"Ride Or Die"

"Ride Or Die"

teexio

کم‌کم با گذشتِ زمان، الکل لایه‌های محکمِ احتیاط را حل کرد و گرهِ زبان‌هایشان را گشود. گرمایی ملایم زیرِ پوستِ صورتِ هردویشان دویده بود و چشمانشان از خستگی و اثرِ سوجو کمی خمار و سنگین شده بود. دیوارهای دفاعیِ سنگینی که تمامِ روز دورِ خود کشیده بودند، حالا فرو ریخته بود و کلماتشان، عاری از هرگونه نقاب، خالصانه و صمیمی بر زبان جاری می‌شد.

جونگوون، در حالی که شیشه‌ی خالیِ سوجو را بین انگشتانش می‌چرخاند، سرش را به صندلی تکیه داد. مدتی بود که احساساتی قدیمی و دست‌نخورده—همان حس و حالِ متلاطم و پرحرارتِ روزهای اولِ دبیو—دوباره در وجودش بیدار شده بودند. این روزها هر بار که نگاهش ناخواسته به جی می‌افتاد، حس می‌کرد ضربانِ قلبش از کنترل خارج می‌شود و قلابِ آن نگاهِ قدیمی دوباره دورِ گلویش می‌پیچد.

این شبِ خلوت و این گفتگوی عمیق، فضای امنی ساخته بود تا جانِ بی‌قرارش کمی نفس بکشد. جونگوون از این فرصت استفاده کرد، نگاهش را از سقف گرفت، لبخندِ نرم و بی‌رمقی روی لب‌هایش نشست و به چهره‌ی غرق در فکرِ سونگهون نگاه کرد:

— «هیونگ... هیچ‌وقت به آینده فکر می‌کنی؟»

سونگهون که با نوکِ چاپستیکش بازی می‌کرد، ابرویی بالا انداخت و نگاهش کرد.

جونگوون با همان لبخندِ آرام ادامه داد: «منظورم خیلی بعدتره... زمانی که همه‌ی این شلوغی‌ها تموم شده. اصلاً به ازدواج فکر می‌کنی؟ اینکه یه روزی زن و بچه داشته باشی؟»

این سؤال مثلِ حبابِ آرامی در هوای سنگینِ آشپزخانه چرخید. سونگهون نگاهش را به شیشه‌ی سبزِ سوجو دوخت. تصویرِ خودش در نقشِ یک همسر یا یک پدر... تصویری بود که همیشه در ذهنِ او غبارآلود و دور به نظر می‌رسید؛ به‌خصوص با قلبِ ویرانی که در سینه‌اش می‌تپید و بندی که روحش را به هیسونگ گره زده بود.

سونگهون پوزخندِ تلخ و بی‌صدایی زد، سرش را کمی کج کرد و با صدایی بم و خسته‌تر از قبل زمزمه کرد: — «ازدواج؟... نمی‌دونم. ولی... فکر نکنم هیچ‌وقت بابای خوبی بشم.»

جونگوون بلافاصله مخالفت کرد. سرش را تکان داد، کمی به جلو خم شد و با قاطعیت گفت: — «داری اشتباه می‌کنی! مسخره‌بازی درنیار... تو یه بابای فوق‌العاده باحال می‌شی.»

سونگهون نگاهِ پرتردیدی به او انداخت، اما جونگوون با جدیتی شیرین ادامه داد: — «واقعاً می‌گم! تو از اون باباهایی می‌شی که در ظاهر خیلی جدی و ساکتن، ولی همه‌چیز رو زیرِ نظر دارن. از اونایی که بچه‌شون هر مشکلی داشته باشه، اول می‌آد پیشِ خودش. یادش می‌دی چطور اسکیت روی یخ بازی کنه، براش صبورانه وقت می‌ذاری... تو قطعاً یه بابای باحال و قابلِ اعتماد می‌شی.»

توصیفِ جونگوون، یخِ روی چهره‌ی سونگهون را ذوب کرد. حسِ گرمی در سینه‌اش پیچید. جونگوون چند ثانیه در سکوت نگاهش کرد، بعد انگار که خودش هم غرق در این خیال‌پردازیِ آینده شده باشد، لحنش کمی بچه‌گانه‌تر شد. دستش را زیرِ چانه‌اش زد و با چشمانی که از اثرِ الکل برق می‌زد، پرسید:

— «خب... به نظرت من چه بابایی می‌شم؟»

با این سؤال، سونگهون نتوانست جلوی خودش را بگیرد. صدای خنده‌ی کوتاهی، خالص و واقعی، از حنجره‌اش بیرون زد—خنده‌ای که تمامِ سنگینیِ امشب را برای چند لحظه کنار زد.

سونگهون خنده‌اش را مهار کرد، به چهره‌ی جدی اما معصومانه‌ی لیدرِ جوان نگاه کرد و با لحنی که شیطنت در آن موج می‌زد گفت: — «تو؟ تو رسماً بدبختشون می‌کنی!»

جونگوون چشمانش را گرد کرد و خواست اعتراض کند، اما سونگهون با خنده دستش را بالا آورد: — «نه، جدّی می‌گم! تو از اون باباهای وسواسی و سخت‌گیر می‌شی که برای همه‌چیز جدولِ زمان‌بندی درست می‌کنه. صبح ساعت شش با صدای بلند بیدارشون می‌کنی، برنامه ریزی می‌کنی که کی درس بخونن و کی بخوابن... مثلِ الان که لیدرگروهی، اونجا هم نقشِ لیدرِ خانواده رو بازی می‌کنی!»

سونگهون کمی مکث کرد، لحنش نرم‌تر شد و چشمانش خمارتر شد: — «ولی... در عینِ حال، مهربون‌ترین بابای دنیا می‌شی. از اونایی که شاید خیلی غر بزنن، ولی اگه بچه‌شون کمی تب کنه، کلِ شب بالای سرش بیدار می‌مونن و گریه می‌کنن. تو خیلی لوسشون می‌کنی جونگوونا... هرچقدر هم ادا دربیاری که سخت‌گیری، تهش با یه نگاهِ مظلومِ بچه‌ات، همه‌چیز رو براش می‌خری.»

جونگوون با شنیدنِ این حرف‌ها، لبخندِ عمیقی زد که چال‌های گونه‌اش را کاملاً نمایان کرد. سرش را روی دستش تکیه داد و با آرامش زمزمه کرد: «امیدوارم واقعاً همین‌طور بشه.»

