Regret
@Chansungirlieبه زیرپاش نگاه کرد؛ ترسناک بنظر میرسید.
ترجیح میداد تمام چیزهایی که شنیده بود، یک رویا باشه؛ اما اینطور نبود.
هوا نرم و آفتابی بود، برعکس دل پسر.
جونگین روی لبهی صخره نشسته بود؛ پاهاش اویزون و تابشون میداد. زیرپاش دریای وسیعی بود؛ وسیع به اندازهی غمی که داشت.
از وقتی با اون آشنا شده بود، تونسته بود تمام غمها و ناراحتیهاش رو توی یک کیسه جمع کنه؛ اما الان خود هیونجین پارش کرد.
"جونگین! عزیزم!"
صدای هیونجین رو میشنید که بهش نزدیک و نزدیک تر میشد ولی تلاشی برای جلب توجه نمیکرد. این مرد اصلا ارزش تلاش کردن داشت؟
"جونگین چیزی که توی سرته مسخرست، کجایی-"
با دیدن پسر که لب پرتگاه نشسته بود نفسش رفت؛ ترسید. اگر یکم جلو میرفت زندگیجفتشون به پایان میرسید.
"هی پسر بیا عقب...لطفا!"
فاصلهی عشق و نفرتی که جونگین به هیونجین داشت، دقیقا مثل فاصلهی مرگ و زندگیش بود. با یک حرکت هم میتونست تمومش کنه و هم خودشو نجات بده.
"من معذرت میخوام جونگ...منو ببخش، حتی اگر نمیبخشی از اونجا دور شو."
"کاش همهی چیزایی که شنیدم رویا میبود...حالم ازت خوب نیست هیونجین."
هیونجین جلوتر رفت و روی زمین زانو زد؛ پایانشون اینطوری بود؟
همزمان غم و بیحسی رو درون سینهاش جا داده بود.
"الان که فهمیدی بزار خوشحال باشیم، بزار باهم بمونیم؛ من درستش میکنم.
. تقصیر اون نبود که هیونجین این بلا رو سرش آورده. قربانی این ماجرا هیونجین نبود!
اما اگر زندگی خودش رو تموم میکرد، روحش اروم میگرفت؟ میخواست تقاص همه چیز رو از هیونجین پس بگیره.
"همونطور که قبلاً دوستم داشتی دوستم داشته باش، هوانگ هیونجین."
بلند شد و همون لبهی پرتگاه وایساد؛ لبخندی زد.
هیونجین با دیدن اوضاع سریع بلند شد و به سمتش رفت.
جونگین لبخند بزرگتری زد؛ دستش رو به سمت مرد دراز کرد.
وقتی هیونجین اروم شمرده به سمتش رفت ودستش رو گرفت، جونگین اون رو در آغوش کشید.
"اگه من اونی بودم که تغییر کرده، بیا برگردیم به طوری که قبلا بودیم."
هیونجین میخواست این آغوش رو بشکنه و به پسر نگاهی بندازه؛ اما نتونست. لحنش اونقدری سرد بود که هیونجین هم متوجهاش شد.
جونگین اونقدری محکم گرفته بودش که هیچ فضایی برای حرکت نمونده بود.
بهترین تصمیم برگشتن به هیونجین نبود؛ از بین بردنش بود.
دستهاش رو باز کرد و با جفت دستهاش به قفسهی سینهی هیونجین ضربه زد.
ضربهای که باعث شد پسر تلو تلو بخوره و به عقب بره.
" به جهنم خوش اومدی."
زمزمهای و ضربهی آخر.
با پای چپش به زانوی مرد ضربه زد؛ ضربهای که باعث شد از پرتگاه به دریا پرت بشه.
پسر به سقوطِ معشوق گناه کارش چشم دوخت.
پشیمونی؟
نه جونگین پشیمون نبود.
فقط بلاهایی که سر خودش اومده بود رو، به روشی دیگه به هیونجین نشون داد.
همونجا وایساد و به سطح آب چشم دوخت که چطوری اروم و دوباره صیقلی و صاف شد.
🦋For the most beautiful blue butterflie🦋