باریکی روی تخت انداخته بود.

سونگهون روی تختش دراز کشیده بود. چهره‌اش در خواب برخلافِ چند ساعت پیش، کاملاً آرام و آزاد به نظر می‌رسید. او خواب بود—یک خوابِ عمیق و سبک‌کننده. لب‌هایش به آرامی می‌جنبیدند و کلماتی خفه، بی‌مفهوم و گنگ را زمزمه می‌کردند؛ کلماتی که هیچ معنای محصلی نداشتند و مثلِ تبخیرِ قطراتِ آب روی سنگِ داغ، در سکوتِ اتاق گم می‌شدند. روی کنجِ لب‌هایش، همان‌جایی که چند ساعت پیش داستانش را تعریف کرده بود، منحنیِ بسیار محو و نرمی از یک لبخندِ واقعی نشسته بود؛ لبخندی که انگار از درونِ یک رویا یا یک حسِ رهاییِ شیرین بیرون می‌زد.

جونگوون نفسِ راحتی کشید. هیونگش حالش خوب بود، هذیون نمی‌گفت و فقط داشت خوابی شیرین می‌دید. بیدار کردنش در این وضعیت جفا بود. جونگوون چرخی زد تا بی‌صدا برگردد، اما ناگهان یک درخششِ تیز و آزاردهنده در تاریکی، چشمش را زد.

روی پا تختی، درست چند سانتی‌متریِ گوشِ سونگهون، صفحه‌ی گوشیش پشتِ سر هم روشن و خاموش می‌شد. نورِ سفید و سردِ ال‌ای‌دی، در ریتم‌های متوالی، اتاق را تاریک و روشن می‌کرد. گوشیش روی حالتِ سکوت بود، اما ویبره‌ی کوتاهی که همراه با هر پیام پیکرِ فلزیِ گوشی را روی سطحِ چوبی می‌لرزاند، حتماً تا چند لحظه‌ی دیگر سونگهون را از آن خوابِ شیرین بیرون می‌کشید.

جونگوون اصلاً و ابداً قصدِ فضولی نداشت. او فقط می‌خواست گوشی را بردارد و آن را برعکس روی میز بگذارد تا نور و لرزش، خلوتِ هیونگش را خراب نکند. قدمی جلو گذاشت، دستش را در تاریکی دراز کرد و انگشتانش دورِ بدنه_‌ی سردِ گوشی حلقه شد.

اما درست در همان کسری از ثانیه که گوشی را در دست گرفت تا بچرخاندش، یک پیامِ جدید رسید. صفحه‌ی گوشی با حداکثرِ روشنایی روشن شد و خطوطِ درخشانِ متن، مستقیماً به مردمک‌های گشادشده‌ی جونگوون تابیدند.

چشمانِ جونگوون روی صفحه قفل شد. زمان انگار متوقف شد.

اعلان‌ها مثلِ یک آبشارِ طولانی، از بالا تا پایینِ صفحه را پر کرده بودند. پیام‌ها در فواصلِ زمانیِ مختلف، تقریباً از همان ساعتی که سونگهون بی‌هوش روی صندلیِ آشپزخانه افتاده بود تا همین چند ثانیه پیش، پشتِ سر هم رد ردیف شده بودند.

شماره ذخیره نشده بود. فقط یک دنباله‌ی ناشناس و عجیب از ارقام بود؛ ترکیبی خاص، رند و با تقارنی خیره‌کننده که انگار به‌خودی‌خود حسِ یک رازِ قدیمی و دست‌نخورده را منتقل می‌کرد. ترتیبی که چشمانِ هر کسی را روی خودش میخکوب می‌کرد.

جونگوون بی‌آنکه بخواهد، بی‌آنکه توانِ چشم‌برداشتن داشته باشد، پیام‌ها را رج به رج با چشمانِ برق‌زده‌اش خواند:

«هونا؟ من رو مبل خوابم برد...»

«حالت خوبه؟»

«رسیدی؟»

«میشه باهام حرف بزنی؟»

«خوابم نمیبره... تو خوابی؟»

«نمیخوای جواب بدی؟»

«ببخشید دارم پشت سر هم پیام میدم ولی واقعاً خوابم نمیبره...»

«امشب خیلی به قلبم سخت گرفتی... هونا؟»

«چرا جواب نمیدی؟ عصبانی؟ ببخشید... تقصیر منه... نباید میزاشتم بعد چند وقت اینجوری بشه...»

قلبِ جونگوون ایستاد. انگار هوای داخلِ اتاق ناگهان منجمد شد.

آن لحن... آن التماسِ پنهان در میانِ واژه‌ها، آن بی‌قراریِ عریان و پر از اضطراب، و آن اسمِ کوچک که فقط افرادِ بی‌نهایت نزدیک به زبان می‌آوردند—«هونا»...

کلماتی که روی صفحه‌ی زجاجیِ گوشی می‌درخشیدند، شبیهِ تکه‌های بازسازی‌شده‌ی یک الگوی آشفته، در ذهنِ جونگوون کنارِ هم چیده شدند. اعتراف‌های چند ساعت پیشِ سونگهون در آشپزخانه، بوسه‌ای که روی کنجِ لب نشسته بود، حسرتِ چندساله‌ای که مثلِ خوره روحش را می‌خورد، و حالا... این پیام‌های پشتِ سر هم از یک شماره‌ی ذخیره‌نشده اما آشنا، از طرفِ کسی که خودش هم امشب تا صبح بیدار مانده بود و از شدتِ سنگینیِ بارِ قلبی‌اش ناله می‌کرد.