آن دو، در تاریک‌روشنِ آشپزخانه، غرق در رویای مبهمِ آینده‌ای شدند که نمی‌دانستند چقدر سهم از آن دارند؛ در حالی که اثرِ الکل، روحِ خسته‌شان را در آغوش کشیده بود و آرامشی موقت بر شبشان سایه می‌انداخت.

در میانِ تمامِ این رویابافی‌های شیرین برای آینده‌ای دور و ناپیدا، ذهنِ هیچ‌کدامشان در همان نقطه حضور نداشت.

پشتِ آن صحبت‌های ساده درباره‌ی پدر شدن، روحِ هردویشان در قلمروهای ممنوعه‌ی دیگری سرگردان بود. سونگهون، در حالی که لبه‌ی شیشه‌ی سوجو را نوازش می‌کرد، تمامِ وجودش غرق در تصویرِ هیسونگ بود؛ در داغیِ نفسی که هنوز روی کنجِ لبش می‌سوخت، در حسِ سنگینیِ زانویش میانِ ران‌های او و آن خلوتِ تاریکِ زیرِ شال‌مبل. و درست در صندلیِ روبه‌رو، تمامِ فکر و ذکرِ جونگوون دورِ محورِ جی می‌چرخید؛ دورِ آن نگاه‌های تند، حامیانه و پرحرارتی که از روزهای اولِ دبیو تا به امروز، مثلِ یک جادوی خاموش، قلبِ کوچکِ لیدر را به اسارت درآورده بود.

جونگوون تک‌خنده‌ی آرامی کرد. سرش را کمی عقب برد و به سقفِ تاریکِ آشپزخانه خیره شد. اثرِ الکل، هاله ای از خمارینگی و صمیمیتِ بی‌پروا روی رفتارش کشیده بود. با لحنی که رگه‌هایی از خودافشاییِ معصومانه داشت، گفت:

— «احساس می‌کنم خودم هنوز خیلی بچه‌ام...»

سونگهون هم که سرش کمی سنگین شده بود، پوزخندِ نرمی زد. چشمانش را برای کسری از ثانیه بست، نفسش را با آهی گرم بیرون داد و همراهی‌اش کرد:

— «منم همین‌طور... فکر می‌کنم یه بچه‌ی دبیرستانیم که تازه به فکرِ عشق و حال افتاده.»

کلماتشان مثلِ بخارِ نودل در هوای سردِ آشپزخانه حل شدند. جونگوون چند لحظه سکوت کرد. انگشتانش دورِ بدنه شیشه‌ی سوجو محکم‌تر شد. جسارتی عجیب، زاده‌ی آن صمیمیتِ عمیق و الکل، زیرِ پوستش دوید. سرش را پایین آورد، مستقیم به چشم‌های تاریک و خسته‌ی سونگهون خیره شد و با لحنی خالص، پر از تردید و در عینِ حال بی‌نهایت شجاعانه پرسید:

— «به نظرت... اگه از کسی خوشمون بیاد... باید بهش بگیم؟»

سونگهون با این سؤال، برای لحظه‌ای نفسش در سینه حبس شد.

جونگوون، بدونِ اینکه منتظرِ پاسخ بماند، برای ملموس‌تر شدنِ منظورشان ادامه داد؛ منظور از «خودِ» آسیب‌پذیر و پر از ترسی که زیرِ نقابِ آیدل بودن پنهان می‌کردند:

— «منظورم... خودمونه. مثلاً به نظرم نیکی همیشه شجاعتش رو داشت... یعنی اگه نیکی از کسی خوشش بیاد، شاید حتی قبل از اینکه به ما بگه، مستقیم می‌ره به خودِ طرف می‌گه...»

جونگوون مکث کرد، لبخندِ کوتاهی زد و ادامه داد: — «یا مثلاً جیک... جیک احتمالاً خیلی رک و قاطع می‌ره به طرف می‌گه که عاشقشه... بدونِ اینکه بترسه یا پیچیده‌ش کنه.»

سپس نگاهِ پر از حسرت و صداقتش را به سونگهون دوخت، به خودش و هیونگی که مثلِ خودش تمامِ رازهای بزرگش را در تاریکیِ سینه‌اش دفن می‌کرد:

— «ولی من و تو... تهش بتونیم با قیافه‌ای که از خجالت سرخ و قرمز شده، چهارتا حرفِ نصفه‌نیمه بزنیم...»

لحنِ جونگوون ناگهان افت کرد. صمیمیتِ صدای درخشاندارش، جایش را به لرزشی نامحسوس داد. نامی که در تمامِ طولِ شب روی زبانش می‌چرخید اما جرئتِ ادا کردنش را نداشت، بالاخره از بینِ لب‌های ملتهبش بیرون پرید:

— «یا جی‌هیونگ...»

جونگوون کمی منقبض شد. مکثی کشدار کرد. نامِ او را یک بار دیگر، با لحنی شبیهِ یک نوازشِ دزدی، زیرِ لب تکرار کرد:

— «جی‌هیونگ...»

جونگوون آبِ دهانش را به سختی قورت داد، انگار کلمه‌ها روی زبانش زیادی گرم و سنگین بودند. سرش را کمی پایین انداخت تا نفوذِ نگاهِ سونگهون را خنثی کند، و با صدایی که حالا آغشته به یک سردرگمی و تمنای عمیق بود، زمزمه کرد:

— «نمی‌دونم... جی‌هیونگ چطوری رفتار می‌کنه؟»

سونگهون کمی مکث کرد. نگاهِ خمار و دو دو زننده‌اش به شیشه‌ی سبزِ نیمه‌خالیِ سوجو قفل شد. الکل، لایه‌ی محافظِ افکارش را نازک‌تر و سنگینیِ ذهنِ خسته‌اش را دوچندان کرده بود. سَرش ملایم تاب می‌خورد و حرارتِ سوجو با آتشِ نودل در سینه‌اش درمی‌آمیخت. با این حال، صدایش در آن تاریک‌روشن، با طنینی آهسته اما کشدار جاری شد:

— «جی‌هیونگ؟... جی‌هیونگ مثلِ ماها نیست، جونگوونا.»

سونگهون جرعه‌ی دیگری از شیشه سر کشید و ادامه داد. لحنش ترکیبی از احترام، خنده‌ی تلخ و اثر نوشیدنی بود: — «اون شجاع‌تر از این حرفاست... شاید اولش کلی ادای آدمای مغرور رو دربیاره، شاید ژست بگیره و طوری رفتار کنه که انگار هیچی برام مهم نیست، ولی وقتی تصمیم بگیره... وقتی واقعاً از کسی خوشش بیاد، رک‌ترین آدمِ دنیا می‌شه. شاید براش یه چیزِ دست‌ساز یا یه هدیه‌ی بی‌نهایت باارزش بخره، زل بزنه تو چشمای طرف و بدونِ هیچ بازی و پنهان‌کاری، قلبش رو بذاره کفِ دستش... اون بلده چطور مسئولیتِ حسش رو قبول کنه.»

