Rest
Tiaبر خلاف هوای آمریکا، کره سرد و یخبندون بود. جونگسنگ نمیدونست هوای ملایم کشور غریبه رو ترجیح میده یا سرمای خونه رو، فقط میدونست دلتنگ و خستهست؛ انقدر خسته که میتونه ساعتها بخوابه و به کسی کاری نداشته باشه. تور با وجود هیجان انگیز بودن نیروی زیادی ازش میگرفت.
اما راکاستار ته دل میدونست چیز دیگهای هست که دور موندن رو سخت تر میکنه. باریستای کوچیکش حالا سال دوم کالج رو میگذروند و زندگی خودش رو داشت.
جونگسنگ از ته دل خوشحال بود، هرچند گاهی اوقات دلش میخواست گربه کوچولوش رو توی چمدون جا بده و با خودش اینطرف و اون طرف ببره.
در خونه رو باز کرد و به خاطر تاریکیای که فضای آپارتمان جمع و جورش رو توی خودش غرق کرده بود، آه از ته دلی کشید. تنهایی عمیقی وجودش رو تسخیر کرد و اگه کمی احساسی تر بود به گریه میافتاد. میدونست هنوز هم برای زندگی کردن توی یک خونه ضرورتی وجود نداره، پس دلیلی برای شاکی بودن وجود نداشت. موهاش رو به هم ریخت و مستقیم به سمت ماشین لباسشویی رفت تا لباسهای تویچمدونش رو خالی کنه.
وقتی دوش گرفت و موفق شد راحت روی مبل راحتی خونهش لم بده و خودش رو رها کنه، ساعت تقریبا هشت شب رو نشون میداد. ابرهای توی آسمون باعث شده بودن منظرهی پنجرهش مثل قبل تاریک نباشه و دونههای برف به آرومی پایین میریختن. راکاستار با خودش میجنگید که به دوست پسرش زنگ بزنه یا این کار رو انجام نده و مزاحم پسر نشه. نور قرمز ماشینهایی که توی ترافیک گیر کرده بودن، از پنجرهی بزرگ به داخل خونهی نسبتا تاریکش میتابید.
وقتی صدای زنگ در شنیده شد، جونگسنگ فکر میکرد منیجرش، یا یه غریبه پشت در باشه و حق هم داشت. جونگوون رمز خونهش رو میدونست و نیازی به زنگ زدن نبود. اما تصورش اشتباه از آب دراومد.
کلاه و شونههای جونگوون از حجم برف سفید به نظر میاومدن. توی یک دستش ماگهای مقوایی نوشیدنی رو نگه داشته بود و دست دیگهش کیسهی بخار کردهی غذای گرم رو حمل میکرد. جونگسنگ حالا میفهمید چرا پسر از زنگ در استفاده کرده و خودش داخل نیومده. بیشتر صورتش با شال گردن دیده نمیشد اما جونگسنگ میتونست اشک براق توی چشمهاش و چروکی که به خاطر لبخند دورشون افتاده بود رو ببینه.
خودش رو جمع و جور کرد و پسر رو به داخل کشید. همزمان که جونگوون ماگها و کیسهی غذا رو روی اپن میذاشت، جونگسنگ کلاهش رو برداشت و شال رو از گردنش باز کرد. گونههای جونگوون سرخ شده بودن و جونگسنگ بدون شرم میتونست همونجا از شدت ذوق و خوشحالی به گریه بیوفته. به نظر جونگوون هم حس مشابهی داشت، چرا که حتی برای درآوردن کاپشن خیس از برفش صبر نکرد و خودش رو توی بغل راکاستار محبوبش انداخت.
دستهای جونگوون دور گردن جی حلقه شده بودن و پسر بزرگتر هم متقابلا دستهاش رو دور کمر جونگوون حلقه کرده بود. انقدر محکم پسر رو توی بغلش فشار میداد، که پاهای جونگوون چند سانت از زمین فاصله گرفت.
صدای جونگوون نه به خاطر فشرده شدنش توسط جی، به خاطر بغض توی گلوش گرفته تر از حالت عادی شنیده میشد.
" دلم خیلی برات تنگ شده بود."
تازه اونجا بود که جونگسنگ فهمید هیچکدوم از شدت هیجان حرفی باهم نزدن. از پسر فاصله گرفت، خیلی کم و تنها به اندازهای که بتونه به صورتش که همچنان سرخ بود نگاه کنه. دستهاش هنوز هم پشت کمر جونگوون قرار داشتن.
" سلام. دل منم خیلی برات تنگ شده بود."
جونگوون آروم خندید و پیشونیش رو به پیشونی جونگسنگ چسبوند.
_
بعد از خوردن غذا، کار خاصی نبود که انجام بدن؛ هرچند هنوز هم به خاطر هیجان ملاقاتشون بعد از مدتها آروم و قرار نداشتن.
جونگوون مثل همیشه نمیتونست بیخیال غر زدن بشه و هر ازگاهی نارضایتیش رو ابراز میکرد. این جونگسنگ رو ناراحت نمیکرد و به نظرش خیلی شیرین میاومد. پسر کوچولوش دلتنگش میشد و چی قشنگ تر از این؟
جونگوون دستهاش رو روی پشتی مبل گذاشته بود و زانوهاش روی تشک مبل قرار داشتن. صدایی ازش در نمیاومد به فضای بیرون پنجره نگاه میکرد. دونههای سفید برف هنوز هم به طرز قشنگی میبارید، هرچند حرکتشون بیشتر به پرواز یا همچین چیزی شباهت داشت. جونگسنگ به پشتی مبل تکیه داد اما سنگینی وزنش رو روی بدن جونگوون انداخت. کاملا مخالف جهت جونگوون، نگاهش رو به برنامهای که از تلوزیون پخش میشد دوخت. پشت مبل به پنجره بود. جونگسنگ نه میتونست چشمهای براق پسر کوچکتر رو ببینه، نه سفیدی برف رو؛ پس وقتی جونگوون بلند شد و اون رو هم از جا بلند کرد شوکه شد.
