РЎМОЛ ВА СОҚОЛ
РЎМОЛ ВА СОҚОЛ
ХУСУСИДА
Муаллим ким, мулло ким? Масжид не, мактаб нима?
Шундай инжиқ саволлар келаверар кўнглимга.
Кимлигимни эслайман, бировлардан сўрайман,
Кўзимга ёш айланар – сездирмасдан йиғлайман.
Ўғлим соқол қўйибди, қизим рўмол ўраган,
Мен эса бир саводсиз – намозлигин билмаган.
Аёл эса кун-у тун сериаллар кўради,
Қўлида эса тасбеҳ, лаб пичирлаб туради.
Олийгоҳни тугатиб ўғлим ишга кирганди,
Олти ойдан зиёдроқ яхши ишлаб юрганди.
Соқол қўйди ярамас, ишидан ҳам айрилди,
Эътиқодим – шу! деди. Қанотларим қайрилди.
Энди, мана, мен билан устачилик қиляпти,
Соқолига лой сачраб, бўлганича бўляпти.
Баттар бўлсин бу нонкўр, соқолига ўт тушсин,
Тўрт йиллик контракнинг пулин жойига қўйсин.
Иккинчи курсда қизим, йиғлаб келди тунов кун,
Дарсдан чиқариб қўймиш – ҳижоб ўрагани-чун.
Калта юбка кийсанг кий, лекин ҳижоб ўрама,
Кўзингга қара, бола, номаҳрамга қарама!
Тушунмайман, карахтман, носни отиб ўйлайман,
Ишдан ҳориб қайтаман, ўз-ўзимга сўйлайман.
Уйимдан мактабгача олти дақиқалик йўл,
Масжиддан уйимгача етти дақиқалик йўл.
Бандадан Худогача қанча йўл юриш керак,
Бу саволга жавобни кимлардан сўраш керак?
Ойлик олган кунларим кириб шаробхонага,
Озроқ нўш этадирман, шодлик чопар танага.
Ичган куни масжиднинг кўчасидан юрмайман,
Домла кўриб қолмасин, чақирса ҳам бормайман.
Худодан уялмайман, домладан уяламан,
Ичган оқшом аёлга беозор суйкаламан.
Хотинга ҳам шу керак, урушмайди, жеркмайди,
Юзларимни силайди, асабимга тегмайди.
Эртасига калла – хум, яна ишга кетаман,
Мактаб билан масжиднинг ўртасидан ўтаман.
Дарсга қўнғироқ чалар, муаззин айтар азон,
Икки товушдан гангиб кетиб боряпти инсон.
Бир куни бир ҳожининг ҳовлисида ғишт тердим,
Пулни мўлроқ берар, деб, жонни Жабборга бердим.
Бой экан, лекин хасис, кўзи айтиб турибди,
Бу киши мен устанинг ичишимни билибди.
Камроқ ҳақ тўлаш учун ўтлар солиб юракка,
Тушлик пайти шаробдан солиб келди чойнакка.
Мен ширакайф, тинглайман бу кишимнинг ваъзини,
Гоҳ Каъбадан сўйлайди, гоҳо мақтар қизини.
Мен бир кўрсавод банда, ҳайрон бўлиб тураман,
Тушунмаганим сайин вайрон бўлиб тураман.
...Қизим рўмол ўрайди, соқол қўймишдир ўғлим,
Билмам – Мунаввар қори қандай топгандир ўлим?
Билмайман – Беҳбудийга ким жаноза ўқиган,
Ибрат домланинг кўзин қайси қарға чўқиган?
Билмайман, саводим йўқ, даъво қилмайман бекор,
Лекин аниқ биламан – Худойим бор, Худо бор!
Кечиргувчим, кечиргин! Мендек ношуд бандани,
Рўзғор обод бўлсин, деб, унутганман ваъдани.
Баҳонам кўп, ишим хом, манглай сажда кўрмаган,
Таҳорат олишни ҳам муллолардан сўрмаган.
Мен – устаман, ишим шу – гўзал уйлар қураман,
Пойдевори мустаҳкам, бунга жавоб берман!
Ватан ҳам бир уй асли, муҳташам бир қўрғондир,
Қадоққўл боболарим маҳкам қилиб қургандир.
Уни қўриқлаш шартдир, кўздай асрамоқ керак!
Буни ким бажаради, жавоб бергин, келажак!
Ҳижобли-ю ҳижобсиз, соқолли, соқолсизлар,
Бошқа дардингиз йўқми, айтинг, нега жимсизлар?
Айтинг, ўзи кимсизлар ҳамдаммисиз, ёвмисиз,
Ёки мендай илмсиз, бечора, анқовмисиз?
Кенг дунёда кимлардир Марсга учиб кетяпти,
Соқоли борми, йўқми – шуни билгим келяпти?!
Бўлди, бошқа гапим йўқ, дардимни айтиб олдим,
Шомга азон айтган пайт, юз грам отиб олдим.
Энди уйга кетаман, ўзим тиклаган уйга,
Унда қўрқмай ётаман, Худойим ўзи – эга!
Худойим! Меҳрибоним! Кечир мендек нодонни,
Тўғри йўлдан тоймасин, Ўзинг асра инсонни!
Шодмонқул САЛОМ