سونگهون سرش را پایین انداخت. خنده‌ی کوتاهی از بینِ لب‌های متورمش بیرون پرید؛ خنده‌ای مسموم که جایش را سریعاً به یک اخمِ دردناک داد.

— «اون... مثلِ من نیست...»

صدا و کنترلش از دستش در رفته بود. الکل طوری هوشیاری‌اش را تار کرده بود که مرزِ بینِ واقعیت و رویا برایش از بین رفته بود. در نظرِ سونگهون، نشستن در این آشپزخانه‌ی تاریک با جونگوون و گفتگو در ساعاتِ اولیه بامداد، بیشتر شبیهِ یک خوابِ گنگ بود؛ کلماتی که بر زبان می‌آورد انگار نه در دنیای واقعی، که در غبارِ یک رویای تب‌دار ادا می‌شدند. لایه به لایه‌ی رازهایی که ماه‌ها در عمیق‌ترین تاریکیِ سینه‌اش زندانی کرده بود، حالا از کنترلش خارج شده بودند:

— «جی‌هیونگ مثلِ من اعتراف نمی‌کنه... من خیلی احمقم...»

دستِ لرزانش روی میزِ چوبی مشت شد. نگاهش گنگ و بی‌هدف روی پارکت‌ها چرخید: — «من حتی شجاعتش رو نداشتم که اولین نفر باشم... لال موندم. منتظرش موندم... و وقتی اون بالاخره اعتراف کرد... وقتی اون همه‌چیز رو گفت، تازه به خودم اومدم...»

جونگوون در صندلیِ روبه‌رو به یکباره خشکش زد.

حالتِ خماری و افکارِ سرگردانش درباره‌ی جی، در یک کسری از ثانیه شسته‌شد و رفت. چشمانِ گربه‌ای و تیزش روی صورتِ برافروخته‌ی سونگهون قفل شد. گوش‌هایش تیز شدند؛ حواسی که تا چند لحظه پیش کند شده بود، حالا روی هر کلمه‌ای که از دهانِ سونگهون بیرون می‌آمد، زوم کرده بود. جونگوون تمامِ جزئیاتِ کاملِ تصویر را نداشت، اما تکه‌هایی که به گوشش می‌رسید آن‌قدر تکان‌دهنده و عجیب بودند که نفس را در سینه‌اش حبس می‌کرد.

سونگهون، بی‌خبر از تنشی که در نگاهِ لیدرِ جوان شعله کشیده بود، غرق در توهمِ خواب‌گونه‌اش، دستش را لای موهای خیسش برد و با کلافگیِ مطلق نالید:

— «و الان... دقیقاً امشب... که وقتِ فاصله گرفتن بود... که باید می‌رفتم و تمومش می‌کردم... بوسیدمش؟...»

صدای سونگهون در انتهای جمله شکست. نگاهِ درمانده‌اش بالا آمد و به چشمانِ گردشده‌ی جونگوون افتاد، اما انگار تصویرِ جونگوون را هم در غبارِ الکل تار می‌دید.

— «وای چقدر احمقم من... چجوری تونستم؟ چطور تونستم درست کنجِ لبش رو ببوسم و بذارم برم؟»

یک سکوتِ سنگین، پهناور و پر از بهت، آشپزخانه را بلعید.

جونگوون حواسش پرت نشده بود؛ تمامِ بند بندِ وجودش به لرزه درآمده بود. سونگهون قرار نبود هیچ‌کدام از این‌ها را بگوید. بحث فقط از یک ارزیابیِ ساده درباره‌ی شخصیتِ جی شروع شده بود، اما کلافِ سردرگمِ عذابِ وجدان و تمایلاتِ سرکوب‌شده‌ی سونگهون، نخِ کلامش را به سمتِ زخم‌های خودش کشیده بود.

جونگوون با شوک به سونگهون خیره شده بود. ذهنِ هوشمندِ لیدر مثلِ یک پردازنده با سرعتی دیوانه‌وار کار می‌کرد: کسی هست... کسی که اعتراف کرده بود... کسی که سونگهون منتظرش بوده... و امشب، درست قبل از اینکه به خوابگاه بیاد، سونگهون او را بوسیده!

تمامِ پازل در حالِ چیده شدن بود، به جز یک تکه؛ مهم‌ترین و خطرسازترین تکه‌ی تصویر. سونگهون در میانِ تمامِ این اعتراف‌های مستی و ناله‌های پر از پشیمانی، همه‌چیز را لو داده بود... به جز یک اسم.

سونگهون پلک‌های سنگین و ملتهبش را روی هم فشرد. سرش را با کلافگی تکان داد، انگار می‌خواست تصاویری که بی‌رحمانه به ذهنش هجوم می‌آوردند را پس بزند، اما سِکرِ الکل تمامِ سدهای دفاعی‌اش را ویران کرده بود. او دیگر در خوابگاه نبود؛ روحش در برزخی میانِ آن آپارتمانِ خاکستری و خیابان‌های تاریکِ سئول سرگردان بود. او در دنیای خودش حرف می‌زد؛ دنیایی که در آن خبری از دوربین‌ها، منیجرها و قوانینِ سختگیرانه نبود، فقط خودش بود و یک ویرانیِ مطلق.

«می‌دونی... من اصلاً موقعیت‌ها رو نمی‌فهمم...»

صدای سونگهون حالا به زمزمه‌ای بی‌رمق، کشدار و خش‌دار تبدیل شده بود. انگشتِ اشاره‌اش را با حرکتی مسخ‌شده روی لبه‌ی چوبیِ میز می‌کشید، مثلِ کسی که دارد روی یک نقشه‌ی نامرئی به دنبالِ راهِ فرار می‌گردد.

«برعکسِ جی‌هیونگ...» سونگهون پوزخندِ محوی زد و سرش را کمی کج کرد. «اون می‌دونه مرزها کجان. می‌دونه کی باید قدم برداره و کی باید متوقف بشه. ولی من... من تو این چیزا کاملاً کورم، جونگوونا.»

فضای آشپزخانه در سکوتی خفه‌کننده فرو رفته بود. جونگوون حتی جرئت نمی‌کرد نفسِ عمیق بکشد، مبادا این حبابِ شکننده‌ی اعتراف بترکد.