بی صدا دنبال کردن جونگوون برای جونگسنگ عادی بود. اعتماد عمیقی توی قلبش نسبت به پسر، حتی توی کوچکترین عکسالعملهاش هم به چشم میاومد. با این حال، وقتی جونگوون وارد بالکن شد و پسر بزرگتر رو هم به دنبال خودش کشید سعی کرد مقاومت کنه. صدای خندهش به خاطر ورجه وورجههای جونگوون با کلمات قاطی شده بود.
" هوا خیلی سرده! سرما نخوری؟"
پسر کوچکتر حرفی نزد اما با شیطنت کمی از برف سبک رو روی دوست پسرش ریخت و وقتی جونگسنگ خواست بگیردش، با خنده فرار کرد. چند دقیقه ای به همین شکل گذشت و جونگسنگ سعی کرد پسر کوچولوی بازیگوشش رو همراهی کنه، اما کم کم طاقتش طاق شد و تقریبا به داخل خونه فرار کرد. جونگوون خندید. بعد از تکون دادن لباسش به دنبال پسر بزرگتر به داخل اتاق خواب پا گذاشت، اما با جونگسنگی که زیر پتو کز کرده و لبخند بامزهای روی لبهاش شکل بسته بود مواجه شد و حتی بیشتر از قبل به خنده افتاد.
جونگسنگ کمی تکون خورد و لبخندش عمیق تر شد، البته اگه جایی برای عمیق تر شدن داشت. پسر با تمام وجود لبخند زده بود و انگار با تمام وجود از زندگیش لذت میبرد. جونگوون چهار دست و پا روی تخت خزید. جونگسنگ به طرز بامزهای تقریبا وسط تخت دراز کشیده بود پس چارهای جز نزدیک خوابیدن بهش نداشت، هرچند هیچکدوم از این مسئله ناراضی نبودن. پسر بزرگتر جونگوون رو زیر پتوی خودش کشید و دستهاش رو دور کمرش حلقه کرد.
" سردت نیست؟" چونگسنگ آروم پرسید. لبخند هنوز هم روی لبهاش دیده میشد و چشمهاش به خاطر خوابآلودگی تقریبا روی هم افتاده بودن. جونگوون بی صدا خندید. فقط سرش از پتو بیرون بود و انگار قصد نداشت به همین زودی از گرمای چپیدن زیر پتو دست بکشه. در واقعیت راکاستار برخلاف چیزی که به بقیه نشون میداد، خیلی خیلی کیوت و دوست داشتنی بود.
" تو بیشتر سردت شده تا من!"
لحن صدای جونگوون خیلی آروم تر بود. آرامش و امنیتش، پسر بزرگتر رو مجبور کرد بیشتر از قبل خودش رو به دوست پسرش نزدیک کنه.
" تقصیر من نیست. پسر کوچولوی زمستونی تویی نه من."
جونگوون میتونست دوباره زیر خنده بزنه، اما این زیاد از حد ناز بود پس خودش رو کنترل کرد. وقتی جونگسنگ خواب آلود میشد، توانایی نوشتن یه کتاب شعر پر و پیمون رو داشت. پسر کوچکتر این رو خیلی خوب میدونست، از اونجایی که خیلی اوقات با راکاستار مواجه میشد که توی خواب و بیداری قلم به دست گرفته و لیریکهای رمانتیکش رو به کلمات تبدیل میکنه. بارها مجبور میشد قلم و کاغذ رو از زیر دست راکاستار که از هوش رفته بود جمع کنه.
جونگسنگ کمکم به خواب رفت، اما لبخند روی لبهاش هنوز هم پابرجا بود. دست جونگوون زیر سرش تکیهگاه بود تا بتونه از ته دل صحنهی جلوی چشمهاش رو ستایش کنه. دست دیگهش هم بدون این که کنترلی روی خودش داشته باشه، موهای پریشون راکاستار که کمی به خاطر برف بازیشون نمدار شده بود رو نوازش کرد. لبخند پسر بزرگتر مسری بود و جونگوون حس کرد لپهاش به خاطر لبخند ممتد روی لبهاش درد گرفتن.
خم شد و از روی میز عسلی کنترلی که نور اتاق رو تنطیم میکرد برداشت. همه جای خونه بعد از چند تا صدای تق که متعلق به ریموت کوچیک توی دست جونگوون بود و به خاطر سکوت مطلق خونه صداش تو اتاق میپیچید، توی تاریکی فرو رفت. دوست پسر لوس و نازنازی باریستا به خوابیدن توی نور عادت نداشت و جونگوون با کمال میل تک به تک عادتها و جزئیات مربوط به راکاستار رو توی قلبش حک کرده بود.
جونگوون دوباره جایی نزدیک به جونگسنگ که به آرومی نفس میکشید جا گرفت. تقریبا فاصله ای بینشون نبود و بالا پایین شدن بدن پسر بزرگتر رو حس میکرد. دستش رو نوازش وار روی گونهی جونگسنگ حرکت داد اما تا به خودش بیاد اون هم به خواب رفته بود.