دستِ جونگوون روی بدنه‌ی سردِ گوشی لرزید. حقیقت مثلِ یک آوارِ سنگین، با صدایی خفه در درونش فرو ریخت. او به صورتِ سونگهون نگاه کرد؛ به همان لبخندِ نرم و کم‌رنگی که هنوز روی لب‌های بسته_اش جا خوش کرده بود.

جونگوون با دستانی که به شدت می‌لرزیدند، گوشی را کاملاً بی‌صدا و آهسته، برعکس روی میز چوبی گذاشت. نورِ سفید خاموش شد و اتاق دوباره در تاریکیِ مطلق غرق شد. جونگوون عقب‌عقب رفت، از اتاق بیرون آمد و در را با همان میزانِ انحنا نیمه‌باز رها کرد.

در راهرو ایستاد. دستش را روی قفسه‌ی سینه‌اش گذاشت تا ضربانِ شلاق‌گونه‌ی قلبش را مهار کند. حالا همه‌چیز معنا پیدا کرده بود؛ راز، حسرت، و تمامِ آن ویرانی... همه‌چیز واقعی‌تر و ترسناک‌تر از آن بود که تصورش را می‌کرد.

تپشِ شلاق‌گونه‌ی قلبش در تاریکیِ راهرو آرامی گرفت، اما سنگینیِ آن رازِ افشاشده هنوز روی شانه‌هایش فشار می‌آورد. جونگوون نگاهی به درِ نیمه‌بازِ اتاقِ سونگهون انداخت. موجی از نگرانیِ عمیق و برادرانه در دلش بالا آمد؛ فکرِ اینکه هیونگش چطور زیرِ بارِ این التماس‌های متوالی و حسرتِ پنهان، دوام آورده و چطور فردا باید دوباره در قالبِ آن «پارک سونگهونِ محکم و بی‌تفاوت» فرو برود، سینه‌اش را می‌فشرد.

اما جونگوون خیلی زودتر از سن‌وسالش یاد گرفته بود که چگونه لیدر باشد و کجا خطِ فاصل بکشد. او دستِ گرمش را روی گردنش کشید و نفسِ عمیقی از میانِ لب‌های نیمه‌بازش بیرون داد. سونگهون یک آدمِ بالغ بود؛ مردی که تصمیم‌هایش را خودش می‌گرفت و تاوانی را هم که برای این عشقِ ممنوعه می‌داد، خودش انتخاب کرده بود. جونگوون نمی‌توانست یا نباید سرنوشتِ او را دستکاری کند.

با این فکر، کمی با خودش کلنجار رفت، دست از پافشاری بر آن افکارِ آشفته برداشت و با قدم‌هایی بی‌صدا دوباره به سمتِ پیشخوانِ آشپزخانه رفت. لیوانِ آب را برداشت. پارچه‌ی زبرِ لباسش با برخورد به پیشخوان صدایی محو داد. او مانده‌های آبِ خنک را سر کشید؛ سرمای آب این‌بار آرامشِ بیشتری به درونش تزریق کرد و تلخیِ لایه‌ی ته‌نشین‌شده‌ی سوجو را از تهِ گلویش شست.

سپس، شبیهِ سایه‌ای سبک و بی‌صدا، به سمتِ اتاقِ خودش برگشت.

درِ اتاق را با نهایتِ دقت بست تا صوتی ایجاد نشود. نورِ زرد و کم‌رمقِ آباژور هنوز گوشه‌ای از اتاق را روشن نگه داشته بود. جی در همان وضعیت روی تخت افتاده بود؛ شانه به شانه‌ی بالش، با چهره‌ای که در خواب از همیشه آرام‌تر و بی‌دفاع‌تر به نظر می‌رسید. دستِ بزرگ و گرمش روی تشک باز مانده بود، دقیقاً همان جایی که چند دقیقه‌ی پیش سرِ جونگوون روی آن قرار داشت.

جونگوون روی لبه‌ی تخت خزید. لرزِ خفیفی از بدنش گذشت، اما سرمای اتاق دیگر ترسی نداشت. او با احتیاطِ تمام، ملحفه را بالا کشید و تنِ خسته‌اش را روی تشک جا داد. با حرکت‌هایی مویرگی و غریزی، خودش را به سمتِ جی کشاند. دستِ سنگین و گرمِ جی را با ملایمتی بی‌نظیر برداشت و سرش را دوباره روی ساعدِ او قرار داد؛ همان‌جا، دقیقاً در آغوشِ همان امنیتی که چند ساعت پیش او را از فروپاشیِ الکل نجات داده بود.

بوی عطرِ تلخِ جی و گرمای تنش، مثلِ حساری محکم دورِ جونگوون پیچید و افکارِ تاریکِ مربوط به سونگهون، پیام‌ها و رازهای امشب را پشتِ دیوارهای این اتاق متوقف کرد.

جونگوون پیشانی‌اش را به پارچه‌ی تیشرتِ جی نزدیک‌تر کرد. در میانِ تمامِ آشوب‌ها و جنون‌های عاشقانه که بقیه را در خود غرق کرده بود، اینجا، در این شعاعِ کوچک از گرمای تنِ جی، همه‌چیز آرام و سحرآمیز بود.

یک لبخندِ بی‌نهایت نرم، کوچک و تلخ‌وشیرین روی لب‌های جونگوون نشست. پلک‌های سنگینش را به آرامی روی هم گذاشت، نفسش را در سینه‌ی گرمِ جی بیرون داد و در حالی که با تمامِ وجودش تمنا می‌کرد، در اعماقِ ذهنِ خسته‌اش زمزمه کرد:

«امشب... کاش حداقل تو خوابم تو باشی.»

و با همین خواهشِ خاموش، تسلیمِ تاریکیِ شیرین و عمیقِ خواب شد.

Report Page