سونگهون نگاهِ خمار و دو دو زننده‌اش را به سقفِ تاریک دوخت. سیبِ گلویش با قورت دادنِ بغضی سنگین بالا و پایین رفت و با صدایی که از شدتِ استیصال می‌لرزید، ادامه داد: — «نمی‌تونم تشخیص بدم کی وقتِ عشق ورزیدنه و کی وقتِ تموم کردنِ همه‌چیز... نمی‌فهمم کی وقتشه که کوله‌پشتی‌م رو بردارم، ازش فاصله بگیرم و تا جایی که می‌تونم دور بشم... و کی وقتشه که خم بشم و... ببوسمش.»

کلمه‌ی آخر با چنان حسرتِ غلیظ و دردناکی از بینِ لب‌های متورم و فلفلی‌اش خارج شد که جونگوون حس کرد قلبِ خودش هم در سینه مچاله شده است.

ناگهان، سونگهون شروع به خندیدن کرد. خنده‌ای که هیچ نشانی از شادی در آن نبود؛ خنده‌ای توخالی، شکسته و آغشته به یک جنونِ بی‌رحمانه که در سکوتِ سردِ خوابگاه اکو شد. دستِ لرزانش را روی صورتش کشید، انگار می‌خواست نقابِ بی‌تفاوتی‌اش را دوباره روی صورتش تنظیم کند، اما موفق نشد. از میانِ انگشتانش، با لحنی که در مرزِ گریه و خنده‌ای مستی‌آور تاب می‌خورد، زمزمه کرد:

— «من خیلی احمقم... می‌فهمی؟ انقدر احمق و بی‌کنترلم که... که می‌ترسم. می‌ترسم یه روز کنترلِ این زنجیر پاره بشه... می‌ترسم وسطِ یه خیابونِ شلوغ، درست زیرِ نورِ آفتاب و جلوی چشمِ هزارتا آدم، یهو هوس کنم بگیرمش... بکشمش تو بغلم، و همون‌جا... ببوسمش.»

چشمانِ سونگهون در میانِ آن خنده‌ی زهرآگین، از شدتِ فشاری که به روحش می‌آمد براق شده بود. قطره‌ای عرق از شقیقه‌اش روی پوستِ داغش لغزید. او داشت به خطرناک‌ترین و تاریک‌ترین فانتزیِ ذهنش اعتراف می‌کرد؛ تمنای رهایی از تمامِ تاریکی‌هایی که سال‌ها عشقشان را در آن پنهان کرده بودند.

جنونی که در صدای سونگهون موج می‌زد، لرزه بر اندامِ جونگوون انداخت. این دیگر یک حسِ ساده یا یک علاقه زودگذر نبود؛ این یک بمبِ ساعتیِ احساسی بود که اگر منفجر می‌شد، ترکش‌هایش نه‌تنها دو نفر، که تمامِ دنیای گروه را به خاکستر تبدیل می‌کرد. سونگهون روی لبه‌ی یک پرتگاه ایستاده بود و با چشمانِ بسته، از زیباییِ سقوط حرف می‌زد.

جونگوون بی‌حرکت نشست و تنها خیره ماند. حرف‌های مستی‌آور و تب‌دارِ سونگهون، مثلِ قطعاتِ یک پازلِ سوخته در ذهنِ لیدرِ جوان کنار هم می‌نشستند.

«وقتی اون اعتراف کرد...»

این جمله، پررنگ‌تر از هر کلمه‌ی دیگری در سرِ جونگوون اکو می‌شد. چشمانِ گربه‌ای‌اش روی چهره‌ی برافروخته و پلک‌های بسته‌ی سونگهون قفل شده بود. جونگوون حالا به یقینی مطلق و بی‌رحمانه رسیده بود؛ در این جهانِ پر از قوانینِ خشک، کسی وجود داشت که دیوانه‌وار عاشقِ پارک سونگهون بود. کسی که برای داشتنِ او، سکوت را شکسته، تمامِ خطوطِ قرمز را رد کرده و عشقش را پیشکش کرده بود. سونگهون در این جنون تنها نبود؛ او معشوقِ کسی بود که با تمامِ وجود، با تمامِ تاریکی‌ها و روشنایی‌هایش او را می‌خواست.

نگاهِ جونگوون آرام از صورتِ هیونگش پایین آمد و روی انگشتانِ خودش که دورِ لبه‌ی سردِ میز قفل شده بودند، متوقف شد. ناگهان خلأِ سرد، سنگین و عمیقی در سینه‌اش دهان باز کرد. بغضی خاموش، از جنسِ یک حسرتِ کهنه، راهِ گلویش را بست.

تضادِ بی‌رحمانه‌ای بود. سونگهون کسی را داشت که حاضر بود برایش تا مرزِ فروپاشی پیش برود، اما جونگوون... جونگوون چه کسی را داشت؟

البته که او دوست داشته می‌شد. میلیون‌ها نفر نامش را فریاد می‌زدند، اعضای گروه مثلِ پروانه دورش می‌گشتند، و جی... جی همیشه با آن نگاهِ حامیانه، نگران و برادرانه‌اش هوایش را داشت. اما تمامِ این دوست‌داشتن‌ها، در مرزهای امن، تمیز و روشنِ «رفاقت» و «آیدل بودن» خلاصه می‌شد.

هیچ‌کس جونگوون را آن‌طور دوست نداشت. هیچ‌کس در تاریکیِ شب، از شدتِ تمنای لمس کردنِ او به مرزِ جنون نمی‌رسید. هیچ‌کس در خلوتِ یک آپارتمان، با قلبی که از ترسِ رسوایی به سینه می‌کوبید، به او اعتراف نکرده بود. هیچ‌کس برای پناه بردن به آغوشِ او، حاضر نبود قواعدِ دنیا را زیر پا بگذارد. عشقِ دیگران به جونگوون، عشقی بی‌خطر، محترمانه و عاری از آن گناهِ مست‌کننده بود. برای جهان، و حتی برای نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌اش، او فقط یک لیدرِ قابل‌اتکا، یک برادرِ کوچکِ دوست‌داشتنی، و یک ستاره‌ی درخشانِ روی استیج بود. همین و بس.

او ستایش می‌شد، اما هرگز با جنون «عشق» ورزیده نمی‌شد.

لبخندِ تلخ، محو و بی‌صدایی روی لب‌های جونگوون نشست. او قطره‌ی اشکی را که داشت در کنجِ چشمش جمع می‌شد، با پلکی محکم پس زد. در سکوتِ سنگینِ آشپزخانه، او فقط یک تماشاگرِ تنها بود؛ تماشاگری که با قلبی لبریز از یک نیازِ بی‌پاسخ، به مردی خیره شده بود که در شعله‌های یک عشقِ واقعی، دوطرفه و نفس‌گیر می‌سوخت.

سوزشِ خفیف و گنگی که در پشتِ چشم‌های جونگوون می‌دوید، او را از غرق شدنِ بیشتر در آن افکارِ تاریک بیرون کشید. وقتی نگاهش را دوباره به سمتِ سونگهون چرخاند، متوجه شد که سالنِ تاریکِ خوابگاه با ریتمِ کُندی دورِ سرش می‌چرخد. هیونگش حالا کاملاً تسلیمِ الکل و خستگی شده بود؛ سونگهون آرنجش را روی سطحِ چوبیِ میز ستون کرده، سرش را به کفِ دستش تکیه داده و با چشمانی کاملاً بسته، در خلسه‌ای سنگین و کلافه‌کننده فرو رفته بود. قفسه‌ی سینه‌اش با ریتمی عمیق و کُند بالا و پایین می‌رفت.

جونگوون پلکِ محکمی زد تا تاریِ دیدش را برطرف کند. آن‌ها خیلی بیشتر از حدِ تحملشان نوشیده بودند. با حرکتی کند و کمی نامتعادل، صندلی را عقب داد و به سمتِ یخچال رفت. سرمای فلزیِ دستگیره‌ی یخچال، کمی از حرارتِ کفِ دستش کم کرد. دو بطریِ آبِ معدنیِ یخ‌زده بیرون کشید. درِ یکی را باز کرد و چند جرعه‌ی بزرگ سر کشید؛ سرمای آب مثلِ یک سیلیِ بیدارکننده از گلویش پایین رفت.

بطریِ دوم را به سمتِ میز برد، روی شانه‌ی سونگهون زد و با صدایی که سعی می‌کرد هشیارتر به نظر برسد، گفت: — «هیونگ... هیونگ، بیدار شو. یکم آب بخور... داریم از حال می‌ریم.»

سونگهون بدونِ اینکه چشم‌هایش را باز کند یا سرش را از روی تکیه‌گاهِ دستش بردارد، فقط ناله‌ی خفه و نامفهومی کرد و ابروهایش در هم کشیده شد. جونگوون بطریِ خنک را کنارِ دستِ او روی میز گذاشت.

اما درست در همان ثانیه، سکوتِ کشدارِ خوابگاه با صدای بلند و متوالیِ پدِ الکترونیکیِ درِ ورودی شکسته شد. بیپ... بیپ... بیپ... کلیک.

درِ سنگینِ خوابگاه با صدای غیژی باز شد و بلافاصله، موجی از همهمه‌ی آشنا، خنده‌های خسته و صدای قدم‌های محکم، فضای وهم‌آلودِ سالن را در هم شکست. واقعیت، با تمامِ سر و صدایش، به داخلِ خلوتِ تاریکشان هجوم آورد.

جونگوون سر جایش خشک شد. بطریِ آب در دستش ماند. قلبش که تا چند لحظه پیش در آرامشی غم‌انگیز می‌تپید، ناگهان با شنیدنِ یک صدای بم و آشنا، شروع به کوبیدن به قفسه‌ی سینه‌اش کرد.

قدم‌ها از راهرو گذشتند و مستقیماً به سمتِ نورِ ضعیفِ آشپزخانه کشیده شدند. اولین کسی که در چارچوبِ ورودیِ آشپزخانه ظاهر شد، جی بود؛ با همان هودیِ مشکیِ معروفش که حالا لکه‌ای محو روی سینه‌اش داشت، و موهایی که از خستگیِ تمرین روی پیشانی‌اش ریخته بود. پشتِ سرش، جیک و نیکی هم با چهره‌هایی خواب‌آلود اما کنجکاو سرک کشیدند.

نگاهِ تیزِ جی در یک ثانیه روی پیشخوان چرخید؛ روی شیشه‌های خالیِ سوجو، کاسه‌های دست‌نخورده‌ی نودلِ سرخ‌رنگ، صورتِ برافروخته‌ی جونگوون، و سونگهونی که با چشمانِ بسته و کلافه سرش را به دستش تکیه داده بود.

ابروهای جی با ناباوری و رگه‌هایی از شیطنت بالا پرید. کیفِ کمری‌اش را روی مبلِ سالن پرت کرد، با قدم‌هایی بلند به سمتِ جزیره‌ی آشپزخانه آمد و با لحنی که ترکیبی از خنده و سرزنشِ برادرانه بود، سکوت را پاره کرد:

— «باورم نمی‌شه! شما دوتا بدونِ ما نشستین مست کردین؟»

جیک هم از پشتِ سرِ جی با خنده اضافه کرد: «اونم با نودلِ تند؟ شماها دیوونه‌اید!»

جی دست‌به‌سینه جلوی میز ایستاد. نگاهش را از شیشه‌های سوجو گرفت و به سونگهون دوخت. با نوکِ انگشتش ضربه‌ی آرامی به بازوی سونگهون زد، چهره‌اش را جمع کرد و با لحنی پر از تعجب گفت:

— «وضعیتتونو ببین... این واقعاً پارک سونگهونه؟ همون که همیشه ادعای ظرفیتش می‌شد؟» جی کمی خم شد تا صورتِ سونگهون را که با چشمانِ بسته به دستش تکیه داده بود بهتر ببیند و با خنده‌ای کوتاه رو به جونگوون پرسید: «این واقعاً همین‌طوری با چشمای بسته ژست گرفته یا کلاً از دست رفته؟!»

جونگوون آبِ دهانش را قورت داد. حضورِ جی—بوی عطرِ تلخش که با بوی هوای سردِ بیرون قاطی شده بود، و آن صدای محکمی که تمامِ افکارِ مالیخولیاییِ چند دقیقه پیش را تار و مار کرده بود—باعث شد لیدرِ جوان برای لحظه‌ای نفس کشیدن را فراموش کند.

او بطریِ آب را محکم‌تر در دستش فشرد، نگاهش را از چشمانِ جی دزدید و با صدایی که هنوز از اثرِ الکل و آن رازِ سنگین می‌لرزید، سعی کرد خودش را جمع‌وجور کند: — «از دست... نرفته. فقط... یه کم زیاده‌روی کردیم.»

صدای جی و همهمه‌ی بقیه، مثل سوزنی حبابِ سنگینِ خلسه‌ی سونگهون را ترکاند. او پلک‌های ملتهبش را با زحمت از هم فاصله داد و نورِ سالن که حالا با حضورِ بقیه تیزتر به نظر می‌رسید، چشمانش را زد. با احتیاط، دستش را از زیر چانه‌اش برداشت و تقلا کرد کمرش را صاف کند، اما سِکرِ غلیظِ الکل بلافاصله خودش را نشان داد و بدنش کمی تلو خورد. با این حال، با تمامِ توانِ باقی‌مانده‌اش سعی کرد خودش را جمع‌وجور کند؛ او ابداً نمی‌خواست در این وضعیتِ آسیب‌پذیر و ازهم‌گسیخته، بیش از این زیر نگاهِ تیزِ اعضا بماند.

جونگوون وضعیتِ بسیار بهتری داشت؛ با اینکه گونه‌هایش سرخ بود و چشمانش از خستگی و اثرِ نوشیدنی برق می‌زد، اما هنوز هشیاریِ لازم برای کنترلِ حرکاتش را در اختیار داشت و با تکیه دادن به پیشخوان، تعادلش را حفظ کرده بود.

نیکی که تا آن لحظه با شیطنت به وضعیتِ آن‌ها می‌خندید، متوجهِ لرزشِ خفیفِ دستِ سونگهون و نگاهِ تارِ او شد. مکنه با قدم‌هایی بلند جلو آمد، بدون هیچ حرف اضافه‌ای بازوی بلندش را دورِ کمرِ سونگهون حلقه کرد و دستِ سنگینِ او را روی شانه‌ی خودش انداخت. — «امشب رکوردِ خودت رو زدی.» نیکی با لحنی که ترکیبی از شوخی و حمایتِ پنهان بود گفت و با یک حرکتِ محکم، سونگهونِ بی‌رمق را از روی صندلی جدا کرد. سونگهون مقاومتی نکرد؛ او با قدم‌هایی سنگین، نامتعادل و تسلیم‌شده، در حالی که نیمی از وزنش روی شانه‌های نیکی افتاده بود، به سمتِ راهرو و اتاقِ تاریکش هدایت شد.

در همین حین، جیک آستین‌های کاپشنش را بالا زد. با همان لبخندِ گرم و بی‌تکلفِ همیشگی‌اش سر تکان داد و به سمت جزیره‌ی آشپزخانه رفت. — «فردا صبح از سردرد پشیمون می‌شید.» جیک با لحنی آرام گفت و شروع به جمع کردنِ میز کرد. صدای تق‌تقِ برخوردِ شیشه‌های خالیِ سوجو و روی هم گذاشتنِ کاسه‌های سردشده‌ی نودل، نشان از پایانِ قطعیِ این خلوتِ پرالتهاب داشت.

حالا در آن سوی آشپزخانه، فقط جی مانده بود و جونگوون. جی نگاهِ نگران و حامیانه‌اش را از مسیرِ رفتنِ سونگهون گرفت و به چهره‌ی برافروخته‌ی لیدرِ گروه دوخت. دستِ بزرگش را جلو آورد و با ملایمت پشتِ کمرِ جونگوون گذاشت؛ لمسی کوتاه، گرم و آشنا که مثلِ همیشه درست روی نقطه‌ی ضعفِ احساساتِ سرکوب‌شده‌ی جونگوون فرود آمد.

— «تو هم باید بخوابی.» صدای بمِ جی، حالا خالی از آن شیطنتِ اولیه، نرم و برادرانه شده بود. «بیا بریم تا تو راهرو نیفتادی... رنگت عینِ گوجه شده.»

جونگوون کلمه‌ای برای مخالفت یا همراهی پیدا نکرد، فقط آرام سر تکان داد و از پیشخوان فاصله گرفت. همگام با جی، شانه به شانه، به سمتِ انتهای راهرو و اتاقش قدم برداشت. بوی عطرِ تلخِ جی که با سرمای شبانه‌ی بیرون ترکیب شده بود، مشامِ جونگوون را پر کرد. حضورِ محکم و همیشگیِ جی در کنارش، همان چیزی بود که سال‌ها به او احساسِ امنیت می‌داد، اما امشب... بعد از آن مکالمه‌ی ویرانگر با سونگهون و درکِ حقیقتِ تنهایی و حسرتِ خودش، این نزدیکیِ فیزیکی و این حمایتِ بی‌دریغ، بیشتر از اینکه آرام‌بخش باشد، قلبِ جونگوون را با دردی شیرین، عمیق و کشدار به بازی می‌گرفت.

جونگوون احساسِ بدی نداشت. گیج نبود و برخلافِ سونگهون، قدم‌هایش روی پارکت‌های راهرو اصلاً تلوتلو نمی‌خورد. کنترلِ بدنش کاملاً دستِ خودش بود و تنها چیزی که آزارش می‌داد، یک حالتِ تهوعِ خفیف و گنگ در انتهای معده‌اش بود که با سرسختی تصمیم گرفت کاملاً نادیده‌اش بگیرد.

جی او را تا داخلِ اتاقش همراهی کرد. وقتی از آستانه‌ی در گذشتند، جی کلیدِ برقِ کوچکِ کنارِ در را زد تا نورِ ملایمِ آباژور فضای تاریک را کمی روشن کند. در را نیمه‌بسته رها کرد و بلافاصله در قالبِ همیشگیِ خودش فرو رفت؛ همان چهره‌ی دلسوز، حمایتگر و البته کمی شاکی که جونگوون در اعماقِ قلبش دیوانه‌وار آن را دوست داشت.

— «آخه این چه وقتِ نوشیدن بود؟» جی در حالی که دست‌به‌سینه وسطِ اتاق ایستاده بود، شروع به غر زدن کرد. اخمِ محوی روی پیشانی‌اش نشسته بود. «نشستین تو تاریکی تا خِرخِره سوجو خوردین؟ اونم با اون نودلِ تند؟ معده‌تون رو سوراخ کردین که...»

جی نفسِ کلافه‌ای کشید، قدمی جلوتر آمد و لحنِ سرزنشگرش جای خود را به یک نگرانیِ خالص و نرم داد. با دقت به چشم‌های گربه‌ای و گونه‌های سرخ‌شده‌ی لیدرِ جوان نگاه کرد: — «حالت خوبه جونگوونا؟ سرت گیج نمی‌ره؟ آخه اصلاً برای چی یهو تصمیم گرفتین دوتایی این‌قدر مست کنین؟»

جونگوون روی لبه‌ی تخت نشست. نگاهش را به قامتِ ایستاده‌ی جی دوخت. برخلافِ همیشه که شاید با شیطنت جوابِ غرغرهای جی را می‌داد یا سعی می‌کرد بحث را عوض کند، حالا هیچ مقاومتی در برابرِ این سرزنش‌های شیرین نداشت. شنیدنِ صدای جی، آن هم با این لحنِ نگران که فقط و فقط معطوف به او بود، مثلِ یک مرهمِ گرم روی زخمِ تنهاییِ چند دقیقه پیشِ او کشیده می‌شد.

یک لبخندِ کوچک، بی‌اراده و بی‌نهایت نرم روی لب‌های جونگوون نشست. او به چشم‌های تیره و منتظرِ جی خیره شد؛ چشم‌هایی که هیچ‌وقت قرار نبود رازِ پنهانِ پشتِ این لبخند را بفهمند.

— «نمی‌دونم...» جونگوون با صدایی آرام، سبک و کمی خش‌دار زمزمه کرد و نگاهش را برای ثانیه‌ای به دست‌های خودش که روی زانوهایش قرار داشتند، انداخت.

دوباره سرش را بالا آورد، مستقیم به صورتِ نگرانِ جی نگاه کرد و در حالی که لبخندش کمی عمیق‌تر و دلنشین‌تر می‌شد، ادامه داد: — «نمی‌دونم دقیقاً چقدر یا چند ساعت نوشیدیم... ولی... خوش گذشت.»

این اعترافِ ساده، همراه با آن لبخندِ بی‌تکلف، برای لحظه‌ای جی را خلعِ سلاح کرد و تمامِ کلماتی را که برای ادامه‌ی غر زدن آماده کرده بود، در گلویش متوقف کرد.

جی آهِ کوتاهی کشید. دست از آن حالتِ ایستاده و سرزنشگر برداشت و با فاصله‌ی کمی، کنارِ جونگوون روی لبه‌ی تخت نشست. تشکِ نرم زیرِ وزنِ او کمی فرو رفت و بوی تلخ و آشنای عطرش، در فضای بسته‌ی اتاق پررنگ‌تر شد.

جی پوزخندِ محوی زد، دستش را ستونِ بدنش کرد و با لحنی که حالا بیشتر شبیهِ یک تسلیمِ مهربانانه و آغشته به طنز بود، گفت: — «معلومه که خوش گذشته... مخصوصاً به سونگهون. پسره رسماً از هوش رفته بود.»

لبخندِ جونگوون آرام‌آرام روی لب‌هایش محو شد. نگاهش را از نیم‌رخِ جی گرفت و به نقطه‌ای نامعلوم روی تاریک‌روشنِ کف‌پوشِ اتاق دوخت. تصویرِ چهره‌ی درهم‌شکسته، پلک‌های بسته و اعتراف‌های پر از استیصال و جنونِ سونگهون دوباره در ذهنش جان گرفت. جی این فروپاشی را پای یک مستیِ ساده و بی‌دلیل می‌گذاشت، اما جونگوون حالا می‌دانست چه جهنمی پشتِ آن چشم‌های بسته‌ی سونگهون شعله‌ور است.

جونگوون نفسِ عمیق و لرزانی کشید. هوای اتاق انگار برای سینه‌اش کمی سنگین بود. با صدایی که به یک زمزمه‌ی خسته، غلیظ و فکرآلود شباهت داشت، جواب داد: — «آره... به اون خیلی بیشتر خوش گذشت.»

کمی مکث کرد. او باید مراقبِ کلماتش می‌بود تا رازی را که ناخواسته شریکش شده بود فاش نکند، اما در عینِ حال نمی‌توانست آن حجم از ویرانیِ خالصی را که در وجودِ هیونگش دیده بود، نادیده بگیرد.

— «انگار... انگار یه چیزی تهِ گلوش مونده بود.» صدای جونگوون پر از یک درکِ تاریک و شفقت‌انگیز شد. سرش را کمی پایین انداخت و انگشتانش را در هم گره کرد: «یه چیزی که داشت خفه‌اش می‌کرد. یه بغض، یه حس یا یه حرفِ خیلی بزرگ... نمی‌دونم. ولی واقعاً نیاز داشت اون‌جوری بنوشه. باید اون‌قدر می‌خورد تا بتونه اون سنگینی رو از تو سینه‌اش بکشه بیرون و امشب رو دووم بیاره... وگرنه دیوونه می‌شد.»

سکوتی کوتاه و ملتهب بینشان شکل گرفت. کلماتِ جونگوون، با آن لحنِ عمیق و غیرمنتظره که هیچ شباهتی به صحبت‌های روزمره‌شان نداشت، ردی از تعجب و سؤالی گنگ را در چشمانِ جی به جا گذاشت. جی که انتظارِ چنین تحلیلِ روان‌شناختی و سنگینی را از یک شب‌نشینیِ ساده نداشت، حالا با نگاهی دقیق‌تر و موشکافانه‌تر به نیم‌رخِ متفکر و خسته‌ی لیدرِ جوانشان خیره شده بود.

جی با شنیدن این تحلیل، کمی به سمت جونگوون چرخید. نگاهش دقیق‌تر و جدی‌تر شد. با لحنی کنجکاو و کمی پایین‌تر از حدِ معمول پرسید: — «فهمیدی چی اذیتش می‌کرد؟ حرفی زد؟»

جونگوون به چشم‌های تیره و منتظرِ جی خیره ماند. در حالتِ عادی، او لیدرِ رازدار و محافظه‌کاری بود، اما امشب... الکل دیوارهای دفاعی‌اش را پایین آورده بود و مهم‌تر از آن، کسی که روبه‌رویش نشسته بود جی بود؛ مردی که جونگوون هرگز نمی‌توانست در برابرش مقاومت کند یا چیزی را از او پنهان نگه دارد.

جونگوون پلکی زد، نگاهش را کمی دزدید و با صدایی که به خاطرِ سوجو کمی کُند و نامطمئن شده بود، زمزمه کرد: — «فکر کنم یکی رو... دوست داره.»

چشم‌های جی از تعجب گرد شد. جا خوردن در تمامِ اجزای صورتش نمایان شد. بدنش را کمی عقب کشید و با ناباوری گفت: — «واقعاً؟!»

جی چند ثانیه سکوت کرد. چشمانش را ریز کرد و به نقطه‌ای روی دیوار خیره شد؛ ذهنِ تحلیل‌گرش با سرعت شروع به کار کرد. ناگهان، برقی از کشف و شهود در نگاهش درخشید. انگار که بزرگ‌ترین معمای قرن را حل کرده باشد، با قیافه‌ای کاملاً حق‌به‌جانب و سرشار از اطمینان به هوشِ خودش، بشکنی در هوا زد و به سمتِ جونگوون چرخید:

— «وایسا ببینم...» جی با هیجانِ یک کارآگاهِ موفق گفت و انگشتِ اشاره‌اش را به نشانه تایید تکان داد: «حتماً از استایلیستِ جدیدمون خوشش اومده!»

جونگوون با گیجی پلک زد، اما جی که حالا کاملاً از کشفِ خودش مطمئن بود، با لحنی تندتر ادامه داد: — «آره خودشه‌! اون‌روز تو اتاق گریم، اون‌قدر با لبخند و صمیمی باهاش حرف می‌زد که من همون موقع هم بهش شک کردم. یادت نیست؟ داشت درباره‌ی همه‌چیِ لباسش نظر می‌داد... با یه دقتی راجع به رنگ و دوختش بحث می‌کرد که انگار فشن‌دیزاینره! معمولاً سونگهون کی این‌قدر با استایلیست‌ها گرم می‌گیره؟ صددرصد همونه!»

جونگوون چند ثانیه با بهت به چهره‌ی مطمئن و مغرورِ جی نگاه کرد. تضادِ بینِ آن حقیقتِ تاریک، وحشتناک و ممنوعه‌ای که سونگهون درگیرش بود و این حدسِ سطحی و بی‌نهایت ساده‌انگارانه، آن‌قدر زیاد بود که جونگوون نتوانست خودش را کنترل کند.

ابتدا یک تک‌خنده‌ی کوتاه از گلویش پرید و بعد، خنده‌ای واقعی، خسته و نرم روی لب‌هایش نشست. سرش را با کلافگیِ شیرینی تکان داد، به سادگیِ دلنشینِ جی نگاه کرد و در حالی که هنوز لبخندِ بزرگی روی صورتش بود، گفت: — «نه هیونگ... نه. فکر نمی‌کنم اون باشه.»

جی پفِ حسرت‌آمیزی از سینه‌اش بیرون داد و با قیافه‌ای ناامید و شکست‌خورده شانه‌ای بالا انداخت: — «پس کیه؟... دیگه کسی به ذهنم نمی‌رسه!»

جونگوون سرش را به دیوارِ پشتِ تخت تکیه داد و چشمانش را برای چند ثانیه روی هم گذاشت. اثرِ سوجو افکارش را شبیهِ ابرهای سیال و کشدار کرده بود. بعد از کمی سکوت، با صدایی آرام و متفکر زمزمه کرد: — «نمی‌دونم... ولی احتمالاً یکی که خیلی وقته می‌شناسدش. یکی که... شجاع باشه.»

به محض اینکه کلمه‌ی «شجاع» از بینِ لب‌های ملتهبش بیرون پرید، تصویرِ هیسونگ برای کسری از ثانیه شبیهِ درخششِ صاعقه‌ای در تاریکی، از پشتِ پلک‌های بسته‌اش رد شد. نه به عنوانِ کسی که سونگهون دیوانه‌وار می‌خواستش، بلکه فقط و فقط به عنوانِ انسانی که آن‌قدر شجاعت داشت تا تمامِ خطوطِ قرمز را بشکند، اعتراف کند و بارِ چنین حسِ سنگینی را روی شانه‌هایش بکشد.

تلاطمِ ذهنیِ ناگهانی و ترسی که از عبورِ سایه‌ی هیسونگ در دلش پیچید، جونگوون را تکان داد. او برای اینکه آن فکرِ خطرناک را با تمامِ توان پس بزند و خاطره‌اش را دفن کند، ناگهان چشمانش را باز کرد، با کلافگی دستش را روی تشک کوبید و با صدایی که به یکباره بلندتر و پر از حسرت شد، گفت: — «آیششش... کاش منم شجاع بودم!»

جی طوری با چشم‌های گردشده و نگاهی پر از انزجار و کلافگی به او زل زد که انگار جونگوون یک سخنِ کاملاً نامربوط به زبان آورده است. چهره‌اش در هم رفت، ابروهایش را بالا کشید و با لحنی معترضانه کلمه‌ها را بیرون داد:

— «یااا... این گروه واقعاً چِشه؟!»

جی با صدای بلندتری نالید: «چرا همه‌تون یهو با هم افتادین تو فازِ عشق و عاشقی و آه و حسرت؟ اون از وضعیتِ اون یکی، اینم از تو!»

جی سرش را با تأسفِ فراوان تکان داد، دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت و با لحنی که بینِ شکایتِ خالص و خنده‌ای خسته تاب می‌خورد، ادامه داد: — «رسماً دیوونه شدین! بخدا من می‌ترسم... می‌ترسم دفعه‌ی بعد که رفتیم رو استیج و خواستیم یه کانپست یا اجرای عاشقانه داشته باشیم، وسطِ رقص همه‌تون بزنین زیرِ گریه و آبرومون رو ببرین!»

حالت تهوع کم‌کم پررنگ‌تر می‌شد و معده‌اش با هر نفس اندکی در هم می‌پیچید. موجِ اصلیِ مستی، با تاخیری سنگین، تازه داشت تمام بدنش را می‌گرفت؛ سرش گرم‌تر شده بود و سنگینیِ پلک‌هایش ثانیه به ثانیه بیشتر می‌شد. با این حال، جونگوون تمامِ تلاشش را کرد تا غلبه‌ی این ناآرامیِ جسمی را پنهان کند.

لب‌هایش را جمع کرد، اخمِ محو و شیرینی روی پیشانی‌اش نشست و خنده‌ی آرامی، نرم و خش‌دار، از بینِ لب‌های متورمش بیرون آمد. نگاهِ خمارش را به چهره‌ی جی دوخت؛ چهره‌ی مردی که همیشه ادعای کنترلِ مطلق بر احساساتش را داشت.

— «خیلی دوست دارم عاشق شدنت رو ببینم...»

جونگوون با صدایی شبیه به پچ‌پچ، که الکل کلماتش را کمی کشدار کرده بود، ادامه داد. سرش را کمی مایل کرد و لبخندش با همان اخمِ معصومانه آمیخته شد: «دیدنِ عاشق شدنِ کسی که این‌قدر مقاومت می‌کنه... خیلی هیجان‌انگیزه.»

جی ژستِ مغرورانه و در عین حال شوخی به خودش گرفت. ابرویی بالا انداخت، نگاهِ قاطعش را به چشمانِ برق‌زده‌ی جونگوون دوزد و با لحنی که ذره‌ای تردید در آن شنیده نمی‌شد، گفت:

— «حتی اگه همچین چیزی اتفاق بیفته... مطمئن باش نمی‌ذارم شماها بفهمین.»

Report Page